The Beatles - The Red Album

Nieuwsgierig kom ik thuis met mijn dubbele vinylplaat, snel Bon Iver uit mijn vinylsppeler halen en The Beatles erin de naald erop. Ik druk op play en BAM het feest begint.

26 sterke nummers, de opener is misschien een raar nummer om mee te beginnen maar het is wel een lekker nummer. Natuurlijk missen er nog een paar songs hier en daar. Maar de fans kennen natuurlijk al hun platen, maar voor de fan en voor de hitliefhebber is dit een zeer sterke verzamelaar.

Soms ben ik een plaat al moe na 1 uur en 4 minuten maar deze beluisterde ik in één keer zonder pauze en ik vond het jammer dat het al gedaan was. Jammer dat geen één song de 3 minuten haalt. The Beatles brengen gewoon heerlijke vrolijke muziek. Classics als Help of Drive My Car zijn tijdloos.

Ook de refreinen zijn heerlijk, ook al mag je 6 favorieten kiezen toch zou je ze allemaal willen aanvinken. Zelfs een trager nummer zoals: Norwegian Wood is een heerlijk rustpuntje.
De laatste track: Yellow Submarine is misschien wel een van mijn favoriete Beatles nummers uit 1962 tot 1966.

Conclusie: deze verzamelaar zullen vele mensen die alleen de bekendere nummers kennen waarderen maar ook fans zullen deze verzamelaar kunnen waarderen.
Als je snel wat oudere nummers van The Beatles wilt horen kun je snel deze eens opleggen.
Want wie houdt er nu niet van nummers als: Help!, A Hard Day's Night of Drive My Car?

4.5*

The Beatles - Revolver

Wat een heerlijk groep is het toch, de ene klassieker na de andere.
Ook Revolver is een grote naam in de muziekgeschiedenis.
Alle Beatles platen hebben altijd een geweldige opener zo ook deze.

Want Taxman is een heerlijk nummertje. Een leuk gitaarrifje voert het tempo wat op. En wat zingt Harrison toch heerlijk op deze song. De tekst is trouwens ook allesbehalve slecht.

Eleanor Rigby is een van mijn favorieten, die viool past er zeer goed bij en Paul zingt ook geweldig.

I'm Only Sleeping is duidelijk een experiment maar het is zeker niet slecht. Lennon kan bij mij ook niet zo veel fout doen qua zang. De gitaren in deze song klinken fantastisch.
Die oosterse stijl is ook geweldig neergezet.

Love You To is ook een song met een oosterse stijl, het is ook een van mijn favorieten.
De intro is heerlijk, ook de melodie is leuk. Hoe Harrison zijn langere en kortere zangnoten(?) afwisselt is ook heerlijk. Ook worden er andere instrumenten gebruikt dan op hun andere songs zoals een sitar.

Here, There and Everywhere is een lekker rustig nummertje, er wordt mooi gezongen door Paul Mc.Cartney. Maar deze song staat naar mijn mening toch een beetje in de schaduw van mijn persoonlijke favoriet:
Yellow Submarine Ringo zingt geniaal, en die samples op de achtergrond zijn zeer leuk gedaan. Knap hoe ze dat al konden in 1966. Ook het refrein zing ik altijd luid mee.
Ook de tekst is leuk. Deze song mocht gerust 5 minuten duren.

She Said, She Said is al direct een wat sneller nummer gezongen door John Lennon.
Ringo Starr drumt trouwens zeer goed. The Beatles zijn trouwens het perfecte voorbeeld voor dit gezegde: " Mooie liedjes duren niet lang"

Good Day Sunshine is een aanstekelijk nummertje, de piano in de song is heerlijk.
Het is me ook opgevallen dat Paul bijna alles voor zijn rekening neemt in deze song.

And Your Bird Can Sing heeft een heerlijke melodie, en John Lennon moet wel mijn favoriete van de 4 zijn. Natuurlijk zijn ze alle 4 even belangrijk en hebben ze alle 4 een zeer goede song achter hun naam staan maar Lennon's stem is gewoon heerlijk.

Naast For No One staat er ook een gekleurd sterretje bij mij. Het blijft een fantastische song die na al die jaren stevig blijft staan zonder gedateerd te klinken. Ook de hoorn klinkt hier zeer goed.

Doctor Robert is een swingend nummertje, met een heerlijk gitaarrifje.
Ook vermeld Wikipedia dit: Lennon said that he was Doctor Robert: "I was the one who carried all the pills on tour ... in the early days"
I Want to Tell You heeft een mooie piano melodie. Ook de bas klinkt zeer goed.
Harrison zingt ook zeer goed.

Got to Get You into My Life is een ook een swingende song, Paul zingt zeer goed, ook die uitbarsting opeens was zeer leuk. De trompet past er ook zeer goed bij, maar met of zonder trompet The Beatles maken toch van iedere song een feest.

Tomorrow Never Knows is ook een soort van experiment, maar ook deze klinkt zeer goed.
Lennon zingt goed en die chaos in de song is geweldig.
Ook hier worden weer heel wat instrumenten gebruikt, het is ook weer knap om te horen hoe ze zo'n song konden maken in '66.

Conclusie: er staat hier geen één slechte song op, ok staan er een aantal geslaagde experimenten op. Maar toch is er zoals altijd nog genoeg plaats voor een paar swingende Beatles songs.

Rubber Soul

Wat een plaat en wat een band is dit toch! Drie platen van The Beatles heb ik op een 5* staan, ze zijn ook de enige band waarvan ik drie platen op een 5* heb staan. Rubber Soul is nog een van de platen uit hun vroege periode. Maar hier klinken ze al een stuk professioneler.

De samenzang is een van die dingen waarin The Beatles uitblinken, het klinkt erg goed.
Ook de refreinen zijn soms weer echte meezingers. Er is erg veel afwisseling, de klassieker Drive My Car bevoorbeeld kan je totaal niet vergelijken met het charmante nummertje: Michelle.
Ook muzikaal gaan ze er op vooruit, de riffjes zijn erg herkenbaar en erg goed ook de drums van Ringo zijn geweldig. De basslijn van Michelle vind ik ook fantastisch.

The God Machine - One Last Laugh In A Place of Dying

The Tremolo Song, de meeste bands kunnen alleen maar dromen van zijn opener.
Een geniale riff, sterke en zelfzekere zang en een refrein dat ik luidkeels meeschreeuwt.
Maar deze plaat staat vol toppers, ook is er erg veel variatie.

Zo krijgen we het beukende The Tremolo Song, het ontroerende In Bad Dreams, het lange spektakel The Hunter en het lange The Sunday Song dat je haast in een soort van trance brengt.
De bandleden spelen allemaal erg goed. De gitarist weet schitterende riffs te maken die dagenlang in je hoofd blijven zitten. Het drumspel is erg sterk, en de jammer genoeg overleden bassist speelt erg goed zijn basspel is trouwens erg goed te horen.

Ondanks dat deze plaat toch een lange speelduur heeft weet hij me vanaf de eerste tot de laatste noot te boeien. Nu ik hem zo nog eens gehoord heb denk ik toch dat het tijd is voor een plaatsje in mijn Top 10.

Een klein zaaltje, de lichten doven. We horen een schitterende pianomelodie, Fake Empire begint.
Een van de mooiste songs die ik ken, wat een heerlijke opbouw.
Boxer straalt een donkere maar lieve sfeer uit, Matt's stem is zo warm en laag.
Er is ook erg veel variatie, zo gaan we van een schitterende song zoals Mistaken For Strangers met een gehaaste Matt en een snelle riff naar een song zoals Green Gloves waar we ons bevinden in een prachtig bos. Terwijl de eerste zonnestralen van de dag zich openbaren.

Instrumentaal zit het perfect in elkaar, heerlijke pianomelodiën, hartverwarmende gitaren en energieke drums. Matt zingt prachtig en past perfect bij de compositie.
Iedere track is een schot in de roos en vervelen zal je je niet snel doen.
Sufjan Stevens zorgt dan ook nog eens voor twee schitterende bijdrages achter de piano in Racing Like a Pro en ADA. 5* en een plaats in mijn Top 10.

Wat is het toch een mooi muziekjaar 2011! We hebben al vele mooie platen mogen beluisteren en toen het nieuws bekend raakte dat The Roots een nieuwe plaat genaamd: undun ging uitbrengen, kwam het al helemaal goed met 2011.

Het concept van de plaat zit zeker erg goed alleen zou ik het verhaal in de juiste volgorde vertellen en niet van het eind naar het begin gaan, zou hou je het verhaal wat spannender.
De 'beats' zijn erg sober en meestal ligt de BPM erg laag, Sleep bijvoorbeeld, een fantastische track, met een prachtig refrein en erg sterke raps. Alleen mis ik nog een laatste vers, want Sleep kan maar niet lang genoeg duren.

De band speelt inderdaad erg goed, ze weten het hele concept nog meer diepgang te geven door de soberheid van de muziek. Net zoals op How I Got Over zijn er weer veel gastartiesten zeker geen minpunt want ze doen het stuk per stuk erg goed, alhoewel sommige refreinen wat tegenvallen. Maar het nadeel van al die gastartiesten is dat we daardoor Black Thought wat minder horen. Wat erg jammer is want wat blijft dat een fantastische rapper.

Zoals ik al zei vind ik dat sommige refreinen wat tegenvallen terwijl de refreinen op How I Got Over juist geweldig zijn. Vooral het refrein van: Lighthouse, Make My en Kool On vind ik minder.

Mijn favorieten zijn: One Time omdat die erg lekkere drums heeft, want wat drumt ?uestlove hier fantastisch. Ook het refrein is deze keer wel erg sterk. Ook Sleep is een van mijn favorieten, die heeft en erg mooie en sobere beat en de raps zijn erg goed.
Ook Stomp is een van mijn favorieten, de piano erin is erg mooi en de agressieve raps van Black Thought zijn heerlijk.

The Tallest Man on Earth - The Wild Hunt

Een lange weg ligt voor ons, zo lang dat je zelfs het einde van de weg niet kunt zien.
We zijn op weg naar het dorp, na een tijd liften we, een truck stopt en we mogen in de achterbak zitten. Vrijheid! De zon daalt en op het eind van de dag zijn we aangekomen. Een man met een gitaar, nee het wordt hier nergens origineel of vernieuwend.
Maar soms is het beter om gewoon oprecht te zijn en er geen doekjes om te winden.

De speciale stem van de zanger wendt al vlug en het is zeker geen plaat die je pas na vele luisterbeurten kunt begrijpen. De korte nummers volgen elkaar in een snel tempo op.
Ook kan de man aardig gitaar spelen, leuke folk melodietjes komen uit mijn boxen.

Ja The Wild Hunt is je een ruim halfuur vrij voelen, geen verplichtingen en je hebt niets te doen.
Een mooie Folk plaat is dit geworden dit: The Wild Hunt. 3,5*

Back To Outland

Het debuut achter alias 'Thom Smith' een project dat het oude pad van Opin vaarwel zegt en donker, atmosferische ambient verwelkomt.
Wat me al van bij de beginnoten opvalt is dat Opin zich hier meer lijkt thuis te voelen, hij schetst een heel verhaal. Voor hem is het een levensverhaal voor mij eerder een donker, naargeestig verhaal waar je er alleen lijkt voor te staan. Thuis voelen als luisteraar zit er dus zeker niet bij en laat dat nou één van de mooie dingen aan ambient zijn. Nee geen relaxende pads om eens lekker bij te liggen, maar donkere, naargeestige haast claustrofobische sounds die van overal lijken te komen maar uiteindelijk toch wel één stroming te vormen.

De stroming waar Opin nog meer dan zijn vorig werk de touwtjes in handen heeft.
Hoe de geluiden samenvallen is fantastisch. De choirs die soms zoals in End Of Time plots agressief invallen. De prachtige cello in de opener die gewoon door merg en been gaat, enz.
Op het eind komt er een naargeestige robotstem in die haast lijkt via een slechte mobielverbinding probeert zijn laatste hulp lijkt in te schakelen om zijn leven te redden, maar je voelt het vanaf dat de stilte doorbreekt: alle hulp kwam te laat.
4,5*

Closing Time is een van de bijzonderste platen die ik ken.
Het is een grote brok emotie. Herrineringen aan je oude liefde waar je eigenlijk nog altijd verliefd op bent. Of proberen niet verliefd te worden op iemand in een cafe. En tot de conclusie komen dat je het toch bent.

De teksten zijn erg mooi. Maar ook instrumentaal is het schitterend.
Het pianowerk van Waits is erg sterk. Maar ook de sax in bepaalde nummers en het emotievolle gitaarwerk.Voeg daar dan nog eens de schitterende stem van Waits toe -die toen nog redelijk normaal klonk- en je hebt een van de mooiste platen allertijden.

Maar Closing Time is ook als geheel bijzonder sterk. Zo is het songmateriaal erg sober en klinkt het erg donker. Maar toch voelt Closing Time aan als een klopje op je schouder.
Als een metgezel in een moeilijke periode. Toch is niet iedere song droevig, want na 8 prachtige rustige nummers komt daar opeens een songs als Ice Cream Man.
Een heerlijk swingend nummertje, met sterk gitaarwerk en een Waits zoals we hem nog nooit hoorden.

Closing Time straalt ook een bepaalde sfeer uit. Alsof we ons voor 45 minuten in een oude kroeg bevinden. Waar er aan de toog drie vrienden zitten die erg veel plezier maken en hun verdriet wegdrinken dat ze toch voor even vergeten waren. En ergens in een donker hoekje zit Tom Waits achter de piano.
Zijn tweede pakje sigaretten van de dag op de piano liggend naast zijn glas bier. Met tranen in de ogen zingt hij zijn songs. Tot het sluitingsstijd is en zo komen we aan bij een schitterend instrumentaal nummer en ook de afsluiter: Closing Time. 5*

Touché Amoré - Is Survived By

Dat de nieuweling en ondertussen al de derde volledige plaat van Touché Amoré een knaller ging zijn was al duidelijk na de eerste single: Just Exist. Het werd alleen nog maar duidelijker met: Harbor. Geen wonder, want met Parting The Sea Between Brightness And Me bewezen ze al één van de beste bands te zijn. Is Survived By is hoe dan ook geen herhaling want je merkt dat de band ondertussen heel wat ervaring heeft opgedaan.

Het zijn dan ook 12 hartverscheurende nummers geworden waarin je haast 30 minuten bij je strot genomen wordt met verhalende teksten, melodieuze riffs, prominente baslijnen en oorverdovende drums en vocalen. Touché Amoré lijkt meer en meer als band naar elkaar toe te groeien, de manier waarop bv. de 2 gitaristen rhythm en lead gitaar combineren is ongeloofelijk en hoor ik alleen terug bij La Dispute.

Iedere song heeft ook meer een eigen smoel, Harbor die je van een eerst prachtige en melancholische gitaarpartij duwt in een haast verstikkende ontploffing. Of Praise/Love die na een prachtige emotionele minuut je in het meest toegankelijke Touché Amoré nummer ooit stuurt: Anyone/Anything. Er is zelfs een vers/refrein structuur te vinden, toch gaat er niks van geloofwaardigheid verloren. Ik vind het dan ook zeker niet erg om dat geweldige refrein meer dan één keer te horen, ook een geweldige meeschreeuwer:

I don’t owe anyone, I don’t
owe anything, so stop expecting everything
from me. You don’t owe me a thing, I’m just
trying to be, so just stop answering for me.

Of Social Catterpilar veel beter en eerlijker wordt een songtekst niet. Social Catterpilar beukt haast aan één stuk door buiten de prachtige break op 2 minuten dan. De tekst is ronduit prachtig:
Don’t worry,
I still get dizzy in the usual situations. Most
people I know I’ve used as camouflage. I’ve
circled myself with pretty people to hide who
I was. I won’t miss them and they won’t miss
me

Maar wat er instrumentaal gebeurt is minstens even mooi. Die drums die gewoon beuken ook prachtig hoe hij op een bepaald moment zijn hi-hats bespeelt! Ook de gitaarpartij is prachtig ze weten meer dan ooit beuken en melodie samen te brengen. Maar Is Survived By kent nog meer prachtige momenten natuurlijk. Bijvoorbeeld de geweldige opener met één van de beste riffs van de plaat, of Nonfiction die volledig ontploft in de laatste minuut na een prachtig instrumentaal en spoken word gedeelte. Of de allesverwoestende afsluiter die je tegelijk de tranen in de ogen geeft maar ook haast een hand op je schouder legt.

Favorieten: Harbor, Just Exist en Is Survived By. Cijfer: 5* + 6de plek in mijn top 10.