Wildlife

In mijn buurt beginnen de eerste sneeuwvlokjes te vallen, en begint de temperatuur langzaam maar zeker naar de O°C te gaan. Vanochtend ging ik om boodschappen, zeker een uurtje stappen heen en weer (ligt eerder aan m'n tempo dan aan de afstand), normaal ga ik met de bus. Maar ik kreeg het idee om Wildlife te beluisteren en te voet te gaan.

Het was een schitterende luisterbeurt. Terwijl sommige stukken ijs aan m'n voeten kraakten, en toch de zon in m'n ogen lichtjes scheen. Schreeuwde Jordan de gruwelijk mooie en intense teksten tegen me, alsof hij mee was.
Instrumentaal is La Dispute erg veranderd ten opzichte van hun vorige plaat. Misschien wat minder hard, en ze klinken ook een stuk volwassener en gestructureerd.
Qua songstructuur is er dan weer geen sprake want gelukkig kennen ze bij La Dispute het woord: 'refrein" niet.

Nee, Jordan schreeuwt gewoon met z'n intense en oprechte stem over vreselijke onderwerpen zoals: kanker, de dood, een schietpartij die een kind het leven kostte, het gemis van een persoon, ...
De teksten zijn bij La Dispute erg belangrijk, het zijn net kleine verhalen.

Jordan leeft zich altijd zo goed in, in z'n personage. En wanneer hij als verteller optreedt dan doet hij dat meestal met z'n geweldige Spoken-Word.
De band onersteunt hem dan ook fantastisch van geweldige zeneuwslopende gitaarriffjes op bv. het einde van 'King Park' tot bloedmooie rustige riffjes zoals de intro riff van: 'Safer in the Forest / Love Song for Poor Michigan'.
De bass geeft de songs meestal een geweldig tempo, en bij de drums is iedere slag perfect en merk je dat er over iedere beweging is nagedacht. En toch klinkt het niet geforceerd.

Favorieten: eigenlijk zowat alle songs. Maar om het toch nog wat 'kort' te houden bespreek ik alleen mijn grootste favorieten.

King Park: King Park heeft waarschijnlijk m'n favoriete tekst ooit. De aangrijpende tekst over een man die schoot op het verkeerde slachtoffer namelijk een kind.
De moordenaar vlucht, maar later staan er voor zijn hotelkamer agenten. Die snijdende riff en de tekst maken de spanning om te snijden, Jordan leeft zich dan ook nog perfect in als de moordenaar met dit prachtige stuk:

“Can I still get into heaven if I kill myself?
Can I still get into heaven if I kill myself?
Can I ever be forgiven cuz I killed that kid?
It was an accident I swear it wasn’t meant for him!"

De tweede keer toen ik aan het meelezen was met de teksten, was ik gespannen aan het lezen, tot Jordan met de (anti) climax komt:

I left the hotel behind, don’t want to know how it ends.
Instrumentaal zijn vooral de geweldige tempowisselingen opvallend. Erg sterk gitaarwerk ook.

Safer in the Forest / Love Song for Poor Michigan instrumentaal is dit na King Park misschien wel m'n favoriet. De beginriff is misschien wel één van mijn favorieten ooit.
De tekst is ook weer echt prachtig, deze keer doet Jordan het rustig aan. Tenminste in het eerste deel, in het tweede deel gaan zowel band als Jordan los. Dit stukje tekst vind ik ook echt prachtig:


I’ve been watching a slow thaw come around.
I’ve been waiting in the cold and hazy blue.
I’ve been driving alone out to the edge of town.
I’ve been thinking too much of you.

I See Everything: zowel instrumentaal als vocaal en tekstueel erg zwaar. Het nummer gaat over een jongen van 7, die sterft aan kanker. Het nummer beschrijft de laatste paar maanden van de jongen en hoe het alleen maar slechter en slechter met hem blijft gaan.
Mooi en ontroerend stukje tekst:

October 14: He feels tired all the time.
November 30: At the hospital again. It feels like home when we’re here.
December 8: He’s getting worse.
January 19: We buried our son today, our youngest child,

A Broken Jar: nu vraag je je misschien af waarom dit korte nummertje?
Omat het zo afwijkt van de rest. Het is het laatste nummer waarin Jordan een brief schrijft. De tekst mag er zeker ook weer zijn:

Now I am throwing all the shards away,
discarding every fragment, and fumbling uncertain towards a Curtain call
that no one wants to happen,
that no ones going to clap for at all, but that still has to be.

Dat riffje is ook weer erg mooi. Maar het mooiste moment van de song zijn die laatste 20 seconden. De drums vallen prachtig in, maar zijn jammer genoeg al weer vlug weg.

Ik zie dat ik al een redelijke lap tekst bij elkaar heb getypt. Maar eigenlijk zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan over deze fantastische plaat. Maar ik hou het hier bij, ik ben al blij als er nu een paar mensen hem gaan lezen.
Dan rest mij eigenlijk nog 1 laatste vraag is hij beter dan vorige plaat? Een vraag waar ik zelf nog niet echt uit ben. Maar als ik eruit ben laat ik het weten.

Screamo, het is een genre dat ik nog maar pas ken, dus ken ik ook nog niet zo veel uit het genre.
Bands zoals: Orchid, Circle Takes The Square en Snowing zijn me wel bekend. En vind ik fantastisch! Maar La Quiete een Italiaanse Screamo band, kende ik nog niet. Tot dat Niels dit in het 'Review Album Van De Maand' als zijn tip voorstelde. Ik was erg benieuwd en dezelfde avond heb ik Tenpeun '01-'05 al eens beluisterd.

19 nummers staan er op deze plaat en toch haalt deze verzamelaar maar een lengte van 35 minuten. Dat komt omdat het 19 korte maar energieke songs zijn. De opener bijvoorbeeld, de riff is prachtig, vanaf dat de zanger ook nog eens begint te schreeuwen voel ik pas echt de adrelanine. Ook het moment waarop we alleen de drums horen is fantastisch.

De zanger is inderdaad niet een van de beste, maar hij past zo goed bij de snijdende riffs en het heerlijke drumwerk. En weet de muziek nog spannender te maken. Natuurlijk is dit niet een van de toegankelijkste platen, want dit lijkt op het eerste gehoor één grote chaos. Maar daar hebben ze ook aan gedacht want er zijn genoeg rustpunten. Waar de gitaar op de voorgrond treedt samen met de drums.

Favorieten aanduiden is natuurlijk erg moeilijk, iedere song heeft wel een lekkere riff.
Een fantastische drumpassage of een prachtig rustig stukje. Missers staan er ook niet op.
Dus een verdiende 4,5*, voor deze prachtige verzamelaar.
Deze zal hier nog veel gedraaid worden.

Lacrimosa, ik had er nog nooit van gehoord tot dat ik dit als tip kreeg in "Het Ga Dat Album Eens Reviewen" topic van Papartis. Ik heb ook nog geen noot Zwitserse muziek gehoord, toch was mijn interesse gewekt. Een stijlvolle hoes en een hoog gemiddelde.
Ik was ook erg benieuwd naar de toevoeging van het orkest.

Bij de opener Facade 1 St. Movement werd al direct duidelijk waarmee we te maken hebben.
Het koor dat toch echt te veel op de voorgrond treedt en verschillende zangers en zangeressen geloof ik. Die haast een rockopera zingen. Nee totaal niet mijn stijl, ik hou wel af en toe eens van een orkest maar de samensmelting met de vocals en de drums liggen me toch niet.
Wel schetsen ze een mooi zwart-wit beeld, het is alsof er zich een oorlog afspeelt.

Der Morgen Danach of in het Engels The Morning After. Duits het zal nooit mijn favoriete taal worden. Ook niet in deze song. Deze koor voegt het koor wel iets toe, want nu vinden ze een perfecte samensmelting van rock en klassiek. Trouwens de term 'Electronic' past totaal niet bij deze plaat. Der Morgen Danach had een schitterende song geweest als ze hem inn het Engels hadden gezongen en ze een andere zanger hadden genomen. Want de zanger boeit me gewoon niet.

Senses maakt gebruik van vrouwelijke vocalen. Deze keer in het Engels, maar opnieuw vind ik de vocals erg zwak. Maar ook instrumentaal is het zeker niet foutloos. Het orkest begint me meer en meer te storen, terwijl het bij Der Morgen Danach echt iets toevoegde. Ook het rockgedeelte is bijzonder onorgineel, saaie gitaarlijnen en alleen de drums zijn erg goed.

Warum So Tief is het laatste nummer voor we overgaan naar het tweede deel van het 'Fassade Satz Movement.' Deze keer krijgen we weer mannelijke vocalen en dus Duitse. Opnieuw weet het me nergens te raken, een sterke pianomelodie dat wel maar voor de rest, storen de vocalen me.
De blazers klinken wel goed.
Want sfeer weten ze wel te creëren. Deze keer klinkt het alsof we in een theatrale zwart-wit film zitten. Jammer genoeg stoort dat theatrale me aan de plaat soms.


Dan krijgen we het tweede deel van het Fassade Satz Movement. Het eerste deel was erg slecht. Opnieuw klinkt het me teveel als een opera. De voacals zijn opnieuw erg matig.
Eigenlijk over de hele plaat weten ze me niet te boeien en soms zelfs te storen.
De afwisseling tussen opera en manelijke vocals stoort me erg en opnieuw is het instrumentaal niet veel beter. Ze blijven wat op de achtergrond maar zijn weinig origineel.

Liebesspiel maakt gebruik van een matig gitaarriffje dat bovendien niet past in het plaatje van de volledige plaat. Het is allemaal wat meer rock georieënteerd en af en toe doet het me wat aan metal denken vooral de vocals dan. Die weer erg matig zijn de zanger doet haast een poging om te grunten. Leuk voor de afwisseling maar het is toch weer erg matig.

Stumme Worte begint erg sterk tot dan de vocals er weer bijkomen. Als dit een instrumentale plaat was geweest had hij zeker een punt meer gekregen. Want de strijkers klinken goed en ook het pianospel mag er zijn. Deze song en Der Morgen Danach zijn de eneige songs die ik goed vind.

Dan gaan we naar de afsluiter, en ook het laatste deel van het Fassade Satz Movement.
Dit is duidelijk het del dat zich vooral op rock concentreert maar opnieuw zonder succes.
Het gitaarspel is matig en de vocals storen me opnieuw. Ook het orkestrele gedeelte is een pak minder dan anders.

1,5*

Ik zie het zo voor me terwijl The Beatles met The Magical Mystery Tour en Sgt. Peppers alle aandacht krijgen met hun erg vrolijke muziek zit Leonard Cohen voor een knapperende open haard. Met zijn warme stem en sfeervolle gitaarakkoorden weet hij me ruim 40 minuten te boeien.

Het is een typische herfstplaat, de warme maar sobere begeleiding van Cohen lijken haast in een te vloeien met zijn stem. Suzanne is mijn favoriet samen met One of Us Cannot Be Wrong.
Vreemd trouwens dat deze maar 400 stemmen heeft ik dacht dat Cohen een toch erg bekend persoon is. 4*

Light Bearer - Lapsus

Nadat ik deze als tip kreeg van AOVV was ik na de eerste luisterbeurt al verkocht, en zette ik hem op 4* maar al snel belandde deze op een 4,5*. Wel vind ik het erg moeilijk om uit te leggen wat er nou net zo goed aan is. Is het de gitzwarte sfeer, de verbluffende screams of het fantastische gitaarwerk? Waarschijnlijk al die dingen en wie weet wat ik hier nog allemaal ga ontdekken.

De opener: Beyond The Infinite is al een mooi voorproefje van wat ons staat te wachten, een erg donker sfeertje, complexe drumpartijen en sterk gitaargeweld.
Primum Movens start volledig anders dan dat je had verwacht na de opener, gladde gitaarriffs en een ontspannende drumpartij. Het is een compositie die je het ene moment haast de tranen in de ogen doet krijgen en het andere moment wil je gewoon meebrullen met de fantastische screams.
Ook het concept van deze plaat is erg goed en als dit nog maar het eerste deel is ben ik erg benieuwd naar de delen die nog moeten volgen.

Vooral met de lange tracks weten ze te tonen hoe goed ze wel zijn, de composities hebben duidelijk een kop en staart. En ze weten waar ze naar toe willen gaan, wat soms niet altijd het geval is bij lange tracks. Kortom een van de beste platen uit 2011, de riffs zijn verschrikkelijk goed, de comosities vervelen geen moment en de screams zijn zo verslavend. 4,5*

Transformer volgens vele een klassieker, het is ook een plaat die nog lang zal gedraaid worden.
Want ook al komt Transformer uit '72 wie kent nu niet Perfect Day of Walk On The Wald Side.
Jammer van Satellite of Love en Goodnight ladies die vind ik niet zo goed.
Maar voor de rest is dit een erg mooie plaat.

Vicious is een goede opener, een sterke rif en een refrein dat in je hoofd blijft zitten.
Maar ook Perfect Day is erg goed, single of niet het blijft erg mooi.
Ook de andere single Walk On The wild Side vind ik erg goed, de bass samen met de cello zorgt voor een donker sfeertje. Doe daar nog eens de lage stem van Lou reed bij en je hebt een perfecte single.

Ook humor ontbreekt er niet want het korte New York Telephone Conversation blijft een amusante song. Een welverdiende 4* voor Transformer.