Hoewel de beats op Madvillainy fantastisch klinken, vervelen ze me hier een pak sneller.
Het gemis van Doom is groot, hij maakte met zijn droge flow beats nog interessanter.
Er was ook duidelijk chemie tussen Doom en de beat.
De beats alleen klinken natuurlijk wel erg goed. Maar 38 minuten is weer wat teveel van het goede. Een song zoals Shadows of Tomorrow bijvoorbeeld. Op de normale plaat klinkt die: gek, grappig en experimenteel. Hier klinkt de beat nogal saai. Doordat hij de hele tijd herhaald wordt.
Wat op de plaat natuurlijk ook is. Maar daar krijgen we schitterende verses van Madlib en Doom.

Een andere kant van Mogwai, een meer natuurlijke kant. Die me doet denken aan bossen, uitgestrekte wegen en samen rond het kampvuur zitten. De prachtige pianoklanken gaan hand in hand met de fantastische strijkers. Ook de charmante zang in Hound of Winter is fantastisch.
Alleen Drunk & Crazy hadden ze mogen weglaten vind ik het past naar mijn mening niet bij de andere nummers. Het is wel een mooie song, maar ik had hem liever op een andere plaat gehoord.
Mijn twee favorieten zijn: Get To France en Does This Always Happen? 4*

Mogwai Young Team

Post-rock het is een prachtig subgenre, alleen komen er tegenwoordig nog maar weinig goede post-rock platen uit. 1997 een prachtig jaar was het, ook voor post-rock was 1997 een fantastisch jaar. Zo kwam het geniale debuut van Godspeed You Black Emperor! uit maar ook deze plaat is een mijlpaal in de geschiedenis van post-rock.

Evolutie, alles evolueert en steeds minder en minder denken we over dingen na we worden impulsief en bij alles wat we doen zijn we gehaast. Een donkere maandagochtend alweer zijn we te laat aangekomen op ons werk gevolg we worden ontslagen gevolg van dat ontslag we worden depressief. Grote electronische borden staan langs de weg alweer heeft Coca Cola een nieuwe smaak uitgevonden, we letten er maar niet op en rijden verder.
500 meter verder botsen we, de hel opent te vroeg zijn deuren voor me.

Politiewagens komen in een snel tempo aan op de plaats van het ongeval iedereen komt er goed vanaf. Fysiek dan toch, mentaal krijgen we door het minste wat er gebeurt een grote beuk en voelen we ons slechter en slechter.
De ministers en premiers heersen, de wetten zijn niet meer redelijk.
Dus ook een opstand kan niet uitblijven.

Zo'n sfeer straalt deze plaat uit we zien het al aan de hoes.
Donker maar al het licht van de reclameborden zorgt voor iets onnatuurlijks.
Op deze plaat staan er schitterende climaxen en de songs hebben een fantastische opbouw.
Ook die samples tussendoor zijn erg mooi en passen perfect bij de sfeer van de songs.

Love Let Me Go

Love let Me Go, is een donker punkjuweeltje geworden die allesbehalve geslepen is. De 'distortion' van de gitaren scheurt lekker. En de mensen achter de gitaar zijn ook lekker op dreef. Love Let Me Go staat vol met lekkere riffs, en de twee gitaristen werken erg sterk samen. Ze scheppen samen een donkere sfeer, het is haast als lopen door verlaten stad, waar het volkomen donker is. De drums jagen je er nog verder door, de drums zijn overigens erg goed. Van korte brute fills, tot sterke ondersteunende ritme's. De bass is zoals bij de meeste Hardcore vrij goed te horen, en klinkt goed.
Scarlet Skyline is een mooie opener.
Het toont alvast dat de band veel te bieden heeft. De drumpartij is hier geweldig, de riffs doordacht en komen toch zeer spontaan over. En de schreeuw is ook heerlijk om naar te luisteren. De samenschreeuw in dit nummer die soms te horen is is echt geweldig. Ook de teksten zijn beter dan ik had verwacht.
Het tweede nummer bv. eindigt qua tekst erg sterk: " I closed my eyes
Closed the curtains. Lock the doors.
Voices I tried to ignore.
I tried. I failed. I hated. I have died
And i wonder, have you ever screamed my name in the middle of the night. "

Naarmate de plaat vordert, blijft de band erg sterk spelen, zonder in te zakken.
Ze tonen ook niet bang te zijn, om het even rustiger aan te doen.
Daisy Hill bv. start echt sterk. Hoe de drums invallen is enorm knap gedaan ook.
Of de geweldige interlude Obession, met de man die je toespreekt. Verder hoor je een geweldige gitaarriff. De tekst is ook het vermelden waard:

"Love is passion, obsession, something you can't live without, theres no sense living your life without this, to make the journey and not fall deeply in love, no you haven't lived a life at all. but you have to try, because if you haven't tried you haven't lived."

Zijn er dan geen minpunten? Buiten het feit dat dit sowieso geen 5 sterren kwaliteit is, is het ook jammer dat de "zanger", echt gaat zingen in de verder echt geweldige afsluiter.
Dan had ik daar liever een instrumentaal gedeelte gezien, of alleen die schreeuw van op de achtergrond.

Love Let Me Go: is kortom een donkere, depressieve plaat waarmee de zanger wilt tonen hoe eenzaam hij zich voelt. Het resultaat mag er zeker zijn. Heerlijke gitaarruitbarstingen, fantastisch drumwerk met heel wat vette fills. Een verademing, die een 4* zeker verdient.

Morphine - Good

Erg mooie plaat van Morphine naar mijn mening nog beter dan Cure For Pain.
De plaat start met het titelnummer Good, het basspel klinkt erg goed en warm.
Ook de sax die bespeeldt word door Dana Colley klinkt goed.

De drums klinken erg fris en houden het tempo er goed in.
Mijn favoriet is You Speak My Language de sax is prachtig en het refrein wordt schitterend gezongen door Mark Sandman.
Een 4,5* voor dit schitterende Good.