Year van Maddy Prior is voor mij waarschijnlijk het beste folkalbum ooit gemaakt. Het prijsnummer van dat album, het epos The Fabled Hare, krijgt bijna een kwarteeuw later een remake. Prior is nog steeds zeer goed bij stem - hier wel, de laatste keer dat ik haar live zag, was het toch wat minder - maar ze mist de vocale lenigheid die ze eerder nog wel had. Het wordt ruimschoots goedgemaakt door het waanzinnige spel van Giles Lewin (viool, doedelzak) en Hannah James (accordeon). Het nummer heeft een muzikale make-over gekregen, ook met spannende ritmes. Ook de vocale ondersteuning in de tweede helft van het duo is uitstekend.

Sowieso is het wat flauw dat de naam van Prior veel groter op de cover prijkt dan die van James en Lewin. Haar naam zal heus groter zijn, maar haar bijdrage zou nog wel eens de kleinste van de drie kunnen zijn. Naast begenadigde muzikanten zijn Lewis en James namelijk ook vocaal zeer sterk, wat tot prachtige harmonieën leidt, zoals bijvoorbeeld in Jenny Wren en The Grey Heron.

Ik pikte dit album toevalligerwijs op, bij het verschijnen was het me totaal ontgaan. Het bevalt me echter buitengewoon goed en het maakt me vooral ook benieuwd naar voorganger Three for Joy, alsmede naar ander werk van Lewin en James.

Net als zo ongeveer alle andere progbands koos Magma in de jaren '80 voor een moderner geluid. En net als bij zo ongeveer alle andere progbands werd dat niet echt gewaardeerd door de fans. Nog steeds is Merci met afstand het slechtst gewaardeerde album van de band. Ten onrechte wat mij betreft, want Magma slaagt er buitengewoon goed in hun eigen geluid meer in overeenstemming te brengen met de tijdsgeest en zo een redelijk unieke sound neer te zetten.

Call from the Dark en I must return kennen nog steeds de chants waar Magma zich altijd mee heeft weten te onderscheiden, maar dan wel in een voor iedereen verstaanbare taal, in een wat songmatigere context en vooral enorm pakkend. De nummers swingen de pan uit en hebben eigenlijk maar een makke als het om hitpotentie gaat: ze zijn toch vrij lang en repetitief. Geen probleem voor de Magma-fan, maar wellicht verder toch lastiger aan de man te brengen.

Eliphas Levi lijkt vooral een poging om de oudere fans te plezieren, want aan dit nummer lijken de jaren '80 toch veel meer voorbij gegaan te zijn. Het nummer wordt weliswaar in het Frans gezongen, maar toch wel heel erg Magma-oude-stijl. En ja, als je dan toch de vergelijking kunt maken dan is dit zeker niet het beste nummer uit hun carrière (zonder dat er overigens veel mis mee is).

Magma heeft helaas maar één album in deze stijl gemaakt en bij mijn weten zijn er ook geen concerten uit deze periode beschikbaar. Zonde, want hoewel dit album zeker niet het beste uit de lange loopbaan van Christian Vander en consorten is, is het wel een geluid dat mij bijzonder goed bevallen is en waar ik graag meer van had willen horen. Helaas dacht de rest van de mensheid daar waarschijnlijk anders over.

Dat nooit uitgebrachte derde album had zich zeker kunnen meten met de voorgangers. Mahavishnu Orchestra is ook voor mij de beste jazzrockband ooit (de liveformaties rond Miles Davis niet meegerekend) en je merkt hier dat de muzikanten na lang en intensief toeren goed op elkaar zijn ingespeeld. McLaughlin is voor mij waarschijnlijk de beste gitarist ooit, maar ook zijn composities hier zijn weer van een onwaarschijnlijk hoog niveau, zeker Dream en Trilogy.

De eerdergenoemde spanningen in de band gingen vooral over de rol die de overige leden op begonnen te eisen: zij wilden ook eigen composities aandragen en dat is ook gebeurd. Voor mij kunnen die nummers toch niet in de schaduw van die van McLaughlin staan. Met name Lairds Stepping Tones boeit me weinig.

Ik heb geen idee of de plaat als dusdanig klaar was dat de volgorde hetzelfde zou zijn geweest als op deze cd. In dat geval: 5* voor kant A en 4* voor de B-kant.

In een vrij dor proglandschap, begin jaren 90, is Malibran eigenlijk de enige band die weet te overtuigen (naast Nuova Era, hoewel die hun hoogtepunt pas vijf jaar later bereiken). De eerste neoproggolf is aan Italie voorbij gegaan en dit debuut grijpt nadrukkelijk terug op de jaren 70, op het eigen rijke rpi-verleden maar zeker ook op Genesis en het fluitspel van Ian Anderson.

Spannende duels tussen dwarsfluit, toetsen en gitaar, (niet heel erg goede) Gabrielachtige zang en bovenal composities die boeien. Live blijkt Malibran deze nummers nog beter te kunnen brengen, getuige Official Bootleg, maar voor wat betreft studioalbums is dit mijn favoriete Italiaanse album uit de jaren 90.

Eerder schreef ik al een kort verslag van dit optreden. Via de Racket-site is dit concert ook als download verkrijgbaar als soundboard-opname. Het geluid is dus niet afgemixt voor thuisbeluistering en dat hoor je er af en toe ook wel aan af. Met name de gesproken passages zijn soms lastig verstaanbaar en het in mijn verslag genoemde 'massaal meegezongen Kayleigh' klinkt veel te zacht.

Een suboptimale weergave van een niet-legendarisch concert derhalve. Geen must-have, wel een aardige aanvulling op de collectie voor de Marillion-fan.

Unfinished sympathy vind ik een van de beste singles van de jaren 90 en Mezzanine vind ik een prima plaat dus van dit debuut had ik best wel behoorlijke verwachtingen. Het is me niet echt meegevallen eigenlijk. De stem van Shara Nelson scoort ook in andere nummers punten maar met Horace Andy kan ik dan weer niet zoveel. Verder vind ik geen enkel nummer eigenlijk ook maar bij benadering zo goed als Unfinished sympathy. Krappe voldoende.

Tussen dit album en de live-uitvoering zit inderdaad het nodige verschil. Ik was erg onder de indruk van het vrij overdonderende concert en dan is de cd toch wel een andere ervaring. Live werd (in mijn herinnering) wat meer gespeeld met de hard-zachtcontrasten en ik houd er altijd wel van als een orkest losgaat. Door de kleinere bezetting ontbreekt dat helaas wat in de studioversies.

Neemt niet weg dat dit een heel mooi album geworden is, een waarvan ik hoop dat de enorme inspanning die erin heeft gezeten zich vertaalt in een goede verkoop. Ook zou het jammer zijn als het bij dit ene album blijft, talent heeft Maartje Dekker genoeg om zich heen verzameld en compositorisch zit dit goed in elkaar. Verbeterpunten liggen met name in de zang: ik vind dat ze af en toe wat te hoog zingt en op het gebied van de uitspraak valt ook nog verbetering te boeken.

Verder met ChrisX eens dat de verhaallijn duidelijker kan. Live wordt de muziek aangekleed met diverse artiesten en de afzonderlijke acts sluiten goed bij de muziek aan maar als geheel is het nogal fragmentarisch, zeker ook omdat sommige nummers wel een visuele begeleiding hebben en andere niet. Maar inderdaad, dit heeft zeker de potentie om een groter publiek aan te spreken en hopelijk gaat dat ook nog eens gebeuren. Tot een volgend optreden vermaak ik me in ieder geval wel met de cd (en de tot nog toe nog onbekeken dvd).

Dat kèkke hoedje had me toch in verwarring gebracht, want Memphis Depay blijkt een hele stoere jongen, zo horen we in Big Fish. Het is verder een best vervelend nummer overigens en dat geldt voor te veel tracks. Eigenlijk vind ik alleen 2 Corinthians 5:7 wel ok, verder is het vooral gestandaardiseerde muziek van een niet overdreven getalenteerde rapper. Maar goed, het is nou ook weer niet per se heel veel slechter dan veel andere moderne overgeproduceerde hip-hop/R&B.

Dit tweede album van Metamorfosi geldt als een niet geheel onomstreden klassieker binnen de RPI. Meestentijds geroemd om het toetsengeweld maar tegelijkertijd bekritiseerd door het ontbreken van tegenwicht biedend gitaarspel, een matige geluidsmix en wat rare eigentijdse elementen in een op Dante gebaseerd stuk (Spacciatore di Droga gaat -uiteraard- over drugsdealers; in Lucifero komen stukjes van het Sovjet en het Amerikaanse volkslied voor).

Het moge zo zijn, maar aan mij is dit album zeer wel besteed. Het toetsengeluid doet vrij vaak aan Keith Emerson denken en doet erg weldadig aan, mede door het vele gebruik van orgels. Zonder meer het sterkste punt van dit album is echter de zang van Davide Spitaleri, misschien wel de beste zanger in het genre. Zijn krachtige, diepe stemgeluid weet de nummers een extra emotionele lading mee te geven, waardoor de helletocht ook goed overkomt als je de Italiaanse taal niet machtig bent.

Mijns inziens een terecht geroemd hoogtepunt binnen de Italiaanse prog.

In 1996 keek ik nog ontzettend uit naar de nieuwe van Michael Jackson en deze heeft me toen in eerste instantie toch wel wat teleurgesteld. In eerste instantie al door het vrij overbodige combineren van een verzamelaar met nieuw materiaal: als fan had ik de vorige albums toch allemaal al.

Ook het materiaal viel me vaak wat tegen, zeker na het fantastische Dangerous (nog steeds mijn favoriete MJ), met wat rare uitstapjes zoals Come Together en Smile. Ook het duet Scream, de eerste single van dit album, vond ik vanaf de eerste keer dat ik het hoorde al vrij vervelend.

Toch waren er vanaf de eerste beluisteringen ook al een paar directe favorieten: They don't care about us, Stranger in Moscow, History. Na herhaalde beluistering begonnen ook andere nummers beter te leven, zeker met het tekstboekje in de hand, terwijl een nummer als Earth Song bij elke beluistering meer een Man in the Mirror pt 3 begon te worden (maar dan een paar klassen minder).

De op dit album volgende tour was wederom groots van aanpak en bij het optreden in de net geopende Arena heeft Jackson het nodige van dit album geplaybackt. Jammer genoeg stond het concert te veel in het teken van de show en te weinig van de muziek, maar goed, gaaf was het wel.

Jackson zou dit niveau niet meer halen: niet op Blood on the dancefloor en ook niet op (het mijns inziens nog zeer behoorlijke) Invincible. Toch is dit in retrospect zeker niet zijn beste album en Jackson was hier ook zeker geen voorloper meer in muzikale ontwikkelingen.

In 2012 is dit album vooral een hoop herinnering en maar weinig beluistering.

Toen Mika doorbrak met Grace Kelly was die falsetstem nog best leuk - voor een tijdje. Op deze liveplaat doet hij echter nogal vaak zijn best om zo onaangenaam mogelijk te schreeuwen. Ook de an sich best vrolijke popliedjes als Love Today, Lollipop, Happy Ending en Grace Kelly komen daardoor veel minder goed uit de verf dan had gekund. De gekozen arrangementen en de achtergrondvocalen zijn namelijk dik in orde, het ligt hier echt aan de leadzang. Als Mika zich wat minder aanstelt, levert dat levert dat bijvoorbeeld in de vorm van Elle Me Dit een heel leuk nummer op. Dat komt helaas alleen veel te weinig voor....

Münchener Freiheit is toch wel een van de mierzoetste bands die ik ken en met door de name de zang springt het glazuur bij tijd en wijle van de tanden. Is het dan een aanrader om een ruim twee uur durende registratie van een Münchener Freiheit-concert te beluisteren?

Ja, toch wel. Ten eerste omdat de band niet voor niets een van de populairste bands van Duitsland is, het is een goed op elkaar ingespeelde band die bovendien zeer sympathiek met het publiek omgaat. Dat laatste wordt dan weer beloond met een enorme publieksparticipatie, die dit live-album een grote meerwaarde geven. Een registratie overigens van het optreden in Der Grossen Freiheit in Hamburg ter gelegenheid van het dertigjarig bestaan van de band.

Ten tweede omdat de band toch wel een aantal zeer sterke popliedjes heeft weten af te leveren. Hoewel het popballad-genre wel heel erg oververtegenwoordigd is op dit album (wat meer rock was wel fijn geweest), staan sommige van deze nummers na een paar decennia nog steeds als een huis - zeker nummers als Ohne Dich, Tausend Mal Du, Herz aus Glas en Solang Man Träume Noch Leben Kann. Tekstueel zijn de liedjes - hoewel wel een beetje een eenheidsworst af en toe - vrij sterk en de melodieën zijn vaak al helemaal catchy, hoewel het ook hier wel een beetje te veel van hetzelfde is.

Ruim twee uur deze liveregistratie van Münchener Freiheit luisteren is zeker geen straf. De setlist had wel wat gevarieerder gemogen en ook de zang begint af en toe wel tegen te staan maar als geheel hoor je een band die uitstekend presteert en het publiek precies geeft wat het wil: een avond vol prettig in het gehoor liggende liedjes.