Discovery kende ik al wat langer, ik kende al een paar hits (Harder, Better, Faster, Stronger, One More Time en Aerodynamic). En ik heb hem dan vroeger eens beluisterd om dan na 6 tracks weer af te zetten. Dit was absoluut niet voor mij.
Een paar weken geleden hoorde ik One More Time, en ik wou Discovery nog maar eens een kans geven.

En gelukkig deed ik dat, want dit is heerlijke muziek.
Ik word direct vrolijk wanneer ik de blazers hoor die stilaan het nummer "in faden".
En die vrolijkheid gaat niet direct over, want de eerste 4 songs zijn stuk per stuk sterke hits.
Met als hoogtepunt, die geweldige stemsolo in Harder, Better, Faster, Stronger.
Digital Love is hier ook één van de favorieten, door de heerlijke vervormde stem, en de geweldige zoete en lieve beat.

Zijn er dan geen minpunten? Natuurlijk, maar ze zijn schaars. Zo heb ik bijvoorbeeld: weinig met het begin van Crescendolls, vanaf dat die geweldige sample erin komt wordt het pas erg goed. Met Short Circuit heb ik dan ook weinig.

Het hoogtepunt van de plaat is in mijn ogen Face to Face. Geweldige beat, en Todd Edwards doet het ook erg goed. De negatieve kritiek van sommige tegen Too Long snap ik dan ook weer niet. Het is zeker één van m'n favorieten. Geweldige opbouw, sterk gezongen en dat einde is geweldig!

Daft Punk verdient, hier toch zeker een 4,5*.
Ze weten een constante plaat te brengen die buiten 2 minpuntjes, echt geweldig wegluistert.
En die je zeker eens op repeat kunt zetten.

Random Access Memoires

8 jaar. Zoveel tijd zit er tussen hun vorige plaat: Human After All.
In de tussentijd produceerde Daft Punk nog de Soundtrack voor de film: Tron: Legacy.
Nu na de grootste hype en marketing die ik al voor een plaat heb gezien keren de robots terug. In volle glorie en met meer gevoel en muzikaliteit dan ooit!

Muzikaliteit zeker, want de PC's & Drumcomputers zijn vervangen door echte instrumenten. Dit geeft Random Access Memoires een realistische sound en tevens is het bij mijn weten de enige electronic plaat (voor hoe ver je dit nog electronic kunt noemen natuurlijk) met alleen echte instrumenten.

Random Access Memoires swingt, ontroert, verbaast, ... Het is haast een rollercoaster van emoties en geluiden. Het ene moment sta je nog te dansen op de prachtige Disco riffjes van Nile Rodgers met prachtige begeleiding van bass en vocoders op Give Life Back To Music en het andere moment moet ik mijn tranen in bedwang houden op het melancholische The Game Of Love.

En vreemd genoeg voelt de plaat aan als één mooi, compleet geheel. Warin de herinneringen en odes aan vroeger vol van staan. Toch is dit alles behalve een plaat die vol van de Disco & Funk invloeden zit. Soms gaan de robots de futuristische kant op met: Contact en Motherboard bijvoorbeeld.

Een groeier is dit ook zeker, nummers zoals: Lose Yourself To Dance & Doin' It Right die ik eerst minder vond vind ik nu echt geweldig. Lose Yourself To Dance is een soort van kopie van Get Lucky, vergelijkbare songstructuur, zelfde gastartiesten, ... Maar swingt weer geweldig, Nile speelt mee op 3 tracks en op alle 3 schudt hij nostalgische en vooral schitterende disco riffjes uit zijn gitaar.
De gladheid van Pharrel's zang is altijd wat wennen maar eens ik het gewoon werd is het gewoon genieten en meezingen geblazen.

Doin' It Right is de enige track waar er wel nog eens een drumcomputer wordt gebruikt en maar goed ook want hij past er gewoon erg goed bij. Sterke vocoders ook en de zang van Panda Bear is geweldig!


Wat Random Songs bespreken

Instant Crush, echt een nummer waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Enorm knappe instrumentatie en dat moment waarop dat refrein start is gewoon goddelijk! Ik denk dat wanneer ik dit op de trein zou horen via m'n headset ik nog zou meezingen voor de hele trein!
Geweldige gitaarsolo ook!

Touch, de love it or hate it song van Daft Punk. Zoals jullie waarschijnlijk al kunnen raden hoor ik bij de love it groep. Kitsch op z'n hoogtepunt. Een nummer dat voelt als een kijk in het hoofd van Paul Williams. Hij zingt voor z'n leeftijd nog erg goed, je voelt gewoon dat die man al heel wat heeft meegemaakt.

Het nummer start met een futuristische sound waarin Paul William de titel blijft herhalen, zijn stem wordt menselijker per keer dat hij het zegt. En het nummer verandert in een aangrijpend pianonummer. Later komen er nog schitterende blazers bij en ook nog een koor onder de vocoders gezet en ook de robots zingen weer mee met het aangrijpende: "If Love Is The Answer You're Home. Hold On"

Giorgio By Moroder een nummer dat begeleid wordt in het begin door Giorgio die het verloop van z'n carriere verteld. Later neemt het nummer een wending met een geweldige synth melodie, vanaf dan begint het nummer op te bouwen naar een schitterende climax!

Within, voor mij absoluut mijn favoriet! Het start met dat prachtige pianospel waarin de akkoorden langzaam lijken af te brokkelen en uitmonden in de prachtige hoofdmelodie.
Chilly begint de zingen en ik krijg spontaan kippenvel. Nooit gedacht dat vocoders zo melancholisch en gevoelig konden klinken. Het refrein is voor mij absolute perfectie en het beste in mijn ogen wat Daft Punk al heeft gemaakt.

Contact de gedroomde afsluiter. Start met een sterke intro met een sample uit de film: Apollo 14. De synthesizer klinkt fantastisch en ook de melodie klinkt groots en sterk! De climax had volgens mij niemand zien aankomen, het mondt uit in ruis en geluidseffecten die een slechte afloop van het verhaal kunnen betekenen. Ben ik nog iedere keer vanonder de indruk.

Kortom: Random Access Memoires is voor mij het beste wat Daft Punk al heeft gemaakt. Alle 13 nummers zijn gewoon prachtig, en favorieten kiezen is vrijwel onmogelijk. Ik hoop echt dat dit gemiddelde nog flink wat gaat groeien want deze verdient in mijn ogen veel meer!

De nieuwe dEUS, was een verrassing voor iedereen.
Uit het niets releasde dEUS, de nieuwe plaat Following Sea.
10 songs, met "restjes" bij van Keep You Close, al zijn die "restjes" een pak beter dan hun vorig jaar uitgebrachte Keep You Close.

Het opent met Quatre Mains, een donkere song die schitterend in het Frans wordt gezongen door Tom Barman. Het zit vol electronica, en verborgen sterke riffjes.
Sirens is de perfecte popsong, een sterke tekst, goede zang en instrumentaal is het ook allemaal erg goed.

Hidden Wounds, vond ik aanvankelijk één van de minste songs maar is uitgegroeid naar één van mijn favorieten. De erg sterke compositie, het erg mooie samenspel en zang zorgen ervoor dat Hidden Wounds je geen seconde doet vervelen.

Girls Keep Drinking, bestaat voornamelijk uit fantastisch basspel en zeer sterke synths.
Barman zingt origineel, en het refrein is gewoon een meezinger.
Nothings is kort maar o zo mooi. Jammer genoeg is het al voorbij voor je het weet.

The Soft Fall is voor velen één van de favorieten, voor mij is het één van de minderen.
Het is zeker niet slecht, maar het doet me opvallend minder. Crazy About You is dan weer wat beter, het is duidelijk wat commercieler, maar omdat het zo goed is uitgevoerd en me van begin tot eind weet te boeien is het zeker een mooie song.

The Give Up Gene, is als dobberen op een eindeloze zee.
Geweldig beeldende track, met de spoken word net zoals in Hidden Wounds.
Jammer van dat refrein, maar voor de rest erg goed.
Fire Up the Google Beast Algorithm is chaotisch maar na meerdere luisterbeurten begon ik het toch te waarderen.

One Thing About Waves, is mijn favoriet.
Het bouwt erg sterk op. En heeft een erg mooie climax.
Het gitaarwerk is trouwens schitterend.

Kortom: ik snap niet waarom Following Sea maar zo weinig scoort hier op Mume.
Na hun eerste drie platen is Following Sea gewoon hun beste plaat.

dEUS - In a Bar Under The Sea

Verwoorden waarom deze fantastische opvolger van Worst Case Scenario zo goed is lijkt me nog altijd een onmogelijke opdracht. Er is zoveel te vertellen over deze plaat, want zelden heb ik zo iets gevarieerds gehoord en dat het dan allemaal ook nog eens zo prachtig is maakt het nog knapper!

Naar In A bar Under The Sea luisteren is niet zomaar luisteren naar een plaat.
Je komt terecht in de wereld van een stel artiesten die experimenteren, gek zijn en bovenal die beschikken over een bepaalde chemie tussen de artiesten. Bijvoorbeeld Fell of The Floor Man waarin er schitterend word samengezongen door Stef Kamil Carlens, Tom Barman en Craig Ward.

Het ene moment luister je nog naar de soundtrack van een donkere Amerikaanse film zoals: The From Turnpike en het andere moment lijk je je te bevinden in de zomer. Akoestische gitaarrifs en en een catchy melodie zijn dan ook de redenen waarom Little Arithmetics zo geweldig is.

Of wat dacht je van Gimme The Heat die mysterieus, spannend en sfeervol tegelijk is.
De vioolpartijen zijn origineel en herkenbaar. Sowieso bevat In A Bar Under The Sea een erg rijke instrumentatie zonder dat het ook maar ergens te druk of te bombastisch wordt.

Ze weten hier technisch erg sterk spel, originele ideeën en veel gevoel te combineren tot een meesterwerk. Iedere song is een schot in de roos. Een verdiende 5*, en natuurlijk een plaats in mijn top 10 voor dit meesterwerk van eigen bodem.

dEUS - Keep You Close

Ik heb eigenlijk alleen nog maar The Ideal Crash gehoord en een paar songs van hun debuut, ik moet dringend de rest van hun platen nog eens beluisteren maar nu over hun nieuwe plaat: Keep You Close. Hij start al direct met het titelnummer en het klinkt zeer goed het refrein is sterk gezongen en de violen zorgen ervoor dat de song warm aanvoelt.

Ook Dark Sets In is een heerlijke song de single: Constant Now heeft als grote voordeel dan weer de inbreng van de piano. Met zijn 43 minuten verspreid over 9 songs is Keep You Close ook niet zo'n lange plaat. De opbouw van End of A Romance van het praten naar het zingen is zeer sterk, die warme en rustige sfeer die rond de plaat hangt is heerlijk en werkt zeer ontspannend.

Ook de hoes is zeer mooi, Second Nature heeft een goed zingende Tom Barman en een heerlijke gitaarsound. Jammer genoeg zitten we na het mooie Second Nature al aan de afsluiter: Easy die een tracktijd van 6 minuten en 38 seconden haalt.
De intro is zeer sterk, de opbouw van het rustige deel en dan naar het krachtige refrein is zeer mooi.

Ik denk wel dat dit mijn favoriete plaat van 2011 is. De warme klanken en de inbreng in sommige songs van de viool en piano is zeer leuk. En hij luistert goed weg.
Daarom een 4,5* aan Keep You Close ga ik nog veel plezier beleven.