Eddie Vedder - Into The Wild

Als ik aan deze plaat denk, denk ik automatisch ook aan: mooie landschappen en de zon.
Ik denk dat het nog niet veel artiesten is gelukt om met zo'n korte songs zonder structuur zo'n schitterende sfeer mee te geven.

Je merkt al direct bij de opener dat Eddie het solo ook kan. De teksten zijn hier misschien niet super sterk maar wat ze wel doen is je nog meer doen denken aan de mooie landschappen en aan de zon. Hard Sun is dan ook mijn favoriet, Ik ken niet zo veel van Pearl Jam maar ik vond ze altijd wel goed. Maar Eddie solo is wat mij betreft nog beter.

Ondanks de korte lengte van de plaat weet hij toch je voor even mee te voeren naar de wereld van Into The Wild. De foto's in het boekje van deze plaat zijn schitterend en met de tekst erbij zul je al snel eens de 11 songs mee zingen.

De warme stem van Eddie Vedder is een genot om naar te luisteren en ook is de muziek perfect voor bij de warme sfeer van deze plaat. Je hoort me hier vaak sfeer zeggen, ook al zijn er nog veel dingen die deze plaat een meesterwerk maken moet deze plaat het vooral van sfeer hebben.

Er zijn jammer genoeg ook wat minpunten te vinden: het grootste minpunt is natuurlijk dat niet alle songs compleet aan voelen. Ook de korte lengte is jammer er moesten niet meer nummers op maar de songs mochten gewoon wat langer duren. Bij sommige songs lukt het gewoon niet om in ongeveer 2 minuten in de song te komen. En ook de laatste track Guaranteed is gewoon te lang ik weet ook dat dit voor de aftiteling is maar het stoort me gewoon.

Conclusie: een zeer sterke plaat maar voor je het weet is hij weer gedaan, je kunt hem dan natuurlijk opnieuw beluisteren maar of je het nu wilt of niet het blijven dezelfde songs die je dan beluisterd. Toch geef ik een mooie 4.5* voor: Eddie Vedder zijn Into The Wild.

Eels - Electro-Shock Blues

Een dagje later dan verwacht ga ik toch proberen in woorden te vertellen hoe goed ik deze plaat vindt en waarom. Mijn woorden zullen niet zo sterk zijn als die van E want toen ik deze plaat kocht, heb ik ook eens het boekje gelezen ( leuk boekje trouwens) en alle teksten staan er in.
En alle 15 teksten zijn gewoon schitterend!

Het moeten geen leuke tijden geweest zijn voor E toen zijn moeder stierf aan kanker en zijn zus zelfmoord pleegde, maar het verdriet die hij toen had zette hij om in een donkere plaat met op het einde een lichtpuntje.

De opener: Elizabeth on the Bathroom Floor is een rustige song, met een klein stukje tekst uit het dagboek van zijn zus ( als Wikipedia gelijk heeft) uit haar dagboek of niet het is en blijft een prachtig stukje tekst. Bij het laatste stukje uit de tekst moet ik altijd lachen.

My name's Elizabeth. My life is shit and piss.

De volgende song: Going To Your Funeral Part I is één van mijn favorieten misschien zelfs mijn favoriet. Dat baslijntje samen met de drums is fantastisch en ook de tempowisselingen van de verzen naar het refrein zijn leuk en houden de song spannend. Eigenlijk is hetn iet echt een refrein maar de twee stukjes beginnen allebei met hetzelfde zinnetje.


Cancer For The Cure is met zijn 4 minuten en 45 seconden al direct de langste onder de 16 songs. Het heeft ook een aanstekelijk ritme. Het is niet mijn favoriet maar zulke nummers heeft een plaat als Electro-Shock Blues wel nodig zo zit er voldoende variatie in de plaat.

Wat me vooral aan My Descent into Madness opvalt is dat de drums even goed in een Hip-Hop song zouden kunnen zitten. Ook de tekst is weer bijzonder goed:

Springfield's looking pretty dusty today
I see their dreams coming undone
The view from inside ward nine affords this much
A town teeming with the unloved
Close the window and lock it so it's good and tight

Nu zijn we weer aangekomen bij één van die heerlijke rustige songs: 3 Speed.
De gitaarmelodie is heerlijk, en E zijn stem past gewoon zeer goed bij de gitaar.
Ook het refrein is goed. Ook in deze song zit er weer een grappig zinnetje:

Life is Funny.
But not ha ha funny.

Hospital Food is opnieuw een wat sneler nummer ook de saxofoon past zeer goed in het nummer, en ook de tekst is opnieuw zeer sterk.

Het titelnummer: Electro-Shock Blues is een wat kale song, E zijn stem past goed bij de piano. En in mijn boekje staat dat de tekst gebaseerd is op aantekeningen van Elizabeth.

Efil's God is ook een van mijn favoriete nummers, de cello in de song is heerlijk.
En ook de drums zouden wel weer passen in een Hip-Hop song.

Going To Your Funeral Part II is een leuke instrumentale song. En een heerlijk rustpuntje.
Het voelt ook zeer ontspannen aan.

Last Stop: This Town is de hit van deze plaat en ook al ken ik deze plaat nog maar twee weken, herkende ik de clip en de song nog van vroeger op tv.
Nu nog vindt ik het een fantastische song, de samenwerking met Elton Jones, Butch en E is heerlijk. Het stukje waarin Elton Jones(?) Of Butch(?)

I'm gonna fly on down for the last stop to this town.
I'm gonno fly on down then fly away on my way.

zingt is heerlijk. Baby Genius is maar een tussendoortje tussen Last Stop: This Town en Climbing To The Moon. De strip in het boekje over Baby Genius is wel zeer grappig.

Climbing To The Moon is een song die aanvoelt als hoop. En de gitaar daarbij is gewoon te mooi om het in woorden te kunnen uitleggen.

Ant Farm ik heb een zwak voor violen en ook hier vindt ik de viool fantastisch, het stukje waarmee de song begint en eindigt is ook mooi.

Hate a lot of things.
But i love a few things.
And you are one of them.

Dead Of A Winter heeft een schitterende tekst, en je beseft hoe eenzaam en verdrietig Mark toen was.

In The Medication Is Wearing Off merk je dat er wat meer lagen zijn dan in de vorige songs.
Het klopt allemaal, een fantastisch stukje muziek een goed zingende E en een schitterende tekst.

See this watch she gave me?
Well it still ticks away.

P.S. You Rock My World misschien is dit wel mijn favoriet, de tekst is hier het mooist, E klinkt weer wat "vrolijker" . Laying in bed tonight i was thinking
And listening to all the dogs
And the sirens and the shots
And how a careful man tries
To dodge the bullets
While a happy man takes a walk


Conclusie: sommige nummers zijn zeer moeilijk om in woordente zeggen hoe goed ik ze vindt.
Het is een gevoel, je voelt opeens hoop, of je voelt je verdrietig. Het zijn allemaal gevoelens en al die gevoelens heeft E ook gevoeld en hij vertaald die gevoelens met muziek.

And maybe it is time to live

Recovery is de terugkeer van Eminem.
Na het bedroevende niveau van Encore en Relapse, komt hij terug met een plaat waar hij zelf aangaf geluisterd te hebben naar zijn fans.
Grotendeels lijkt dit wel gebeurd te zijn, al denk ik niet dat er ook maar één fan was die vroeg om een hele plaat bijeen te schreeuwen.

Na een tijd gaat dit wel vervelen, wat meer variatie mocht wel qua flow.
Toch komt Eminem beter dan hij de laatste jaren deed.
De teksten gaan vooral over zijn pijnlijke periode en het afkicken van drugs.

Over het algemeen halen de songs een sterk niveau, en dan daarom vind ik het ook zo jammer dat er een paar fillers opstaan die duidelijk het moie niveau naar beneden halen en dus ook mijn score. Had hij Recovery een ongeveer 12 songs tellende plaat laten worden, had ik zeker een ruime 4* gegeven.

Going Through To Changes is zelfs een van de beste Eminem songs.
Gevoelige strijkers en een sterk gitaarrifje vormen de basis van een erg sterke beat.
Dat schreeuwen laat hij ook gedeeltelijk achterwege op deze track.

De opener komt na de wat storende intro toch hard binnen.
Het schreeuwen klinkt erg agressief maar toch heeft het nu wat.
De beat klinkt wat rommelig, maar ook de beat klinkt toch wel erg hard.

Talkin '2 Myself is vooral een succes door dat heerlijke refrein van Kobe in combinatie met de sterke beat. De hits zijn over het algemeen zeer redelijk. Not Afraid (mijn eerste Eminem song ook) is wel erg zwak en een zingende Eminem is al zeker niet om aan te horen. Die snare klinkt ook nergens naar.
No Love (die een erg sterke clip heeft) is dan weer wel dem oeite waard, sterke tekst, de beat is zeker niet mis en ook het refrein van Lil Wayne kan er zeker mee door.
Love The Way You Lie met de normale erg zwakke Rihanna is ook een prima track.
De tekst is zeker niet slecht en beiden komen erg goed. 25 To LIfe is dan mijn favoriet. Heerlijke beat, en Eminem komt gewoon erg goed.

Jammer genoeg zijn er nog een paar minpunten te vinden op Recovery, zo is W.T.P. één van de slechtste Eminem songs. Zwakke beat, en Eminem rapt en zingt gewoon vreselijk.
Ook Untitled, So Bad en Cinderella Man zijn erg matige songs, die me nauwelijks kunnen boeien.

Conclusie: op een aantal tracks weet Eminem weer een erg hoog niveau te bereiken, soms zijn de beats erg sterk en ook Eminem komt ondanks dat geschreeuw weer erg goed na twee bedroevende platen. Toch zijn er weer heel wat minpunten en zwakke songs te vinden die het niveau naar beneden halen.

Eminem-Relapse

Eminem is zo'n rapper vanaf dat hij een nieuwe gelekte song heeft weet heel de wereld het binnen de 5 minuten.Of het nu een goede single is of niet 9 op de 10 mensen gaat hem fanatstisch vinden gewoon omdat het Eminem is en ik moet toegeven ik was vroeger ook een beetje zo,tot ik met veel tips topmuziek leerde kennen en nu weet ik beter.The Eminem Show staat wel nog op 9 in me top 10 maar dat is ook de enige.Maar Relapse is zo'n album dat heel de wereld direct kende en door de fans(sommige in dit geval)goed werd onthaald alleen waren de critici er niet over te spreken.

En ik geef ze gelijk want dit is zijn 2 na slechtste album hij heeft 3 toppers gemaakt maar met Encore en Relapse bewijst hij dat hij ook baggere cd's kan maken.
Dit album staat ook vol met fillers 2 uur is er dan ook te veel aan.29 nummers is te veel normaal schrijf ik reviews song per song hier ga ik dat niet doen anders ben ik uren bezig en gaan jullie in slaap vallen.

Bij de opener kreeg ik wel al een goed gevoel vooral dan over de stijl die je direct kon aanvoelen maar na het album beluisterd te hebben had ik het gevoel of er een parody show gedaan was ofzo.Vroeger had hij een goede flow en kon hij die van snel naar traag verwissellen hier heeft hij zo'n raar accent dat me aan Osama Bin Laden ofzo iets doet denken,erg irritant.

Ook de lyrics zijn er op achteruitgegegaan,Deja Vu heeft nog redelijke lyrics en ook de stijl zit er ook goed in ook gold dat voor Beauitiful en Underground,maar voor de rest is dit album vuilbak materiaal.De beats zijn soms nog te doen maar soms waren ze net voor een kinderfilm ofzo waar erin Beauitiful en Underground nog erg goed met de knoppen word gespeeld word dat in songs als Buffalo Bill en We Made You al veel slechter gedaan en bij sommige songs heb ik 2 meningen bijvoorbeeld bij:Bagpipes From Baghdad daar past de beat nog erg goed bij de lyrics van Em maar daar gaat Eminem zo slecht overheen en irritant dat heel de song verpest wordt.

Ook is Dr. Dre natuurlijk 3 keer te zien en hij presteert ook matig op:Hell Breaks Loose gaat hij goed en Emienm ook.Maar op songs als:Old Time's Sake gaan ze allebei zo slecht zelfs de beat kan de song daar niet redden.We weten natuurlijk ook allemaal dat Eminem niet fier is op dit album,en dat is normaal want ik kan hier nog veel alineas schrijven over de minpunten en de paar pluspunten maar dat gaat niets helpen want het belangrijkste is zo'n beetje gezegd.

Conclusie:Eminem fan of niet dit is echt slecht!Eminem komt irritant over alleen op de 3 verwezen songs kan hij het album nog van de 0.5* redden.Ook de beats zijn echt slap en Eminem zijn lyrics zijn er dan ook geen pluspunt aan.Zelfs de cover is lelijk maar het gaat natuurlijk wel over wat in dat doosje zit

1.0*

Explosions in the Sky - The Earth Is Not a Cold Dead Place

Als ik deze plaat beluister denk ik aan een boswwandeling, je ziet langzaam de zon dalen.
Maar voor de zon het voor die dag voor bekeken houdt en de maan het mag overnemen, geeft de zon nog eens alles wat hij kan. Hij heeft ons zijn laatste stralen zon onze laatste stralen hoop.

Ondanks dat Explosions In The Sky maar over weinig instrumenten beschikt, weten ze toch iedere uitbarsting of opbouw grandioos goed neer te zetten. Toch mis ik op sommige momenten de afwezigheid van andere instrumenten. Maar dat mag zeker de pret niet bederven.

Want we krijgen hier door de leden van Explosions In The Sky toch maar lekker 5 fantastische songs voorgeschoteld. Ik wil trouwens mijn complimenten geven aan de twee mannen die fantastisch de elektrische gitaar bespelen. Maar ook wordt er fantastisch gedrumd en ook de bassist mogen we zeker niet vergeten. Probeerde ik nu een compliment te geven aan de twee gitaristen en ik kon het weer niet laten om alle bandleden te vernoemen, wat trouwens compleet terecht is.

Iedere climax, iedere opbouw, iedere songtitel zit gewoon fantastisch in elkaar. Bij iedere song krijg ik wat fragmenten voor me, de ene keer is die al wat mooier dan de andere keer. Ze stoppen zomaar geluk, verdriet en liefde in 5 songs met alleen wat drums, twee gitaristen en 1 bassist.


The Earth Is Not a Cold Dead Place