Met de klassieker Ik zie een Pils. Rome We Komen (hoe kom je erop?) werd in die tijd ook nog wel op de radio gedraaid, totdat het WK een deceptie bleek, toen was dat snel weer over.

Verder deels covers van nederklassiekers en vertalingen van buitenlandstalige klassiekers rondom twee centrale thema's: vrouwen en drank, en dan vooral als medley. En dat overgoten met een scheutje joligheid en wat nostalgie. Tja.

Het blijft voor mij altijd een wat vreemde gewaarwording, instrumentale muziek met een betekenis. Bij een album van Rick Wakeman heb ik al eens gepost dat de betekenisdevaluatie wel op zijn top zit als je een instrumentaal nummer moeiteloos met een andere titel opnieuw uit kunt brengen en ook hier heb ik vooral iets van 'het zal allemaal wel'.

Deep in Thought, het vehikel van Lucas Keller, debuteerde drie jaar geleden met Dreamscapes, een cd met tamelijk lichtvoetige postrock, dat dat jaar mijn top 10 haalde. Nu is er dan een opvolger, gratis te verkrijgen via de Bandcamp van de artiest en vooralsnog helaas nog niet op een echte drager uitgebracht.
Qua geluid verschilt dit album eigenlijk niet echt van de voorganger en daar wring het een beetje. De titels van het vorige album zaten heel erg in de newage-achtige hoek, terwijl hier de titels verwijzen van bijbelverzen. Kun je Psalm 150, vers 6 ("Alles wat adem heeft, loof de Heer.") vatten in eenzelfde soort beeld als "Bastion of Calm" of "Awash with Light"? Kennelijk.

Keller heeft een ruime veertig minuten aan prima instrumentale muziek afgeleverd en meteen duidelijk gemaakt dat hij Christen is. Ik vind het allemaal prima, ik zou er alleen zelf niet op gekomen zijn.

Def Leppard, ik vind het vreselijke muziek. En toen zag ik in een interview staan dat ze Alison Krauss hebben weten te strikken om twee nummers mee te spelen op hun meest recente plaat, dus toen werd ik toch wel nieuwsgierig. Nu beperkt Krauss zich op Lifeline eigenlijk alleen tot de koortjes, allemaal weinig spannend, dus het is eigenlijk alleen This Guitar waar ze nog iets toevoegt, en zelfs daar wil het allemaal de middelmaat niet echt ontstijgen. Maar goed, middelmaat is nog altijd twee niveaus hoger dan wat Def Leppard op eigen kracht weet te halen, want het is allemaal niet best wat ze hier doen. Het ene cliché na het andere en bedroevende teksten. Nee, dit laat ik in het vervolg weer graag aan me voorbijgaan...

Zo zeg, dit is wel een paar kilometer over de top. Ik luister hiernaar en alle kitsch-alarmbellen gaan af. En toch heeft dit album zeker wel wat. Doet me ergens wel denken aan de soundtrack van The Nightmare Before Christmas, maar ook bijvoorbeeld aan Welcome To My Nightmare van Alice Cooper. Filmische muziek en theatrale zang, symfonische rock, metal, (neo)klassiek en vast nog een heleboel meer ingrediënten en dat allemaal knap samengebracht. Maar kitsch blijft het.

Moeilijke plaat om te beoordelen. Ik ben niet gelovig, dus met de teksten van een worship-plaat heb ik niet echt veel. Op deze plaat roepen sommige tekstpassages zelfs flinke ergernis op, maar goed, daar kan ik me nog wel overheen zetten.

Frank van Essen maakt al jaren prachtige muziek, onder andere met Iona. Muzikaal is dit album vaak ook echt mooi, met een goede spanningsopbouw en fijne ritmes.
Het gaat voor mij mis met de zang en met de intenties. Op het eerste deel van de plaat is de zang namelijk tweetalig: eerst in het Engels (passend en heel mooi), maar na elke regel volgt een vertaling door een stem die mij niet ligt. Daarnaast zijn de teksten té letterlijk vertaald, in een té religieus idioom (een soort statenbijbels), en het loopt metrumtechnisch allemaal voor geen meter. Daarnaast: wie zit er op zo'n 'ondertiteling' te wachten? Maak er dan gewoon twee albums van...

Kort samengevat: op zich een sterke plaat, die door een ongelukkige keuze niet tot zijn recht komt.

Ik heb hem maar eens beluisterd.

Eerste opmerking: het album bevat 42:44 minuten aan muziek. Gezien mijn eerdere bericht dat de show waarschijnlijk langer duurde dus wonderlijk kort. Ook de uitvoeringen zelf zijn soms nogal extracten. Starless - even voor de duidelijkheid: het origineel is het beste nummer allertijden - duurt hier een schamele vijf minuten.

Tweede opmerking: het is natuurlijk wel doodzonde dat je als band met Leslie Hunt een uitstekende zangeres hebt, en dat die dan in één nummer wat tweede stem doet.

Derde opmerking: John Wetton is nog zeer behoorlijk bij stem, maar klinkt niet meer als in zijn hoogtijdagen.

Dus ja, al met al is het zeker geen straf om te beluisteren, maar het blijft een wonderlijk en tamelijk nutteloos album. Voor een proeve van kunnen van de band ben je beter af met Screenplay - waarop overigens ook een duet met John Wetton staat.

Opgenomen in de studio van de Zweedse geluidstechnicus Göran Franse. Combinatie van leden van de band waarmee Cherry internationaal tourde, samen met wat zijn 'Zweedse band' heet, Cherry was namelijk veel in Zweden omdat vrouw Moki daar vandaan kwam.

De Summer House Sessions, meervoud dus, bestaan uit één afgemixte opname, de eerste track, en een aantal opnamen die nog niet gemixt waren, waarvan de andere vier tracks voorbeelden zijn. Op de laatste twee akkoord overigens alleen de Zweedse muzikanten te horen (en de Fransman Jacques Thollot) en dus niet Don Cherry.

Muzikaal is het een interessant allegaartje van stijlen: free jazz, wereldmuziek (wat dat ook moge zijn, met in ieder geval Turkse invloed), folk en dat alles geïmproviseerd. Een en ander klinkt erg licht, mede door het vele gebruik van percussie. Met een bassist en drie drummers en een Cherry die zelf ook percussie speelt, is de ritmische sectie sowieso goed vertegenwoordigd. Op de eerste twee Untitled tracks doen zelfs liefst acht van de elf muzikanten de ritmes!

Maar is de muziek ook de moeite van het luisteren waard of is dit na 43 jaar nodeloos van de plank gekomen? Ik word er in ieder geval wel blij van, maar dat geldt voor het meeste dat Don Cherry gemaakt heeft. Misschien niet zijn beste werk, maar wel een aardig inkijkje wat er gebeurt als je een grote groep muzikanten in een relaxte omgeving de vrijheid geeft.

De eerste gedachte was toch vooral: waarom zo opzichtig Lady Gaga nadoen? Maar goed, even wat beter gekeken en dan blijkt dat dit album een paar maanden voor Gaga's debuut uitkwam.

Niet dat het album daar veel beter van wordt verder, want ik hoor toch vooral een Donna Summer die niet klinkt zoals de Donna Summer die ik kan waarderen. Nu is die Donna Summer op het moment van het verschijnen van dit album ook al dertig jaar verleden tijd, maar al die effecten op haar stem... Voor mij was de kern toch vooral dat de muziek zelf stierf van de electronica, maar dat Donna daar haar geweldige stem aan toevoegde.

De liedjes zelf zijn wel wat beter dan die op de voorgaande platen, maar al met al kan ik er niet zo heel enthousiast over worden...

Powermetal met fantasythema en al, woehoe. Powermetal is al niet echt mijn favoriete genre en dit zal vast geen topper binnen dat genre zijn.

De composities zijn bij tijd en wijle best aardig met redelijk pakkende refreintjes, het verhaal zal vast heel interessant zijn als je zin hebt om je erin te verdiepen en soms heb ik zelfs heel even het idee dat ik dit best een leuke cd zou kunnen vinden. En dan trekt de zanger zijn mond weer open...

Grootste fout wordt gemaakt in A Last Farewell. Toch al een beetje een klef nummer en dan komt er ook nog eens een goed klinkende vrouwenstem bij. Tja, dan valt die zangert helemaal door de mand.

Wel grappig om dit eens te horen, Dream Theater ver voordat ze bekend zouden worden. De eerste nummers (1-10) bevatten rechttoe-rechtaan-metal waar ik vrij weinig mee kan maar waar ongetwijfeld liefhebbers voor bestaan.
Van de volgende zeven 'nummers' vraag ik me dat dan weer af, beetje irritant.

Om de laatste zes nummers is het dan eigenlijk te doen: de demo's uit de tijd dat de band nog Majesty heette en bestond uit Petrucci, Myung, Portnoy, Kevin Moore en zanger Chris Collins. En die nummers zijn zeker niet onaardig, al is de kwaliteit van de opnames niet echt om over naar huis te schrijven. Duidelijkste invloed in deze nummers is mijns inziens Rush, en Collins' stem heeft best wel het nodige weg van die van Geddy Lee (zonder overigens echt zo hoog te gaan).

Leuk album om eens te horen maar eigenlijk doen alleen de laatste 35 minuten er echt toe.