Eigenlijk vond ik tot nog toe elk Lady Gaga-album beter dan zijn voorganger. Chromatica breekt helaas met die traditie.

Waar ze naar mijn mening steeds veelzijdiger voor de dag kwam en vocaal ook steeds meer liet horen, is dit toch weer meer en terugkeer naar de danspop van de eerste twee platen. Dat mag, en dat doet ze verder zeker niet slecht - en soms zelfs erg goed - maar ik was eigenlijk wel benieuwd waar haar groei haar zou brengen. Dat antwoord laat nu minstens een plaat langer op zich wachten.

Je moet er wel even voor gaan zitten, deze Songs from the Bardo. De speelduur van het schijfje is ten volle benut en het tempo ligt laag. Laurie Anderson's voordrachten uit The Bardo Thodol, het Tibetaanse boek van de doden, worden vaak maar subtiel begeleid, viool, cello, piano, percussie, alsmede diverse Tibetaanse instrumenten. Soms is die begeleiding heel intrigerend, zoals op Moon in the Water, maar net zo vaak valt deze nauwelijks op.

Anderson legt de nadruk op de inhoud, haar stem klinkt daardoor wat vlak, omdat ze (bewust) veel onderdelen van het voordrachtsinstrumentarium niet of nauwelijks gebruikt. Ook dat draagt bij aan de lange zit.

Als je er de tijd voor neemt, dan word je absoluut beloond met het resultaat van een intrigerende samenwerking. Heel vaak zal dat waarschijnlijk niet gebeuren.

Best een aardig debuut van deze Luxemburgse band. De originaliteit spat er niet direct vanaf maar de uitvoering is best oke. Compositorisch zit het best goed in elkaar en de zanger heeft een apart maar niet onaangenaam stemgeluid. Helaas wordt het geheel nogal ontsierd door het matige Engels dus hopelijk kunnen ze daar voor een volgend album nog wat aan doen.

volledige recensie

De studio-albums van Lindisfarne zijn wat aan de gezapige kant en mijns inziens bij lange na niet zo goed als bijvoorbeeld het werk van Fairport Convention of Steeleye Span. Dit live-album laat de live-albums van die bands echter ver achter zich want wát een sfeer hier.

Opgenomen in 1971 in Newcastle, vlak na het verschijnen van het tweede album Fog on the Tyne en met veel nummers van dat album. De versies wijken soms echter behoorlijk af, met name in de langere nummers we can swing together en Clear white light, waarin flink wat bekende nummers verweven zitten (Flower of Scotland, Auld Lang Syne en anderen).

Helemaal geweldig is echter de publieksparticipatie. Okee, je moet ervan houden als de zang volledig aan het publiek wordt gelaten maar het geeft een album wel echt het idee dat je erbij aanwezig bent.

Aan het publiek te horen moet deze band behoorlijk populair geweest zijn in die periode (en mogelijk ook vooral in die regio) en dat lijkt me geheel terecht. Jammer alleen dat dit er op de studio-albums niet zo uit kwam.

Misschien had ik erbij moeten zijn. Misschien. Maar in 2000 had ik betere dingen te doen dan naar Linkin Park te luisteren. In 2001 trouwens ook. En in 2002. <knip>. En in 2021.

Afijn, in 2022 moest het dan maar eens gebeuren. Een album met meer dan duizend stemmen, dus ergens doet deze band toch iets goed. Bij de eerste beluistering hoorde ik alleen nog niet wat.
Misschien zat ergens onder de boosheid iets heel moois verscholen? Maar nee, ik hoorde alleen boosheid, op een vrij puberale manier gebracht. Met veel hard-zacht-dynamiek ook, maar dat was in mijn herinnering toen heel erg in. Het idee bekroop me zelfs dat er een diepere laag was, ik kon hem allen zo snel niet vinden.

Afijn, een tweede luisterbeurt zal misschien helpen. Ergens in 2045 ofzo, dan ben ik wel weer voldoende hersteld.

Freeze Frame vind ik een miskleun van jewelste, maar verder is dit een lang en enorm swingend optreden van Little Steven en zijn immense band.

Steve heeft jarenlang - met succes - geacteerd en de muziek op een lager pitje gezet. Als je ziet met welk plezier hij speelt, is dat nauwelijks voor te stellen.
Ook gaaf is het om te zien hoeveel ruimte hij zijn muzikanten geeft. Zoals de E Street Band veel meer was dan een begeleidingsband, zo geldt dat ook voor de Disciples.

De show is een mix van nummers van de laatste plaat en alle oude hits. Bewijzen hoeft hij zichzelf natuurlijk niet meer, dus de aandacht kan worden verlegd. Met veel passie brengt hij dan ook naast het eigen werk de pop- en soulmuziek uit zijn jeugd aan de man: niet uitsluitend een discipel maar vooral ook een evangelist.

De kwaliteit van deze opname is gelukkig bij lange na niet zo slecht als bijvoorbeeld die van Quella Vecchia Locanda maar het blijft toch oppassen bij de releases van Mellow Records. Forse le Lucciole Non Si Amano Più is bij uitstek een plaat die het van de verfijning moet hebben dus dan is een live-uitvoering sowieso al precair. Kwalitatief houdt het allemaal niet over en de uitvoeringen voegen ook weer niet zo gek veel toe aan de originelen (La Giostra was toen nog niet uitgebracht, maar staat inmiddels op The Missing Fireflies). Alleen voor de echte fans dus.

Zeker geen onaardig album, alleen niet bijzonder coherent. Lowb doet me bijvoorbeeld sterk aan Underworld denken, terwijl het volgende nummer Haven als esoterische electronic klinkt en dat weer gevolgd wordt door Tears and Sparks, dat zo op een album van Lamb zelf had kunnen staan. Het klinkt dus vooral als een aantal losse nummers die Barlow nog op de plank had liggen en vervolgens allemaal samen op een schijfje heeft gezet en geenszins als een album.

Nummers 10 t/m 13 zijn instrumentale versies, nummer 14 komt op mijn versie niet voor.