Melancholie zo donker als de nacht hangt in de lucht.
Straten zonder verlichting en een eindeloos pad in een verlaten wijk in Antwerpen.
Daar voel ik mij tijdens het rakende 'Weg'. Alsof Swerts ons meeneemt. Mee door zijn leven, terwijl hij zijn slechte herinneringen toont aan ons. Of zeg maar eerder mij, want het precies of allen Jan Swerts en ik zijn nog op de wereld. Begeleid door meeslepend pianospel aangevuld met blazers, violen en cello's.

Swerts klinkt levenloos, sober en dromerig. Alsof hij teveel pijn heeft om te spelen met toonhoogte en klankscherpte. Het levert één van de mooiste stemmen op die ik ooit al heb gehoord. Zijn pianospel is in één woord: magistraal! Repetetief maar iedere noot raakt me. Alsof iedere aanraking met de piano een steek in m'n hart is. Swerts deelt niet alleen z'n emoties, nee je gaat ze ook voelen.

Klassiek wordt hier in een prachtig pop/singer-songwriter jasje gestoken. Toch is dit niet voor iedereen weg gelegd denk ik. Jan lijkt een heel verhaal te vertellen, waarbij zijn pianospel zich prachtig toe leent. Maar soms gaat het wel erg lang door, ik vind het wel prachtig, en als er dan soms nog eens een openbaring komt van prachtige strijkarrangementen met blazers word ik zeker geraakt. Ik had ook nooit kunnen denken dat blazers zo melancholisch konden klinken.

Een ding staat voor mij zeker vast, Weg is een meesterwerk van formaat. Het is donker, komt recht uit het hart en melancholisch. Jan Swerts is een schitterend muzikant en zang. En hij weet ook nog eens adembenemend mooie composities te schrijven. Dat verdient dus een plek in mijn Top 10 en uiteraard de maximale score!

El Laberinto del Fauno had alles wat het nodig had om een goede plaat te kunnen worden, het is erg sfeervol, de composities klinken zeker niet slecht en de muzikanten stoppen heel wat gevoel in hun instrument.

Toch ben ik niet overtuigd. El Laberinto del Fauno klinkt bevoorbeeld al veel te lang en alhoewel Javier goede composities schrijft, schrijft hij niet gevarieerd genoeg om mij 73 minuten lang te kunnen boeien zonder dat ik ook maar eens naar de klok kijk.
En dat is erg jammer want, het klinkt bij vlagen spannend, emotioneel en donker.

Maar dat is niet het enige wat me stoort aan deze plaat.
Want soms weet hij een bepaalde spanning en climax te maken in zijn muziek zoals in La Luna Llena Y el Fauno wat hij overigens erg goed deed. Maar soms gaat het gewoon de bombastische kant op, en komen er opeens koren bij.
Iets wat absoluut niet past, en de sfeervolle muziek niet meer dan een achtergrondmuziekje doet worden.

Toch een ruime 3*, omdat dit toch een erg sfeervol plaatje is geworden dat jammer genoeg een tekort aan variatie heeft en af en toe wat minder bombastisch mogt zijn. 3*

Jay-Z & Kanye West - Watch The Throne

Wie was er nu niet benieuwd naar dit project? Iedere track die Kanye West en Jay-Z al samen gemaakt hadden bijvoorbeeld: Never Let Me Down was erg goed. En toen H•A•M * uitkwam dacht ik dat dit zeker goed ging komen.

Maar niets is minder waar, ik ben begonnen met een 2* en nu zit ik op een magere 3* als New Day er niet opstond was dit zeker een 2,5*. De plaat opent redelijk, ik vind de bijdrage van Frank Ocean eigenlijk niet zo veel toevoegen. Hier doet hij het nog redelijk hij komt met een sterke tekst, maar ik heb jammer genoeg niet zo veel met zijn stem. De beat is redelijk goed maar niet wat ik er van had verwacht.

Lift Off moet wel de slechtste song op deze plaat zijn, Beyoncé weet wel hoe ze een track kan verpesten. Dat doet ze ook hier, Kanye en Jay-Z rappen nog redelijk maar echt genieten kan ik er niet van.

Niggas In Paris, heeft op het eerste gezicht een mooie beat maar na hem een paar keer gehoord te hebben is het toch een zeer eentonige beat geworden. De samples zijn wel goed gevonden. Ik erger me ook zeer erg aan Kanye West in Niggas In Paris. Ik erger me dood aan zijn flow.

Gotta Have It heeft een mooie sample maar die sample met die gast die What What You Need ofzo zingt is zeer irritant. Maar de vers van Jay-Z op deze track behoort tot een van mijn favorieten van de plaat.

De sample keuze voor Murder to Excellence is zeer goed, maar toch vind ik de beat niet goed genoeg. De raps zijn wel erg goed, maar het refrein is dan weer zeer slecht.

New Day heeft een zeer sterke sample de beat van RZA is fantastisch. En de verse van Kanye West is heerlijk ook die van Jay-Z is goed.

H•A•M * heeft een sterke beat en een goede vers van Kanye die van Jay-Z vind ik maar niets.

Conclusie: 3 van de 15 songs zijn erg sterk, maar toch zit er ( zelfs in de sterke song ) een irritante sample of vers. Waardoor alleen New Day zonder fouten is. Ik heb nu alleen de " goede" en de slechtste song besproken.

Dus als er maar een song op deze plaat staat zonder fouten en twee sterke. Moet ik jammer genoeg toch toegeven dat ik teleurgesteld ben ik Kanye West en Jay-Z.

Enigmatic Ocean, is alles wat je van mooie Jazz mag verwachten.
Qua compositie zit het goed in elkaar, het zijn stuk per stuk goede muzikanten en ze weten de luisteraar te boeien. Toch is Enigmatic Ocean zeker geen hoogstaande plaat.
Er wordt, wel erg goed en soms zelfs virtuoos gitaarspel afgeleverd en Jean-Luc kan erg goed overweg met zijn viool. Maar het klikt me allemaal wat te gelikt om het echt fantastisch te vinden.

Soms liggen inderdaad de Zappa invloeden erg wel dik op ook.
De melodieën zijn goed, en weten me te boeien. Maar jammer genoeg raakt het me niet.
Mede door de productie, die me niet ligt.
Overigens doet de drummer het ook erg goed.

Conclusie: mooie plaat, met erg goede muzikanten.
Maar die jammer genoeg me nergens raakt, en ook de productie doet me weinig.
Toch een ruime 3*.

De titel spreekt boekdelen, al is dit zeker niet negatief bedoeld.
Simple Songs klinkt na de eerste luisterbeurt al vertrouwd tussen de oren, het is allemaal al eens gedaan. Het een al recenter dan het ander, maar Rourke toont nog maar eens dat hij het beter kan. Want zoals ThereThere post kan je hier zelfs een Genesis of Queen uithalen, van beide loop ik niet warm, Rourke komt er wel goed mee weg.
Simpe Songs blinkt uit in alledaagsheid!

Een recensie schrijven over Jazz blijft voor mij het moeilijkste wat er is binnen het schrijven van recensie's. Meestal heb ik het gevoel, dat het prachtig klinkt, maar ik weet veel niet waarom.
Is het nou door die sfeer, die me doet denken aan de '50s en '60. Of zijn het de prachtige composities.

Hetzelfde heb ik met A Love Supreme, een Jazz plaat van het hoogste niveau.
Vier composities meer heeft Coltrane niet nodig om te tonen wat hij in huis heeft.
Van fantastische improvisatie's tot sterk doordachte melodieën.
Ik speel hem altijd via mijn CD-speler, en als ik me afvraag aan welke song ik zit, verschiet ik er altijd van dat op het moment dat ik kijk de laatste seconden/minuten van de plaat bezig zijn.

Het is een sneltrein, die zonder stops zich afspeelt.
Van een geniale bassolo, ga je naar de onnavolgbare sax van Coltrane.
Zelfs een drumsolo zit er in, in het begin van het fantastische Pursuance.
Ik waan me haast in de jaren '50 in een solo, met ene oud tapijt.
Waar de laatste take erop zit, van een plaat die later een (Jazz)meesterwerk ging worden.

Een verdiende 5*, en natuurlijk een plaats in mijn top 10.
Want wat hier Coltrane met zijn band heeft bereikt is waanzinnig! 5*

Een oude man met een hoed. Dat is het beeld dat ik krijg als ik denk hoe John Fahey eruit zou zien. Een man met zeer veel gevoelens, een man met vele dromen. Dromen die hij omzet in prachtige muziek. Deze oude folk plaat wordt met de luisterbeurt beter en beter, na een tijd ga je de melodieën herkennen en merk je dat hij niet zomaar wat melodieën heeft gemaakt en die aan elkaar geplakt.

Hij heeft er een mooi geheel van gemaakt, alle drie de tracks ademen precies de zelfde sfeer uit.
Waar ik de eerste luisterbeurten hier nergens emotie in hoorde, merk je toch meer en meer dat dit fantastische gitaargetokkel barst van de emotie. Vervelen doet deze plaat zeker niet, zo speelt John soms snelle en haast Spaanse melodieën en soms dan weer trage en gevoelige melodieën.

John Fahey heeft maar één instrument tot zijn beschikking, maar hij beheerst het zo goed en schrijft zulke mooie composities dat er geen andere instrumenten nodig zijn. Een ruime 4*.