Een man met een gitaar, staat bijna altijd gelijk aan intimiteit, en een zekere warmte.
Ook bij The Wake, de plaat van de frontman van de gewaardeerde metalband Neurosis is dit zo.
Aangrijpende melodieën, die ook een bepaalde mystiek en dreiging met zich meedragen begeleiden de grommende en warme stem van Scott.

Verwacht geen up-tempo nummers, nee je krijgt traag gespeelde akkoorden die me aan vroeger doen denken. Alsof het de soundtrack on zijn voor een donkere film die zich afspeeldt tijdens de middeleeuwen. De hoes past dan ook perfect bij de plaat.

De stem van Scott kraakt, klinkt warm en heeft een erg grote impact.
Hij klinkt ook erg doorleefd. Iets wat we bij Tom Waits ook horen. Een stem die laat horen dat hij al veel heeft meegemaakt. Verdriet, pijn verraad.

De elektriscge gitaar die in bepaalde nummers voorkomt, voegt zeker wat toe.
Want ondanks dat deze plaat helemaal niet zo lang duurt moet Scott oppassen dat mijn aandacht niet wegdwaalt. De gitaren snijden, en maken de muziek nog dreigender en spannender.

The Wake is zeker geen memorabele plaat geworden.
Maar 's avonds laat, zal The Wake hier zeker nog eens opliggen voor een halfuurtje aan donker gitaarspel vergezeld door een sterke zanger.

Sigur Rós - ( )

Ik ga dan ook na een mislukte recensie van mij ook een stukje schrijven natuurlijk gaat mijn stuk niet zo mooi zijn als die van Bram maar ik zou toch even mijn mening over deze plaat willen delen.

Maar eerst start ik met een kleine tip voor de mensen die deze plaat goed en niet goed vinden raad ik ze aan om naar de DVD Heima te kijken, de beelden + de muziek is samen gewoon perfectie.

Maar ook zonder de DVD zien we die prachtige locatie's voor ons want ( ) is gewoon in één woord emotie. Het doet me denken aan mijn overleden hond. Het verliezen van een belangrijk persoon of huisdier, de koude muziek is meer dan een troost tijdens de koude winterdagen, ( ) is gewoon een houvast als je het even moeilijk hebt om een bepaalde reden dan leg je deze cd in je cd-speler en dan vergeet je even alles.

Ik kan al niet meer wachten om mijn koptelefoon op te zetten en de koude te gaan trotseren met ( ) die ik tijdens de wandeling afspeel. Deze plaat is als de vriendschap tussen twee vrienden met de dagen, weken, maanden of zelfs jaren wordt deze vriendschap alleen maar sterker zo ook deze plaat. En als je dan na al die jaren vol plezier opeens die vriend verliest dan blijf je achter met een leeg gevoel en zou je ieder moment in tranen kunnen uitbarsten zo ook bij ( ) na een 71 minuten als de muziek stopt blijf je ook achter met een leeg gevoel en zou je ook in tranen kunnen uitbarsten.

Na deze nog een keer gehoord te hebben is duidelijk de vriendschap weer gegroeid en verhoog ik hem opnieuw naar 5 sterren.

Sigur Rós een band die het nu goed doet bij mij het wordt koud, sneeuw dwarrelt naar beneden.
Mensen zijn kwaad omdat ze met hun wagen niet door het zogenaamde slechte weer kunnen.
De wind waait erg hard en je zou zeker niet naar buiten komen als het niet moet. Terwijl dit allemaal gebeurt zit ik op mijn kamer een deken over me en ik start Ágætis Byrjun.

En ze nemen me opnieuw mee naar sneeuwwitte landschappen.
Ik droom weg met de prachtige violen van Starálfur op de achtergrond.
Jonsi blijft een van mijn favoriete zangers allertijden, hoe die iedere keer me weet te raken.

Deze is net iets minder dan ( ) maar deze is wel een stuk dromeriger.
Er zijn genoege mooie songs te vinden want haast iedere song is fantastisch.
Maar mijn favoriet blijft Ný Batterí, die hoorn (?) die de song sfeervol opent.
Je hoort al direct dat er je wat te gebeuren staat, en dan Jonsi die fantastisch zingt maar wat onzeker tot de drums invallen. Met die fantastische cymbalen die ze van straat geplukt hebben nadat er een wagen over heeft gereden. De uithalen van Jonsi zijn schitterend.

Conclusie: net niet de beste Sigur Rós plaat naar mijn mening, wel staat er hier genoeg moois op om bij de herfst en winter maanden weg te dromen, en af en toe wakker geschud te worden door sterke uitbarstingen.

Sigur Rós - Inni

Ik kon wel een meter in de lucht springen toen ik hoorde dat er een nieuwe Live plaat kwam van een van mijn favoriete bands. Heima was een schitterende film met een erg sterke soundtrack.
Dus keek ik erg uit naar Inni, gisteren kwam het er eindelijk van om Inni te beluisteren.
Ik was van plan om gewoon de eerste cd al eens te beluisteren, want één uur en 44 minuten leek me wat veel. Uiteindelijk had ik de twee cd's na elkaar beluisterd en kwam ik tot de conclusie dat deze zelfs nog iets langer mocht duren, zo mochten van mij Vaka, Samskeyti en Ágætis Byrjun er nog op.

Maar uiteindelijk is deze minstens zo mooi als Heima, 15 schitterende tracks krijgen we voorgeschoteld. Ik keek ook erg uit naar het 15 minuten durende Popplagið. Ik heb hem uiteindelijk toch als favoriet aangeduid, maar er zijn mij toch een paar kleine dingen opgevallen die iets beter konden. Zo mochten van mij de drums iets meer op de voorgrond staan en mocht het stuk met de crash aanslagen iets vroeger komen net zoals op de plaat.
Maar het blijft wel een meesterwerk van formaat.

Ook Festival, Ný Batterí, Svefn-g-englar en E-Bow behoren tot de beste op deze plaat.
Jónsi blijft een fantastische zanger, het is vreemd hoe hoog hij zijn stem krijgt.
Maar ook de andere leden van Sigur Ros zijn meer dan goed.

Conclusie: ik had hoge verwachtingen voor Inni en die zijn voleldig uitgekomen al blijf ik het een beetje jammer vinden dat de drums op Popplagið niet wat luider staan.

Sigur Rós - Valtari

Valtari is al de 6de studioplaat van de Ijslandse band Sigur Rós.
Nu laten ze de Pop sound van de voorganger Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust achter zich en komen ze met Valtari. Een plaat die de killie sfeer van ( ) heeft en de ambient die wat doet denken aan het toch wel geflopte debuut Von.

Valtari is zo te zien hier niet zo geliefd. Toch is Valtari weer een typisch Sigur Rós geval voor mij, je geeft het wat tijd en je krijgt er heel wat voor in de plaats. Waar ik eerst ook erg teleurgesteld was door vooral de overvloed aan ambient en het ontbreken van drums -op een paar uitzonderingen na- ben ik nu erg enthousiast over Valtari.

Het kwartje viel pas, toen ik hem beluisterde met de oortjes in en op weg was door de regen.
De pianotonen leken wel vallende druppels en Jónsi leek wel mee te zijn.
Valtari voelt aan als de hoes, je zit op een schip. Je bent maanden op zee en de kille wind doet je verlangen naar huis.

Dit is dan ook zeker geen plaat om songs apart te gaan beluisteren vind ik.
Valtari is één mooi geheel, die jammer genoeg eindigt met drie instrumentale songs.
De volgorde van de nummers vind ik dan ook één van de weinige minpuntjes aan deze plaat zo had ik Varúð als laatste gezet. En de instrumentale songs verdeeld over de plaat.

We hebben er nu ook een paar Sigur Rós 'klassiekers' bij.
Want Varúð is gewoon schitterend. Het moment waarop ze het 'refrein' zingen verandert er iets aan de muziek, het is alsof ze alle wind die er op dat moment is wegblazen een soort van verademing zeg maar. De herhaling van de titel door het koortje zorgt voor een Untitled 8 effect, en de climax die daarop volgt is fantastisch.
Nee geen moeilijke ritme's, maar gewoon een opzwellend drumgeluid die je wegblaast.

En ondanks dat de druk hoog ligt voor Rembihnútur, omdat hij na mijn favoriet komt, is Rembihnútur toch lichtelijk geniaal! Geen spetterende climax, het blijft allemaal wat kleiner, maar ze weten toch een bepaalde opbouw in de song te steken die je steeds terug doet verlangen naar de song.

Kortom: Valtari zeker niet hun slechtste werk. In tegendeel, Valtari maakt mijn hoge verwachtingenn waar en mag zich één van de beste releases van 2012 tot nu toe noemen. En het zou me niet verwonderen als hij nog zou stijgen in mijn lijstje. 4,5*

Snowing - Fuck Your Emotional Bullshit

Een heerlijke emo EP die jammer genoeg maar een lengte heeft van 12 minuten.
De song knalt er al direct in met de heerlijke hoge stem van de zanger.
Ondanks dat de zanger de longen uit zijn lijf schreeuwt blijft het gitaarspel zeer rustig.
Dat geeft de song iets geks, ook de drummer doet zijn werk erg goed.

Een perfecte EP voor op een zonnige zomerdag, als je eens 12 minuutjes vrij hebt.
Wat een geweldige hoes heeft deze EP trouwens.

Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows - Have You Seen This Ghost?

Geesten, je gaat ze haast zien na deze fantastische plaat.
Composities zo donker als de nacht en een betoverende maar toch erg mysterieuze stem.
Meer heeft Anna-Varney niet nodig om me 75 minuten te boeien.
De compositie's kunnen de soundtrack van een oude griezelfilm zijn, alleen heeft deze plaat geen 'happy end' want ondanks dat Have You Seen This Ghost een speelduur van 75 minuten heeft is er weinig plaats voor geluk of vreugde.

De teksten boeien me erg en al zeker na het vreemde artikel gelezen te hebben die Aerodynamic hierboven postte. De muziek doet me eigenlijk ook aan zo iets denken, kerkers onder de grond waar geraamtes hangen. Een hemel die 24 uur per dag donker is.
De interessante instrumentenkeuze maakt deze plaat nog mooier, de soms creepy timing van de muziek is fantastisch.

Ook het hele mysterie rond de "band" is ze nu alleen of staat er een volledige band achter haar want er zijn wel degelijk heel wat instrumenten te horen. De viool speelt een erg grote rol, de violiste is erg goed en weet me nog meer in dat donkere wereldje te zuigen.
De vele wendingen in de composities zorgen ervoor dat je je geen moment hoeft te vervelen.

Toch is dit album niet foutloos, soms past ze wat teveel het zelfde trucje toe.
Toch krijgt deze boeiende en donkere plaat zeker 4 sterren met kans op meer.

Voor 2 uur lijkt dit tijd even stil te staan.
De drones die langzaam binnensluipen en je langzaam meenemen waar er niet zoiets is als 'tijd.'
Je voelt een leegte maar tegelijkertijd zit je vol melancholie en vreugde. Je gevoelens plaatsen is moeilijk bij deze heren hun muziek. Alsof je jezelf moet ontdekken in een 2 uur durende reis rond de planeten.

Al voelt het soms erg allerdaags aan, soms voel ik me weer die peuter die voor het eerst de zee ziet. De drones kennen net zoals de zee eb en vloed. Denken aan een glimlach van iemand betekent zoveel meer onder dit warme deken, de lage drones geven me het gevoel alsof ik de volgende winter helemaal geen warm deken nodig heb of warme jas. Deze 2 heren maakten immers al die plaat die: vreugde, warmte, koude, melancholie, zomer en winter mixte tot één geheel. Dat And Their Refinement of the Decline werd genoemd.
Deze gaat samen met Stars Of The Lid op 5* sterren!

Een herinnering, aan een gebeurtenis.
Kleine herinneringen, een wandeling aan het strand.
Of een dramtaische herinnering met heel wat gevolgen, een ongeval met de wagen.
Je vastklampen aan de goede herinneringen, terwijl de slechte er nog altijd zijn.

Je probeert ze te wissen, maar eigenlijk denk je er constant aan.
Je hele huis is donker, alleen brandt er een klein lampje. Dat ene kleine stukje hoop, ook dat kleine stukje hoop vinden we terug in de door merg en been gaande drones en strijkers.

Vele stiltes, hartverwarmende geluiden die opkomen en verdwijnen.
De pijn die opkomt en weggaat. Een traan die wegrolt.
Een glimlach, zowat alle emoties zitten in deze plaat, fantastische strijkers, mooi pianospel en donkere maar soms hoopgevende drones.
Toch heb ik twee kritiekpuntjes die eigenlijk verbonden zijn met elkaar. Want soms verlies ik mijn concentratie en aandacht, vooral omdat er niet genoeg afwisseling is. Er hadden wat meer tracks zoals Requim For Dying Mothers Part 2 moeten zijn namelijk schitterende drones met strijkers. Ook de piano horen we opvallend weinig als ze die twee instrumenten een wat grotere rol hadden gegeven had de plaat nog beter geweest.

Voor wie trouwens alleen de strijkers van Requim For Dying Mothers Part 2 wilt horen kan dat in de song Requiem String Melody, te vinden op hun verzamelaar Carte-De-Visite. 4*

Steven Wilson - Grace for Drowning

Het jaar zit er haast op, en als ik dan eens de platen bekijk uit 2011 die ik al beluisterd heb is Grace For Drowning toch met afstand de beste uit dat lijstje. Ook draai ik deze nog iedere week en zal Grace For Drowning zeker een mooi plaatsje krijgen in mijn Top 10 die ik binnenkort zal plaatsen.

De plaat opent net zoals bij Heritage van Opeth met het titelnummer dat uit niet meer bestaat dan een piano. Bij de opener hier komen we direct in een soort van trance, een paradijs opent zich voor onze ogen. Steven Wilson zingt niet veel meer dan: La la la, maar toch pakt het me.
Ook die stilte na ongeveer een minuut en dan dat schitterende pianospel.

Het is al direct duidelijk dat Steven Wilson de juiste muzikanten heeft gekozen, om mee te doen aan Grace For Drowning. Hij noemt het zelf trouwens het beste wat hij al gemaakt heeft en ook ik vind dit zijn beste werk.

Na het titelnummer komen we al direct aan bij een van de beste songs op de eerste cd: Sectarian. Een haast 8 minuten durende song met heel wat prog invloeden.
Na een gitaarintro komt Sectarian al snel op gang, ook dat koor die nog een paar keer terugkomt op Sectarian en de volledige plaat is erg goed.
Na zo'n 3 minuten nemen ze al wat gas terug en kun je horen hoe goed er wel niet wordt gedrumd op deze plaat.
De zware synth zorgt voor een onderbreking en dan komt er een stuk waarin Jazz en Prog hand in hand gaan. Het harde "refrein" komt terug en de song eindigt met volgelgefluit.

De volgende song draagt de naam: Deform To Form A Star, een schitterende song waar de piano een grote rol in heeft. Steven Wilson zingt met zijn prachtige stem over de haast zoete piano. De fluit op de achtergrond zorgt voor een fantasierijke sfeer.
De drums die op de achtergrond staan en de gitaar vallen in bij het refrein. De gitaar na het refrein zorgt voor kriebels in mijn buik en ik denk aan vroeger. Een wereld opent zich voor mij.

Deze plaat zit ook vol variatie, zo hebben we nu na 18 minuten al een vrolijke song gehad.
Een song met de nodige harde stukken en een fantasievolle opener.
Ook de volgende song is weer wat anders.

Want No Part of Me is kort maar krachtig, de song start met een soort van percussion(?) die zich continu herhaalt. Dromerige synth en piano toetsen voeren je weg. Steven Wilson zingt vooral bij de zachte stukken op deze plaat, maar bij de hardere stukken laat hij gewoon de muziek spreken. Zo ook hier want na een rustig gezongen deel vallen de gitaren in samen met de heerlijke claps.
De ene gitaar blifjt hetzelfde stukje herhalen terwijl de andere gitarist gewoon uit zijn bol gaat hij schudt de sterkste riffs uit zijn mouw. De song valt opeens stil en we gaan over naar Postcard.

Een prachtige song waar alweer de piano een grote rol in heeft. Ook de tekst valt deze keer erg op. Een prachtige tekst, maar Steven Wilson heeft al meer bewezen dat hij een erg sterk tekstenschrijver is. De viool op de achtergrond is echt prachtig, ik heb sowieso al een zwak voor violen. Die synth in het refrein is heerlijk en maakt me na de triestige vers op slag vrolijk.
Zoals ik al zei is de tekst erg sterk vooral het eind (waar trouwens opnieuw dat koor opduikt)

I'm the one you always seem to read about
The fire inside my eyes has long gone out
There's nothing left for me to say or do
Cos all that matters disappeared when I lost you...

Dan gaan we over naar Raider Prelude het voorproefje van de voorlaatste track: Raider II.
De prelude bevat alvast een prachtige koorstukje en een donker klinkende piano.
Dan gaan we over naar de laatste song van de eerste cd: Remainder The Black Dog een song die ik pas na vele luisterbeurten echt begreep.

Het start al sfeervol met het steeds herhalende pianostukje, bij het beluisteren van de song zie ik ook altijd de clip voor me. Een prachtige clip trouwens! Ook deze song zit vol met proginvloeden. Ook speelt Steve Hackett hier gitaar. Er wordt opnieuw zeer luchtig en Jazzy gedrumd wat ik zeker kan waarderen.
Na zo'n 4 minuten vallen de gitaren en de synths in.
Een kakafonie van instrumenten is deze song eigenlijk, maar nergens wordt het te chaotisch. Schitterende gitaarriffs wisselen zich af met sterke fluit(?) stukken en synths.
Toch heeft Reaminder The Black Dog iets ontspannends.

De tweede cd start met Belle Du Jour, de akoestische gitaar wordt prachtig bespeeld en het koor zorgt opnieuw voor veel sfeer. De song bouwt zich ook mooi op, Belle Du Jour is uitwaaien aan het strand terwijl je alleen bent. De wind waait hevig en de hemel is grijs.

Index een song die je haast in het hokje Electronic kunt stoppen, een prachtige song vol sterke synths en achtergrond geluiden. Index lijkt op het eerste gezicht een kale song maar hoe meer je hem beluisterd hoe meer je hoort. De fantastische snare past in dat hele sfeertje ook de steeds herhalende drumroll is erg goed.
Zoals ik al zei is deze plaat zeer gevarieerd. Een groot voordeel natuurlijk want ook al heeft Grace For Drowning een speellengte van haast 90 minuten toch blijft hij de volledige speelduur boeien.

Het begin van Track One is haast Folk, zacht gemompel van Steven Wilson en het heerlijke gitaargetokkel zorgen voor een grijze sfeer. Maar na ongeveer een minuut verandert de song volledig er wordt traag maar agressief gedrumd en de synth is zeer donker. Opnieuw wordt het rustig en begint het gitaargetokkel opnieuw samen met een gitaarstukje die opnieuw erg prog klinkt.

Raider II de langste song op deze plaat, hij heeft een lengte van 23 minuten en verveelt geen seconde. De compositie start met een donker klinkende piano vol stilte's. Maar na ongever 2 minuten begint het pas echt, kippenvel krijg ik nog iedere keer van de manier hoe Steven Wilson zingt. De gitaren vallen uit het niets in, samen met het koor en de fantastische synth.
De synth speelt een fantastische melodie, ook dat gegrunt is erg goed.
Ook de keuze van Steven Wilson om de fluit en de klarinet in een aantal nummers mee te laten doen was erg goed want de fluit en de klarinet geven de nummers meer sfeer.

Raider II moet wel een van de betere werken van Steven Wilson zijn, de heerlijek dromerige piano, de heerlijke harde stukken. De prachtige synths en de fantastische zang van Steven Wilson. De afwisseling tussen hard en zacht is hier erg goed. Ook dat muzikale refrein geeft me keer op keer kippenvel. Ook de gitaar(solo) rond de 8ste minuut is erg goed en wordt erg goed begeleid door het prachtige gedrum alweer.

Ook is deze plaat erg goed afgemixed weer door Steven Wilson en Raider II is ook zeker een song die je moet laten wennen alhoewel ik hem na de tweede luisterbeurt al kon waarderen.
Maar nu vind ik het haast de beste song op deze plaat.

De afsluiter Like Dust I Have Cleared from My Eye is een typische Wilson afsluiter: rustig.
Gewoon op een rustige manier de plaat afsluiten wat hij hier erg sterk doet.


Conclusie: Grace For Drowning is een meesterwerk geworden in mijn ogen. Die vol variatie zit en die invloeden haalt van verschillende genre's. Een Top 10 plaats komt er zeker!
5*

Vanaf dat de eerste noot begint merk je al dat het hun debuut EP is, zo merk je maar weer dat 13 minuten lang kunnen duren. De beats konden door mij gemaakt zijn ze klinken zeer goedkoop en er is denk ik geen aandacht aan besteed. Ook zijn het twee vrouwen die rappen, zingen het is hier zo'n geval van tussen de twee. Maar ook daar slagen ze niet in, het boeit je niet en je krijgt veel zin om te stoppen met luisteren. Dus een zeer matige EP. En ik heb hard mijn best gedaan om een pluspunt te vinden ik vond er maar 1 elke song zou goed scoren in de top 40. Maar dat is dan eerder een pluspunt voor hun geld dan voor mijn oren.