Duitsland heeft met de symfonische rock nooit zo voorop gelopen. Waar Britse symfonische rockgroepen zo rond 1977 hun heil toch wel begonnen te zoeken in kruisbestuivingen met andere stromingen, kwamen in West-Duitsland in de tweede helft van de jaren '70 juist flink wat bands bovendrijven die nog onversneden symfonisch en vooral ook romantisch waren. Anyone's Daughter, Novalis en Neuschwanstein bijvoorbeeld, maar ook dit Eden. Ofwel: lang uitgesponnen, veel aandacht voor de harmonieën, veel dwarsfluit en teksten die zo bij Goethe, Schiller of Novalis vandaan hadden kunnen komen.

Zelfs in 1978 was dit geluid toch al wel wat gedateerd. Het doet bijvoorbeeld sterk denken aan het geluid dat Novalis twee jaar eerder al neerzette op Brandung, terwijl Erwartung me erg doet denken aan Hölderlins Traum denken (uit 1972). Sowieso doen de speelse vrouwelijke vocalen op dit album me denken aan die van Nanny de Ruig.

Geen hele schokkende plaat, maar wel een waar ik met plezier naar kan luisteren.

Ik vind het altijd wel een wonderlijk proces: artiesten die naar mijn mening al een hele commerciële sound hebben en die vervolgens proberen met een nog toegankelijker geluid een nog groter publiek aan te spreken. Vervolgens veel kritiek van de oorspronkelijke fans (en de pers, voor zover die al niet negatief was). De vraag is dan altijd: zijn die nieuwe fans dan ook gekomen?

Musicmeter zal niet de meest representatieve site zijn, maar zowel de waardering als het aantal stemmen voor Ellie Goulding zijn nogal naar beneden gegaan met haar vorige plaat Delirium en mijn indruk is dat ze ook in de media minder aandacht krijgt. Missie mislukt?

In ieder geval vind ik deze plaat stukken minder dan haar eerste twee, eigenlijk vond ik alleen Power nog wel een leuk nummer. Toekomstige platen hoef ik in ieder geval niet meer te horen, tenzij Goulding het licht ziet en weer wat interessantere muziek gaat maken natuurlijk.

Verbazingwekkend dat Elton John bij dit concert zo teruggrijpt op onbekendere nummers uit het begin van zijn carrière en minder op de grote hits. Wellicht heeft hij ingeschat dat deze nummers minder tot hun recht zouden komen in een orkestrale setting (al had ik Song for Guy hier graag op gezien).

Ik vind het op zich een geslaagde registratie, het orkest weet (vaak) echt een meerwaarde te geven aan de nummers maar de stemproblemen van Elton zijn wel heel erg. Dat hij dit optreden toch heeft kunnen geven lijkt me al een enorme prestatie maar voor uitgave was het om deze reden wellicht wat minder geschikt.

Wat hier in de tracklist enigszins verloren is geraakt is wie de lead heeft. Vaak betreft het initiatieven vanuit Elton John, maar soms is het juist de andere artiest feat. Elton John. Het slotnummer is bijvoorbeeld het laatste nummer dat Glen Campbell opnam, maar dan in een nieuwe (duet) versie. Ook op de nummers van Surface, Gorillaz, Miley Cyrus, Jimmie Allen en Lil Nas X levert Elton eigenlijk gewoon een gastbijdrage. Nothing Else Matters stond overigens ook al op
The Metallica Blacklist (2021) en The Pink Phantom op Gorillaz - Song Machine, Season One: Strange Timez (2020)

Over Duets ben ik nooit zo te spreken geweest. Dat waren vaak artiesten die ik prima kon hebben, maar de nummers stelden in de meeste gevallen teleur. Op The Lockdown Sessions staan samenwerkingen met artiesten waar ik soms zelfs nog nooit van gehoord heb en het resultaat is zeker niet in alle gevallen echt om over naar huis te schrijven.

Toch ben ik eigenlijk wel enthousiast over dit project. Elton John heeft hier een hele gevarieerde plaat gemaakt - het is echt een bizar uiteenlopend stel artiesten dat bijdraagt. Daarnaast is het wel leuk dat het project afwijkt van de muziek die we al kenden van Elton John (wat bij Duets dus niet het geval was). Zoals gezegd: niet altijd geslaagd, maar over de gehele linie toch een hele fijne plaat.

Sommige albums moet je niet willen kringlopen, soms is de verbrandingsoven gewoon de beste oplossing. Bij dit album gold dit overigens al voor de master-tapes, wat een zooi...

Toen ik onlangs voor vijf euro deze dubbelaar zag liggen twijfelde ik al over de aankoop, kun je voor dat bedrag wel iets fatsoenlijks verwachten? Toch maar gekocht, het is toch een officiële uitgave en je verwacht dan een zekere minimumkwaliteit, zeker als er ook nog eens het predicaat "best of" aan gegeven wordt. Wat alternatieve versies van nummers die ook al op Welcome back... staan, leuk om erbij te hebben, zoiets.

Helaas, dit album is volslagen kut, grotendeels niet om aan te horen zo slecht (qua opname dan) en mijn grootste miskoop van de laatste jaren.

Deze toevoeging en post zijn derhalve enkel bedoeld om anderen te waarschuwen.

Net aan een half uurtje muziek. Death metal is niet echt mijn ding, maar mits goed en spannend uitgevoerd dan kan ik er best plezier aan beleven. Dat is hier niet het geval, dit blijft voor mij toch erg hangen in het proberen zo bruut mogelijk over te komen, maar misschien dat de echte liefhebbers er de schoonheid wel van inzien. Track 8 is een instrumental en eigenlijk vind ik dat nog het aardigste nummer. Overigens is die titel ongeveer twee keer zo lang als degene die hier op de site staat.

Voor mij is dit een saaie plaat en een die het meer van de gimmick moet hebben dan van de goede muziek.