Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞

Mijn vorige recensie was na hem nog eens te lezen toch niet zo goed gelukt, en veel te lang dus zal ik vandaag nog maar eens proberen om een deftig stuk te schrijven.
Met woorden uiteraard maar na deze plaat gehoord te hebben weet je ook dat het zonder kan, want de mannen en vrouwen van Godspeed You Black Emperor! weten met alleen instrumenten en samples een donkere wereld te schetsen en de luisteraar daar ruim een uur gevangen in te houden.

The Dead Flag Blues bevat zowel de donkerste momenten van de plaat als de 'vrolijkste', je wordt in de plaat gezogen door een steeds harder wordende en donkere noise, begeleid door de lage stem. Die de situatie schetst met een prachtige tekst:

We're trapped in the belly of this horrible machine
And the machine is bleeding to death
The sun has fallen down
And the billboards are all leering
And the flags are all dead at the top of their poles


Violen die door merg en been gaan begeleiden de sample. Schitterende westernse gitaarriffjes gaan hand in hand met het prachtige vioolspel van de violistes.
Daarna horen we een sample van een trein die vertrekt, de sample hebben ze trouwens zelf opgenomen want de plaats waar ze de plaat maakten lag erg dicht bij een station.
De trein neemt ons mee naar een betere plaats, want al snel start er een vrolijker stuk.
Prachtig gespeeld, nog steeds krijg ik haast tranen in mijn ogen van dat stuk. Een rollercoaster van emotie's en sferen is deze compositie.

East Hastings

Waar The Dead Flag Blues zich vooral concentreerde op het schetsen van de situatie, concentreert deze compositie zich meer op een fantastische opbouw. We horen eindelijk ook eens hoe goed de drummer wel niet is en hoe goed deze mannen wel niet zijn in een compositie te schrijven met een meesterlijke opbouw en een haast nog betere climax.

Na het prachtige begin van de doedelzakken, horen we een gitaar. De gitarist herhaalt het stuk een paar minuten lang maar steeds op een andere hoogte. Op de achtergrond valt er ook zeker nog genoeg te ontdekken, zodat je iedere luisterbeurt nog iets nieuws hoort.
Tot dan eindelijk de prachtige climax komt aanzetten, met het schitterende drumspel.

Schitterend is het ook hoe ze haast ieder instrument eens haast gans alleen laten spelen, wat zorgt voor een dreigende sfeer. Je voelt dat er ieder moment iets kan gebeuren.


Providence

Deze compositie start met een gesprek, over het einde van de wereld. Discussie's ontstaan in het dorp. Moeten we nu snel onze spullen pakken en vertrekken? Of moeten we gewoon hier blijven, want misschien is het toch wel niets. Donkere wolken hangen er al dagen, ook regent het meer dan gewoonlijk. Er is stormweer op komst.

Mijn favoriet van de drie, al durft dat wel eens te wisselen. Het is ook zo'n geniale plaat.
De dreamscapes zijn hier opnieuw schitterend, de opbouw is fantastisch en bij de hidden track weten ze voor mij de beste climax ooit te maken.
Na het gesprek komt er een van de emotioneelste momenten van de plaat.
Prachtig en ontroerend vioolspel samen met de schitterende hoorn, en het schitterende gitaarriffje.

De opbouw van deze compositie bespreken is haast onmogelijk, dit is alles behalve achtergrondmuziek. Niets doen en in het donker gewoon luisteren naar dit meesterwerk is het best. Na één luisterbeurt in juni vorig jaar kwam hij al direct in mijn Top 10.

Nu zijn we 9 maanden verder en hij staat nog altijd erg vast op de eerste plaats.
Fear of a Blank Planet komt nog niet eens in de buurt van deze plaat.
Er gebeurt hier zo veel, van de stil gezongen zang in East Hastings zo stil dat je zelfs niet kunt horen wat hij precies zegt.
Maar toch doet het me iets. De grootse opbouwen, het soms dreigende vioolspel en soms dan weer zo ontroerend. Het fantastische drumwerk, de geweldige dreamsceapes. Zo kan ik wel eventjes blijven doorgaan.
Nu wou ik een iets korter stuk maken dan mijn vorige, ben ik er toch weer in gelukt om een erg lang stuk bij elkaar te krijgen.

Nu weet ik nog altijd niet hoe ik een stuk over mijn favoriete band allertijden kan schrijven.
Het is de enige band die me doet huilen, die me luisterbeurt na luisterbeurt nog altijd kan verbazen en waar ik iedere plaat minstens een 4,5* geef.

Waarom? Dat gevoel is moeilijk in woorden te omschrijven, telkens als ik Lift your Skinny draai (als ik me trouwens niet aan de 1 maal artiest in top 10 regel zou houde, zou deze plaat erg hoog in mijn lijst staan) dan krijg ik weer dat speciale buikgevoel. Het gevoel van thuiskomen.

Deze mannen en vrouwen, weten woede, verdriet, angst en euforie te omvatten in melodieën.
Neem nou het begin van Storm, die eerste stille tonen. Het is alsof de zon langzaam opkomt in een Canadees dorpje alles lijkt goed te gaan. Dat de muziek luider en luider wordt.
Vele uitbarstingen en climaxen en verborgen melodieën gaan er in de compositie schuil. Alsof het dorp plots tegel per tegel wordt verwoest.

Het mooiste is misschien nog dat iedereen zich een ander verhaal bedenkt bij de composities. Sommige voelen het aan als het einde van de wereld, andere als een oorlogssituatie.

Naar Lift Your Skinny luisteren is je even alleen op de wereld voelen.
Ondanks dat deze een speellengte heeft van meer dan 80 minuten, lijkt dit maar even te duren. Een klein detail kan deze muziek nog mooier laten maken.
Zelden heb ik zulke gevarieerde, verbazende en vooral geniale composities gehoord.

Dat donkere vioolgedeelte van Static, doet me huiveren, de plotste twist in Storm lijkt perfect te zijn voor een film. Sleep is nostalgie op z'n best en Antennas To Heaven is de plotse maar geniale climax. Meesterwerk!

Godspeed You Black Emperor! - Slow Riot for New Zerø Kanada

Deze fantastische groep heeft ons jammer genoeg maar 3 albums bezorgd en één fantastische EP dit: Slow Riot for New Zerø Kanada. Er staan hier twee schitterende songs op die samen 28 minuten duren.

Deze EP start ook met mijn favoriet van de twee -en trouwens ook een van mijn favoriete GYBE! songs- : Moya. Een song van 11 minuten die je geen seconde uit zijn greep laat.
Hij is net zoals mijn favoriete album ooit: F♯A♯∞ zeer donker.
We horen de fantastische violen, ze klinken samen met de donkere ruis op de achtergrond zeer dreigend en wanhopig tegelijk.

Na 4 minuten stoppen de violen en ook klinkt het nu niet meer zo donker.
De gitaar begint te spelen en na een minuutje komen ook de drums erbij, de opbouw van iedere song die Godspeed You Black Emperor maakt zijn geniaal ze behoren naar mijn mening tot de beste. Ook Moya bouwt zich fantastisch op de violen keren terug en je raakt in de war klinkt dit nu hartverwarmend en lief of klinkt dit eigenlijk wanhopig.

Wat ik wel weet is dat dit een van de mooiste composities is die ik ooit gehoord heb, de drums versnellen maar ze gaan daarna gewoon weer door aan eens sneller tempo.
Een fantastische melodie, waar iedere muzikant zijn instrument geweldig bespeelt.

Het grote voordeel aan deze EP is dat je ze in tegenstelling tot de volledige platen je deze EP snel eens kunt draaien. De violen bouwen de song af en Moya eindigt.

Dan gaan we naar de tweede song, ook een geweldige song maar moya is toch beter op ieder vlak. We horen een man de tekst van Virus van Iron Maiden opzeggen in de vorm van een interview. Terwijl de man spreekt horen we natuurlijk een schitterende composite die opvallend rustiger is dan Moya. Maar het past perfect bij de stem.

De man stopt met spreken en de violen nemen het even over. Daarna horen we een gitaar die volgens mij ook op de plaat F♯A♯∞ voorkomt. Ook dit stuk bouwt zich mooi op allemaal wat sneller dan op de platen maar het blijft geweldig gedaan. De gitaren worden luider en ook hier komen er weer meer en meer isntrumenten bij.

Het stuk bouwt zich af en in de verte horen we het interview(?) terug. De stemmen worden duidelijker. Op de achtergrond horen we een piano. De viool keert ook terug.
Ik blijf me verbazen hoe mijn mening over de viool door GYBE! is veranderd.
Ik vond het eerste een verschrikkelijk instrument maar door de composities van GYBE! met de viool erin ben ik het instrument meer en meer gaan waarderen.

Maar ik blijf erbij dat een viool nog nooit zo mooi klonk als in een song van Godspeed You Black Emperor! Ook Blaise Bailey Finnegan III versnelt op de 12de minuut de drums klinken harder. De afwisseling tussen het gesprek en de snellere muziekstukken zijn zeer goed gedaan.

Ook het laatste muziekstuk eindigt en na een korte stilte horen we opnieuw violen.
We zijn deze EP begonnen met donkere violen en deze EP eindigt met violen die klinken also ze verdriet hebben. En ieder moment in tranen kunnen uitbarsten.

Conclusie: dit is en blijft nog altijd mijn favoriete EP, Moya is een van de betere GYBE! songs en Blaise Bailey Finnegan III is toch ook wel een pareltje.

Godspeed You! Black Emperor - Yanqui U.X.O.

Vreemd nog nooit heb ik zo'n band meegemaakt ik heb nu alle platen van GY!BE beluisterd en ze scoren allemaal een 4,5* en 1 scoort een 5*. Deze is duidelijk de minste van allemaal maar toch kan ik niets anders doen dan een 4,5* te geven.

Zelfs de minste plaat van hun is nog een 4,5* waardt. Ik heb altijd de behoefte bij GY!BE om gewoon wat op mijn bed te liggen en door het raam te kijken. En mij te laten betoveren door de mooie muziek. Deze plaat is inderdaad wat meer standaard Post-Rock maar nog geen één band is het gelukt om standaard Post-Rock zo overtuigend en beeldend te brengen.

Ondanks dat het wat standaard Post-Rock is zit toch iedere opbouw en iedere climax geweldig in elkaar. Soundscapes mis ik eigenlijk niet op deze plaat. Raar eigenlijk maar deze plaat is ook duidelijk de "lichtste" hiervoor moet je het zeker niet donker maken. En ik vind hun Soundscapes het best passen bij donkere composities.

Dus ondanks dat dit hun minste is flikken ze het toch weer om die 4,5* te halen.
Nu maar hopen dat die nieuwe plaat er nog komt.

Gorillaz - Demon Days

Ja welke muziekliefhebber kent ze nu niet? Na hun vorige studioalbum: Gorillaz die ook redelijk scoorde bij het grote publiek kwamen ze met een nieuw album: Demon Days.
Het album is volgens hun toegankelijker en naar mijn mening ook nog eens veel beter.

Danger Mouse heeft gans het album geproduceerd en ik vraag me af of ik ooit iets slechts van hem zal horen( ik hoop van niet) want tot nu toe heeft hij alleen prachtige dingen laten horen.
Er zit een goed evenwicht tussen de nummers grote zomersongs zoals: All Alone, Dirty Harry, Feel Good Inc. en Dare.

Ze tonen ook dat ze niet bang zijn om eens wat rappers uit te nodigen, zo komen: Bootie Brown, De La Soul, MF Doom en Roots Manuva. Feel Good Inc. is één van de betere songs hierop, Damon legt een mooi refrein af maar wat zou Feel Good Inc. zijn zonder: De La Soul?
Geweldige raps een prachtige beat van: Danger Mouse en je hebt één van de beste songs op: Demon Days.

Ook All Alone moet niet veel onderdoen voor Feel Good Inc. Roots Manuva legt een fantastische vers af en ook Martina Topley Bird brengt het er niet zo slecht vanaf. En zoals altijd maakt Danger Mouse een verschrikkelijk mooie beat.

November Has Come is mijn derde favoriet, Damon zingt opnieuw goed zijn refrein maar MF Doom is hier wel degene die de show steelt, en wat voor twee fantastische verzen rapt hij daar: .

Conclusie: schitterende producties, schitterende gastartiesten, en een schitterende band: Gorilaz, meer heeft Demon Days niet nodig om de negende plek in mijn top 10 te veroveren.
4.5*

Ik kreeg deze plaat aangeraden door tsjong in het: "Gat Dat Album Eens Reviewen Topic."
Ik ben errg tevreden met deze tip, want Split is toch wel een erg lekkere plaat.

Dis gewoon lekkere bluesrock met heerlijke solo's en een donker sfeertje.
Tony's bluesy stem past perfect bij de sterke solo's en riffjes en sterk basspel.
Groundhogs maakt ook gebruik van een simpele maar doeltreffende bandopstelling namelijk: vocals, bas, gitaar en drums.
Toch weten ze een geheel eigen, maar toch typische blues sfeer te scheppen. Ik krijg soms zelfs het gevoel dat er nog heel wat stukken en solo's opstaan uit jams.

Soms krijg ik echt het gevoel alsof ik naast hun in de studio sta. Door de toch wel erg sterke productie. Ze weten die typische jaren '70 sfeer goed neer te zetten in hun muziek.
Kortom een ruime 4*.