Een plaat die precies klinkt zoals je van een Van der Graaf Generator-plaat verwacht en dat bedoel ik niet louter positief. A Grounding In Numbers en Alt waren weliswaar niet de sterkste platen in het oeuvre van de band, maar ze waren in ieder geval onderscheidend. Do Not Disturb is dat eigenlijk in het geheel niet, het is inderdaad vooral nostalgisch en voor mij had dat eigenlijk niet zo nodig gehoeven. Als ik immers de oude VdGG wil horen, dan zet ik wel een veertig jaar oud album op.

Neemt verder niet weg dat er met de muziek an sich helemaal niets mis is.

Als ik op dat festival had gestaan, dan was ik na twee nummers waarschijnlijk mijn heil elders gaan zoeken. De eigen interpretatie die de band aan beide nummers geeft, doet volledig afbreuk aan wat die nummers zo leuk maakt. Dat was overigens op het album 'Spirit of '67' ook al zo.

She's Not There speelt de band dan al een jaar of vijftig, dus dat is allemaal wat vertrouwder, maar eigenlijk word ik ook daar niet erg warm van. Pray For Peace is dan een stuk leuker, een nummer dat meteen een stuk frisser klinkt. Ook begint de stem van Mark Stein inmiddels warm te draaien en dat scheelt ook wel. De volgende nummers zijn wel aardig, maar zeker niet meer dan dat.

De kracht van het optreden zit duidelijk in de tweede helft, met klassiekers Shotgun, Season of the Witch en vooral ook You Keep Me Hangin' On als uitschieters. Hier blijkt wel waarom Vanilla Fudge al vijftig jaar meekan met dit geluid - zolang je de eigen interpretaties als een nieuw originelen kunt beschouwen, is het erg fijne muziek om naar te luisteren. Helaas is het dus een beetje 'hit and miss' tijdens dit optreden...

Tja, moeilijk te beoordelen dit. Vanilla Fudge was toentertijd natuurlijk vooral bekend als een band die bestaande nummers een hele andere draai kon geven, waardoor de nummers in ieder geval heel anders en naar mijn mening vaak ook wel beter werden dan de originelen.

Het wekt weinig verbazing dat ze hetzelfde trucje bijna vijftig jaar later nog eens proberen en eigenlijk doen ze het niet eens heel anders dan toen. Toch heb ik er ook wel moeite mee, nummers die kort en krachtig waren, worden nodeloos opgerekt en verliezen daarmee echt hun kracht. Ik denk dat geen van deze nummers in de versie van Vanilla Fudge een groot succes zou zijn geweest.

Misschien zou het eigenlijk wel een prima album zijn geweest als je niet elke keer de originelen in gedachte zou hebben. Nu kan ik eigenlijk alleen het laatste nummer onbevangen luisteren en dat bevalt me dan meteen goed.