Hell: The Sequel

Mooie terugkeer van Eminem aan de zijde van Royce.
De twee gaan voor mij nu al de geschiedenis in als één van de beste Hip-Hop duo's. Niet om wat ze uitbrengen, want Hell: The Sequel mag dan wel een fantastische eerste helft hebben na A Kiss zakt de plaat in als een pudding. Nee, ze zijn een fantastisch duo omdat ze elkaar fantastisch aanvullen. Eminem is nog steeds niet van zijn schreeuw-flow verlost maar op zulke donkere, demonische beats past die schreeuw-flow vrij goed. Royce zijn sterkte ligt wat mij betreft in z'n erg lekkere stem en hij flowt nog eens goed ook.

Samen levert dat soms erg sterke resultaten op zoals op: Fast Lane.
Sly Jordan zorgt voor een goed refrein (jammer genoeg ook één van de enigen) en Eminem en Royce krijgen een retesterke beat. Dusja, het kon haast niet fout lopen. Beiden worden tekstueel over de hele lijn nooit erg sterk (buiten op The Reunion misschien) maar hun flow red hen.
Welcome 2 Hell is ook een erg sterke opener, lekker duistere beat die al direct goed de sfeer zet voor de hele plaat.

En zo ziet de hele eerste helft er eigenlijk uit, buiten dat de refreinen vaak erg zwak zijn. Met name het refrein van I'm On Everything. Het dieptepunt is toch wel A Kiss die beat is gewoon te zwak voor woorden. Vreselijke sample, de drums passen er niet bij en klinken vrij goedkoop. De vocalen klinken ook nog eens waardeloos. Jammer ook dat er met Lighters wordt geprobeerd om een hit te scoren. Maak de beat was duisterder, haal die verdomde Bruno Mars weg en je hebt vast nog een sterke track. Nu is het gewoon een gedrocht.

De laatste twee tracks zorgen dan toch nog voor een mooi einde. Het einde van een mooie terugkeer van Eminem die soms de juiste beats heeft gevonden en vooral een goede metgezel. Ik mag het wel zo'n duistere Eminem, nu nog tekstueel weer wat beter worden. Fillers vermijden en er kan nog wel iets knaps uit de bus komen.

Applause

Ik kreeg deze als tip van jassn in het topic: ' Ga dat album eens reviewen ' en ik was blij met deze tip want natuurlijk had ik al eens van Balthazar gehoord. Maar tot de volledige plaat was ik nooit gekomen.

Een leuke piano intro komt aanzetten. Maar zeer lang genieten kun je niet van de intro want daar komen al direct drums en om het nog completer te maken: blazers. En als er wel één instrument is dat ik niet verwachtte in Fifteen Floors (of misschien beter gezegd op deze plaat) zijn het wel blazers. Ze passen perfect in de song en geven Fifteen Floors ook een leuk sfeertje.
Ook de bas speelt over de hele plaat een grote rol. Maarten heeft een relaxte stem en het is daarom ook leuk om er naar te luisteren.


Hunger At The Door is een een iets snellere song, en ik las hier ergens dat de stem van Maarten goed leek op die van Alex Turner. Toen ik Fifteen Floors aan het beluisteren was zag ik de vergelijking totaal niet maar tijdens dit heerlijke Hunger At The Door hoorde ik het ook.
Misschien is het ook wel jammer dat het een Belgische band is want ik heb al veel Amerikaanse en Britse Rock albums gehoord die dit niveau niet kunnen halen.

Dat ze een steengoede basist hebben bewijst ook Morning. De bas samen met de rustige stem van Maarten is heerlijk om te horen na het wat snellere Hunger At The Door. Maar ook horen we voor de eerste keer in viool.

Zo blijven er maar leuk klinkende songs komen en de meeste zijn ook geschikt voor op de radio. Toch zijn het allemaal sterke songs. Ook staat er geen enkele slechte song op alleen zijn er nog een paar fouten bijvooorbeeld: die goedkope drums - of wat het ook is- in Wire. En het is ook jammer dat er een paar songs wat middelmatig zijn zoals: More Ways, I'll Stay Here, Throwing a Ball. Maar zoals Ataloona zegt het is nog maar hun debuut en ze kunnen nog voldoende groeien en nog beter worden.

Conclusie: het was niet zo'n gemakkelijke opdracht om hier een review over te schrijven, maar ik ben blij dat ik Applause heb beluisterd. Natuurlijk is het geen gigantisch applaus waardt.
Maar voor dit Applause sla ik toch wel eens de handen tegen elkaar en geef ik ze een ruime 3.5*.

Bass Communion - Dronework

Na hem nog eens gehoord te hebben, hoor je toch meer en meer dat er zeker een paar schitterende stukjes op staan. Jammere genoeg kunnen die mooie stukken er niet voor zorgen dat ik mijn score ga verhogen want jammer genoeg staan er ook momenten op waar de song maar wat voortkabelt zonder eigenlijk ergens naar toe te gaan.

De toevoeging van wat afwisselendere drones en wat achtergrondkoren zoals op Litany mis ik wel, want Litany duurt langer dan Dronework en blijft toch langer boeien dan deze EP.
Zoals ik al zei kent deze zeker mooie momenten maar die zijn te kort en daarvan zijn er te weinig om te kunnen verhogen, jammer.

Bass Communion - Litany

Een mistig padje leidt naar een rivier die gevangen zit tussen de mist.
Aan de zijkant van de rivier is er een stuk bebossing, waarschijnlijk is dat stuk bebossing nog nooit onder handen genomen.

We zetten ons neer op een steiger en kijken voor ons uit, het begint lichtjes te donderen maar dat doent ons niets. We blijven rustig zitten en ons hoofd wordt langzaam leeg.
Opeens zien we in de verte een zeer klein lichtje branden, waarschijnlijk van een oud houten huisje.

Rust, deze plaat straalt een soort trance gevoel uit waarvan je direct rustig wordt.
Het heeft ook nog eens een verslavende werking. Litany 2 bijvoorbeeld bestaat uit niet veel meer dan een soort van vaag koortje op de achtergrond en de hele tijd de zelfde drone.
Het blijft de hele tijd boeien alleen op het eind spelen er op de achtergrond nog wat synthesizers af.

Een prachtige EP van Steven Wilson, wat een genie is hij toch.

Sfeervolle plaat van Bibio. Ondanks dat de muziek niet altijd een erg hoog niveau haalt weet toch iedere track te boeien en is iedere track goed. Waarom? De sfeer, Bibio neemt je met Silver Wilkinson naar een wereld.
Ik denk aan Frankrijk, de regen valt met bakken uit de hemel. Maar toch is er altijd dat zonnestraaltje dat door de wolken schiet.
De productie is gewoon perfect, het uitleggen is gewoon erg moeilijk.
Silver Wilkinson moet je alleen al voor de sfeer en productie eens gehoord hebben.

Jammer genoeg is het muzikaal niet altijd even straf. Al ben ik misschien wel erg verwend geweest door het fenomenale 'You'. Die nu al bij de betere tracks van dit jaar hoort voor mij.
Stephen waagt zich soms ook aan het zingen, en dat was een goede beslissing. Zijn stem is dromerig en brengt je nog verder in je droomwereld. Ergens ver weg van hier, waar melancholie en vreugde elkaar lijken te kruisen.

Het hartverwarmende À Tout à L'heure is hier een mooi voorbeeld van.
Jammer genoeg, gaat dit erg relaxend sfeertje na een tijdje vervelen. Spannende tracks door middel van spetterende drums en voice samples zoals bij You, of een catchy meezinger zoals: À Tout à L'heure zijn hier gewoont te schaars. Look at Orion! is nog wel sterk. Maar voor de rest is het vermakelijk maar vaak net iets te dromerig en braaf.

Maar dat Silver Wilkinson een bijzondere plaat is, die zeker nog gedraaid zal worden dat staat al vast. Al had er nog meer ingezeten. Maar voor nu een mooie 3,5*

Ik ben wat teleurgesteld in dit album,ik heb altijd goede dingen over hem gehoord,en over 3/4 ben ik het niet eens!Het is een kort album maar het leek echt lang tot dit over was.
Dus ik snap het ook niet dat dit zo een gemiddelde haalt.Dit was ook de reden dat ik dit ging luisteren.

Big L vindt ik wat saai soms flowen,dat zijn bijvoorbeeld punten waar rappers als:J. Cole vel beter in zijn en hun albums slechter scoren wat toch jammer is.Zijn beats vallen nog redelijk goed mee en soms vindt ik ze zelfs wel van hoog niveau,maar ook dit verdiendt geen 4.24*.
Ik vind Big L tekstueel ook redelijk basic er zitten een paar versen op waar ik wel een grijns kon toveren,maar het greep me ook nooit aan.

Ik was wel enthousiast bij het begin Put It On is wel een zeer leuk begin,als hij deze lijn had doorgetrokken had ik zeker 3.5* gegeven.Da Graveyard is ook nog een nummer dat lekker wegluisterd.

Ik ben dus redelijk teleurgesteld in dit album,ik zal hem nog een paar luisterbeurten geven.Maar ik ben iedere keer blij dat de 48 minuten over zijn.Dus daarom scoort hij een matige2.5*

Blackfilm

De variatie is hier enorm voor een Electronic plaat. Er staan hier erg lange sfeerschetsen op vol spanning zoals het meesterlijke Stalingrad. Maar ook wat toegankelijkere songs zoals Sonar.
Maar er is ook zeker plaats voor iets filmisch (al is de hele plaat wel erg filmisch) zoals Five Years waar ik echt het gevoel krijg dat we in een gevecht zitten uit een film die in slow-motion word afgespeeldt.

Come & See is een prachtige opener, meesterlijke en energieke drums (zijn die trouwens met de computer gemaakt? Want ze klinken erg 'echt') en buiten die sterke drums en wat achtergrond geluiden en samples bevat Come & See niet meer. En toch klinkt hij zo vol qua productie.

Stalingrad is ook een van de hoogtepunten, het is net als een achtervolging in een film.
Dreigende violen, heerlijke samples. En sterke drums. Er hangt ook een regenachtige sfeer over de plaat. Het vele gebruik van vocals die haast verstopt zitten achter een geluid van drones is heerlijk en zorgt voor een mysterieus sfeertje.

Jammer dat deze plaat erg onbekend is, want Blackfilm verdiendt met deze plaat toch wat meer aandacht. Hij mag zich wat mij betreft zeker aansluiten bij de grote namen zoals: Burial e.a. Want met Balckfilm weet hij een erg gevarieerde Electronic plaat te maken, vol sterke wendingen, filmische beats en dreigende violen.

Wat een plaat een wonder dat in een matig muziekjaar als 2007 zo'n plaat kan verschijnen want wat kan Blu goed flowen en Exile goed zijn knoppen gebruiken.De cover is echt fantastisch zou hem ook in poster willen,want dit brengt je direct in de sfeer waar Blu & Exile ons in willen brengen en ik moet zeggen wat is het daar mooi!

Exile kan zweverige en soms eens stevige beats naar voor brengen waar Blu overheen flowt,en die flow kunnen weinig Mc's nadoen.Zelfs de vocals die in een paar songs zitten zijn niet storend maar brengen je juist verder weg in hun wereld.

Een score van 4.20* is veel en veel heb ik al gedacht bij albums 4.13* is te veel maar deze 4.20* staat echt op zijn plaat want met zo'n plaat kan je niet anders dan goede kritieken krijgen.
Het enige minpunt is zoals vele zeggen:Juicen' Dranks opzich is dit geen slechte song maar het past niet in het geheel want dit album is zonder Juicen' Dranks een mooi geheel,de bonustracks zijn ook op niveau van de andere tracks.

Dus iedereen die dit nog niet heeft geluisterd of twijfelt zeker doen want het is de moeite waard,maar nu moet ik weg want Blu&Exile wachten op me luisterend oor.
4.5*

Na het warme en akoestische For Emma, Forever Ago keert Justin Vernon terug.
Deze keer met een volledige band, alles is aanwezig. Blazers, drums, gitaren,..
In plaats van verder te gaan met de sound van zijn debuut doet hij juist het tegenovergestelde.

De charme en het warme van For Emma is weg maar in de plaats krijgen we nu een volle en heldere productie en een groot assortiment aan instrumenten.
Perth is de gedroomde opener, een heerlijk riffje. Een mooie opbouw en een sterke Vernon.

De plaat is op een bepaalde manier ook erg beeldend, want na de eerste tonen van de plaat zie ik al gestrekte landschappen voor me. Met rivieren, met traag lopend water over keien. En in de verte staat er een houten huisje van een koppel. Helemaal alleen in de natuur.

Justin zingt een stuk hoger dan op For Emma, maar hij behoud zijn typische stemgeluid.
Voor de rest is de plaat ook redelijk afwisselend en toch past ieder nummertje binnen de sfeer.
Mijn favoriet is Towers een schitterende song, met een heerlijk riffje. Mijn andere favoriet is Perth. 4*

Bon Iver - For Emma, Forever Aggo

Wat is deze snel gegroeid bij mij, heb hem dan ook snel op de laatste plaats in mijn top 10 gezet.
En na ongeveer 10 luisterbeurten op 2 weken heb ik hem vandaag op 3 in mijn top gezet en een verdiende 5* gegeven. Mijn eerste "kennismaking" met Bon Iver
was op het album van Kanye West uit 2010. En als je dit hoort heeft Kanye Justin's schitterende stem gewoon verprutst.

Het start schitterend met het ontroerende: Flume de eerste akkoorden van Justin Vernon worden op je oren afgevuurd en het spektakel kan beginnen. Toen hij zich opsloot in een hut voor 3 maanden was hij zeer eenzaam en daar is ook het prachtige: For Emma, Forever Ago ontstaan.
Die eenzaamheid van Justin Vernon kun je ook zeer goed horen in de nummers je kunt ze haast niet beschrijven je moet ze voelen.

Na de 37 minuten wil je hem nog eens opzetten en daarna draai je maar iets anders maar toch zit je nog bij je gedachten bij: For Emma, Forever Ago. Nog nooit heb ik dat meegemaakt.
Ik zette toen maar die plaat af en legde weer For Emma, Forever Ago op.

Ook de teksten zijn van een zeer hoog niveau:

Bike down... down to the downtown
Down to the lockdown... boards, nails lye around
I crouch like a crow

Contrasting the snow
For the agony, I'd rather know

'Cause blinded I am blindsided

Peek in... into the peer in
I'm not really like this... I'm probably plightless
I cup the window
I'm crippled and slow
For the agony
I'd rather know
'Cause blinded I am blindsided
Would you really rush out for me now?
Taught line... down to trhe shoreline
The end of a blood line... the moon is a cold light
There's a pull to the flow
My feet melt the snow
For the irony, i'd rather know
'Cause blinded I was blindsided

'Cause blinded I was blindsided

'Cause blinded I was blindsided

Komt van:Blindsided.

Conclusie: ik heb hem nu opnieuw opstaan en ik word iedere keer meer en meer ervan overtuigd dat dit een van de beste platen is die ik al heb gehoord.
5*

Born Under Punches - Hubkenipkenap

Ik kreeg deze plaat als tip van Papartis in het topic: " Het ga dat album eens reviewen topic" en ik ben best tevreden met deze tip. Want Hubkenipkenap is een degelijke plaat geworden, maar volgens Mume is dit hun debuut en dat hoor je toch af en toe.
Soms laten ze wat steken vallen, maar over de hele lijn krijgen ze wel een voldoende.

De sfeer van de plaat is redelijk zwart, en het gitaarwerk willen ze zo zwaar mogelijk maken alleen zijn niet alle riffs even goed. De riffs zijn ook niet altijd even origineel, maar storen doen ze zeker niet. Ook de drummer is goed, maar de "zwakke" schakel is jammer genoeg de zanger.

Erg slecht is hij niet, maar ik stoor me er soms aan hoe lang hij zijn uithalen zingt, dat past niet bij het gitaarwerk.
Bijvoorbeeld in het begin van Astronaut stoor ik me erg aan de zanger.
Th Light is een van mijn favorieten, deze keer zingt hij wel erg goed en ook de riffs klinken lekker.
Ook Surge is erg goed, de uithalen van de zanger zijn deze keer erg goed en ook het gitaarwerk is goed.

Gelukkig zit de sfeer wel goed, de intro: Anfang bijvoorbeeld zuigt je in dat atmosferische wereldje. Er zit al zeker potentieel in de band, alleen moeten ze hun sterke kanten wat meer laten opvallen en wat werken op hun zwakke kanten.

Maar zoals ik al zei is het over de hele lijn een geslaagde plaat, maar die jammer genoeg niet origineel en sterk genoeg is om een meer dan een 3* te kunnen halen.

Burial - Rival Dealer

Alweer de vierde EP na zijn alombekende Untrue' nu ook al de tweede EP die uitkomt rond de kerstperiode.
Waar Truant zich al onderscheidde van de typische Burial kenmerken door het titelnummer met de overstuurse synthesizers en soms wel - voor Burials doen - snelle ritmes en natuurlijk Rough Sleeper met die beklijvende sax.
Onderscheidt Rival Dealer zich nog meer; een erg gelaagde en snelle opener, nog meer spoken-word, zoetere vocalen, de typische Burial drumstijl die meer en meer verdwijnt en plaats maakt voor de 4/4 (ongetwijfeld gekomen door de samenwerking met Four Tet), ...

Rival Dealer is de ruim 10 minuten durende opener. Na twee luisterbeurten moet ik zeggen dat ik denk dat dit één van mijn favoriete Burial nummers gaat worden. Het heeft alles wat een sterke Burial zo goed maakt. Maar Rival Dealer doet er vaak nog een dikke schep bovenop.
Die kenmerkende distortion synth uit het eerste deel is ronduit prachtig, hoe hij samen met de energieke en volle drums en de schitterende vocals zich een weg baant tussen de kenmerkende achtergrondgeluiden en spoken is geweldig! De overgang van het energieke naar het melancholische en rustige deel is veel natuurlijk gedaan dan op de voorgaande EP's - waar het soms nog wel eens stroef verliep - .

Hiders is de kortste van de 3, het begin doet me wat denken aan zijn korte ambient tracks op Untrue en Burial. Tot die vocaal inkomt met daarna die piano en strings ; dit is het eerste moment dat ik me afvraag of ik me naar Burial zit te luisteren. Tuurlijk klinkt het nog allemaal melancholisch, tuurlijk is die desolate sfeer er nog, tuurlijk is de sfeer typisch Burial. Maar toch klinkt het niet als Burial. Het is een beetje zoals Random Access Memories van Daft Punk: het is allemaal wat bombastischer. Is dit een nadeel? Nee, al moet ik de houdbaarheidsdatum natuurlijk nog afwachten.
Die druminval is nog zo'n geweldig en onverwacht moment, heerlijk gedaan! Die lage vocalen klinken erg netjes ook, een beetje jammer van die hoge uithalen, die klinken me toch - al zal het ongetwijfeld niet zo bedoeld zijn - als een greep naar de radio.
Hiders eindigt ook prachtig met die vocaal "Take me away."

En als je nou werkelijk dacht dat je met Hiders een nieuwe Burial hoorde, wacht dan maar tot het 13 minuten tellende Come Down To Us.
Opent erg sterk met die combinatie van die synthesizer en die Oosterse gitaarsynth.
De drums vind ik ook opvallend, alsof Burial eens de commerciele (qua ritme en niet qua klank) dubstep wou proberen met die snare die altijd wat te laat lijkt te komen, later lijkt hij ook zijn eigen versie aan trap drums te geven.
Prachtig hoe beide technieken met één nummer helemaal platgooit. Die hoge vocalen zijn erg gewaagd een soort van R&B Top-40 track (ik kreeg een Justin Bieber associatie maar hier natuurlijk minder erg) associatie is bij mij ook niet ver weg. Althans de eerste luisterbeurt, bij de tweede luisterbeurt blijft het aanpassen maar ik kan het al beter plaatsen. Het geeft me toch een dubbel gevoel bv. die uithaal van 'In my eyes, inside' langs de ene kant zo typisch Burial, maar dan wat gladder.
Hoe meer ik het hoor in het nummer, hoe beter ik het vind.

Wat misschien nog gewaagder is, is het stuk vanaf de tweede fase rond de 7 minuten. Je hoort een scratch, gevolgd door snel hi-hat werk; en wat volgt.
Ja hoor, een enorm melige melodie, gladde vocalen maar opnieuw allemaal weer zo typisch Burial. Het vreemdste is misschien nog dat ik het geweldig vind, zo ook nog mooi werken in een film; zeker wanneer dat drummen op de toms erbijkomt.
Er wordt ook mooi afgesloten door het betoog van een transgender.

Rival Dealer zal bij iedereen die Burials discografie wat kent wel als een vreemde eend in de bijt bevonden worden. Buiten de opener die nog eens typisch Burial is van de latste jaren, maar dan nog een trapje hoger, is dit allemaal wat toegankelijker, gladder, en de emotie ligt er allemaal wat dikker op. '90s invloeden zijn dan ook nooit ver weg, toch denk ik dat dit met de tijd wel één van de meest interessante en wie weet zelfs beste Burial releases kan worden.
Voor nu allesinds al een plaats in mijn jaarlijst.

Burial goes Christmas

Untrue is een nachtwandeling door Londen. Te veel aan je hoofd, lichten van bars en dancings die je liever zou willen dempen. Een klanktappijt van jewelste, vocalen die haast als geesten zich in je hoofd gaan nestelen. Een Christina Aguilera klonk nog nooit zo angstaanjagend. De vocals lijken zich haast in een mist te bevinden die zich uitstrekt over de levenloze straten van Londen. Terwijl sporadisch die donkere bassen door de hele track snijden. Er lijkt haast geen idee achter te zitten en toch past het allemaal zo goed samen.

De drums heb ik nooit sterker gehoord, het idee heeft hij van z'n grote voorbeeld: EL-B. Maar Burial overtreft het. De drums stellen haast de hollende voetstappen voor van de fictieve persoon voor die op de vlucht is. Voor vallende kogels die Burial schitterend sampelt uit: Metal Gear Solid. Samen vormt het een mistig sfeertappijt genaamd Untrue. Een meesterwerk zoals je ze niet vaak tegenkomt.