Prachtige plaat. De twee voorganger vielen hier al aardig in de smaak en het optreden dat de band vorig jaar gaf was ook zeer de moeite waard, maar met Lighthouse heeft iamthemorning zichzelf echt overtroffen. Meer variatie en meer gastmuzikanten (inclusief enkele grote namen), maar toch met dezelfde karakteristieke klassieke progstijl van de voorgangers.

Zie hier mijn recensie.

Dit is er toch wel één in de categorie 'overdaad schaadt'. Ik heb Maalouf nog niet live gezien - november wordt de eerste keer en de verwachtingen zijn best hoog. Dit concert is echter bijzonder. De zaal is echt groot - ik schat 30-40.000 bezoekers en dat is fors voor een jazz-artiest. Maalouf haalt dan ook alles uit de kast: dansers, een orkest, een kinderkoor, doedelzakspelers, heel veel gastmuzikanten. Op een gegeven moment staat er meer dan honderd man op het podium.

Is dat erg? Op zich niet, mits gedoseerd, en daar ontbreekt het hier aan. Het komt eigenlijk nauwelijks voor dat nummers klein gehouden, alleen Maalouf met zijn vaste band. Altijd weer gasten erbij. Daarbij duurt de DVD ook nog eens 3,5 uur, wat sowieso al absurd lang is. Ohja, en Maalouf praat te veel, maar dat vind ik van alle Fransen

Nee, dit was misschien leuk om erbij te zijn (mits je van tevoren wist wat je kon verwachten), maar als live-album doet het vermoedelijk geen recht aan de kunne van Maalouf. Maar daar kan ik pas in november meer over vertellen...

Voor iedereen die denkt dat we vooral in Nederland door livemuziek heen praten: luister dan eens naar dit Italiaanse album. Er wordt verder prima gespeeld hoor, maar geen idee wat iemand bezielt om een live-album uit te brengen waar het publiek voortdurend door de muziek ouwehoert. Het kost dan wel geen ruk, maar het is echt vreselijk om naar te luisteren...

Na Frequency is het bij IQ één grote herhalingsoefening geworden en daarvoor blonk de band ook al jaren niet uit in veranderingsdrift. Ik ben er inmiddels wel klaar mee eigenlijk, ik heb inmiddels negenentwintig releases van IQ in de kast staan en dit gaat niet nummer dertig worden.

Misschien dat ze ooit nog eens de geest krijgen en weer iets origineels gaan doen, maar om eerlijk te zijn, denk ik dat ze niet eens meer weten hoe dat moet (mochten ze het al willen natuurlijk, wat ik niet geloof).

Kennelijk een live-registratie van voor het debuut. Bevat dus enkele nummers die daarop terecht kwamen en een aantal nummers die vermoedelijk covers zijn, maar mij verder onbekend. De stijl van Iron Butterfly is heel herkenbaar, wat nog best een prestatie is met de slechte geluidskwaliteit van deze opname. Alles klinkt vervormd en schel, wat het tot een enigszins onaangename beluistering maakt. Jammer, het materiaal is namelijk in orde (al heeft deze band m.i. maar één nummer dat er echt boven uitsteekt en dat staat hier uiteraard niet op).

Een zo op het eerste oog merkwaardige samenwerking levert een prima resultaat op.