Pan American - Quiet City

Ik ga zitten in een gemakkelijke stoel ik zet mijn koptelefoon op en ik sluit mijn ogen.
Ik zak meters onder de grond en alles rond mij heen heeft dezelfde kleur donkerblauw, ik ben onder water. Ik word begeleid door het loepzuivere geluid van de plaat.

Als ik naar boven kijk zie ik in de verte de bewoonde wereld, waar iedereen zich haast om op tijd te komen op hun volgende afspraak. Maar als je even deze plaat oplegt en je laat meenemen door Pan American kom je tot rust je vergeet de constant rinkelende gsm en je vergeet zelfs even je uurwerk in de gaten te houden. Want deze prachtige muziek brengt je tot rust, ook dat stille gezang in sommige nummers is prachtig.

Deze plaat is afgelopen en ik leg mijn koptelefoon op tafel ik kijk naar mijn gsm 3 berichtjes ontvangen ook mijn uurwerk vertelt me niet veel goeds. Maar iedereen zal nog 45 minuutjes moeten wachten want ik neem mijn koptelefoon terug en ik laat me weer ontvoeren door deze schitterende plaat.

Na het prachtige 'Learning' uit 2010, is er na twee jaar de opvolger genaamd: Put Your Back N 2 It.
Een prachtige en vooral emotionele plaat, die je 32 minuten meeneemt in de harde wereld van Perfume Genius waar homo's niet geaccepteerd worden.

Net zoals bij Learning speelt de piano nog altijd de grootste rol, toch valt hij zeker niet in herhaling.
De songs zitten beter in elkaar, en er gebeurt veel meer en toch weet hij het nog altijd zo ontroerend te brengen naar zijn luisteraar. Ook de Lo-Fi sound van Learning is grotendeels verdwenen.
Favorieten kiezen is weer erg moeilijk en misschien zelfs moeilijker dan bij Learning want waar Learning vooral uit een paar zeer sterke uitschieters bestond (misschien zelfs sterker dan die van Put your Back N 2 It) is deze plaat toch een stuk constanter.

Toch staan er zeker een paar songs op die zich onderscheiden van de rest.
Het korte No Tear bijvoorbeeld, een song van 1 minuut en 49 seconden en toch weet hij me van de eerste seconde te ontroeren en me niet meer los te laten. Want waar No Tear begint als een normale pianosong met de kwetsbare vocals van Mike, evolueert hij tot een ontroerend geheel met drums en blazers.

Waar we in Learning het alleen moesten doen met het ontroerende pianospel van Mike krijgen we hier wat meer instrumenten te horen. In Normal Song horen we zelfs een akoestische gitaar, dat zorgt voor nog meer variatie en je verveelt je dus ook geen moment.

Ook zijn er strijkers aanwezig zoals in 17, kortom Mike is zowel in liedjes schrijven en muziek schrijven veel gegroeid. Hij hanteert nog altijd dezelfde succesformule als in Learning namelijk zijn luisteraars te ontroeren. Maar deze keer doet hij dat met een groter aanbod aan instrumenten. 4,5*

Peter Broderick - Float

Ik was erg benieuwd naar dit werkje, want al fan van Ólafur Arnalds en Nils Frahm was ik toch wel benieuwd hoe Float was. En al zeker na de opener gehoord te hebben.
Buiten dat het alle drie voornamelijk pianomuziek is kun je het er niet echt mee vergelijken.
Alle drie zijn ze origineel op hun eigen manier.

En zoals de meeste pianomuziek is dit een plaat om te draaien wanneer het sneeuwt en het erg koud is. Zo voel ik haast de wind door mijn haren in het driegende Stopping on the Broadway Bridge. Er hangt iets donkers over de song, alsof je het ene moment nog de zon ziet schijnen en het andere moment de hemel pikzwart is.

Broderick gaat erg origineel aan het werk, wat tegenwoordig toch moeilijk begint te worden in dit genre. Broken Patterns is nog een goed voorbeeld van een originele en toch pakkende song. Een sytnh die constant herhaald word, waardoor je in een soort van trance komt.
Doe daar nog de schitterende drum(inval) bij en het pianospel en je hebt mijn favoriet van Float.

Kortom, mijn hoge verwachtingen zijn meer dan uitgekomen.
Float is soms dreigend, soms euforisch en het andere moment ontroerend.
Schitterende plaat die niet zo ver van de maximale score staat!

Peter Gabriel - Up

Ik heb deze vandaag op Cd gekocht en nu ga ik in het kort mijn mening over deze fantastische plaat eens neerpennen. Wat me vooral opvalt is hoe de songs van deze plaat verschillen van de songs van Genesis van de Peter Gabriel periode.

De opener is al direct mijn favoriet, na de rustige intro knalt de song er al direct in met een nogal electronic achtig stukje dat nog een paar keer terug komt in deze song. De song heeft zeer veel variatie van gevoelige ballad stukken achter de piano tot angsaanjagende orkest stukken.

De plaat brengt ook een bepaald gevoel op bij mij, de schitterende stem van Peter Gabriel heeft daar zeker iets mee te maken. Het doet me denken aan leven in een bos in een houten hut en als je je hoeft te wassen je naar de dichtsbijzende rivier gaat en het water over je laat vloeien. Zoals Cor het op deze pagina al heeft gezegd een mooi organisch geluid.

Wat me ook opvalt is dat iedere song buiten The Drop minimum een tracktijd van 6 minuten haalt. En het lukt hem toch om in die 6 of 7 minuten tijd zeer veel variatie te stoppen.

Conclusie: een prachtige plaat vol variatie. Ik verhoog hem trouwens met een halfje.
4,5

De afsluiting tegen alles en iedereen.
De muur die je rond je bouwt, een fantastisch concept is het.
Op papier lijkt het schitterend maar het was de vraag of ze de mooie woorden konden omzetten in mooie muziek. Wat mij betreft is dat zeker gelukt.

Pink Floyd weet door middel van heerlijke gitaarriffjes en theatrale nummers, en schitterende teksten het concept zo realistisch mogelijk voor te stellen. Natuurlijk was het ook nodig dat er voldoende afwisseling en variatie was. Want één uur en 21 minuten is toch een behoorlijke speelduur. En ja de variatie is er. Maar toch kan The Wall met niet de volledige speelduur boeien.
Iedere track voegt wel iets toe aan het concept maar niet iedere track vind ik super.

Goodbye Blue Sky en Empty Spaces zijn bijvoorbeeld twee songs die ik erg matig vind.
Maar gelukkig schommelt het merendeel van de songs tussen: goed en schitterend.
Another Brick In The Wall is de song die we meer dan één keer horen de hele plaat door zo is hij opgesplitst in 3 delen.
Het zijn alle drie sterke songs en dat kinderkoor voegt zeker wat toe.
De plaat zit ook weer vol van de sterke solo's, de gitaarsolo in Mother bijvoorbeeld.

Conclusie: sterke plaat, ze weten het concept realistisch en sterk te brengen maar toch is niet iedere song een schot in de roos. 4*

Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet

Een heerlijke donkere plaat met een schitterend concept is dit Fear of a Blank Planet geworden. Het start al zeer sterk met de titelsong, wat me vooral aan de song opvalt is de extreem sterke tekst:

Sunlight coming through the haze No gaps in the blind To let it inside The bed is unmade Some music still plays
TV, yeah it's always on The flicker of the screen A movie actress screams I'm basking in the shit flowing out of it


Ook instrumentaal zit alles goed, de toetsenbord intro toont al direct aan waarover deze plaat gaat. Maar het leuke gitaarriffje opent de song pas echt ook word er zeer sterk gedrumd.
De wat vervormde stem van Steven Wilson zorgt voor een futuristisch effect.

Zoals ik al zei is de tekst zeer goed, de tekst is nog altijd zeer actueel na 4 jaar ik denk zelfs dat hij nog beter past in 2011 dan in 2007. Het boekje dat bij de cd zit schetst perfect het concept van de plaat in een paar foto's.

Kinderen die continu gamen, tv kijken en achter hun Pc zitten. Ook sluiten ze zich af van de buitenwereld. Zelfs sluiten ze zich af voor hun ouders:

My mother is a bitch.
My father gave up ever trying to talk to me.

Maar na het confronterende en snelle: Fear of a Blank Planet nemen we wat gas terug met: My Ashes Steven Wilson zijn stem is deze keer niet vervormd en op de voorgrond horen we een piano en een gitaar. Dit soort voor een intieme sfeer.

De viool in het refrein zorgt er ook voor dat het een emotionele song is.
Het is ook de kortste song van de 6.

Dan hebben we een van de beste songs ooit gemaakt: Anesthetize een haast 18 minuten durend stuk. Een aangrijpend zinnetje vind ik: But i'm saying nothing with feel.
Ook hier wordt er weer sterk gedrumd, de uitbarsting na de 3de minuut is zeer sterk.

Ook de gitaarsolo van Alex Lifeson is zeer sterk, en wordt ook perfect begeleid met op de achtergrond een traag gitaar riffje en het geweldige gedrum van Gavin Harrison.
Na de solo komen de keyboards en de synthesizers wat meer op de voorgrond, hier hoor je duidelijk dat Porcupine Tree een Prog band is.

Harde stukken en zachte stukken worden perfect afgewisseld in: Anesthetize.
Na 7 minuten keert de zang van Wilson terug, het refrein durf ik wel eens mee te zingen.

Ook de tekst is opnieuw zeer sterk, zelden heb ik zulke sterke teksten gelezen.
Porcupine Tree weet duidelijk waar het naar toe wilt met dit concept.
Na 13 minuten komt er een verandering en gaat het allemaal wat langzamer.
In de laatste vers bewijst Steven Wilson ook nog goed te zijn in poëzie.

Sentimental opent met een stukje piano, en Steven opent met de mooie zin: I never wanna be old. vanaf dan hoor je al dat de titel goed gekozen is.
Op een bepaald moment ga je gaan denken ben ik wel goed bezig, ben ik hier wel nuttig mijn tijd aan het besteden of is alles wat ik doe gewoon nutteloos.
De piano samen met de heerlijke gitaar riffjes zorgen voor een mooie en breekbare sfeer.

Way Out of Here heeft een mooie opbouw de inval van de gitaren is erg sterk en ook de tekst is weer goed alleen snap ik één ding niet wie probeert het personage (?) te vergeten?
Na 4 minuten is er een verandering en word het wat rustig maar voor rust is er blijkbaar niet veel plaats want na de 5de minuut verandert de song weer met een erg fraaie gitaar riff.

Dan zijn we jammer genoeg al aangekomen aan de laatste song: Sleep Together de song opent met een synthesizer melodie. De drums staan luid in de mix wat zorgt voor een bepaalde spanning. De uitbarsting van de vers naar het refrein is heerlijk.

Conclusie: een erg sterke plaat, ik zit nu zonder Top 10, ik ben op zoek naar nieuwe platen voor in mijn Top 10. Maar ik weet nu al dat deze er sowieso inkomt. Ik verhoog trouwens mijn score van 4,5* naar 5*. Nu zijn er al 2 platen die ik een 5* geef.

Porcupine Tree - Nil Recurring

B-Sides van Fear of A Blank Planet, dat moet wel goed zijn dacht ik.
En dat zijn ze zeker, ze grenzen stuk per stuk weer aan de perfectie en verdienen het niet om als een B-Side te worden bestembeld. Want vele bands halen dit niveau nog niet op hun gewone platen.

We krijgen haast voor de eerste keer een instrumentale track, en wat voor een.
6 minuten lang genieten van het wat hardere gitaarwerk. Zulke tracks moeten ze meer maken.
Ik heb hem dan ook aangeduid als favoriet.

Normal heeft hetzelfde refrein als Sentimental, en Normal bestaat eigenlijk al langer maar Steven Wilson vond hem niet passen op Fear of a Blank Planet. Volgens mij had Normal er juist erg goed opgepast. Een heerlijke track weer. Het drumwerk van Harrison blijft trouwens heerlijk.

Cheating the Polygraph kende ik ook al van de Anesthetize DVD, opnieuw een echte parel.
Ook deze had van mij zo op de plaat gemogen, ik draai Fear of a Blank Planet en Nil Recurring dan ook altijd achterelkaar. De afsluiter is de schitterende track What Happens Now, de manier waarop Wilson de zin uitspreekt bleef lange tijd in mijn hoofde zitten, de sfeer van de track is gewoon geweldig.

4,5*

Portishead - Third

De breekbare stem van Beth Gibbons samen met de eigenzinnige en vreemde beats blijken uitstekend samen te gaan.
De instrumentatie op deze plaat is erg sterk en vooral zeer origineel, erg sterke synths wisselen zich af met vreemde veranderingen van de beat en samples.

De stem van Beth klinkt alsof ze ieder moment in tranen kan uitbarsten, ook de drums zijn erg lekker. De drums op Machine Gun bijvoorbeeld zijn heerlijk.
Natuurlijk klinkt het allemaal wat experimenteel maar ze komen er makkelijk mee weg.
De verandering van de beat in Small bijvoorbeeld is zeer sterk.

Conclusie: experimentele beats samen met de heerlijke stem van Beth zorgen ervoor dat Third een van de betere platen uit 2008 is geworden. De synths zijn heerlijk de drums zijn fantastisch en Beth ontroert me keer op keer.