Opgenomen in Het Bimhuis in Amsterdam tijdens het Holland Festival van 2009. Een bijzonder intiem concert, met een charmante Baby Dee die op zeer humoristische wijze haar publiek vermaakt (met name The Song of Self-Acceptance is hilarisch). Ze kan dan wellicht niet echt zingen, maar eigenlijk maakt dat geen moer uit, want tekstueel steekt het allemaal goed in elkaar en muzikaal is het interessant genoeg. Typisch zo'n concert waarvan je had gewild dat je erbij was geweest.

Soloproject van Joris Vanvinckenroye, die ik toch best hoog heb zitten als leider van Aranis. Met dit album kan ik wat minder, of in ieder geval dan toch met het titelnummer. Dat bestaat uit een gesproken tekst van Wim Geysen, een expressief soort van gedicht dat me aan Herman Brusselmans doet denken. Het moet denk ik je ding zijn, maar ik vind het in ieder geval veel te lang doorgaan, daar helpt de op zich prima muzikale aankleding verder ook niet veel meer aan. De vier Aorta-stukken zijn gelukkig wel fijn luisterbaar.

Ik geef het direct toe: ik heb de carrière van Belinda Carlisle niet zo goed gevolgd. De laatste dertig jaar. Voor mij is het dus best een verrassing dat ze hier op de Indiase tour is gegaan, maar zeker geen onaangename. Kennelijk geïnspireerd door haar yoga-beoefening, waarbij ze zich kennelijk ook de taal eigen heeft weten te maken. Ik vind het allemaal wel gedurfd.

De enige dissonant op dit album is eigenlijk die nieuwe versie van Heaven is a Place on Earth. Die mist het vrolijke up-tempo van het origineel en sluit ook helemaal niet aan bij de Indiase stijl van de rest. Eigenlijk is het vertraagde versie, waarbij een af en toe toch wat vals zingende (?) Carlisle lijkt te proberen meer betekenis aan de tekst te geven. Maar waar dat nou weer voor nodig was, en waarom dat op dit album moest staan? Geen idee.

De English Electric-albums horen wat mij betreft tot de beste van dit decennium, dus dan is het lastig om ze met het nieuwe album te overtreffen. En toch is dat bijna gelukt. Naast prog luister ik de laatste jaren ook heel veel folk, dus die invloeden zijn voor mij een behoorlijke pre. Daarnaast is de toevoeging van een violiste een uitstekende keuze geweest en Longdon zingt weer geweldig. Voeg daar een aantal sterke songs bij (Wassail, Winkie, Transit en het titelnummer) en je hebt een van de beste albums van 2016 te pakken. De sfeer van de voorgangers sprak me nog wat meer aan, maar het is boven elke twijfel verheven dat BBT al album na album op een uitzonderlijk hoog niveau acteert. Ik kan niet wachten tot het volgende album (en het volgende optreden)!

In 1977 verlieten gitarist/zanger Bob Johnson en violist/zanger Peter Knight (hier: Pete) – naar later zou blijken tijdenlijk – Steeleye Span om te werken aan een solo-project: een album gebaseerd op het sprookje
"The King of Elfland's Daughter" van Lord Dunsany.

Steeleye Span had in deze periode al veel moeite om het hoofd boven water te houden in tijden van grote muzikale veranderingen, dus veel slechter had dit project niet getimed kunnen worden. Dit album is namelijk werkelijk alles wat uit de mode raakte: folkmuziek, een conceptalbum, luchtigheid en een verzameling zangers en zangeressen die wel competent zijn, maar die in 1977 vooral has-beens waren (al zou Frankie Miller het jaar erna nog een top 10-hit scoren).

Het helpt ook niet dat het album zelf niet helemaal aan de verwachtingen voldoet. Het verhaal is af en toe lastig te volgen – wat volgens mij vooral komt door het wazige verhaal en de nummers zijn instrumentaal niet heel interessant, het zijn toch vooral vehikels voor de teksten.

Op “The King of Elfland’s Daughter” is ervoor gekozen om elk karakter door een andere vocalist te laten vertolken. De resultaten zijn heel wisselend. Zo is Christopher Lee bijvoorbeeld een uitmuntende verteller maar zeker geen geweldige zanger. Chris Farlowe daarentegen is een uitstekende blueszanger, maar hij misstaat hier ernstig in de opener. Ook van de andere mannelijke zangers ben ik niet echt kapot, zeker Frankie Miller als Alveric bakt er weinig van.

Gelukkig kunnen de twee zangeressen de plaat nog enigszins redden. P.P. Arnold is vertrouwd goed op Witch en Mary Hopkin schittert op Lirazel (en iets minder op Beyond the Fields We Know). Bob Johnson en Peter Knight nemen zelf helemaal geen vocalen voor hun rekening, al hadden ze dat wellicht beter wel kunnen doen.

Al met al is “The King of Elfland’s Daughter” geen geweldig album geworden, verre van zelfs. Of een betere uitwerking bij het uitkomen tot meer succes zou hebben geleid, is overigens maar zeer de vraag. Wel is het opvallend dat een album dat toch redelijk hetzelfde stramien volgt een jaar later een daverend succes werd: Jeff Wayne’s War of the Worlds. Maar ja, die plaat sloot dan ook veel beter aan de bij de tijdgeest.

Overigens: op mijn cd-uitgave uit 2007 is de kwaliteit van het laatste nummer zeer matig, met veel gekraak. Heel merkwaardig want de rest van het album heeft daar geen last van.

Fantastische box, waarmee je wel zo'n beetje alles van Gentry in bezit hebt - in ieder geval alle officiële albums en heel veel interessant bonusmateriaal. Het uitstekende boekwerk geeft bovendien prima uitleg over de totstandkoming van de albums en waar de bonustracks vandaan komen.

Qua muziek heb ik een voorkeur voor de eigen composities van Bobbie Gentry, dus vooral de eerste twee albums en de laatste. Daartussen had ze te weinig gelegenheid om alles zelf te componeren (zeven albums in drie jaar tijd!) en bovendien dacht de platenmaatschappij meer succes te behalen met covers. Dat deed echter wel sterk afbreuk aan juist dat unieke van Gentry, die niet alleen maar goed kon zingen, maar die haar eigen nummers schreef, zelf gitaar en piano kon spelen én een eigen muzikale visie had.

Het matige succes van Patchwork, een aflopend contract en problemen binnen Capitol leidden ertoe dat er na 1970 geen nieuwe albums meer verschenen. Wel bleef Gentry het hele decennium een succesvol liveperformer en ook op televisie bleek ze populair. Pas vanaf 1980 verdween ze volledig uit het openbare leven. Zonde als je hoort wat deze dame in haar Mars had, hoe veel moois had er nog kunnen volgen als ze meer steun van een platenmaatschappij had gekregen...

Pas de tweede plaat van deze Italiaanse band, of beter gezegd een ensemble, die al sinds de jaren '80 bestaat. Het materiaal op deze plaat dateert uit de periode 1997-2001, is tussentijds meerdere keren gereviseeerd en recent pas op plaat gezet. Vooral kamerrock met proginvloeden en wat Zappa, redelijk complex zonder zware kost te worden. De zoveelste fijne plaat van het AltRocklabel en een van de betere albums van dit jaar.

Volledige recensie op Progwereld

Lang heb ik dit album onbeluisterd in de kast laten staan. Bang dat het toch tegen zou vallen. Inmiddels ben ik maar eens begonnen met de film en die trek ik toch niet al te best.

Springsteen heeft in zijn carrière ruimschoots bewezen een fantastisch verteller te zijn en juist dat vertellen lukt hem hier niet. De verhalen zijn te ingestudeerd, te gelikt en erg oprecht komt het allemaal niet op me over. Geen idee hoe ver Springsteen bij de opgenomen show al in de reeks zat, maar het lijkt me ook lastig om 236 keer het zelfde verhaal te vertellen alsof het de eerste keer is. En dan was het de eerste keer waarschijnlijk al helemaal stukgeoefend en geautocued...

Muzikaal is het verder ook niet echt mijn ding. Ook akoestisch kan Springsteen fantastisch zijn, maar de meeste van deze versies halen het mijns inziens toch niet bij de originelen of bij eerdere liveversies. Daarvoor wordt er m.i. toch te weinig meerwaarde gecreëerd en sommige versies zijn zelfs stomvervelend (Dancing in the Dark). Tougher than the rest en Brilliant Disguise als duet met Scialfa zijn dan wel weer prachtig.

Nee, Springsteen de spontane verteller is onovertroffen, de Springsteen tijdens deze shows is op zijn best onderhoudend.

Het andere concert dat Springsteen gaf in het Londense Hammersmith Odeon. Er was zó uitgekeken naar het Amerikaanse rockfenomeen dat voor het eerst naar Europa kwam en de vraag naar tickets was dusdanig dat Springsteen zes dagen na het eerste concert - na optredens in Stockholm en Amsterdam - terugkeerde in Londen.

De E Streetband had in een week dus vier optredens, was lekker op elkaar ingespeeld en de ergste zenuwen bij Springsteen waren weg. Er was bovendien wat geschoven in de setlist (geen E Street Shuffle en Kitty's Back meer, wel meer nummers van het debuut).

Daarnaast kende het concert liefst negen toegiften - en daarmee nog eens een half uur aan extra speeltijd. Tweeënhalf uur, later zou dat als een kort Springsteenconcert gelden... Toch is meer hier niet per se beter, er is nu immers wel erg veel oude rock and roll in de setlist - en hoe enerverend dat ook moge zijn, ik had dan toch liever een Kitty's Back als slotstuk gezien ofzo.

Springsteen zelf steekt natuurlijk in grootse vorm, al mis ik op sommige momenten net dat magische van dat eerste concert - al geldt wellicht ook wel dat ik die eerder en vooral ook veel vaker gehoord heb. Het grootste verschil zit naar mijn mening in mijn persoonlijke favoriet Backstreets. Die werd tijdens het eerste concert veel verbetener gezongen dan hier, de spanning bouwde toen ook veel meer op in het tweede - repetitieve - gedeelte. Ook Lost in the Flood heeft wel wat aan lading ingeboet.

Zeker toen een van de langste concerten uit de carrière van Springsteen. Bij het laatste nummer komt hij tot de ontdekking dat ze bijna aan de vier uur speeltijd zitten, waarop de band het nummer een doorstart geeft. Het is het laatste concert van de tour (de woordgrap 'Finnish' ligt voor de hand, en wordt dan ook meerdere keren gemaakt).

Op zich een prima concert met vele hoogtepunten, maar bijvoorbeeld ook vreselijk valse publieksparticipatie bij Waitin' on a Sunny day. Wat me echter het meest stoort is dat te veel nummers een overdadig arrangement krijgen. Het is het volle geluid dat bij de Seeger-sessions goed werkte, maar dat lang niet overal iets toevoegt, en soms zelfs afbreuk doet.

Zojuist de aflevering weer eens gezien - voor de vijfde keer nu, vermoed ik - en daarna al het bonusmateriaal bij de aflevering. Het blijft een magistrale prestatie die Joss Whedon hier geleverd heeft, als musicalliefhebber brengt hij een ode aan dat genre, maar hij speelt er ook mee. Muzikaal zit het knap genoeg in elkaar, terwijl Whedon geen muzikale achtergrond heeft, en tekstueel is het zowel knap als bij tijd en wijle hilarisch. De CD draai ik geregeld en met veel plezier.

In de Verenigde Staten schijnen er ook sing-along-screenings in de bioscopen gedraaid te hebben. Verbaast me niets want deze aflevering kent een flinke fanschare (een gemiddelde van 9,7 op IMDB met vele malen meer stemmen dan andere afleveringen). Ik zou er ook zeker heen zijn gegaan, ook al blijven mijn vocale prestaties zelfs nog ver achter bij die van Nicholas Brendon en Alyson Hannigan.