William Sheller is sowieso niet bepaald bekend buiten zijn geboorteland. Dit album geldt eigenlijk als vroeg werk, oorspronkelijk geschreven als huwelijksmis voor vrienden en enkele jaren later alsnog uitgebracht (en geflopt).

Ik vind het in ieder geval een fascinerend plaatje, een merkwaardige combinatie van statige klassieke muziek en allerlei psychedelische effecten. Vooral de moeite waard om met de hoofdtelefoon op te draaien. Steekt wat mij betreft Gainsbourg's Histoire de Melody Nelson naar de kroon als beste Franse plaat allertijden.

Mijn exemplaar bevat naast Lux Aeterna nog een elftal bonustracks, composities uit dezelfde periode (dus eind jaren '60), maar veel songgerichter en hoewel flink klassiek gearrangeerd uiteindelijk toch 'gewoon' pop.

Deze plaat heeft me in ieder geval erg nieuwsgierig gemaakt naar ander werk van William Sheller (hoewel dat ongetwijfeld wat conventioneler zal zijn).