Nu deze mijn top 3 is binnengeslopen, is het wel eens tijd om hier een stukje bij te schrijven.
As The Roots Undo is een brok emotie. Het beukt, het ontroert en het verbaast.
De songs kun je makkelijk herkennen en niet zoals bij andere screamo bands kun je hier zelfs makkelijk de harde stukken van elkaar onderscheiden.

Na de mooie inleidende intro krijgen we het schitterende: Shame Shade As Concrete.
Heerlijk hoe de zanger en zangeres haast in een strijd met elkaar zijn. De tekst wordt in een erg snel tempo op je afgevuurdt. De riff is fantastisch en het drumwerk is ronduit geniaal.
Heerlijk hoe de zanger haast hopeloos: "Let The Flood Swell" schreeuwt, en op de achtergrond hetzelfde zinnetje rustig en harmonieus wordt gezongen. Ook de haast electronic achtige onderbekingen zijn erg sterk.

In The Nervous Light of Sunday is ook een hoogtepunt. De screams zitten vol emotie.
Het gitaarwerk snijdt en beukt, maar toch is er plaats voor ritme en melodie.
Een fantastische gitarist. De onzekere cleane zang van de zanger vind ik fantastisch.

Een andere favoriet van mij is: Interview At The Ruins, het dubbele pianospel met op de achtergrond het verschuiven van de scherven, is de prachtige inleiding van een grootse ontploffing met een van mijn favoriete riffs allertijden. De zanger schreeuwt heerlijk op de maat van de riff mee. Maar de riff horen we jammer genoeg niet zo lang. Maar buiten dat is Interview At The Ruins boeiend genoeg.
Het pianospel, met de mooie cleane zang zorgt voor een lekkere rustpunt. Ondanks dat de drums doen vermoeden dat er nog een uitbarsting is. Buiten een sterke gitaarriff blijft de uitbarsting uit, maar we eindigen wel met het schitterende acapella einde.

Kill The Switch is misschien wel de beste song van de plaat.
Het start direct hard, we horen voor het eerst ook eens totale chaos. Waar we in de andere harde stukken nog heel wat melodie horen, is het begin van Kill The Switch heerlijk beukend.
Maar al snel is er een prachtig rustpunt. De drums zijn opnieuw zo mooi.
Tot er opnieuw een prachtige uitbarsting is, deze keer horen we de riff wel goed. Gelukkig maar want wat een schitterende riff is het toch.
Kortom een van de mooiste tracks allertijden!

En As The Roots Undo is een van de mooiste platen allertijden.
Erg veel variatie voor een screamo plaat. Zo start Non Objective Portrait of Karma bijvoorbeeld met een ambient gedeelte. Het gitaarwerk snijdt en beukt, en ook de drums zijn meesterlijk.
Maar wat zou As The Roots Undo zijn zonder, die fantastische screams? Meesterlijk schreeuwpartijen, zowel de vrouw als de man doet het schitterend.

Na het meesterlijke As The roots Undo dat een plaatsje in mijn top 10 heeft kunnen bemachtigen keren ze terug met een nieuwe EP. Er is veel veranderd, zo is de chaos al wat verdwenen, de EP is veel donkerder dan As The Roots Undo en de vocals staan veel stiller in de mix.
Vooral dat laatste vind ik jammer, want op As The roots Undo vonden ze een perfecte combinatie van hoe ze zowel de vocals als het instrumentale gedeelte moesten laten opvallen.

Maar zowel de man als de vrouw brult nog even goed. Maar anders wat minder ruw en scherp.
Ook instrumentaal is het minder ruw, ze blijven beuken. Maar de chaos is verdwenen. Dit hoeft zeker geen minpunt te zijn, ze vernieuwen zichzelf en komen met nieuwe en goede ideeën.

De EP is ook pikzwart er is geen plaats voor een sprankeltje hoop, dus is het ook aan te raden om dit 's avonds te beluisteren. De 4 songs zijn allebei even sterk, en hebben ook meer metal invloeden dan de songs op As The Roots Undo. Een verdiende 4,5*, As The Roots Undo blijft beter maar deze komt in de buurt.

Sorry, voor de vreselijk lange inleiding, met dingen die de fans al lang weten. Het is gewoon voor de nieuwkomers.
Al sinds de in het Amerikaanse Savannah gevormde bandje: Circle Takes The Square in 2002 hun eerste EP uitbracht tot nu, hebben ze constant gesleuteld aan hun geluid.
Toen ze startten met de vermakelijke debuut-EP, werd al duidelijk dat de band met frisse en vooral vernieuwende ideeën zat.

Datzelfde jaar waren ze nog te horen op een Split met Pg. 99.
Het werd een rommelig boeltje, waarin de jeugdigheid erg goed te horen.
Maar het nog de nodige kwaliteit nodig heeft, die wel te horen is in hun eerste LP: As The Roots Undo. Nog steeds een van m'n favoriete platen. Het is/was vernieuwend, en ondanks dat er in de verste verte geen structuur was te bekennen. Heeft iedere track toch een eigen "smoel".

Circle Takes The Square werd een duivenhok, waarin muzikanten bijkwamen en vertrokken.
Dus het bleef erg lang stil. Tot in 2011.
Hun nieuwe EP kwam uit, en het was weer totaal iets anders.
Het was donkerder en zwaarder. Het vervolg liet niet zo lang op zich wachten als de andere platen. Want vorige maand kwam het tweede en eerste deel uit in de vorm van een langspeler.

Een verdomd sterke langspeler.
Waarin As The Roots Undo me direct greep (deze eigenlijk ook wel) had deze meer luisterbeurten nodig om dat (definitieve) kwartje te doen vallen.
Hij borduurt zoals te verwachten was gewoon voort op het geluid van de vorige EP (de eerste 4 tracks van deze LP, dus). En daar ben ik blij om! Dat zware en stevige van Metal, combineren ze geweldig met het vlugge en agressieve van Punk.
En oh ja! De afsluiter is zowaar een donker Folk nummer, die geweldig is om eens uit volle borst mee te zingen.

Alhoewel ik As The Roots Undo, nog altijd en zeer overtuigend hun beste plaat vind.
Is de band er wel op vooruit gegaan.
Technisch dan toch, want hoe sterk ik de compositie's wel niet vind. Kunnen ze natuurlijk nooit meer een tweede As The Roots Unod maken.

Enter By The Narrow Gates, zet me de onheilspellende intro al direct de toon voor een plaat vol donkere riffs. Plotse en korte gitaaruitbarstingen, verpletterende en duelerende screams en geweldig drum-en bas werk. Al hield ik wel wat meer van de vorige drummer, de manier waarop hij As The Roots Undo vol timmerde was echt geniaal.

Way of Ever-Branching Paths, is haast de donkere versie van Kill The Switch.
De track kent ook heel wat tempowisselingen. Ook valt voor het eerste op de plaat de "verbeterde" cleane zang op. De cleane zang klinkt heel wat zelfzekerder.
Maar blijft enorm goed passen in de apocalyptise sfeer.

Het tweede deel van de plaat.
Lijkt zich nog meer te focussen om As The Roots Undo te vermengen met de nieuwe sound.
Het is weliswaar slepender en zwaarder. Maar de invloed ervan valt haast niet te ontkennen.
Maar het klinkt wel weer enorm goed.
Van sommige riffs valt mijn mond haast open.
Maar m'n favoriet bevindt zich toch op het eind.

North Star, Inverted lijkt namelijk te beginnen als een 'normale' track. Maar vanaf het schreeuwgedeelte stilvalt, krijgen we donkere Folk.
Natuurlijk nog altijd op een Circle Takes The Square achtige manier.
Riffjes blijven af en toe abrupt beginnen en stoppen. En ook komt er af en toe weer een elektrische gitaar plots beginnen.

Maar de manier waarop Drew zingt, en David zorgt voor kippenvel gevende backing vocals is prachtig! Het nummer komt op het eind, tot een prachtig slot, van een geweldig nummer. En van de beste plaat van 2012. Want ja, GYBE! is 2 dagen geleden berooft van de eerste positie.

Rainforest

Een indrukwekkende EP, na dit gehoord te hebben ben ik wel eens benieuwd naar een volledige plaat van hem want met Rainforest weet hij met zijn prachtige beats een echt regenwoud te maken. Hij maakt er een kleurrijk geheel van door middel van frisklinkende drums en prachtige samples.

Vijf sterke songs die samen een mooi geheel vormen. Je ziet haast de kabbelende beekjes en hoge bomen voor je staan. Een van de betere Hip-Hop/Electronic EP's die ik al gehoord heb.
Ik was aan het twijfelen tussen een 4* of een 4,5* en het is toch dat eerste geworden maar het kan zeker nog een 4,5* worden. Mijn favoriet is Gorilla.

Coldplay - Mylo Xyloto

Zoals mijn stem al doet vermoeden ben ik niet echt kapot van deze plaat ik kan mijn mening over deze plaat ook in een zin formuleren: " Overwegend matig tot redelijk." Maar ik ben nogal een prater dus ga ik het iets langer maken.

Mijn verwachtingen voor deze plaat waren zeer laag toch was ik wel benieuwd wat ze gingen doen met die interludes. Maar eigenlijk vind ik ze niet zo veel toevoegen, ze zijn onopvallend en dienen meer als een overgang om van de ene song naar de andere te gaan. Dat is ze wel goed gelukt.

Mylo Xyloto is een redelijke intro maar toch niet echt goed.
Hurts Like Heaven is een niet zo goede song, het is me net iets te catchy en te gelikt.
Ook kan Chris me tegenwoordig minder en minder boeien.
Paradise start erg goed maar dan verpesten ze het gewoon opnieuw door het opnieuw zo dansbaar mogelijk te houden, en dat is nu net waar ze niet goed in zijn. Ook het refrein is zeer matig.

Als single is hij zeker niet slecht en is hij veel beter dan de andere Singles uit de Top 40.
Maar van mijzelf zal ik Paradise niet veel draaien. Charlie Brown is zo een van die nummers die ik zeker kan verdragen en waarbij ik echt van denk dat Coldplay het toch nog kan.

Maar dat gevoel duurde jammer genoeg maar 4 minuten en 45 seconden want Us Against The World kan me al eens stuk minder boeien een saai refrein en jammer genoeg kan Chris me niet boeien.

M.M.I.X. is een korte interlude die niet veel meer doet dan als overgang van Us Against The World naar Every Teardrop Is a Waterfall dienen. Every Teardrop Is a Waterfall was de eerste single en doet me al iets meer dan Paradise het gitaarriffje heeft wel iets aanstekelijks.

Major Minus is een nummer dat we al gehoord hadden op hun EP: Every Teardrop Is A Waterfall. Een goed nummertje is het maar ik blijf het jammer vinden dat Moving To Mars er niet opstaat en Chris zei eens dat hij hier niet zou op passen ik denk dat hij er zeker niet zou op misstaan.

U.F.O. is een mooi kort nummertje en er staat ook een sterretje achter zijn naam, hier kan Chris me weer boeien en ook de bandleden tonen deze keer dat ze het nog kunnen.

Dan hebben we het slechtste nummer van de plaat ik blijf het een raadsel vinden waarom Rihanna hier op moest staan. Maar met of zonder Rihanna Princess of China en ik zouden nooit echte vrienden worden denk ik.

Up In Flames heeft ook een sterretje gekregen een zeer mooie song alleen begint die Drumbeat me na een minuutje wel al te vervelen. Ik zou er wat meer afwisseling in hebben gestoken.

A Hopeful Transmission is een korte interlude die ons begeleid naar de laatste twee songs van Mylo Xyloto. Don't Let It Break Your Heart is een mooi voorbeeld van een matige song hij kan me nog niet volledig boeien jammer genoeg. Ook Up with the Birds is maar matig maar toch al iets beter dan zijn voorganger maar ik had toch iets sterkers verwacht als afsluiter.

Conclusie: een paar mooie song hebben we gekregen maar ook die zitten met kleine foutjes, ik had een stuk meer verwacht van de interludes. Ook Chris gaat er niet op vooruit.

CYNE - Wasteland, Vol. 1

Ik heb nog al een dubbelgevoel bij deze plaat, langs de ene kant zijn de beats erg goed en vervelen ze me geen moment. Maar toen ik hoorde dat de nummers een speeltijd van ongeveer 10 minuten gingen hebben was ik wel eens benieuwd hoe ze dat gingen doen want ik denk dat dit een van de eerste Hip-Hop platen is met tracks die rond de 10 minuten duren.
En jammer genoeg zit er geen samenhang in de songs, elke song kun je haast verdelen in 15 kleine instrumentals.

Ik hoopte op tracks met elk een thema, maar hier krijgen we gewoon om de 15 seconden een andere beat. Wel zijn de korte beats stuk per stuk erg goed, er wordt erg sterk gesampled en de drums klinken erg fris en goed. Maar ik had gewoon ofwel de stukjes wat langer laten duren en er een paar uitknippen ofwel gewoon wat meer samenhang tussen de songs gemaakt.

Want door die constante verwisselingen van beat zit je eigenlijk haast nooit in die song en kun je je moeilijker inleven. De raps van Cise Star in het begin van iedere song zijn erg goed, ik stoor me er ook niet echt aan dat hij alleen maar in het begin een aantal minuten rapt. Want ik geloof dat het de bedoeling was om een instrumentale plaat te maken.

Conclusie: ieder stukje zit erg goed in elkaar maar ik 'voel' de beat haast nergens door de constante veranderingen en het idee om songs van 10 minuten te maken was niet echt nodig ik had eerder instrumental gemaakt van rond de 5 minuten met wat meer samenhang en wat minder veranderingen.