Radiohead is live is misschien nog beter dan op hun platen.
Zo weten ze hun nummers volledig anders te spelen, maar ze blijven even sterk en soms zelfs sterker: Morning Bell. Thom Yorke brengt zijn stuk beter dan op de platen zoals de zang in The National Anthem. Een schitterende track trouwens.

Maar ook het ontroerende Like Spinning Plates mag zich als live versie bij het rijtje toevoegen van "Beste Radiohead songs". Idioteque is ook schitterend, hoe ze van een electronische song zo iets origineels en krachtigs hebben kunnen maken is fantastisch. Ook de verlengde versie van Everything In It's Right Place is weer compleet anders. Maar zeer sterk gebracht opnieuw.

Deze Live EP mag zich gerust na Kid A de sterkste plaat noemen, volgens mij.
Krappe 4,5*.

Radiohead - Kid A

Muziek kan alles met je doen het kan je laten huilen, lachen en bewegen en zo veel meer.
Maar wat Radiohead album per album met je doet kan ik nog altijd niet vertellen met woorden, ik lees hier dat veel mensen er problemen mee hebben om dit in woorden te kunnen uitleggen.
Toch ga ik dit eens proberen.

Het start met: Everything In Its Right Place een soort van mengeling tussen rock en eletronic.
Direct merk je dat dit geen normaal album is ik zou het zelf geen album durven noemen ik noem het een soort van trip naar het onbekende.
De vervormde stem van Thom is ook zeer passend bij de muziiek, Thom komt niet zo veel aan het woord maar als hij het doet is het raak.

Dan gaan we verder met onze trip en komen we bij: Kid A deze is net iets minder dan de rest de "beats" zijn te bombastisch naar mijn mening en ook Thom komt minder overtuigend dan anders. Radiohead heeft veel succes bij het publiek wat mij verwonderd want het is toch zeer alternatieve muziek dat bewijst Kid A ook, jammer genoeg de minste track.

Dan komt een van de toppers: The National Anthem deze track is werkelijk een muzikaal feest alle instrumenten vormen één mooi geheel en met de schitterende opbouw erbij bewijst deze song een van de betere te zijn.

How To Disappear Completely is voor mij de beste track hierop, Thom komt zo overtuigend de instrumenten komen sober en mysterieus naar mijn mening over en openieuw bewijst Radiohead dat het een goede beslissing was om er wat eletronic bij te doen.

Treefingers is gewoon één lange song op weg naar het geweldige: Otimistic het is hier ook weer een moeilijke taak om hier iets over te zeggen er staat hier eigenlijk maar 1 song op, want voor mij is dit gewoon één geheel.

I'd really like to help you man
I'd really like to help you man.....
Nervous messed up marionette
Floating around on a prison ship

Ook dit is een raar stukje tekst het blijft je wel bezig houden.

In Limbo ook deze bewijst weer de genialiteit van dit album schitterende muziek en een constant goed zingende Thom:


I'm the first in the Irish Sea
Another message I can't read

I'm on your side
Nowhere to hide
Trapdoors that open
I spiral down

You're living in a fantasy world
You're living in a fantasy world

I'm lost at sea
Don't bother me
I've lost my way
I've lost my way

You're living in a fantasy world
This beautiful world I'm the first in the Irish Sea
Another message I can't read

Opnieuw niet veel tekst voor een hele song maar het overtuigt weer en ik hou wel van zulke vage stukken tekst.

Idioteque deze heeft een zeer rare beat maar hij werkt zo verslavend dat je de song wel een paar keer op repeat kunt zetten.
Maar het feest start pas echt als Thom begint te zingen de beste singer/songwriter is absoluut Thom naar mijn mening. Opnieuw blijft Radiohead 5 minuten boeien.

Morning Bell deze track moest eerst wat groeien bij mij maar toen eindelijk het kwartje viel kon ik de On/off knop op mijn radio niet meer vinden.

Dan eindigen we met: Motion Picture Soundtrack dit blijft ook een van mijn favorieten hoe Thom de lange stukken zo dromerig zingt en dan met het fantastische "fort" van alle instrumenten achter hem .
Op het eind komt er nog een Hidden Track daar zijn de meningen ook over verdeeld en ook waarom ze het nu eigenlijk doen.
Mij stoort het totaal niet en ik zie het meer- zoals Niels zegt- als een nieuw leven ofzo.

Conclusie: ik denk dat het me inderdaad niet zo goed is gelukt om dit in woorden te kunnnen vertellen. Ik denk meer dat je dit album moet voelen.
Een dikke 5* voor Kid A en een plek in mijn top 3.

Radiohead - OK Computer

Overtuigend kan ik je zeggen dat Radiohead mijn favoriete rockgroep is.
Natuurlijk is voor iedereen de vraag staat hij hier verdiende op de eerste plaats in de top 10.
Bij mij staat hij op 6 in mijn top 10 en ik kan natuurlijk niet verwachten dat mijn top 10 precies dezelfde is als de eerste 10 albums uit de top 250. Dus ik ben wel blij dat deze de eerste plaats heeft kunnen veroveren.

Dit album groeit na ongeveer 15 volledige luisterbeurten nog bij mij dat bewijst ook de opener: Airbag fantastische lyrics zoals alleen Radiohead ze kan schrijven en een band die in topvorm is. Meer heeft Airbag niet nodig om een van de betere Radiohead songs te zijn.

Nadat ik Paranoid Android had gehoord nam ik me voor om toch dit album te beluisteren.
Maar de eerste luisterbeurt viel niet goed mee, ik hoorde nauwelijks verschillen tussen de nummers en het kon me geen 53 minuten boeien. Kwam het doordat dit gewoon een groeier is of omdat het mijn eerste rockalbum was ik denk beide. En ik het album erg kan waarderen is dit zelfs niet meer mijn favoriet, toch blijft het een song waar ik kan van blijven genieten.
Het start met een fantastisch gitaarspel en Thom Yorke blijft mijn favoriete zanger en ongeveer op 3:30 min. verandert de sfeer volledig het neemt een triestigere wending en op het eind komt nog eens een fantastische wending.

Dit blijft natuurlijk een van de grootste pluspunten aan dit album de vele tempowisselingen.
Het blijft gewoon overtuigend vol met fantastische songs maar ik ga ze niet allemaal beschrijven anders wordt dit iets te lang .

Nog een song die ik eerst totaal niet kon waarderen en nu mijn favoriete song op deze plaat is: Karma Police Thom brengt zijn stuk zo overtuigend en wat heeft hij een geluk met zo'n goede band. Als ik dan toch een minpunt moet opnoemen ga ik voor: No Surprises het klinkt gewoon te melig je komt met zo'n fantastische tekst en dan kun je met de band de song op een nog hoger niveau brengen en dan maken ze het gewoon te melig.

Conclusie: deze plaat heeft maar één misser en de overige songs zijn stuk per stuk: schitterend. Dus ik geef OK Computer een dikke 4.5* en een mooie plaats in mijn top 10.

Refused - The Shape of Punk To Come

Ik heb deze plaat al heel wat zien voorbijkomen in verschillende topics en site's.
Toch kwam het er nooit van om hem te beluisteren. Gewoon al omdat ik schrik had van het genre Punk waarschijnlijk zou mij dat toch veel te hard zijn. Maar sinds een paar maanden begin ik me wat te verdiepen in de harde muziek: Punk, Screamo, Hard-Core,...
En het bevalt me goed, dus het werd ook wel eens tijd om deze eindelijk eens een kans te geven.

Gelukkig gaf ik het een kans, want dit is heerlijk!
Dit is toch ook geen pure Punk? Ik hoor hier duidelijk ook Metal.
Maar nu over de muziek zelf. Het is vooral een erg originele plaat, ze weten voldoende ademruimte te behouden dankzij originele samples en Techno stukjes.

Toch blijven alle songs in dezelfde sfeer en voelt The Shape of Punk To Come -leuke verwijzing trouwens naar Ornette Coleman- echt aan als een geheel.
De harde stukken, zijn echte headbangers, en de zachte stukken zijn leuk voor de afwisseling en de techno is ronduit fantastisch.

Het gitaarwerk is heerlijk, ook erg goed geproduceerd. Veel variatie, af en toe beukt het erg hard en soms snijdt het dan weer door merg en been.
De zanger doet het ook erg goed, hij weet gecontroleerde chaos te brengen.
De drummer en bassist zijn ook beiden erg goed. Wat me vooral opvalt is hoe realistisch de drums wel niet klinken en dat het basspel relatief goed te horen is voor een punkplaat.
Kortom zeer sterk plaatje, die een ruime 4* krijgt.