Fantastisch album inderdaad. Mijn nummer 1 van 2016 en mijn toelichting staat hier. Ik kan in ieder geval niet wachten op het tweede deel.

Ik zag deze band vorige maand in Het Patronaat in Haarlem. Een Zuid-Koreaanse post-rockband die behalve van de traditionele post-rockinstrumenten (gitaar, drums) ook gebruik maakten van een aantal (naar ik aanneem) folkloristische instrumenten en van de viool. De composities klonken niet altijd even samenhangend en soms ging een mooie opbouw verloren door wat puberale herriemakerij. Toch was ik wel overtuigd van het kunnen van deze band.

Jammer is het dan dat ik dat op het album dat ze te koop hadden (nog) nauwelijks terughoor. Alleen in het laatste nummer heeft wel een aardige opbouw maar verder is het te vaak enkel wat aanloop tot wat hard gerag. Bovendien klinken de strijkers ook lang niet zo prominent. Nee, dit is een behoorlijke afknapper. Ik hoop echt dat ze bij een volgend optreden een album hebben dat meer recht doet aan hun kunnen.

Live-album, opgenomen met Djam and Fam. Het betreft hier opnieuw gearrangeerde nummers, niet allemaal van de hand van Gainsbourg overigens, in Arabische stijl. Wat mij betreft komt de stem van Birkin hier uitstekend tot zijn recht, wat toch bewijst dat ze veel meer kan dan hijgerige popliedjes zingen (voor zover dat drie decennia na dato nog bewezen moest worden uiteraard).

Ook reciteert ze een gedicht van haar overleden neef, de dichter Anno Birkin. Ze heeft hier een erg prettige stem voor en Anno ‘Close to the river’ is voor mij dan ook een van de hoogtepunten van dit album.

Heel prettig album.

Bijzonder album van dit Finse gezelschap, klinkt als een soort jazzrockende Björk on speed. Geen idee waarom dit opnieuw is uitgegeven, maar ik ben er blij mee.

Volledige recensie op Progwereld

Joe Zawinul is natuurlijk een muzikale held. Een van de beste toetsenisten ooit en een uitzonderlijk componist. Groots bij Miles Davis, weergaloos in zijn eigen Weather Report en vaak ook goed in zijn eigen solowerk, waarin jazz en wereldmuziek elkaar raken.

Hem werd voor het Brucknerfestival van 1993 gevraagd een compositie te schreven en dat werd deze Donau-'symfonie', de eerste klassieke compositie van Zawinul. De symfonie vertelt in een aantal delen de geschiedenis van de rivier en probeert stilistisch ook aan te sluiten bij de thema's, dus bijvoorbeeld zigeunermuziek bij track 5 en Arabische muziek bij track 9, uiteraard wel vermengd met klassieke muziek.

Is het een onverdeeld succes? Nee, daarvoor is de klassiek componist Zawinul vaak niet origineel genoeg. De imposante rivier wordt te vaak vervat in muziek die kabbelt. Het zijn dan ook de eerder genoemde stukken die (voor mij) het interessantst zijn en dat is jammer, want daarvan was al bekend dat Zawinul dat in de vingers had.

Ik heb overigens geen idee hoe Zawinul zelf op dit werk terugkeek en of het een vervolg gekregen heeft. Ik gun hem eigenlijk wel een herkansing.

In een periode dat Coltrane ongekend veel toffe muziek maakte, is dit maar een merkwaardig product. Behoudens één nummer allemaal reeds bekend werk, dat toen eigenlijk al uit een ander tijdperk dateerde en dat zonder al te veel urgentie opnieuw werd opgenomen.

Eigenlijk vooral een anachronisme dus, dit album, en het voegt mijns inziens helemaal niets interessants toe aan Coltranes discografie, iets wat Both Directions At Once vorig jaar bijvoorbeeld wel deed. Luisterbaar, maar meer ook niet.

Hopelijk ligt er inderdaad nog meer onuitgegeven werk op de plank, maar dan bij voorkeur wel iets echt nieuws.