Dit zou dan het beste uit de verschillende Amnesty-concerten moeten zijn. Ik ken deze verzamelaar verder niet maar ben wel in het bezit van de dvd-box die heel veel meer materiaal bevat. Alleen het eerste concert - A Conspiracy of Hope uit 1986 - bevat al een uur of vijf aan materiaal en dan weet ik eigenlijk niet eens hoeveel er ontbreekt. Op deze verzamelcd komen de eerste twaalf nummers van deze tour.

En dan roept de selectie toch wel wat vragen op. Redemption Song is weliswaar de opener maar ook een werkelijk vreselijke cover van een man die toch al een matig zanger is. Zou in zo'n beetje elke setting een dieptepunt zijn, ware het niet dat Yoko Ono ook een nummer mag ietsen. Verder op deze cd vooral veilige keuzes van grote namen uit de popmuziek en niet de echte hoogtepunten: Miles Davis (in Burn met bijdrage van Carlos Santana) en vooral Rubén Blades (in Muévete met Carlos Santana én Fela Kuti!).

Wel interessant zijn de duetten die tijdens deze tours gedaan werden (maar die hier niet altijd als zodanig vermeld worden), evenals de finales, die doen denken aan miniversies van Band Aid. Achter The Conspirators gaan bijvoorbeeld Sting, Bono, Joan Baez, Bryan Adams, Lou Reed en Jackson Browne schuil, in het koor ondersteund door de optredende artiesten van die dag.

De tour van 1988 - Human Rights Now! - was bescheidener van opzet en bestond eigenlijk vooral uit grote namen, hier de nummers 13 t/m 18, waarbij ook weer de nodige samenwerkingen onderling. Hoogtepunten zijn Dylan's Chimes of Freedom (door alle vijf deelnemende artiesten) en het iconische They Dance Alone van Sting, dat speciaal voor Amnesty geschreven was en dat in Argentinië opgevoerd werd met The Mothers of the Plaza de Mayo maar dat hier in de versie van 1990 is opgenomen.

De tour van 1990 is hier met slechts vier nummers vertegenwoordigd, helaas ontbreekt de bijdrage van New Kids on the Block.

Peter Gabriel blijkt de enige die aan alle vier tours heeft deelgenomen want in 1998 ontbreekt Sting bij het concert ter gelegenheid van de vijftigste jaarviering van de Verklaring. Radiohead en Alanis Morissette vertegenwoordigen een nieuwe generatie, die ook bestond uit Shania Twain en Asian Dub Foundation.

Deze verzamelaar bevat dus maar een zeer kleine selectie van al het beschikbare materiaal, dat overigens ook op afzonderlijke uitgaven verschenen is. Het concert uit 1988 volledig, evenals het concert uit 1998. Het concert uit 1986 is ingekort tot slechts twee cd's en van het concert uit 1990 weet ik niet of een audioversie beschikbaar is.

De geluidskwaliteit ken ik alleen van dvd en die is meestal goed, maar bij sommige artiesten uit het 1986-concert lijkt het alsof de opname niets eens van het soundboard komt.

tl;dr koop de dvd-box of de afzonderlijke cd-uitgaven.

Registratie uit de tournee waarmee Renaissance in april 2015 ook in Nederland stond. De drie nummers van de laatste worp (5, 6 en 8 ) misstaan niet tussen de klassiekers, Annie Haslam is goed bij stem (toen wel, later heeft de optredens moeten afzeggen), al hoor je wel dat ze geen dertig meer is, en al met al is het een aardige registratie.

Toch wringt er iets. Het concert in De Boerderij was zeer de moeite waard en die ervaring hoor ik niet terug in deze opname. Het ontbreekt volledig aan een livesfeer en omdat de nummers ook niet echt wezenlijk afwijken van de studioversies is de audioversie niet echt van grote toegevoegde waarde. De dvd is dat wellicht wel, maar die ken ik niet.

Het is jammer dat het titelstuk, wat vermoedelijk toch het pièce de résistance had moeten zijn, zo wijdlopig is, het maakt dat ik de A-kant verre prefereer boven de ommezijde. A trip to the fair weet over de volle tien minuten te boeien, The vultures fly high is een luchtig intermezzo met een mooie zanglijn en Ocean gypsy vind ik een van de grootste vocale prestaties van Haslam (daar kan Candice Night nog een puntje aan zuigen).

Samen met A Song for all Seasons het hoogtepunt in de toch niet misselijke output van Renaissance

Bij eerdere beluisteringen (jaren terug) was mijn reactie al "aardige new-agemuziek" maar de link met Lord of the Rings ontgaat me.

Vandaag heb ik dit album weer eens opgezet en toen viel me vooral op dat er twee totaal verschillende stijlen door elkaar heen lopen. Nummers 3, 5, 8 en 10 zijn stukken op piano terwijl de overige nummers overlopen van de galmende keyboardgeluiden. Eenheid? Neuh...

Een beetje zoeken leerde vervolgens dat dit album een grote farce is, een aantal nummers van een tweetal albums, The Heritage Suite (voor de piano) en The Seven Wonders Of The World (voor de keyboards), zijn samengevoegd en om een graantje mee te pikken van het toenmalige succes van de Lord of the Rings-films zijn de titels hernoemd en is op de cover "Inspired by..." toegevoegd. Tja.

Op het moment dat je de vuurtoren van het oude Alexandrië in dezelfde beelden meent te kunnen vatten als een hobbitdorp dan is het met de geloofwaardigheid (in dit geval van de platenmaatschappij, maar wellicht ook deels van Wakeman) wel gedaan.

Qua muziek maakt het eigenlijk nergens echte indruk, het kabbelt wel lekker voort allemaal maar voor een van de beste keyboardspelers van de afgelopen decennia is het wel heel erg mager.

2,5* voor de muziek op dit album
0,5* voor deze uitgave

Runrig is een echte liveband. Tenminste, dat lees ik overal. Ik heb ze zelf helaas nooit aan het werk gezien, dus moet het doen met de vele registraties.

Ter gelegenheid van het veertigjarige bestaan gaf de band een groot optreden in 'the heart of the Highlands', en kreeg daarbij de medewerking van diverse oud-leden. Het moet een fantastische belevenis geweest zijn, voor de fans, maar ook voor de band zelf, zo lezen we in het meegeleverde boekje.

De muzikale focus ligt me iets te veel op de jaren '80 en het is totaal onvergeeflijk dat er niets van hun mooiste album Mara gespeeld wordt, maar wat een bezieling in al deze nummers! 16.000 kelen die (mee)zingen, adembenemend. En alles heeft toch wat meer power dan op de soms wat te cleane studio-albums.

Zelfs 160 minuten blijkt veel te kort, dit concert had gerust nog eindeloos door mogen gaan, maar met traditional Loch Lomond en het passende And we'll sing komt er helaas toch een einde aan.