Opeth - Blackwater Park

Nu ik deze plaat de laatste tijd iedere dag eens opzet vond ik het wel tijd om eens een stukje neer te pennen voor dit meesterwerk. Mensen die niet zo veel van Metal kennen gaan misschien toch Blackwater Park want onder de muziekfanaten is dit een zeer bekende plaat en hier op Musicmeter een van de best scorende Metal platen. Deze plaat was ook mijn eerste Metalplaat.

Als deze plaat niet zo'n mooie hoes had dan had ik waarschijnlijk deze plaat nooit beluisterd en had ik nooit bands als: Cult of Luna en Agalloch leren kennen. Want natuurlijk had ik deze plaat al eens zien staan in bepaalde lijstjes hier op Mume maar ik had zoals de meeste mensen denk ik een vooroordeel over Metal volgens mij bestond een Metalband uit een zanger die daar maar wat staat te schreeuwen een paar gitaristen die wat snaren aanslaan en een drummer die probeert om zijn drumstel kapot te krijgen.

Maar niets is minder waar, Opeth is technisch een erg sterke band die de ene na de andere sterke riff uit hun mouwen schudt. Ook Blackwater Park zit vol sterke riffs bijvoorbeeld de openingsriff van: The Leper Affinity. Na een "zoemend" donker aanvoelend geluid dat de hele tijd maar luider wordt beukt The Leper Affinity er direct in met een erg sterke riff.
De drumroll op ongeveer 3/4 van de song is ook erg sterk er wordt fantastisch gedrumd.

De grunts van Mikael zijn op zijn minst fantastisch te noemen maar ook zijn cleane vocalen zijn erg sterk. Natuurlijk weet ook iedere fan van deze plaat dat Blackwater Park geproduceerd is door Steven Wilson en ik ben een niet zo'n groot kenner van produceren alhoewel ik af en toe zelf ook eens een beat maak en die dan zelf mixt en zo maar dat even terzijde. Maar wat ik wou zeggen je moet gewoon geen kenner zijn om yte horen hoe goed deze plaat geproduceerd is.

Wat Opeth als band ook speciaal maakt is hoe goed ze harde stukken met erg sterke grunts geweldig afwisselen met rustige stukken met een akoestische begeleiding en de cleane vocalen van Mikael. Favorieten aanduiden bij dezeplaat is ook erg moeilijk want zo hebben we: The Leper Affinity die er direct inbeukt, The Funeral Portrait met de geweldige riffs, het 12 minuten durende spektakel: Blackwater Park en nog veel meer.

De ene geweldige riif na elkaar en de ene prachtige solo na de andere, als luisteraar worden we zeker verwend met deze plaat. Soms gebeurt het dat ik na 3 uur deze plaat nog altijd niet volledig heb beluisterd want sommige songs durf ik zeker een paar keer op repeat zetten.
Je blijft hier maar nieuwe dingen in ontdekken zelfs opvallende riffs dat ik zelf verwonderd ben dat die riff me nog niet was opgevallen.

Als ik dan toch een klein minpuntje mag geven is dat ik toch wat grunts mis bij Harvest.
Maar gelukkig zingt Mikael weer erg sterk en is ook de muziek erg sterk, maar ik mis gewoon op Harvest een riif met een elektrische gitaar of een solo. Maar dat is maar een klein minpunt.

Conclusie: deze plaat kan je gerust iedere dag eens draaien zonder dat hij gaat vervelen in tegendeel hij wordt alleen maar beter en beter. 5 sterren en ik wou dat ik kon zeggen dat ik hem verhoog naar een 6* dat doet me er aan denken dat ik bij hhet Topic: Wat mis je op Mume nog moet aanvragen of ze niet kunnen instellen dat je een 6* voor deze plaat kunt geven.

Opgezwolle - Eigen Wereld

Het was een groeiertje, maar als je dan eindelijk vertrouwd bent geraakt met de wereld van dit Hollands trio, blijf je er maar naar luisteren. Het heeft alles wat een goede Hip-Hop plaat moet hebben: sterke beats, geweldige teksten en wat variatie.

Hoedenplank is de gedroomde opener, sterke beat met een geweldige tekst.
Iedere tekst is hier geweldig, zo krijgen we in het meesterlijke Gekkenhuis! een tekst met kritiek op de hele wereld. Of eens wat nostalgie in Park. Maar ook kritiek op de vooruitgang van de technologie in Elektro Stress.

De beats zijn erg afwisselend, haast niets wordt herhaald buiten de drums. Onverwachte samples komen opeens uit je boxen. Zo wordt Nas gesampled in Ogen Open, en Herman Van Veen in Gebleven. Maar ook erg grappige samples zo alles de vocals "3 maal 3 is 9" in EIgen Wereld.
Sticks en Rico rappen fantastisch. Maar ook de gastartiesten doen het goed.
Winne doet het bijvoorbeeld fantastisch in Volle Kracht. Jawat komt ook goed in Gekkenhuis!

Favorieten kiezen is moeilijk, Balans is meesterlijk door de steeds veranderende beat.
En sterke raps. Gekkenhuis is donker en maakt gebruik van echte instrumenten wat erg goed klinkt. De tekst is ook fantastisch. Maar ook Park is fantastisch vanwege de schitterende sample, beats en teksten. Kortom een verdiende 5*.

Chaos Is Me

Screamo, was een genre dat ik leerde kennen met deze "plaat", misschien niet direct de juiste plaat zou je zeggen. Want de productie klinkt erg Lo-Fi, en het is een erg rommelige en harde plaat. Maar ik bleef doorzetten, omdat Niels (user waar ik toch al erg veel goede tips heb gehaald) het nie zo maar in z'n top 10 zou zetten.
Gelukkig zette ik door, want uiteindelijk viel het kwartje, zowel voor Chaos Is Me als voor Screamo en al die andere harde genre's zoals: Post-Hardcore, Emo,...

Nu staan er al 2 zulke platen in mijn Top 10. As The Roots Undo & Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair. Toch heeft Chaos Is Me nog een speciale plaats binnen mijn muzikale hart. Geen wonder, want als liefhebber van Screamo moet je dit gehoord hebben of je nu fan bent van de mooi geproduceerde Screamo (ook meer mijn stijl) of de rommelige en Lo-Fi Screamo.

Ondanks dat het maar een kleine band is zorgen ze voor zo'n volle en drukke sound.
Verstopte riffs, geweldige melodieën, sterke drumpassages en een van de betere stemmen uit de Screamo wereld. De tracks zijn kort en explosief en ontploffen recht in je gezicht.
Er blijven je dingen opvallen, en na een tijd merk je zelfs dat je sommige songs van begin tot eind in jeh oofd kan afspelen. Ondanks de structuurloze en explosieve structuren.

Favorieten: Le Desordre, C'est Moi al is het maar om die favoriete sample die de plaat inleidt.
Maar wat na de sample gebeurt is toch meer dan boeiend.
Aesthetic Dialectic: hier is het vooral de melodie die het hem doet, geweldige melodie en dan dat rustigere stuk in het midden.

New Jersey Vs. Valhalla: een van de songs die ik al snel in m'n hoofd kon afspelen. Waarschijnlijk door de herkenbare en vooral schitterende riff.
En dan mijn absolute favoriet en naar mijn mening Orchid's (of nu volgens Last.fm ORCHID) beste song: Epilogue To A Carcrash.
Heerlijk hoe ze deze keer hun tijd nemen om naar het explosieve stuk over te gaan. Heerlijke riff in het begin en geweldig drumspel. En dan de explosie.
Daar heb ik bijna geen woorden voor. Ong. 15 minuten word je van je stoelgeblazen en als je denkt dat het niet meer beter kan worden dan komen ze met zo'n climax.
Dit is zeker een Top 20 Favorieten songs allertijden kandidaat.

Kortom: een onbekend meesterwerk, uit mijn geboortejaar.
Zelfs de hoes is geweldig, nu rest mij alleen nog de vraag waarom heb ik dit ooit verlaagd naar een 4,5*. Hup omhoog met die score! 5*

Dit is zeker mijn favoriete Orchid plaat, vooral omdat deze alles heeft wat ik zo goed vind aan de band. Ik hou ervan als ze hun song opbouwen met een sterk riffje en dan erin knallen, met de brute gitaren. En dat gebeurt hier genoeg, ook hoor ik graag de afwisseling tussen hard en zacht van Orchid, en op Gatefold zijn er vele prachtige zachte stukken te vinden maar ook word er af en toe eens goed gebeukt.

De riffs zijn gewoon schitterend, ze geven me gewoon kippenvel. Ook is het leuk om eens de normale stem van de zanger te horen tijdens de harde stukken. Wat is het gemiddelde trouwens erg laag. 4,5*

'De Tragedie Van Een Liedjesschrijver Zonder Woorden' slaagt in hetgene wat ik het belangrijkste vind binnen muziek, emotie overbrengen. De cd klinkt , ondanks dat hij zeker niet donker is, weemoedig en melancholisch. De waves komen soms nauwelijks boven het sfeervolle, koude geruis en gekraak en dit verandert de hele perceptie, waarin normaal het geruis enkel op de achtergrond te vinden is.

De cd vormt één prachtig aangeengsloten geheel, (alleen de titel al is één van de knapste, zo niet de knapste die ik ken), de Nederlandse titels werken erg goed en scheppen direct een sfeerbeeld. De sterke field-recordings dompelen je nog dieper in Sietse's verhaal.
Zo krijgen de waves van 'Onder Het Noorderlicht' een heel andere dimensie en is 'Samen Aan Het Water' het toppunt qua melancholie gepaard met liefde.

De klank is vrij koud, maar een soort van Sigur Rós koud, je hoort wel dat het koude, winterse muziek is. Maar het straalt tegelijk de warmte van de eerste zonnestralen in de lente uit.
Kortom: een plaat die iedere luisterbeurt spannend blijft en nieuwe perspectieven opent. Ongetwijfeld één van mijn favorieten (binnen het genre).

4,5* => 5*