Met enige regelmaat gooit de organisatie van het befaamde Montreux Jazz-festival de archieven open en dan verschijnt er weer een prachtig concert. Soms alleen op dvd, maar in dit geval als pakketje met een dvd een twe cd's.

John McLaughlin en Paco de Lucia speelden al sinds de jaren '70 samen, soms met Al di Meola als derde gitarist. Op 15 juli 1987 stonden ze als duo in Montreux, als onderdeel van een grotere gezamenlijke toernee.

De heren stuwen elkaar naar grote hoogte. Beide krijgen eerst een eigen moment, eerst McLaughlin, vervolgens De Lucia, maar vanaf de Chick Corea-compositie Spain vullen ze samen het podium. Met zichtbaar plezier, want behalve twee gitaristen die het maximale van elkaar vragen, waren het ook goede vrienden.

Het is moeilijk favorieten aan te wijzen, ook omdat ik veel beter bekend ben met de stijl van McLaughlin dan met die van De Lucia. De opener, Florianopolis, David en Guardian hebben bij mij dus al snel een streepje voor. Toch word ik ook bijzonder blij van de De Lucia-composities, alsmede van de twee covers, het eerder genoemde Spain en Frevo van de Braziliaan Egberto Gismonti.

Na de eerdere uitgave van het gezamenlijke optreden van McLaughlin en Carlos Santana is dit ook weer zo'n prachtig monument. Opdat er nog maar veel van dit soort uitgaven mogen verschijnen...

Het tweede album van de Haagse band PBII en eentje dat geheel gewijd is aan de strijd van een jongetje (Eric) tegen kinderkanker. De cd vormt onderdeel van een groter project waar ook een boek en een aantal voorstellingen bij horen. Aan het project werken ook onder andere het Hofstads Jeugd Orkest en sopraan Nathalie Mees mee (en Steve Hackett, maar die doet tegenwoordig overal op mee).

Het eerste album van PBII vond ik tegenvallen, met name door het gebrek aan samenhang tussen de nummers en ook een optreden in het voorprogramma van Arena kon me niet echt bekoren. Met name het nummer (nummers?) dat ze van dit toekomstige project speelden bevielen me niet: ik vond het redelijk pompeus klinken en kon de stem van de nieuwe zanger Ruud Slakhorst ook niet echt waarderen.

Maar goed, nu is het hele album er (en zijn er inmiddels twee succesvolle voorstellingen gegeven) en kan het project dus op zijn eigen merites beoordeeld worden. En dan blijkt het niet tegen te vallen, verre van zelfs.

1000 Wishes is een conceptalbum, inclusief de noodzakelijk geachte gesproken interludes. Ik ben er niet zo'n fan van, maar op dit album werken ze wel goed. Ze zijn bovendien ingesproken door iemand die het Engels voldoende machtig is om geen irritatie in de uitspraak op te roepen (al bleek het vriendje "Sanda" gewoon "Sander" te heten) en duren ze vooral niet te lang. 1000 Wishes is verder vooral een coherent album waardoor ook de vele korte tussennummers een functie binnen het album hebben. Daarmee is meteen het belangrijkste euvel van de voorganger verholpen.

Muzikaal is het allemaal groots en bij tijd en wijle bombastisch, zoals verwacht mag worden van een band dat een orkest gebruikt om de ambitie van dit project te verwezenlijken. Hoogtepunt is toch vooral het sleutelnummer Land of a thousand wishes, waar de samenwerking met het orkest en Mees het best uitpakt maar ook nummers als A perfect day en Evil Weed (Hackett) zijn uitstekend.

Er waren op zijn minst drie redenen te bedenken waarom ik dit niets zou vinden maar de heren van PBII hebben me absoluut positief verrast!

Met de verwachting van méér Plackband ging ik in januari naar de release van deze cd in De Boerderij en enigszins verbaasd kwam ik weer thuis.

Thuis de cd een aantal keer beluisterd en redelijk van de verbazing bekomen maar echt beklijven wil de cd nog niet, en zeker niet in dezelfde mate als After the Battle indertijd.

Grootste probleem is het hoge 'los zand'-gehalte, de cd lijkt meer een uitgave van alles wat de band op het moment van produceren toevallig had liggen. Een aantal neo-prog nummers, een aantal opgewaardeerde pop-nummers, een mooi instrumentaaltje en een paar collaboraties; tijdens het luisteren heb ik geen moment het idee dat het hier om één cd gaat.

De samenwerkingen met Heidi Jo Hines, John Jowitt en John MItchell leveren mooie muziek op maar ook hier zit weer een addertje onder het gras: in hoeverre treedt PBII hier (op hun eigen cd!) niet als (goede) begeleidingsband op?
Met name bij It's your life , dat ernstig uit de toon valt bij de rest van de nummers, speelt dit sterk. Dat neemt weer niet weg dat ik graag meer van mevrouw Hines zou willen horen want wat een mooie stem heeft ze!

Deze cd heeft zeker zijn minpunten (bijvoorbeeld ook de ronduit zwakke tekst aan het begin van Book of changes) maar met wat coherenter (en eigen) materiaal moeten deze mannen zeker in staat zijn een uitstekende cd te maken. Ik hoop dan ook dat deze incarnatie van Plackband een wat langer leven is beschoren dan de vorige(n).

Na 21 jaar (de beoogde 20 was organisatorisch niet mogelijk, geloof ik) een live-versie van het eerste album, The Jewel, inclusief gastoptredens van bandleden uit de beginperiode.
Nu valt denk ik moeilijk vol te houden dat The Jewel Pendragon's beste album is, dus dit is al sowieso een wat vreemde keus. Daarbij gevoegd dat er al meerdere live-albums van de band bestaan (terwijl een jaar eerder al een DVD was uitgebracht) en, het ergst van allemaal: wéér dat Poolse theater, zorgen ervoor dat dit toch moeilijk tot een hoogtepunt in het oeuvre van Pendragon kan worden gerekend.

Aan de andere kant: Nick Barrett zingt tegenwoordig beter dan in de beginperiode, er staan een paar leuke extra tracks op en er is ontegenzeggelijk een hoop spelvreugde. Niet essentieel derhalve, wel een leuke toevoeging voor de fans.

(Bovenstaande is overigens meer gebaseerd op de DVD dan op de in de limited edition bijgeleverde cd's)

Omdat ik Anywhere I lay My Head een uitstekend album vind, was ik best benieuwd naar deze plaat. Ik heb er wat gemengde gevoelens over. Enerzijds zijn het allemaal prima liedjes, anderzijds is Scarlett hier veel minder prominent aanwezig. Het is eigenlijk vooral een Pete Yorn-album waarop Johansson af en toe wat meezingt. Daarnaast is het wel een erg kort plaatje.

Hopelijk besluit Scarlett het zingen in de toekomst toch weer eens op te pakken: ze is misschien niet de beste zangeres, maar ze heeft wel een stem die ik erg kan waarderen.

Scratch my Back vond ik een van de grootste tegenvallers van de afgelopen jaren. De live-registraties die Gabriel uitbracht vind ik echter stuk voor stuk van grote klasse, dus uiteindelijk zette ik mijn bedenkingen opzij en kocht de dvd-versie van New Blood.

Het valt me bij een eerste beluistering zowel mee als tegen. Meevaller is dat de herarrangering van eigen werk over het algemeen boeiendere resultaten hebben opgeleverd dan bij de covers. Zo valt deze bewerking van Rhythm of the Heat bij mij zeker in de smaak. Tegenvaller is dat ook dit concert, evenals SmB, nogal vaak wat eentonig klinkt.

De beelden zijn zoals we van Gabriel mogen verwachten van een zeer hoog niveau maar helaas valt er vrij weinig in beeld te brengen. Waar Secret World Live en Growing Up wat mij betreft visueel de meest boeiende dvd's uit mijn collectie zijn, is de boel hier gedurende een groot deel van het concert erg statisch. Begrijpelijk maar wel jammer. De belichting is wel erg goed gedaan.

Al met al een meevaller, al zegt dat meer over mijn verwachtingen dan over mijn waardering voor deze registratie. Van de zes dvd's die ik van Gabriel heb is dit namelijk zonder twijfel de minste.

Dat Peter Gee een gelovig man is zal weinig verbazing wekken. Inmiddels staan er vijf albums op zijn naam, waarvan de laatste twee zelfs in het genre Worship-album vallen. Zijn tweede cd, A vision of angels, bevat weliswaar ook veel christelijke thematiek maar is ook voor niet-gelovigen (zoals ik) goed te pruimen.

Opener Always is ook direct (met voorsprong) de sterkste track van het album. Pendragon-collega Nick Barrett neemt het gitaarspel voor zijn rekening en levert en passant een van zijn mooiste solo's af.

Heart's desire heeft een mooie tekst en een pakkend refreintje, dat mijns inziens alleen niet al te best aansluit op de rest van het nummer, de overgang van vers naar refrein klinkt me vaak te geforceerd in de oren. Ook valt in dit nummer vrij duidelijk op hoe vlak de zang van Simon Clew is: niet echt slecht maar ook niet om over naar huis te schrijven.

Orphans is grotendeels instrumentaal, met wederom mooi gitaarspel van Barrett. In potentie had dit net als de opener een wereldnummer kunnen zijn, ware het niet dat er in de eerste helft van het nummer een nogal irritant (weeskinderen?)koortje zit.

Lost and found en Jordan blijven beide aan de goede kant van de streep, de overige vier nummers hebben ook na herhaalde luisterbeurten geen blijvende indruk weten te maken.

Al met al een geslaagde solo-album van Peter Gee, dat me nieuwsgierig maakt naar meer.

In 1979 tourde PFM met Fabrizio de André, een in Italië bekende linkse dichter/singer-songwriter die in 1999 zou overlijden. Het is mij niet bekend wat de reden is dat de band in 2008 een tournee deed met werk van werk van De André, maar de verbondenheid werd kennelijk nog steeds gevoeld. Het album 2010 AD: La buona novella is geïnspireerd door het leven van De André (de titel verwijst naar een van diens albums).

Het concert is verkrijgbaar als cd en als dvd, waarbij de sfeervolle ambiance in het voordeel van de tweede spreekt. Dan moet je echter wel voor lief nemen dat het zanger Franz het gehele concert niet lukt om zonder papiertje te zingen. Met beeld en geluid gaat echter nogal wat mis aan het einde (kennelijk geen goed materiaal voorhanden, waardoor eerst beeld zonder geluid en vervolgens geluid zonder beeld komt ). Toch maar de cd dus.

De originelen van De André zijn zoals je van een singer-songwriter mag verwachten: met een minimale instrumentale begeleiding. PFM heeft de oorspronkelijke instrumentatie dan ook niet gevolgdt. In plaats daarvan een vol bandgeluid, waarbij de zang echter wel prominenter aanwezig is dan in het eigen oeuvre. De pakkende melodieën blijven echter herkenbaar.

Al met al best een leuk product, met name door de sterke melodieën van De André.

Het kostte even, maar ik heb eindelijk alle onderdelen uit de box voldoende tot me kunnen nemen. Door het live-materiaal, de beelden, de foto's, de teksten en vooral door alle Vault tracks is Sign o' the Times nog verder in mijn waardering gestegen. Uit alles blijkt wat een creativiteit Prince in die periode had en vooral ook wat een drive.

Hij had het geluk dat er zoveel personen in zijn omgeving bereid waren daar onverkort in mee te gaan, want wat hij van hen vroeg ontsteeg vaak het redelijke, en niet zo'n beetje ook.
In haar zeer lezenswaardige bijdrage geeft engineer Susan Rogers hier nog uitsluitend lof aan haar werkgever, uit een interview in Lust for Life bleek toch ook wel hoe onmogelijk Prince kon zijn. Toch kan ook zij trots zijn op de kolossale hoeveelheid aan kwalitatief goed materiaal die in die periode hebben vastgelegd.

Ik weet niet of de kluizen voor deze periode nu leeg zijn (vast niet), maar deze prachtbox hebben we toch maar vast binnen. Met voorsprong de beste reissue van 2020.

1986: ik begon muziek te luisteren. Het Smurfenlied vond ik geweldig, Kiss vond ik vreselijk. Dat eerste is (vrij snel) veranderd, dat tweede niet. Jaren later hoorde ik voor het eerst Parade, de plaat met daarop ook Kiss. Het heeft vrij lang mijn mening negatief beïnvloed, vooral ook omdat ik om precies die reden het album nooit kocht en het aantal herkansingen dus altijd beperkt is gebleven. Recent, enkele dagen voor de treurige dag, kocht ik Parade op een beurs en volgde dus alsnog de verlate herkansing.

Ja, en dan ontdek je dat er toch wel een hoop moois op dit album staat: Mountains, Anotherloverholenyohead, New Position/I Wonder U/Under The Cherry Moon en vooral ook Sometimes It Snows In April, dat mijns inziens tot zijn absolute hoogtepunten behoort. Beter gezegd, eigenlijk is dit album in zijn geheel gewoon erg goed. Misschien wel net zo goed als de opvolger, maar ja, dat ene nummer...