Hier kun je zien welke berichten Brunniepoo als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Agnieszka Swita - Sleepless (2014)

2,0
0
Agnieszka Swita, de zangeres die al twee Alchemy-platen om zeep heeft weten te helpen met haar vreselijke stemgeluid en dito accent, heeft nu een solo-album uit. Er zal wellicht een markt voor zijn, maar ik vind het werkelijk niet om aan te horen. De muziek klinkt weer erg theatraal en niet bijster origineel en vijftig minuten Swita zonder de afwisseling met andere vocalisten is veel te veel van het goede. Daarnaast is het me echt een raadsel waarom iemand met zo'n rotaccent niet gewoon in het Pools zingt, want veel potten in de Engelstalige markt zal ze hier toch ook niet mee breken.

Anathema - A Sort of Homecoming (2015)

4,0
0
Niets over gehoord. Zelf hoop ik op een concert uit de Distant Satellites-tournee.

Dit album is absoluut de moeite waard, maar nou ook weer niet direct een verplichte aanschaf als je Universal al hebt. Verder heb ik alles hier al opgeschreven.

Andrew Lloyd Webber & Richard Stilgoe - Starlight Express: Original London Cast (1984)

3,0
0
Visueel is het wel een spektakel, maar als soundtrack mist het nogal wat.

Het verhaal gaat over een jongetje dat zijn treintjes westrijdjes tegen elkaar laat rijden (althans, zo herinner ik het me). Een grappig gegeven voor een musical en leuk uitgewerkt op het podium, waar groepjes rolschaatsers achter elkaar aan scheuren op een parcours boven het publiek. Ik moet alleen echt die beelden voor me zien om nog iets van de muziek te kunnen maken. Alleen het slotnummer is wel aardig, maar is van een stijl die Lloyd Webber wel beter gedaan heeft in andere musicals.

2,5* + een halfje extra voor de herinnering

Andrew Lloyd Webber & Tim Rice - Evita: The Complete Motion Picture Soundtrack (1996)

3,5
0
Wow, is het alweer zeventien jaar geleden dat deze film uitkwam? Ik kan me herinneren dat ik deze film in de bioscoop gezien heb (Tuschinski denk ik) en aangenaam verrast was door de vocale prestaties van zowel Madonna als Antonio Banderas. Of ik de soundtrack kocht voordat ik de film zag of erna kan ik me niet meer herinneren.

Bij herbeluistering ben ik hier eigenlijk nog steeds behoorlijk enthousiast over, wat voor een behoorlijk deel te danken is aan de ijzersterke songs van Lloyd Webber en Tim Rice. De teksten van Ché zijn zo heerlijk sarcastisch en goed gebracht door Banderas, of in het geval van Peron's latest flame en Rainbow tour door Banderas en een ensemble, en veel interessanter dan de verkoopteksten van Evita.

Madonna valt ook absoluut niet tegen, hoewel ze niet het bereik van bijvoorbeeld een Julie Covington heeft. Toch slaagt ze goed in de hoge noten in bijvoorbeeld Rainbow high en is ze goed op dreef in de ballads, iets waar ik normaliter bij Madonna juist nooit zo'n fan van ben. You must love me behoort zeker tot de hoogtepunten van dit album.

Bij het uitkomen heb ik de dubbelaar gekocht en niet de enkele cd-versie die hier, als ik me goed herinner tenminste, ook van bestaat. Die dubbelaar bevat helaas wel een heleboel vrij vervelende stukken, die met de beelden erbij best te doen zijn maar die los daarvan niet veel toevoegen en de vaart uit het album halen.

Toch een ruime voldoende. 3,5*

Ane Brun - Live at Stockholm Concert Hall (2009)

4,5
0
Prachtige liveregistratie van mevrouw Brun. De dvd ademt een en al sfeer door de mix van een stijlvolle locatie, warme belichting en niet in het minst Ane Brun, die op mij een redelijk verpletterende indruk heeft gemaakt met haar warme stemgeluid.

Van de twee covers bevalt True Colors me prima, een enkel door piano begeleide versie waarmee Brun het concert uitluidt. In dit nummer blijft ze vrij dicht bij de oorspronkelijke melodielijn maar zet het nummer toch volledig naar haar hand. De andere cover, Alphaville's Big in Japan vind ik de enige miskleun op dit album. Hier weet ze het catchy origineel dusdanig a-melodieus neer te zetten dat er weinig van het nummer overblijft dan een wat geforceerd gezongen matige tekst. Een klein smetje op een verder uitstekend album.

Overigens, even voor de statistieken: spreekt Ane nou Noors of Zweeds tegen het publiek?

Ange - Escale à Ch'tiland (2011)

4,5
0
Vorige maand besloot ik na lang beraad een concert van Ange op ruim vijf uur reizen aan me voorbij te laten gaan, wetend dat het onwaarschijnlijk is dat ze dichter in de buurt zullen komen.

Om mezelf maar eens in te wrijven wat ik ongetwijfeld gemist heb, heb ik net de bij dit album horende dvd gekeken en man, wat is Ange toch een geweldige liveband!

Onder de bezielende leiding van Christian Decamps is Ange al meer dan veertig jaar een van de vaandeldragers van de symfonische rock in Frankrijk, een genre dat daar nog meer een nichemarkt is dan hier. Het optreden op dit album had plaats op 19 maart 2010 in het Sébastopoltheater in Lille en was ter gelegenheid van het veertigjarig bestaan van de band.

Ange is muzikaal traditioneler ingesteld dan die andere Franse grootheden, Magma, maar de optredens worden flink verlevendigd door de bijdrages van Caroline Crozat, die een nogal typische Franse clownesque stijl hanteert, maar tijdens de schaarse vocale bijdragen toont een mooie stem te hebben, enigszins lijkend op Edith Piaf. Ook zijn er humoristische intermezzo's zoals het eindigen van de eerste set toegiften met Frère Jacques of het zeemansachtige duet tussen Crozat en de zichzelf op accordeon begeleidende Decamps in Fou (dat op de cd-versie ontbreekt.)

Hoogtepunten blijven echter toch vooral de lang uitgesponnen Ange-klassiekers als Capitaine coeur de miel en Hymne à la vie, met eervole vermeldingen voor (eveneens klassiekers) Le cimetière des arlequins, Sur la trace de fées en de Brel-cover Ces gens là. Dat al deze nummers onderhand ook al minstens 35 jaar oud zijn, zegt ongetwijfeld iets over het afgenomen creatief vermogen van Decamps cs maar live staat de band nog immer zijn mannetje want dit album is bijna net zo goed als Tome VI uit 1977. En natuurlijk had ik er vorige maand bij moeten zijn, dat weet ik nu helemaal zeker.

Anima Mundi - Live in Europe (2012)

Alternatieve titel: Lakei in Helmond - June 2011

5,0
0
Registratie van het gedenkwaardige concert dat deze band in Helmond gaf. Door een niet echt handige planning (te laat aanvangstijdstip voor drie bands) duurde het optreden van Anima Mundi tot half twee maar van mij had het toen zelfs nog wel langer mogen duren.

Gespeeld werden alle nummers van het album The Way, twee nummers van voorganger Jagannath Orbit en een van het debuut, La Montana del Vigia, waarop ook het oorspronkelijke lid Anaisy Gómez meedoet op doedelzak. The Return was toen nog onuitgegeven maar staat op het zopas verschenen The Lamplighter. Firth of Fifth vormde een leuke afsluiter en toont eens te meer aan dat Roberto Diaz een uitstekend gitarist is.

Het geluid is behoorlijk goed, zeker gezien de zeer beperkte middelen waarmee een en ander is opgenomen. Een mooie herinnering aan een memorabel optreden.

Overigens is er ook een DVD van dit concert. Ook hiervan is de beeld- (en geluids)kwaliteit prima. Enige nadeel van deze dvd is dat er geknipt is tussen de nummers, waardoor elk nummer als een aparte track wordt gepresenteerd in plaats van als een onderdeel van het geheel, wat toch een beetje afbreuk doet aan het idee van een concertregistratie.