Via Pride was dit album een van mijn eerste kennismakingen met U2 en wat vond ik het indertijd een goed album. In die tijd had ik bovendien van een vriend een cassettebandje gekregen met daarop The unforgettable night, een bootleg van een concert uit de op dit album volgende concertreeks, en O, wat bleek daarop toch weer wat een geweldige nummers met name Bad en The unforgettable fire zijn.

A sort of homecoming is een lekkere opener, Wire toch wel wat ondergewaardeerd en Pride is een van de weinige nummers die voor mij zelfs na enkele honderden keren nog genietbaar is. En dan kijk je nog eens op de tracklist en zie je dat er nog vijf nummers op het album staan. Nu vind ik MLK al een redelijk ongenietbaar zeiknummer, maar dit werd in ieder geval nog de moeite waard gevonden om live op te voeren, van de resterende nummers hebben we gelukkig nooit meer iets hoeven vernemen.

Hoewel het album eigenlijk te onevenwichtig is om één cijfer aan te geven, is dat hier toch de bedoeling, derhalve een 3,5.