Illmatic

Volgens de users van Musicmeter is dit de beste Hip-hop plaat ooit gemaakt, naar mijn mening niet maar hij komt wel heel dicht in de buurt.

The Genesis begint het klinkt nogal rommelig en je hoort een gesprek en in de verte hoor je Nas al wat rappen. Een leuk begin maar ik zou er geen problemen mee gehad hebben moesten ze direct met één van mijn favorieten zijn begonnen: N.Y. State of Mind een geweldige track de beat is heerlijk, en Nas rapt fantastisch.

Life's a Bitch is misschien wel mijn favoriet een heerlijke beat, en AZ komt misschien wel even hard als Nas. Een heerlijke song voor als het warm is.

De volgende song is ook direct een van mijn favorieten: The World Is Yours, wat heb ik een geluk dat mijn 3 favorieten na elkaar komen.
Het refrein is hier fantastisch ik zing het ook altijd mee!

Jammer genoeg staat er ook een misser op: One Love. Nas komt niet zo goed als anders en de samples zijn op zijn minst irritant te noemen.

Conclusie: een heerlijke plaat, Tip! in de zomer komt hij zeer goed uit.
En Nas heeft een leuk klinkend stemgeluid.
En vergeet nooit:

The World Is Yours!

Neil Young - Harvest

Ik was al een tijd van plan om deze te beluisteren maar het duurde toch lang voor ik het deed omdat ik niet zo voor Country muziek ben.

Na deze gisterenavond beluisterd te hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat ik deze veel eerder had moeten beluisteren. Alleen het hele zomerse sfeertje doet me wat aan Country muziek denken maar voor de rest vind ik dit eerder Folk/Rock.
Maar zoals ik al zei het genre maakt eigenlijk niet zo veel uit als het maar mooi is.

De opener: Out On The Weekend is al een van de prijsbeesten.
Een fantastisch mondharmonica stukje en de stem van Neil Young is echt prachtig.
Het titelnummer Harvest is een redelijk nummer maar toch een van de mindere.
Maar gelukkig staat er nog genoeg moois op zoals: A Man Needs A Maid.
Of There's A World met het fantastische orkest. Ook het rockende Alabama is heerlijk.

Wat ook een groot pluspunt aan deze plaat is is de variatie, zo gaan we van het rockende Alabama naar het het wat tragere There's A World. Harvest straalt ook een bepaalde zomerse sfeer uit. Harvest doet me denken aan een boer (landbouwer) die midden in de zomer zijn dagelijkse klusjes doet zoals de oude en vervallen schuur uitmesten en de koeien melken.

4,5*

Al vanaf de eerste noot van The King of Carrot Flowers Part I, voel je dat je haast wordt meegezogen in een andere wereld. Zeg maar eerder het verleden, de jaren '40.
De plaat heeft iets authentieks, de akoestische gitaar van Mangum klinkt puur en eerlijk en Mangum zingt ook erg puur. Af en toe niet perfect, maar wat maakt dat uit?
Het belangrijkste vind ik nog altijd dat het me raakt en Mangum weet me als geen ander te raken.

Blazers, hoorns, authentieke drums, gitaren, ... Het zit er allemaal in.
De ene keer al wat opvallender dan de andere keer. Want variatie is er genoeg van een pure gitaarsong met een verlossend einde zoals The King Of Carrot Flowers Part I kunnen we zomaar terecht komen bij een up-tempo gedeelte bij The King of Carrot Flowers Part 2-3.
Of van het meer "bandgerichte" Holland 1945 naar een van de puurste en emotioneelste songs zoals Communist Daughter.
De teksten, die toch niet volledig te ontrafelen zijn maar toch wel zeer sterke stukken bevatten horen perfect bij het instrumentale gedeelte.

Favorieten: het is haast onmogelijk zou je denken, dat is het eigenlijk ook maar Oh Comely hoort er toch zeker bij. 8 minuten! lang speelt Mangum akoestische gitaar en zingt het met zijn hartverscheurende stem. Nee, geen plots opkomende hoorns of blazers. Gewoon een van de puurste songs ooit. Erg knap dat hij van begin tot eind blijft boeien.

Ook In the Aeroplane over the Sea is een van mijn favorieten, die fantastische riff doet me denken aan de zon en aan alle mooie momenten in het leven. Mangum zingt er dan ook nog eens perfect bij, met een geweldige tekst: "And one day we will die, and our ashes will fly from the aeroplane over the sea, but for now we are young let us lay in the sun."

Maar mijn absolute favoriet blijft toch de afsluiter, Two-Headed Boy Part II.
Zo puur, van de zingende zaag intro tot de hartverscheurende slotzin. Geniale melodie en een zeer sterke Mangum.

Minpunten kan ik maar niet vinden, hij vloog eens uit mijn Top 10 omdat ik Ghost en Untitled toch maar niets vond. Maar ook die vind ik nu geniaal! Simpelweg een 5* geen twijfel mogelijk.

Intimiteit. Dat zou het eerste woord zijn dat me te binnen schiet als ik aan Pink Moon zou denken.
Donker en gevoelig gitaargetokkel wordt perfect vermengdt met de aangrijpende stem van Nick Drake. De man die het leven niet meer zag zitten, die zich een parasiet voelde.

Niet alleen instrumentaal en vocaal is Pink Moon een parel, maar ook tekstueel.
Er zijn weinigen die hun gevoelens zo mooi onder woorden kunnen brengen, dit vind ik namelijk een van de mooiste stukken tekst ooit:

"And I was green, greener than the hill
Where the flowers grew and the sun shone still
Now I'm darker than the deepest sea
Just hand me down, give me a place to be." (Place To Be)

Ondanks dat hij maar 28 minuten duurt weet Nick Drake je te grijpen vanaf de eerste tonen van de plaat tot de laatste. Het start bijvoorbeeld al zeer sterk met Pink Moon.
Het start zoals iedere song op deze plaat met heerlijk gitaarspel en de stem van Drake.
Maar halverwege komt dat prachtige samenspem tussen piano en gitaar.
Een simpele pianomelodie maar zo emotioneel en aangrijpend klinkend.

Maar mijn absolute favoriet blijft Things Behind The Sun.
Terwijl iedere track rond de twee minuten klokt. Duurt deze net geen 4 minuten.
Het bestaat uit een van mijn favoriete riffjes allertijden, en ook Nick Drake zingt vol gevoel.
Ieder woord dat hij zingt meent hij ook.

Kortom: een van de aangrijpendste, initiemste en harverscheurendste platen die ik al gehoord heb. Nick Drake speelt fantastisch gitaar, en begeleid zich vocaal ook nog eens erg sterk.

Buiten regent het, binnen is het lekker warm.
Niet alleen door de verwarming. Maar ook door deze parel.
Het is haast een verwarmende plaat.
Op de achtergrond hoor je ruis, en het speciaal klinkende pianospel dankzij het vilten geeft Felt een intieme en warme sfeer over aan de luisteraar.

Op de achtergrond gebeurt er erg veel. Van belletjes tot de ademhaling van Nils Frahm.
De productie is misschien niet perfect, maar toch vind ik de productie prachtig.
Maar het pianospel van Frahm, is misschien nog mooier.
Hij speelt ontroerende stukken, die me 43 minuten blijven boeien. 4,5*

De donkere dagen zijn er, de sneeuw valt naar beneden en er is niemand te zien.
De hemelse klanken van Ambre spelen zich af, de koude wintermaanden zijn nog nooit zo leuk geweest. Nils Frahm schetst met Wintermusik een sprookjesachtige wereld, waar er geluk is maar ook op de mooiste plek op aarde gebeuren er soms donkere dingen.

Ambre is de perfecte opener, Nils bespeelt de piano zo goed. Het ontroert me.
Maar de compositie die met de prijzen gaat gaan lopen is voor mij toch Tristana.
Een van de mooiste songs die ik al heb gehoord, dat donkere randje is prachtig. De meesterlijke melodiën, de vreemde instrumenten zoals de celesta. Tristana is als een oude straatlamp die aan en uit flikkert en plots uit gaat maar voor goed. De hoop en het donkere worden perfect met elkaar gecombineerd maar als je aan de compositie terugdenkt onthoud je alleen maar het donkere.

Nue is dan samen met Ambre de lichtste, het is een rondreis door een prachtig bos en bij iedere noot die je hoort kun je je nog meer een beeld schetsen van het bos waarin we lopen. Een prachtige compositie alweer, als je je ogen sluit verdwijn je even van alles en iedereen.
De interessante instrumentenkeuze, de schitterende melodiën maken dit Wintermusik een prachtig geheel.
Ik ga deze toch maar in mijn Top 10 zetten. Nu rest me alleen nog de vraag wie zal mijn Top 10 moeten verlaten.

Nevermind

Een klassieker, en hun grote doorbraak.
Wat moet de release in die tijd fantastisch geweest zijn. Van een single als Smells Like Teen Spirit kunnen de meeste bands alleen maar van dromen. Nirvana brengt gewoon sterke grunge zonder er doekjes om te winden meer dan een bass, drumstel en een gitaar hebben ze niet nodig en natuurlijk de sterke zang van Kurt Cobain.

Alle drie doen ze het schitterend, Dave Grohl komt met drumritmes die zo aanstekelijk zijn maar tegelijk ook erg goed. De riffs en solo's van Kurt spoken dagen door je hoofd. En de bassist speelt ook erg sterk.

Leuk is ook hoe er een duidelijk verschil is tussen de eerste en tweede helft, waar de eerste helft zich vooral concentreert op sterke grunge zijn er op de tweede helft heel wat punk invloeden te horen en is het allemaal wat ruwer. 4,5*