Ik kreeg deze als tip van Don Cappuccino in Het: ' ga dat album eens reviewen.'
En ik was blij toen ik hoorde dat het een Post - Rock plaat was.
En zo begon deze muzikale tocht.


Een rustig stukje muziek begon en ik verwachtte direct iets zoals: Explosions In The Sky.
Maar al snel bleek dat die gedachte niet klopte, want het werd harder en harder. En toen was ik wel van iets zeker: het ging een harde reis worden.

En toch viel het mee want ik en Metal gaan nooit goede vrienden worden, maar de harde stukken waren soms wel heerlijk en bovendien komen er ook rustige songs aan bod. En dan was het nog meer genieten. Maar natuurlijk heeft ook elke tocht zijn problemen.

Bij de heerlijke rustige stukken was ik bijna aan het slapen niet omdat het saai is maar omdat het zo rustig was maar wel heerlijk rustig. Maar de hardere stukken kwamen je wakker schudden als je net bijna in slaap aan het vallen was, en harde gitaren en drums leken wel als één instrument samen. Maar jammer genoeg is dit geen instrumentale plaat, de zanger voegt niets toe sterker nog hij verlaagt soms het niveau van de song. Dat schreeuwen moest hij al zeker niet doen.

Maar vanaf dat de zanger uitgezongen was kon de pret weer beginnen. Maar natuurlijk komt er aan alles een eind dus ook aan dit mooie Plains Of The Purple Buffalo.

Conclusie: ik heb deze plaat nog maar twee keer gehoord, en ik ga hem nog vaal draaien.
Maar uit deze twee luisterbeurten kan ik alvast besluiten dat het instrumentaal fantastisch is.
Maar soms is het net iets te hard voor mij maar vele harde stukken hierop kan ik wel waarderen. Ik kijk al uit naar hun volgende plaat maar de volgende plaat mag wel instrumentaal zijn.

4*

Een piano staat in een kamer met alleen een raam en wat oude kasten.
Door het raam zijn er uitgestrekte landschappen, hoge bergen waar er sneeuw opvalt.
En in de verte misschien zelfs een klein besneeuwd huisje, waar de kachel staat te branden.

Deze plaat geeft me het gevoel alsof Ólafur in die ruimte plaatsneemt achter de piano en me ontroert met prachtige donkere composities. Die meestal bestaan uit een piano en viool.
Maar soms is er plaats voor meer en gaat Ólafur ook drummen.

De pianoklanken klinken zo vredig en triestig tegelijk, de viool past erg goed bij de piano.
Deze muziek gaat door merg en been, neemt je in zijn greep en laat je niet meer los.

De blazers in het laatste nummer geven me haast een euforisch gevoel tot de laatste pianoklanken door mijn speakers komen. En er een leeg gevoel bij me opkomt.

Wow, hij doet het weer. Na het fantastische ... and They Have Escaped The Weight of Darkness komt hij met een erg korte maar mooie plaat. Eigenlijk meer een EP die de naam Living Room Songs heeft. De titel is erg goed gekozen want de muziek klinkt erg warm en vertrouwd.
De heldere pianoklanken zijn een streling voor het oor en de strijkers klinken weer erg mooi.
Jammer genoeg hoor ik hem nu pas want anders had deze een erg mooie plaats in mijn Top 10 van 2011 gekregen.