Until The Quiet Comes

Na het volgeproduceerde, organische en vaak betoverende 'Cosmogramma' keert Flying Lotus terug met 'Until The Quiet Comes' na de nogal chaotische voorganger klinkt 'Until The Quiet Comes' als het rustpunt in de - tot nu toe echt prachtige - discografie van FlyLo.

FlyLo past nog alle elementen toe die 'Cosmogramma' zo betoverend maakten.
De drums klinken nog steeds organisch, vol en hebben een prachtige klank, de bassen zijn evenals vol en de samples zijn haast niet te beschrijven. Hoe organisch, hoe rustgevend en soms gewoon verpulverend mooi!

Het mooie ook aan deze plaat is dat het een mooi geheel is, draai de nummers apart en je mist een groot deel van de magie. Steven Ellison weet perfect hoe hij een plaat ineen moet steken. De prachtige kortere tracks die vaak onder de 2 minuten liggen zorgen voor een prachtige verbinding tussen de langere nummers.

Steven weet ook steeds de juiste mensen voor de juiste job te zoeken. Dit bewijst hij oa. in - misschien wel mijn favoriete track van deze plaat - Getting There.
Niki Randa haar bijdrage is haast perfect te noemen en enorm betoverend. Sluit je ogen laat je meevoeren door die prachtige up-tempo, volle drums, prachtige organische sample en de prachtige vocalen en dan zijn bij mij allesinds beelden van prachtige Japanse tuinen om middernacht nooit ver weg te denken.
Al weet Kahlil ook wel een mooie illustratie van zijn beleving bij de nummers te geven.

Prachtig vind ik het ook hoe FlyLo een enorm coherente plaat kan maken met toch nummers die vaak wel een andere stijl hebben. Putty Boy Strut - die clip !! - is bijvoorbeeld helemaal anders dan Sultan's Request die er net voor kwam. Toch valt die stijverandering niet op doordat ze beiden dezelfde sfeer uitademen.

Until The Quiet Comes is voor mij de beste Flying Lotus release (tot nu toe) en één van de sterkste platen allertijden. Vandaar een mooie Top 10 notering en uiteraard een dikke 5*

Ondanks dat dit album een lengte heeft van amper 30 minuten, lijkt dit lieve Franse plaatje erg lang te duren. Een mooie stem heeft ze zeker, jammer genoeg kan ze me gewoon niet boeien.
Het klinkt wel allemaal erg lief en charmant, maar het raakt me nergens.
Instrumentaal is het dan weer iets beter, hier en daar is er nog een leuk rifje te vinden zoals in: Ca a Raté (It Failed) ook de bass klinkt zeer redelijk.

Jammer dat ik na een paar tracks al de neiging krijg om een andere cd te draaien, dat hele sfeertje gaat snel vervelen. Ook is het niet mijn stijl, maar ik kan me zeker inbeelden dat iemand dit goed vind. Alsof het nog niet genoeg is dat haast geen enkele track boven de middelmaat uitsteekt krijgen we ook nog eens een erg irritant nummertje voorgeschoteld: Oh Oh Chéri.

De leuk klinkende rifjes en het bij vlagen erg mooie basspel kunnen mijn er toch niet van weerhouden om dit nogal saaie pop plaatje niet meer dan een 2* te geven.

Frank Zappa naar mijn mening een genie op muzikaal vlak.
Hij schreef de langste en mooiste muziekwerken en met Apostrophe (') kwam er eindelijk een toegankelijke Zappa plaat met een geweldige single: Don't Eat The Yellow Snow.

Hoe gekker hoe liever opnieuw, achtergrondkoortjes, snel bespeelde xylofonen(?), Jazzy drums Apostrophe heeft het allemaal. De lage stem van Zappa die soms wel eens in de hoogte durft gaan is geweldig en zijn solo's zoals die op Cosmik Debris blijven geweldig.

De teksten zijn opnieuw hilarisch! Een toegankelijke Zappa plaat bestaat er denk ik niet.
Want Apostrophe heeft bijna allles waar Zappa goed in is samen gebundeld in 30 minuten: humor, gekte, hilarische teksten en een fantastische solo.
Een ruime 4,5* voor de prachtige plaat Apostrophe (').

Verwoorden waarom Hot Rats nu net zo fantastisch is, is erg moeilijk.
Komt het door het speelse en fantasievolle, Peaches & Regalia of door het geniale en zeer sfeervolle Willie The Pimp, waarschijnlijk zijn er duizenden redenen.

Peaches & Regalia is de gedroomde opener, schitterende melodieën die ook zeer speels zijn.
Een groot scala aan instrumenten waardoor je je zeker niet verveelt, iedere melodie is totaal anders en toch passen ze zo goed bij elkaar. Maar het schitterende Peaches & Regalia is haast niets tegenover Willie The Pimp. Een van mijn favoriete songs allertijden.

De compositie is weer prachtig en zeer herkenbaar. De song straalt ook zo'n oude manelijke sfeer uit. Beefheart levert mijn favoriete gastbijdrage allertijden, met zijn schitterende en rauwe stem die perfect past bij de ook zeer rauwe en haast grensverlegende solo. Eenmaal je de song een paar keer gehoord hebt, blijf je ernaar luisteren.

Son of Mr. Green Genes is opnieuw erg sterk. Het begin doet me wat aan een oude kermis denken. Maar dan veel beter natuurlijk. Maar Zappa steelt toch weer de show met zijn schitterende solo die perfect ondersteund wordt door jazzy drums.
Little Umbrellas is de laatste song voor het schitterende The Gumbo Variations.
Het heeft opnieuw iets jazzy's en relaxerend. Mooi pianospel ook.

En dan het 17 minuten durend The Gumbo Variations. De grootste groeier van de plaat, maar dan krijg je ook wat! Schitterend basspel, meesterlijke en jazzy drums en heerlijk sax en gitaarspel. De sax mag het eerste deel openen. De saxofonist haalt ongeloofelijke dingen uit met de sax. Enorm sterk gespeeld en nog eens prachtig ook.
Maar ook Zapp's gitaarwerk is weer ronduit schitterend.

It Must Be a Camel is een prachtige afsluiter. Mooi pianospel, later sterk gitaarspel.
Kortom een schitterende jazzy afsluiter. 5*

Een rapper die iets te zeggen heeft, ze zijn zeldzaam tegenwoordig. Fresku komt met zijn titelloze debuut met prachtige verhalen aanzetten. De beats zijn erg vermakelijk en ondersteunen hem door samples te gebruiken waarover hij spreekt: bv. een gsm of achtergrondgeluiden.

Kritische teksten wisselt hij af met luchtige teksten die erg grappig zijn.
Twijfel is mijn favoriet, de piano is eerg mooi en de tekst en flow van Fresku zijn erg goed.
De Gino verwijzingen zijn inderdaad erg leuk.
Ik heb hem lang niet gedraaid en nu ik hem weer eens beluisterd heb, ligt hij weer iedere avond in mijn cd-speler. Humor wisselt hij goed af met prachtige emo-raps. Er staat eigenlijk maar één misser op: Maken Van Muziek, jammer dat hij er opstaat. De beat is redelijk maar de raps zijn gewoon minder.

Ik ga omhoog met een halfje, en hij mag nu de eer dragen als een van de btere Nederhop platen die ik ken. De teksten en de flow van Fresku zijn het grootste pluspunt. Dat zijn tweede plaat maar snel af is!