Een bigband die zich begeeft op het terrein van (progressieve) rock. Interessante plaat en zeker de moeite waard, maar ergens wel jammer dat het gas er de hele tijd op staat. Iets meer rustmomenten had het album geen kwaad gedaan.

Volledige recensie op Progwereld

Hmm, ik vond Neal Morse toch al een tijdje op een creatief door spoor zitten, dus een andere opzet juich ik op zich toe. Maar of dit nou uiteindelijk zo heel anders is dan zijn gewone albums? Ja, er zijn wat gastzangers, maar al die zaken die zo typerend zijn voor een Morse-album zijn ook weer ruimschoots aanwezig. Een keer een album zonder de koortjes die al sinds de vroegste Spocks Beard-albums terugkeren zou inmiddels bijvoorbeeld ook wel eens leuk zijn...

Morse gaf in een interview hoog op over Jesus Christ Superstar - terecht, wat mij betreft - maar dat album straalt wat mij betreft toch wel wat meer tijdloze klasse uit en weet bovendien ook niet-gelovigen tekstueel te boeien, iets wat deze plaat niet lukt.

Nee, dit is niet de verandering bij Morse waar ik op hoopte. Sterker, dan nog liever zijn vorige albums, die kennen een schrijnend gebrek aan originaliteit maar zijn wel beter beluisterbaar.

Sola Scriptura is mijn favoriete Neal Morseplaat en eigenlijk de enige die ik nog wel eens draai. De laatste jaren is Morse naar mijn mening vooral bezig met zichzelf te herhalen en dat werd eigenlijk zelden duidelijker dan op dit Sola Gratia. Ik moet waarschijnlijk heel enthousiast worden van al die herkenningspunten op dit album, maar eigenlijk stemt het me vooral droevig dat Morse niet met iets originelers komt.

Boxje met het middendeel van Simone's oeuvre. Bevat negen albums, met in de meeste gevallen ook veel bonustracks.

Haar stem blijft geweldig, maar haar beste albums heeft ze mijns inziens in de voorafgaande periode al gemaakt. In deze periode vooral veel covers van populaire muziek, die ik niet altijd even geslaagd vind. Soms doet ze er hele gave dingen mee (My Sweet Lord), maar vaak hoor ik net zo lief het origineel.

De beste vind ik de twee laatste platen uit de box: live-albums Emergency Ward! en It Is Finished, daarop gebeurt toch net even wat meer.

Moeilijk te waarderen ten opzichte van de voorganger. Met de aan deze plaat meewerkende artiesten heb ik meer, en het levert veel goede nummers op.

Tegelijkertijd mist het wel dat speciale dat de eerste plaat zo kenmerkte, die generatie-overstijgende verbondenheid met de countrymuziek, dat gevoel dat het allemaal authentiek is. Op deze plaat hebben ze er wel eens een miniem stukje conversatie ingelaten, maar dat doet nogal geforceerd aan en - niettegenstaande de linernotes en alle foto's die het tegendeel tonen - het lijkt vooral een project waarbij iedereen langskwam om zijn ding te doen. Het klinkt voor mij ook totaal niet als één geheel.

Weinig magie dus te horen op deze opvolger, wel veel goede muziek.