Hier kun je zien welke berichten luigifort als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Nick Cave & Warren Ellis - Carnage (2021)
4
geplaatst: 18 december 2021, 22:48 uur
Na Skeleton Tree en Push the Sky Away daarvoor (hoe prachtig ook allebei) en het eerste deel van Ghosteen wat ik destijds beluisterde bij het uitkomen (verder nooit helemaal beluisterd) was ik even klaar met de zachtere, verhalende Cave. De 'dode zoon' albums noemde ik de laatste 2 en ik had er niet echt trek in (hoe disrespectvol dat ook moge klinken) aERodynamIC zou zeggen 'teveel kingdoms of heavens' en rightly so 
Ik had een stil hoopje op meer iets als Abbatoir Blues/The Lyre of Orpheus. Ook veel rustige prachtsongs, maar ook songs met wat meer pit.
Dat uiteindelijk achterwege gelaten hebbende heb ik zowel Ghosteen als Carnage afgelopen weken gebrand en er als eerste voor gekozen om Carnage te gaan beluisteren, daar even de tijd voor te nemen. Komende weken volgt Ghosteen nog.
En hoe 'wrong' was ik , had ik ze maar gewoon meteen beluisterd Nu is dit album natuurlijk ook geen dode zoon album. Het is over het algemeen vrij rustig. Waarschijnlijk verwachtte ik teveel Skeleton 2 en 3, maar ik was even vergeten dat Cave in die zin niet echt aan herhaling doet, elk album is echt uniek.
Hand of God
is wat mij betreft het absolute prijsstuk van het album, alhoewel dit album voor mij 4 parels telt, naast 4 gewoon meer dan goede songs. Welke 4 dat precies zijn zal nog blijken
Nick begint klein en devoot over dat Kingdom in the Sky wat we later nog gaan terug horen. Hand of God wordt gedragen over een heerlijk gruizig klinkende beat. Wat mij betreft symboliseert die beat de current waarover Nick zingt, het kloppende hart van de rivier. De song heeft een onheilspellend sfeertje die me doet denken aan een Water's Edge van Push the Sky Away bv. Enter die zalige strings die vanuit de hemel lijken te komen, Nick met zijn breekbaar en wiebelige voordracht, zich een weg banend naar het midden van de rivier. Het hand of god mantra dat door verschillenden gedurende de song gezongen wordt vind ik een van de mooiste vondsten van de laatste jaren. Dat tesamen met de strings en eerie geluiden vanuit de hoogte zorgt voor een bepaald krachtenveld tussen licht en duister. Alsof we aanwezig zijn bij het dopen van Jezus van Nazareth door Johannes de Doper in de rivier de Jordaan, waarbij God via de strings laat weten: Dit is mijn Zoon in wie ik een welbehagen heb. Het hand of god mantra dan gezongen door degenen die dit mogen aanschouwen als van: behold! Magnifieke song!
5*
Old Time
is wel een favoriet lees ik zo hier een beetje. Een goede song is het zeker, maar niet 1 van mijn 4 topfavorieten. Het piano -en synthwerk is hier mystiek als ijspegels die in een bepaald patroon op de grond vallen. Cave's voordracht doet mij heel erg denken aan die van Simon Bonney van Crime & the City Solution op Six Bells Chime. Die song vind ik een stuk beter nog dan deze. Vanaf halverwege krijgen we wel prachtig cellowerk te horen, met een heuse solo zelfs.
3,75*
Carnage
, de titeltrack, is een mooie en verstilde track. Doet me denken aan songs van Cocteau Twins, ten tijde van Victorialand, die sfeer. Deze had ook wel op een Push the Sky Away gepast of zelfs op Skeleton Tree aan het eind. Een vrij eenvoudig lijkende song, maar wel met veel emotie.
4*
White Elephant
is een track die briljant begint, nog beter wordt, een leuke twist heeft, maar toch een beetje als een nachtkaars uitgaat. Nick is hier in topvorm met zijn spoken word. Halverwege zijn voordracht als het duisterder wordt en hij spreekt over "I'll shoot you in the fucking face" met die strijkers erbij en die jankende gitaar, dat vind ik het beste stuk van de song en had nog wel zo even door mogen gaan. Sowieso is dit een kant wat hij van mij verder mag gaan ontdekken op een nieuw album. De tongue in cheek twist halverwege kan ik op zich waarderen, het feit op zich, maar de kwaliteit ervan kan mij niet heel erg bekoren..desalniettemin een prima song.
4*
Albuquerque
had ook zo op een Skeleton Tree gepast qua atmosfeer. Nick zal wel 100 van dit soort songs geschreven hebben in zijn loopbaan, maar toch elke keer klinkt het net ff anders. Sowieso heeft deze song voor mij een Triffids sfeer, Stolen Property ofzo, en dat is altijd een dikke plus. Deze langzame, verdrietige en longing song komt recht en diep bij mij binnen.
4,5*
Lavender Fields
is een beetje de hoogmis van deze plaat. Het opent muzikaal schitterend met die wiegende strijkers, alsof we intrede doen in een kerk tijdens een bruiloft. Klinkt ook een beetje als een vervolg op Distant Sky. Ook hier weer het terugkerende thema van "a kingdom in the sky", prachtig benadrukt door het bijna fluisterzingende koor.
4,5*
Shattered Ground
doet daar nog een stapje bovenop qua kwaliteit. Wat een prachtsong! Alleen al die duistere synths a la Twin Peaks op de achtergrond, mijn hemel. Daar ga ik al helemaal voor gaas. Nick komt hier wel met zijn beste vocale werk van het album. Hij verliest zichzelf hier heerlijk, vreet de song als het ware op, machtig mooi! Verbluffend ook! Een catharsis, louterend als hij zijn laatste shattered ground eruit kwakt.
4,75*
Balcony Man
is een mooi nummer, maar voor mij een tikje minder dan voorgaande nummers. Qua sfeer doet het me denken aan songs van de 2e helft op The Boatman's Call, dus dat was wel leuk om te horen. Minimalistisch, rustgevend alsof je inderdaad op het balkon zit in de morgenzon. Mooie lyrics, dat zeker. Duidelijk ook een laatste nummer van een album. Ik merk wel dat deze nog steeds groeipotentieel heeft. Prachtige gelaten, bijna wanhopige zang ook wel van Nick.
4,25*
Ik had een stil hoopje op meer iets als Abbatoir Blues/The Lyre of Orpheus. Ook veel rustige prachtsongs, maar ook songs met wat meer pit. Dat uiteindelijk achterwege gelaten hebbende heb ik zowel Ghosteen als Carnage afgelopen weken gebrand en er als eerste voor gekozen om Carnage te gaan beluisteren, daar even de tijd voor te nemen. Komende weken volgt Ghosteen nog.
En hoe 'wrong' was ik , had ik ze maar gewoon meteen beluisterd
Nu is dit album natuurlijk ook geen dode zoon album. Het is over het algemeen vrij rustig. Waarschijnlijk verwachtte ik teveel Skeleton 2 en 3, maar ik was even vergeten dat Cave in die zin niet echt aan herhaling doet, elk album is echt uniek. Hand of God
is wat mij betreft het absolute prijsstuk van het album, alhoewel dit album voor mij 4 parels telt, naast 4 gewoon meer dan goede songs. Welke 4 dat precies zijn zal nog blijken
Nick begint klein en devoot over dat Kingdom in the Sky wat we later nog gaan terug horen. Hand of God wordt gedragen over een heerlijk gruizig klinkende beat. Wat mij betreft symboliseert die beat de current waarover Nick zingt, het kloppende hart van de rivier. De song heeft een onheilspellend sfeertje die me doet denken aan een Water's Edge van Push the Sky Away bv. Enter die zalige strings die vanuit de hemel lijken te komen, Nick met zijn breekbaar en wiebelige voordracht, zich een weg banend naar het midden van de rivier. Het hand of god mantra dat door verschillenden gedurende de song gezongen wordt vind ik een van de mooiste vondsten van de laatste jaren. Dat tesamen met de strings en eerie geluiden vanuit de hoogte zorgt voor een bepaald krachtenveld tussen licht en duister. Alsof we aanwezig zijn bij het dopen van Jezus van Nazareth door Johannes de Doper in de rivier de Jordaan, waarbij God via de strings laat weten: Dit is mijn Zoon in wie ik een welbehagen heb. Het hand of god mantra dan gezongen door degenen die dit mogen aanschouwen als van: behold! Magnifieke song!
5*
Old Time
is wel een favoriet lees ik zo hier een beetje. Een goede song is het zeker, maar niet 1 van mijn 4 topfavorieten. Het piano -en synthwerk is hier mystiek als ijspegels die in een bepaald patroon op de grond vallen. Cave's voordracht doet mij heel erg denken aan die van Simon Bonney van Crime & the City Solution op Six Bells Chime. Die song vind ik een stuk beter nog dan deze. Vanaf halverwege krijgen we wel prachtig cellowerk te horen, met een heuse solo zelfs.
3,75*
Carnage
, de titeltrack, is een mooie en verstilde track. Doet me denken aan songs van Cocteau Twins, ten tijde van Victorialand, die sfeer. Deze had ook wel op een Push the Sky Away gepast of zelfs op Skeleton Tree aan het eind. Een vrij eenvoudig lijkende song, maar wel met veel emotie.
4*
White Elephant
is een track die briljant begint, nog beter wordt, een leuke twist heeft, maar toch een beetje als een nachtkaars uitgaat. Nick is hier in topvorm met zijn spoken word. Halverwege zijn voordracht als het duisterder wordt en hij spreekt over "I'll shoot you in the fucking face" met die strijkers erbij en die jankende gitaar, dat vind ik het beste stuk van de song en had nog wel zo even door mogen gaan. Sowieso is dit een kant wat hij van mij verder mag gaan ontdekken op een nieuw album. De tongue in cheek twist halverwege kan ik op zich waarderen, het feit op zich, maar de kwaliteit ervan kan mij niet heel erg bekoren..desalniettemin een prima song.
4*
Albuquerque
had ook zo op een Skeleton Tree gepast qua atmosfeer. Nick zal wel 100 van dit soort songs geschreven hebben in zijn loopbaan, maar toch elke keer klinkt het net ff anders. Sowieso heeft deze song voor mij een Triffids sfeer, Stolen Property ofzo, en dat is altijd een dikke plus. Deze langzame, verdrietige en longing song komt recht en diep bij mij binnen.
4,5*
Lavender Fields
is een beetje de hoogmis van deze plaat. Het opent muzikaal schitterend met die wiegende strijkers, alsof we intrede doen in een kerk tijdens een bruiloft. Klinkt ook een beetje als een vervolg op Distant Sky. Ook hier weer het terugkerende thema van "a kingdom in the sky", prachtig benadrukt door het bijna fluisterzingende koor.
4,5*
Shattered Ground
doet daar nog een stapje bovenop qua kwaliteit. Wat een prachtsong! Alleen al die duistere synths a la Twin Peaks op de achtergrond, mijn hemel. Daar ga ik al helemaal voor gaas. Nick komt hier wel met zijn beste vocale werk van het album. Hij verliest zichzelf hier heerlijk, vreet de song als het ware op, machtig mooi! Verbluffend ook! Een catharsis, louterend als hij zijn laatste shattered ground eruit kwakt.
4,75*
Balcony Man
is een mooi nummer, maar voor mij een tikje minder dan voorgaande nummers. Qua sfeer doet het me denken aan songs van de 2e helft op The Boatman's Call, dus dat was wel leuk om te horen. Minimalistisch, rustgevend alsof je inderdaad op het balkon zit in de morgenzon. Mooie lyrics, dat zeker. Duidelijk ook een laatste nummer van een album. Ik merk wel dat deze nog steeds groeipotentieel heeft. Prachtige gelaten, bijna wanhopige zang ook wel van Nick.
4,25*
Prefab Sprout - Swoon (1984)
3
geplaatst: 18 januari 2022, 17:25 uur
Prefab Sprout - Swoon (1984)
Prefab Sprout, een van mijn lievelingsbands, leerde ik pas kennen via MuMe's toplijstentopics. Te bizar eigenlijk, maar goed. Waarschijnlijk kende ik al wel een aantal Prefab songs zonder dat ik wist had van die band. En dan denk ik vooral aan een Cars and Girls, die had ik zeker wel eens gehoord en een The King of Rock 'N Roll ook wel. En misschien verder nog wel 1 of 2, maar dat boeit voor nu ook niet echt verder
When Love Breaks Down in de jaarlijstentopics zorgde ervoor dat ik in no tempo alles van de band achterna ging. En hun debuut Swoon was denk ik een van de latere albums die ik leerde kennen en waar ik ook meer tijd voor nodig had dan veel andere albums.
Prefab Sprout is het geesteskind van Paddy McAloon, geboren in 1957. Vernoemd en verbasterd naar "pepper sprout" uit de song Jackson van Johnny Cash en June Carter.
Paddy richtte de band Prefab Sprout op in 1978, samen met zijn broer Martin. Begin 1982 brachten ze hun eerste single uit op hun eigen label: Candle Records. De song heette Lions In My Own Garden (Exit Someone), oftewel Limoges, de Franse stad waar Paddy's ex-vriendin had gestudeerd. De single had als B kant Radio Love. Limoges werd tamelijk goed ontvangen in de pers. Wat mij betreft een heerlijke 1e single, al een beetje die typische Prefab Sprout sound. Meer gitaargericht en daarom erg fijn en de mondharmonica geeft een prachtig effect.
Kort hierna voegde Wendy Smith zich bij de band en werd een 2e single opgenomen, namelijk The Devil Has All the Best Tunes, met op de b kant Walk On, waarbij ik de B kant fijner vind dan de wat zenuwachtige A kant waar Wendy wel haar eerste duidelijke bijdrage heeft.
In 1983 tekende de band bij het vrij nieuwe independentlabel Kitchenware Records dat hun eerste 2 singles nogmaals uitbracht. Vervolgens gingen ze aan de slag om hun eerste LP te maken voor slechts 5000 pond. In 1984 kwam Swoon (Songs Written Out of Necessity) uit. Critics loved it, de vreemde songstructuren evenals de apartige lyrics. Het bereikte de 22e plek in de albumlijst in de UK.
Don't Sing is de opener en eerste single, een heerlijke track met dat strumming gitaarwerk, de fijne mondharmonica weer en Wendy's subtiele en kenmerkende bijdrage, subtieler dan bij hun 2e single. Een beetje apartige song wel, heeft wel iets weg van Faron Young later. Beetje stop start ritme ook wel in de song, een betere term weet ik even niet, maar dat is wel een beetje Prefab's kenmerk in veel songs, hier vooral in Paddy's zang. Zorgt er ook wel voor dat het eigenlijk nooit verveelt.
Cue Fanfare moet ik zeggen is een typische PF track, een van de fijnste tracks van het album ook. Hun eerste echte perfecte Prefab Sprout track misschien wel. Die heerlijk warme en suave feel in de muziek en ook wel Paddy's en Wendy's zang, zalig! Maar ook hier weer dat fijne typische Prefab tegendraadse in de song. Een song over de legendarische schaker Bobby Fisher. Singlewaardig wel voor mij.
Green Isaac (I) is een kleine rustige song, iets waar de band ook wel patent op heeft. Geen heel gedenkwaardige song in het begin, maar het heeft wel een melancholische feel. Toch wel erg fijn die versnelling halverwege de song, dat maakt 'm toch ineens een klasse beter.
Here on the Eerie heeft heel erg fijn gitaarwerk en fijne ritmes, doet wel een beetje Spaans aan, prima song ook weer.
Cruel is een rustiger, wat jazzy ballad. Jazz wat ook op een of andere manier vaak terugkomt in hun werk. Ms toch eens dat genre proberen Mooie song weer, vooral het pa-pa-da-pa it's Cruel refrein.
Couldn't Bear to Be Special is de 2e en laatste single van het album. Een van de fijnere tracks van het album. Hier kun je goed horen hoe mooi en expressief Paddy kan zingen. Daar waar Wendy meezingt doet een beetje Cocteau Twins achtig aan. Maar deze hele song had qua sfeer en sound zo gepast op Jordan: the Comeback, een later album van ze.
I Never Play Basketball Now is andermaal een topsong van de band. Fijne keyboard/synths hier. Bubblegumpopsong. Deze doet denken aan songs van From Langley Park to Memphis al.
Ghost Town Blues is ook gewoon zo'n leuk nummertje met fijn vrolijk en speels toetsenwerk. En ook weer zo'n typisch alle kanten op Prefab refrein.
Elegance heeft weer een typische Jordan vibe al vind ik. Fijne uptempo jazzy verzen ook al is deze song een beetje een slowburner op een bepaalde manier, het refrein is nog net wat mooier en lieflijk.
Technique , hier valt het drumwerk/ritme wat meer op. Van snelheid in de verzen ineens weer naar een langzamer refrein in een heel andere toonsoort. Technique ineens vanuit het niets. Ik heb sowieso vaak geen idee waar de teksten over gaan bij ze. Aardige song, maar niet heel bijzonder vind ik.
Green Isaac (II) is de closer en verwijst uiteraard naar de eerdere Isaac. Een rustig miniatuurtje.
He'll Have to Go is de b side van de Don't Sing single. Een mooie en zwoele track wel deze cover van een Jim Reeves song.
Spinning Belinda is een van de 2 b sides van de Couldn't Bear to Be Special single. Fijne groovy track als je het mij vraagt, pure pop, had een van de beteren op het album geweest.
Donna Summer is de andere b side en is van alle tracks tot nu toe mijn fave song van ze. Rustig, sferisch en mistig, een soort voorloper van When Love Breaks Down ms wel, duidelijk de Steve McQueen sound in ieder geval.
Eindoordeel: maar we beoordelen uiteraard alleen het album, de rest is voor de leuk Een meer dan degelijk debuut van de spruitjes moet ik zeggen. Ik wilde niet te hoog inzetten in het begin, dacht aan onder de 4, maar dit is voor mij gewoon een goede 4 *, de helft van het album is gewoon erg sterk en daarnaast staan er nog een paar aardige songs op.
4 *
Prefab Sprout, een van mijn lievelingsbands, leerde ik pas kennen via MuMe's toplijstentopics. Te bizar eigenlijk, maar goed. Waarschijnlijk kende ik al wel een aantal Prefab songs zonder dat ik wist had van die band. En dan denk ik vooral aan een Cars and Girls, die had ik zeker wel eens gehoord en een The King of Rock 'N Roll ook wel. En misschien verder nog wel 1 of 2, maar dat boeit voor nu ook niet echt verder
When Love Breaks Down in de jaarlijstentopics zorgde ervoor dat ik in no tempo alles van de band achterna ging. En hun debuut Swoon was denk ik een van de latere albums die ik leerde kennen en waar ik ook meer tijd voor nodig had dan veel andere albums.
Prefab Sprout is het geesteskind van Paddy McAloon, geboren in 1957. Vernoemd en verbasterd naar "pepper sprout" uit de song Jackson van Johnny Cash en June Carter.
Paddy richtte de band Prefab Sprout op in 1978, samen met zijn broer Martin. Begin 1982 brachten ze hun eerste single uit op hun eigen label: Candle Records. De song heette Lions In My Own Garden (Exit Someone), oftewel Limoges, de Franse stad waar Paddy's ex-vriendin had gestudeerd. De single had als B kant Radio Love. Limoges werd tamelijk goed ontvangen in de pers. Wat mij betreft een heerlijke 1e single, al een beetje die typische Prefab Sprout sound. Meer gitaargericht en daarom erg fijn en de mondharmonica geeft een prachtig effect.
Kort hierna voegde Wendy Smith zich bij de band en werd een 2e single opgenomen, namelijk The Devil Has All the Best Tunes, met op de b kant Walk On, waarbij ik de B kant fijner vind dan de wat zenuwachtige A kant waar Wendy wel haar eerste duidelijke bijdrage heeft.
In 1983 tekende de band bij het vrij nieuwe independentlabel Kitchenware Records dat hun eerste 2 singles nogmaals uitbracht. Vervolgens gingen ze aan de slag om hun eerste LP te maken voor slechts 5000 pond. In 1984 kwam Swoon (Songs Written Out of Necessity) uit. Critics loved it, de vreemde songstructuren evenals de apartige lyrics. Het bereikte de 22e plek in de albumlijst in de UK.
Don't Sing is de opener en eerste single, een heerlijke track met dat strumming gitaarwerk, de fijne mondharmonica weer en Wendy's subtiele en kenmerkende bijdrage, subtieler dan bij hun 2e single. Een beetje apartige song wel, heeft wel iets weg van Faron Young later. Beetje stop start ritme ook wel in de song, een betere term weet ik even niet, maar dat is wel een beetje Prefab's kenmerk in veel songs, hier vooral in Paddy's zang. Zorgt er ook wel voor dat het eigenlijk nooit verveelt.
Cue Fanfare moet ik zeggen is een typische PF track, een van de fijnste tracks van het album ook. Hun eerste echte perfecte Prefab Sprout track misschien wel. Die heerlijk warme en suave feel in de muziek en ook wel Paddy's en Wendy's zang, zalig! Maar ook hier weer dat fijne typische Prefab tegendraadse in de song. Een song over de legendarische schaker Bobby Fisher. Singlewaardig wel voor mij.
Green Isaac (I) is een kleine rustige song, iets waar de band ook wel patent op heeft. Geen heel gedenkwaardige song in het begin, maar het heeft wel een melancholische feel. Toch wel erg fijn die versnelling halverwege de song, dat maakt 'm toch ineens een klasse beter.
Here on the Eerie heeft heel erg fijn gitaarwerk en fijne ritmes, doet wel een beetje Spaans aan, prima song ook weer.
Cruel is een rustiger, wat jazzy ballad. Jazz wat ook op een of andere manier vaak terugkomt in hun werk. Ms toch eens dat genre proberen
Mooie song weer, vooral het pa-pa-da-pa it's Cruel refrein. Couldn't Bear to Be Special is de 2e en laatste single van het album. Een van de fijnere tracks van het album. Hier kun je goed horen hoe mooi en expressief Paddy kan zingen. Daar waar Wendy meezingt doet een beetje Cocteau Twins achtig aan. Maar deze hele song had qua sfeer en sound zo gepast op Jordan: the Comeback, een later album van ze.
I Never Play Basketball Now is andermaal een topsong van de band. Fijne keyboard/synths hier. Bubblegumpopsong. Deze doet denken aan songs van From Langley Park to Memphis al.
Ghost Town Blues is ook gewoon zo'n leuk nummertje met fijn vrolijk en speels toetsenwerk. En ook weer zo'n typisch alle kanten op Prefab refrein.
Elegance heeft weer een typische Jordan vibe al vind ik. Fijne uptempo jazzy verzen ook al is deze song een beetje een slowburner op een bepaalde manier, het refrein is nog net wat mooier en lieflijk.
Technique , hier valt het drumwerk/ritme wat meer op. Van snelheid in de verzen ineens weer naar een langzamer refrein in een heel andere toonsoort. Technique ineens vanuit het niets. Ik heb sowieso vaak geen idee waar de teksten over gaan bij ze. Aardige song, maar niet heel bijzonder vind ik.
Green Isaac (II) is de closer en verwijst uiteraard naar de eerdere Isaac. Een rustig miniatuurtje.
He'll Have to Go is de b side van de Don't Sing single. Een mooie en zwoele track wel deze cover van een Jim Reeves song.
Spinning Belinda is een van de 2 b sides van de Couldn't Bear to Be Special single. Fijne groovy track als je het mij vraagt, pure pop, had een van de beteren op het album geweest.
Donna Summer is de andere b side en is van alle tracks tot nu toe mijn fave song van ze. Rustig, sferisch en mistig, een soort voorloper van When Love Breaks Down ms wel, duidelijk de Steve McQueen sound in ieder geval.
Eindoordeel: maar we beoordelen uiteraard alleen het album, de rest is voor de leuk
Een meer dan degelijk debuut van de spruitjes moet ik zeggen. Ik wilde niet te hoog inzetten in het begin, dacht aan onder de 4, maar dit is voor mij gewoon een goede 4 *, de helft van het album is gewoon erg sterk en daarnaast staan er nog een paar aardige songs op. 4 *
R.E.M. - Accelerate (2008)
5
geplaatst: 16 januari 2022, 11:34 uur
R.E.M. - Accelerate (2008)
In 2008 gekocht naar aanleiding van de single Supernatural Superserious die veel op de radio langs kwam. Blijkbaar heb ik toch korte tijd radio geluisterd Accelerate is het snelst opgenomen R.E.M. album. De bandleden hadden tegen elkaar gezegd: nog 1 slecht album en we stoppen ermee. En ze wilden een harder rockalbum maken. Boys, dat had na Up ook wel gemogen hoor Ondanks enkele mooie songs op zowel Reveal als Around the Sun na is dit hier zoals we R.E.M. allemaal graag het liefst horen, rockend en topsongs. Maar het had met 34 minuten wel een langer album mogen zijn, zeker ook gezien de laatste 2 nummers, maar daar komen we nog op. Daardoor voelt het voor mij soms meer als een lange EP dan een echt volwaardig album.
Er kwam een nieuwe producer: Jacknife Lee, bekend van allerlei andere bekende artiesten waaronder U2. The Edge had de band hem ook aangeraden. Jacknife wilde dat ze de songs eerst veel live speelden. Zo speelden ze in Dublin bijna een volle week een set met veel nieuwe songs erin. All in all duurde het opnameproces en alles wat daarbij en daarna komt minder dan 10 weken. Het heeft het album zeker wel goed gedaan kan ik wel zeggen. Er zit veel meer urgentie in dit album dan een heel aantal albums hiervoor. Alle 4 de singles deden overal helemaal niks wat ik toch wel vreemd vind. Het tijdperk van de single was ook een beetje aan het voorbijgaan rond die tijd, als in airplay en fysieke singles, dit was al het downloadtijdperk. Het album zelf werd door pers en publiek tamelijk goed ontvangen en gezien als een return to form. Het kwam op 1 in de UK en op 2 in de VS.
Qua sound vind ik dit album ergens tussen Lifes Rich Pageant en Document passen met een glimp van Monster.
Het album trapt af met meteen een van de beste songs van het album. Echt een heerlijke stampvoeter van een rocker met een heerlijke titel en boodschap: Living Well is the Best Revenge. Ms een beetje als It's the End of the World... Heerlijke muziek, Michael rauw spittend en de gitaar is terug, yay! Heerlijke track met een geweldige melodie en ook de backingvocals van Mike zijn super en die gaan we gelukkig weer meer horen. 3:11 minuten, DAT ZIJN DE BESTEN!!!
Man-Sized Wreath is nog een half minuutje korter, maar dat geeft niks. Ook weer een heerlijke song. Een stevige rocker ook wel, maar met een overheerlijk catchy popchorus en ook hier weer die heerlijke backingvocals, perfect!
En ook Supernatural Superserious is met zijn 3,5 minuten een vrij kort liedje, maar dus perfect voor een single. Hun beste song sinds lange tijd wel. Heeft wel wat glimpjes van Imitation of Life. Ik vind hoe Michael hier zingt in de verzen zo geweldig. Supermelodie ook weer, zalig gitaarwerk en ook de refreinen zijn echt top! En ook gewoon weer die backingvocals. Echt een topsong!
En ook Hollow Man is weer zo'n korte track. Begint wel rustiger en meer subdued, maar al snel ook weer zo'n snellere en vrolijke chorus met een beetje 60s vibe. Fijne song zeker, maar net iets minder dan het openingstrio.
Houston is meer een klein sfeerbeeld, maar wel eentje met geweldige klanken. Een song over de tragedie dat hurricane Katrina heette. Een beetje mechanische song, maar wel typisch R.E.M. Al een beetje een voorbode van het volgende album, waar we ook een Katrina song tegenkomen.
Accelerate, voor de 2e keer een titelnummer van de band, is de rechttoe rechtaan rocker van het album. Een stomper wel op zich met een fijne gruizige sound. Je ziet dus wel dat ze in korte tijd tamelijk goede songs uit de grond kunnen stampen. Een goed song dat zeker, maar niet heel erg bijzonder.
Bij Until the Day is Done moet ik altijd aan Nick Drake denken. Dat kan komen door zijn Day is Done, maar ik vind deze song zelf ook wel een beetje een Nick Drake vibe hebben. Heeft wel een beetje de Houston vibe ook en gaat geloof ik ook wel over hetzelfde onderwerp. Het is een lieflijke en ontroerende song en Michael zingt hier mooi. Ook mooi die langgerekte zomerse feel hier.
Mr. Richards is wel aardig, maar toch ook wel een beetje nietszeggende track. Doet mij niet heel erg veel, eerlijk gezegd. Hier gaat het een beetje de verkeerde kant op met het album. Een aardige track, laten we 't daar op houden
Sing for the Submarine is verreweg de langste track van het album. Ook wel weer een aardige, in dit geval waaierende song, maar ook weer niet heel geweldig. Dit had zo op Around the Sun gepast. Het refrein is nog wel ok.
Dan hebben we dus al 2 mindere tracks gehad die me niet zo heel veel doen en met de laatste 2 wordt het wel heel erg. Horse to Water, leuk hoor punkrock, maar niet op deze manier. Leuk geprobeerd, maar ik vind het een vervelend nummer. Trekt wel meer je aandacht dan de 2 hiervoor.
En I'm Gonna DJ is eigenlijk van hetzelfde laken een pak. Wat waren ze aan het denken? Stop dan die paar mindere tracks in het midden van het album en eindig met Until the Day is Done of zo. Irritatiefactor is hier tamelijk hoog, drammerig.
Eindoordeel: de eerste 7 songs zijn goed tot zeer goed, dat is fijn luisteren. Maar de laatste 4 vind ik matig tot drama en hoor ik liever nooit meer. Jammer wel! Dan heb je dus 21 minuten goede muziek en dat is dus een EP. Ik zat te denken aan een fijne 4 sterren nav de eerste 7 songs, maar dat kan ik niet meer maken met de laatste 4. En dan kom je dus net als Around the Sun op 3,75 *, waar de voorkeur dan toch net naar Around the Sun gaat.
3,75 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Lifes Rich Pageant
11. Reckoning
12. Chronic Town
13. Around the Sun
14. Accelerate
15. Reveal
In 2008 gekocht naar aanleiding van de single Supernatural Superserious die veel op de radio langs kwam. Blijkbaar heb ik toch korte tijd radio geluisterd
Accelerate is het snelst opgenomen R.E.M. album. De bandleden hadden tegen elkaar gezegd: nog 1 slecht album en we stoppen ermee. En ze wilden een harder rockalbum maken. Boys, dat had na Up ook wel gemogen hoor Ondanks enkele mooie songs op zowel Reveal als Around the Sun na is dit hier zoals we R.E.M. allemaal graag het liefst horen, rockend en topsongs. Maar het had met 34 minuten wel een langer album mogen zijn, zeker ook gezien de laatste 2 nummers, maar daar komen we nog op. Daardoor voelt het voor mij soms meer als een lange EP dan een echt volwaardig album. Er kwam een nieuwe producer: Jacknife Lee, bekend van allerlei andere bekende artiesten waaronder U2. The Edge had de band hem ook aangeraden. Jacknife wilde dat ze de songs eerst veel live speelden. Zo speelden ze in Dublin bijna een volle week een set met veel nieuwe songs erin. All in all duurde het opnameproces en alles wat daarbij en daarna komt minder dan 10 weken. Het heeft het album zeker wel goed gedaan kan ik wel zeggen. Er zit veel meer urgentie in dit album dan een heel aantal albums hiervoor. Alle 4 de singles deden overal helemaal niks wat ik toch wel vreemd vind. Het tijdperk van de single was ook een beetje aan het voorbijgaan rond die tijd, als in airplay en fysieke singles, dit was al het downloadtijdperk. Het album zelf werd door pers en publiek tamelijk goed ontvangen en gezien als een return to form. Het kwam op 1 in de UK en op 2 in de VS.
Qua sound vind ik dit album ergens tussen Lifes Rich Pageant en Document passen met een glimp van Monster.
Het album trapt af met meteen een van de beste songs van het album. Echt een heerlijke stampvoeter van een rocker met een heerlijke titel en boodschap: Living Well is the Best Revenge. Ms een beetje als It's the End of the World...
Heerlijke muziek, Michael rauw spittend en de gitaar is terug, yay! Heerlijke track met een geweldige melodie en ook de backingvocals van Mike zijn super en die gaan we gelukkig weer meer horen. 3:11 minuten, DAT ZIJN DE BESTEN!!! Man-Sized Wreath is nog een half minuutje korter, maar dat geeft niks. Ook weer een heerlijke song. Een stevige rocker ook wel, maar met een overheerlijk catchy popchorus en ook hier weer die heerlijke backingvocals, perfect!
En ook Supernatural Superserious is met zijn 3,5 minuten een vrij kort liedje, maar dus perfect voor een single. Hun beste song sinds lange tijd wel. Heeft wel wat glimpjes van Imitation of Life. Ik vind hoe Michael hier zingt in de verzen zo geweldig. Supermelodie ook weer, zalig gitaarwerk en ook de refreinen zijn echt top! En ook gewoon weer die backingvocals. Echt een topsong!
En ook Hollow Man is weer zo'n korte track. Begint wel rustiger en meer subdued, maar al snel ook weer zo'n snellere en vrolijke chorus met een beetje 60s vibe. Fijne song zeker, maar net iets minder dan het openingstrio.
Houston is meer een klein sfeerbeeld, maar wel eentje met geweldige klanken. Een song over de tragedie dat hurricane Katrina heette. Een beetje mechanische song, maar wel typisch R.E.M. Al een beetje een voorbode van het volgende album, waar we ook een Katrina song tegenkomen.
Accelerate, voor de 2e keer een titelnummer van de band, is de rechttoe rechtaan rocker van het album. Een stomper wel op zich met een fijne gruizige sound. Je ziet dus wel dat ze in korte tijd tamelijk goede songs uit de grond kunnen stampen. Een goed song dat zeker, maar niet heel erg bijzonder.
Bij Until the Day is Done moet ik altijd aan Nick Drake denken. Dat kan komen door zijn Day is Done, maar ik vind deze song zelf ook wel een beetje een Nick Drake vibe hebben. Heeft wel een beetje de Houston vibe ook en gaat geloof ik ook wel over hetzelfde onderwerp. Het is een lieflijke en ontroerende song en Michael zingt hier mooi. Ook mooi die langgerekte zomerse feel hier.
Mr. Richards is wel aardig, maar toch ook wel een beetje nietszeggende track. Doet mij niet heel erg veel, eerlijk gezegd. Hier gaat het een beetje de verkeerde kant op met het album. Een aardige track, laten we 't daar op houden
Sing for the Submarine is verreweg de langste track van het album. Ook wel weer een aardige, in dit geval waaierende song, maar ook weer niet heel geweldig. Dit had zo op Around the Sun gepast. Het refrein is nog wel ok.
Dan hebben we dus al 2 mindere tracks gehad die me niet zo heel veel doen en met de laatste 2 wordt het wel heel erg. Horse to Water, leuk hoor punkrock, maar niet op deze manier. Leuk geprobeerd, maar ik vind het een vervelend nummer. Trekt wel meer je aandacht dan de 2 hiervoor.
En I'm Gonna DJ is eigenlijk van hetzelfde laken een pak. Wat waren ze aan het denken? Stop dan die paar mindere tracks in het midden van het album en eindig met Until the Day is Done of zo. Irritatiefactor is hier tamelijk hoog, drammerig.
Eindoordeel: de eerste 7 songs zijn goed tot zeer goed, dat is fijn luisteren. Maar de laatste 4 vind ik matig tot drama en hoor ik liever nooit meer. Jammer wel! Dan heb je dus 21 minuten goede muziek en dat is dus een EP. Ik zat te denken aan een fijne 4 sterren nav de eerste 7 songs, maar dat kan ik niet meer maken met de laatste 4. En dan kom je dus net als Around the Sun op 3,75 *, waar de voorkeur dan toch net naar Around the Sun gaat.
3,75 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Lifes Rich Pageant
11. Reckoning
12. Chronic Town
13. Around the Sun
14. Accelerate
15. Reveal
R.E.M. - Around the Sun (2004)
5
geplaatst: 16 januari 2022, 01:01 uur
R.E.M. - Around the Sun (2004)
Weer een nieuw decennium en blijkbaar is het tijd voor elke 3 jaar een album Peter Buck keek later op deze tijd terug en vroeg zich af of ze überhaupt nog wel bezig waren met echt platen te maken ipv te experimenteren met geluidjes en bliepjes. Dat is ms overdreven, maar je kunt je id afvragen over de laatste 3 platen, inclusief deze, waar de gitaar gebleven is. Zoals Peter Buck oa zelf verwoordde: 'a bunch of people that are so bored with the material that they can't stand it anymore' en ook Michael was nadien tamelijk ontevreden over het album. Zo ver wil ik niet gaan. Ik heb het album vandaag weer een aantal keren beluisterd en ik merk dat ik 'm eigenlijk wat beter ben gaan vinden nog. Leaving New York was de eerste single. Het werd een top 5 hit in de UK. De videoclip kan ik me nog herinneren van de televisie, ik vond het een mooie song. Maar ook dit album kocht ik niet. De overige 3 singles deden het een stuk minder in de charts. In de VS deden alle 4 de singles niks, raar volk. Met iets meer dan 2 miljoen verkochte exemplaren de helft minder dan Reveal.
Leaving New York is de opener en ook de beste en mooiste song van het hele album. Zo vaak gehoord en nu pas bedenk ik me dat dit eigenlijk wel op Up had gepast. Eigenlijk ligt de sound van het hele album sowieso dichter bij Up dan bij Reveal en dat is een pluspunt. Sowieso is dit album qua sound consistenter en de kwaliteit van het geluid over the board veel beter en stabieler dan Reveal dat voor mijn gevoel veel meer all over the place is. Een lieflijke ballad van de band met Michael die zingt over het verlaten van zijn thuisstad New York als ie weer eens op reis of tour moest waarschijnlijk. Vooral de laatste ronde met het refrein met alle zang van Michael door elkaar en over elkaar heen is echt prachtig.
Opgevolgd door Electron Blue, zeker ook behorende tot de beste songs van het album. Hier ook gewoon die Up vibe in feel, piano en vocals. Michael's zang dat klinkt alsof het uit een vacuum komt, zo helder. Prachtig opgenomen dus.
The Outsiders heeft een beetje een triphoppy feel of tiphoppy ms wel, gezien ook het feit dat rapper Q-Tip op het eind nog een stukje mee mag doen. Ook wel een faveje van mij, heerlijke melodieën in vers en refrein. Een understated broeierige feel ook wel in de song, mooi. 3 mooie songs om te beginnen dus al.
Make It All Okay is een iets mindere song voor mij. Op zich nog wel ok, maar ook iets teveel niets aan de hand. Doet me ergens al wel denken aan songs van het volgende album Accelerate qua feel.
Final Straw heeft ook wel die Accelerate feel ergens. Hun anti-oorlogsong. Beetje westernachtige en countryachtige vibe. Mooie onderhuidse song van de band. Mooi, maar geen topper.
I Wanted To Be Wrong vind ik een stuk mooier. Vooral Michael's prachtige uithalen aan het eind van de verzen in 'I don't understand' en de pastorale sfeer. Ook hier weer mooi, maar geen übertopper.
Wanderlust is de joligerd van het album. Duidelijk een single ook. Echt zo'n song waar je letterlijk en figuurlijk op kunt stappen, dat ritme heeft het ook. Heerlijk hoe Michael ook de hoogte in gaat hier. Fijn deuntje, fijne song.
Boy in the Well is een slowburner, maar wel een mooie slowburner op zich. Maar hoort niet tot mijn faves van het album. Iets teveel samey ook misschien.
Aftermath is dan wel weer een regelrechte parel, denk wel in mijn top 3. Wat een schitterende en lieflijke song met prachtige lyrics. Zo uplifting ook! Ook een single overigens, dat kun je wel horen ook. Vooral het ritme en de melodie in de verzen en Michael's zang is zo ontwapenend. Bijzonder mooi!
High Speed Train heeft een langzame en dreigende sfeer, maar is voor mij duidelijk een fillertrack. Het zakt dan niet door de ondergrens zoals een aantal songs op Reveal, maar veel scheelt het niet. Deze doet me niet zoveel.
The Worst Joke Ever is een stukje beter, maar bereikt eigenlijk ook niet een bepaalde gewenste hoogte. Vooral de verzen niet, het refrein is nog best mooi. Doet ms nog het meest aan een Reveal song denken.
The Ascent of Man is een tamelijk overbodige song. Verzen ook hier weinig bijzonder. En het yeah yeah yeah refrein van Michael kan ik eigenlijk niet uitstaan. Eigenlijk zijn de laatste 3 songs R.E.M. onwaardig.
Around the Sun is dan wel een waardige afsluiter. De eerste keer ook dat een album van ze een titelsong heeft. Deze zit op aardig gelijk niveau met Leaving New York voor mij. Ook weer een parel dus. Een transcendental vibe. Mooie verzen en nog mooiere refreinen. Understated, maar toch alles overstijgend.
Eindoordeel: voor mijn gevoel een stukje beter dan Reveal, al staan er hier, zeker op kant B, aardig wat draken op. Ik tel hier 5 zeer goede songs, 3 aardige songs en 6 tamelijk matige waarvan 3 echt draken. Een hogere score dan Reveal, maar hoeveel hoger? De hoge hoogten hier helpen zeker mee, maar ik vind het lastig om een volle 4 sterren hieraan te geven. 3,75 * dan, maar dan kom je toch gewoon onder Chronic Town terecht.
3,75 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Lifes Rich Pageant
11. Reckoning
12. Chronic Town
13. Around the Sun
14. Reveal
Weer een nieuw decennium en blijkbaar is het tijd voor elke 3 jaar een album
Peter Buck keek later op deze tijd terug en vroeg zich af of ze überhaupt nog wel bezig waren met echt platen te maken ipv te experimenteren met geluidjes en bliepjes. Dat is ms overdreven, maar je kunt je id afvragen over de laatste 3 platen, inclusief deze, waar de gitaar gebleven is. Zoals Peter Buck oa zelf verwoordde: 'a bunch of people that are so bored with the material that they can't stand it anymore' en ook Michael was nadien tamelijk ontevreden over het album. Zo ver wil ik niet gaan. Ik heb het album vandaag weer een aantal keren beluisterd en ik merk dat ik 'm eigenlijk wat beter ben gaan vinden nog. Leaving New York was de eerste single. Het werd een top 5 hit in de UK. De videoclip kan ik me nog herinneren van de televisie, ik vond het een mooie song. Maar ook dit album kocht ik niet. De overige 3 singles deden het een stuk minder in de charts. In de VS deden alle 4 de singles niks, raar volk. Met iets meer dan 2 miljoen verkochte exemplaren de helft minder dan Reveal. Leaving New York is de opener en ook de beste en mooiste song van het hele album. Zo vaak gehoord en nu pas bedenk ik me dat dit eigenlijk wel op Up had gepast. Eigenlijk ligt de sound van het hele album sowieso dichter bij Up dan bij Reveal en dat is een pluspunt. Sowieso is dit album qua sound consistenter en de kwaliteit van het geluid over the board veel beter en stabieler dan Reveal dat voor mijn gevoel veel meer all over the place is. Een lieflijke ballad van de band met Michael die zingt over het verlaten van zijn thuisstad New York als ie weer eens op reis of tour moest waarschijnlijk. Vooral de laatste ronde met het refrein met alle zang van Michael door elkaar en over elkaar heen is echt prachtig.
Opgevolgd door Electron Blue, zeker ook behorende tot de beste songs van het album. Hier ook gewoon die Up vibe in feel, piano en vocals. Michael's zang dat klinkt alsof het uit een vacuum komt, zo helder. Prachtig opgenomen dus.
The Outsiders heeft een beetje een triphoppy feel of tiphoppy ms wel, gezien ook het feit dat rapper Q-Tip op het eind nog een stukje mee mag doen. Ook wel een faveje van mij, heerlijke melodieën in vers en refrein. Een understated broeierige feel ook wel in de song, mooi. 3 mooie songs om te beginnen dus al.
Make It All Okay is een iets mindere song voor mij. Op zich nog wel ok, maar ook iets teveel niets aan de hand. Doet me ergens al wel denken aan songs van het volgende album Accelerate qua feel.
Final Straw heeft ook wel die Accelerate feel ergens. Hun anti-oorlogsong. Beetje westernachtige en countryachtige vibe. Mooie onderhuidse song van de band. Mooi, maar geen topper.
I Wanted To Be Wrong vind ik een stuk mooier. Vooral Michael's prachtige uithalen aan het eind van de verzen in 'I don't understand' en de pastorale sfeer. Ook hier weer mooi, maar geen übertopper.
Wanderlust is de joligerd van het album. Duidelijk een single ook. Echt zo'n song waar je letterlijk en figuurlijk op kunt stappen, dat ritme heeft het ook. Heerlijk hoe Michael ook de hoogte in gaat hier. Fijn deuntje, fijne song.
Boy in the Well is een slowburner, maar wel een mooie slowburner op zich. Maar hoort niet tot mijn faves van het album. Iets teveel samey ook misschien.
Aftermath is dan wel weer een regelrechte parel, denk wel in mijn top 3. Wat een schitterende en lieflijke song met prachtige lyrics. Zo uplifting ook! Ook een single overigens, dat kun je wel horen ook. Vooral het ritme en de melodie in de verzen en Michael's zang is zo ontwapenend. Bijzonder mooi!
High Speed Train heeft een langzame en dreigende sfeer, maar is voor mij duidelijk een fillertrack. Het zakt dan niet door de ondergrens zoals een aantal songs op Reveal, maar veel scheelt het niet. Deze doet me niet zoveel.
The Worst Joke Ever is een stukje beter, maar bereikt eigenlijk ook niet een bepaalde gewenste hoogte. Vooral de verzen niet, het refrein is nog best mooi. Doet ms nog het meest aan een Reveal song denken.
The Ascent of Man is een tamelijk overbodige song. Verzen ook hier weinig bijzonder. En het yeah yeah yeah refrein van Michael kan ik eigenlijk niet uitstaan. Eigenlijk zijn de laatste 3 songs R.E.M. onwaardig.
Around the Sun is dan wel een waardige afsluiter. De eerste keer ook dat een album van ze een titelsong heeft. Deze zit op aardig gelijk niveau met Leaving New York voor mij. Ook weer een parel dus. Een transcendental vibe. Mooie verzen en nog mooiere refreinen. Understated, maar toch alles overstijgend.
Eindoordeel: voor mijn gevoel een stukje beter dan Reveal, al staan er hier, zeker op kant B, aardig wat draken op. Ik tel hier 5 zeer goede songs, 3 aardige songs en 6 tamelijk matige waarvan 3 echt draken. Een hogere score dan Reveal, maar hoeveel hoger? De hoge hoogten hier helpen zeker mee, maar ik vind het lastig om een volle 4 sterren hieraan te geven. 3,75 * dan, maar dan kom je toch gewoon onder Chronic Town terecht.
3,75 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Lifes Rich Pageant
11. Reckoning
12. Chronic Town
13. Around the Sun
14. Reveal
R.E.M. - Automatic for the People (1992)
13
geplaatst: 8 januari 2022, 18:01 uur
R.E.M. - Automatic for the People (1992)
Automatic was mijn instapplaat van R.E.M. Het eerste album ook dat ik van ze bezat. Ik luisterde in die tijd veel radio (songs) en op een mooie zonnige lentemiddag kwam een lied langs dat Everybody Hurts heette. Ik zat op mijn kamer achter een klein radiocassetterecordertje en wist niet wat ik hoorde. Ik had nog nooit zoiets moois gehoord, zo spacious, zo lieflijk, zo verdrietig en toch gelijk ook zo troostend. Ik weet niet meer welk radioprogramma het was, kan zijn dat het de hele top 40 was die elke week langskwam, in dat geval zat ik vast 1 van die keren in de aanslag om het nummer helemaal op te nemen. In ieder geval ging ik in die tijd wel elke week langs om de hitcharts op te halen, dat papieren krantje van de Free Record Shop, om te kijken hoe bepaalde fave songs het deden in de charts, of ze stegen etc. Dat deed je als 13/14 jarige, dat vond je van wereldbelang Dat had ik dus ook bij EH, het kwam tot 4 weet ik nog en daar bleef het dan bij. Dat was wel een beetje een schok, hoezo werd dit geen nr. 1 hit? Maar goed, soms blijven sommige van de mooiste songs toch een beetje onbegrepen
Verder had ik tot dan nog weinig notie van de muziekbiz en dingen als platen kopen en dergelijke. De eerste die ik kocht was het Live Baby Live album van INXS gevolgd door Achtung Baby van U2 later in 1992, dat waren tot dat moment nog het meest mijn bands via bandjes. Maar Automatic zal zeker bij de eerste batch gezeten hebben, dat wel. Ik zag meer singles van het album op MTV zoals Drive en vooral Sidewinder kwam echt heel veel langs, die was zelfs mij op dat moment als ernstige puber soms ietsje te vrolijk Ik had het album dus niet heel snel na het uitkomen, maar een stukje later toen ik 'm bij Dixons in Leidschenhage (laat vigil het maar niet horen ) zag staan in een cd rekje buiten, met een gele prijssticker waarop 25 gulden stond, iets afgeprijsd dus al. Ik kocht 'm met mijn 'zuurverdiende' zakgeld (10 gulden per week dacht ik) en heb dat album thuis echt maanden achtereen gedraaid, ik vond 'm zo goed, zo prachtig, ik was er verzot op. Het is lang lang lang lang lange tijd mijn fave album van ze geweest en misschien is het dat stiekum nog wel een beetje
De Athens boys wilden na Out of Time dus echt een break nemen van touren, ze hadden genoeg van het repeterende schema van album opnemen, repeteren, touren en weer album opnemen etc etc. Daar wilden ze echt even uit vandaan. Ze vonden na Out of Time ook dat ze nu echt wel op hun peak waren qua songwriting en wilden liever even albums maken dan touren. Ze zagen zich even meer als een studioband, zeg maar. Wel waren er tijdens hun break kleine optredens tijdens promotionele activiteiten of op televisie, ze deden zelfs mee aan de Unplugged cyclus van MTV, maar af en toe konden ze het ook niet laten om ergens 'anoniem' als een anders aangekondigde band een aantal concerten te spelen. Maar die waren waarschijnlijk uiteindelijk op een hand te tellen. In ieder geval kwamen de Out of Time songs live gelukkig toch een beetje tot leven.
Na al dat soort dingen, wat vrijaf nemen en spelen op andermans albums (Michael ging zelfs op tournee in Oost-Europa samen met Natalie Merchant en Billy Bragg) kwamen Mike, Peter en Bill in de zomer van 1991 bij elkaar in Athens om samen te musiceren, demo's op te nemen, zonder Michael. De bedoeling was om een steviger rockalbum te maken en de eerste demo's klonken ook echt zo, maar naarmate er meer songs bijkwamen werd de sfeer in die songs steeds rustiger, donkerder en melancholischer, ook ingegeven door het feit dat ze nu allemaal 30-ers waren geworden en op een andere plek in hun leven waren gekomen. Een beetje hun Disintegration zeg maar. Zo erg zelfs dat een ander pad werd ingeslagen, van al die rockdemo's kwam uiteindelijk alleen Ignoreland op het album terecht. Nou ja, het rockalbum kwam dan maar na Automatic, niet Toen de demo's klaar waren was het tijd voor Michael om lyrics te gaan verzinnen op die vreemdsoortige songs zoals hij ze noemde.
Ipv touren gingen ze reizen door het land langs diverse studio's om verschillende dingen uit te proberen, demo's uit te werken en een beetje vakantie te vieren. Uiteindelijk kwamen ze weer in hun fave studio in Bearsville, NY terecht om het album echt op te gaan nemen.
Drive is de eerste song van het album, ook de leadsingle. De titel komt van de Motor Voter Bill, een wet omtrent verkiezingen bekrachtigd onder Bill Clinton's presidency. Verder heeft de song referenties naar de band Pylon, naar de song Rock On van David Essex (een big fave van Michael), is de song beïnvloed door Queen (Peter en Mike waren grote Queen fans, nooit gedacht btw) en is Drive zelf ook politiek geladen. Michael gebruikte de term 'bushwacked' al in 1988 toen Dukakis van Bush verloor tijdens de presidentsverkiezingen van 1988. 'Nobody tells you what to do' verwijst naar het feit dat mensen (vooral de jeugd) hun leven in eigen hand moeten nemen en dat ze moeten stemmen op wat en op wie ze zelf willen stemmen. Drive is een schitterende track, ik wist niet wat ik hoorde de eerste keer. Zo geheimzinnig, verstild en duister. Zowat in 1 take opgenomen in New Orleans waarbij Michael zijn lyrics opnam bovenaan een trap. Is toen ik het album net leerde kennen een tijdje mijn fave van het album geweest. Een van de 4 songs van Automatic met stringarrangements van John Paul Jones van Led Zeppelin, een van de weinige keren dat de bandleden starstruck waren. Prachtig verstild en afwisselend luid, subtiel gitaar en harmonicawerk, Michael die een beetje morose klinkt in zijn zang. En elke keer weer prachtig als de song full blast gaat halverwege met die electrische gitaar die als een zeis de song doormidden splitst, wat een sound! Prachtstrings id ook hier, heel verheffend. Prachtig ook hoe de song ook eindigt met steeds weer een onverwachte extra 'Hey kid...' en out fade. Schitterende song! En in de USA 'maar' in de top 30, in de UK op 11 en hier in NL maar op 15, wat is dat dan? En de band zelf zette 'm regelmatig ook niet op hun eigen compilaties, rare snuiters.
Try Not to Breathe is ook een fave onder vele faves op dit album. Het album gaat veel over verlies, dood en andere tragische zaken. De song is vernoemd naar een quote van Peter Buck. De producer/engineer hoorde Peter's adem onder zijn gitaarwerk en dat was natuurlijk niet de bedoeling, vandaar dat hij 'I'll try not to breathe' zei Dit is Michael's song over de dood van zijn grootmoeder. Schitterende gitaarklanken die alle kanten waaierend op gaan als spirits die de ruimte invliegen. Ik vind dat zo'n geweldig effect. Ook de percussie en het orgel gaan mee in hetzelfde effect. Een prachtig teameffort! Bijzonder mooi ook Mike Mills' vervormde vocals op de achtergrond en zijn normale vocals die de hoogte in gaan. Op sommige dagen zeker wel in mijn top 3 Automatic songs. Had wel een single mogen zijn.
The Sidewinder Sleeps Tonite is duidelijk gelieerd aan The Lion Sleeps Tonight van The Tokens, een song die de band live al lang speelde en zelfs coverde voor de b side van deze single. De band wilde een wat lichtere song op een overall tamelijk donker album. Achteraf hadden ze daar eigenlijk spijt van. Maar wat ben ik blij dat ie erop staat zeg, ik zou niet zonder kunnen. Op sommige dagen ms wel mijn fave van Automatic, ook op 5 in mijn persoonlijke R.E.M. top 200 destijds! Een song waar niemand van de band nog steeds niet weet waarover het gaat. De song flopte gigantisch in Amerika, kwam tot 17 in de UK en hier slechts in de tipparade, in wat voor land leven we! Ik vind het een heerlijk verslavende übervrolijke song. Michael is hier echt wel op de top van zijn kunnen met zijn zang en zijn stream of consciousness lyrics. Michael had af en toe moeite met de uitspraak van sommige woorden, Dr. Seuss bv, daar maakte hij Zeus van en moest lachen, dat lachje hebben ze, heerlijk genoeg, in de song gelaten. De song heeft een heerlijke wals-like feel. Verzen en refreinen zijn beide onweerstaanbaar, als song op een bepaalde manier verwant aan Try Not to Breathe door het tempo van de ritmesectie, ondanks dat het een snelle song is. Heerijk ook de bijdrage van het orgel hier en ook weer die prachtige strings die de song naar het einde toe nog meer optillen. Het is een van de weinige R.E.M. songs die de band nooit live speelde, wtf! Wel tijdens de soundcheck, that's all. Foei boys! Maar ik begrijp het wel, het is een lastige song om uit te voeren lijkt me.
Everybody Hurts is naast Losing My Religion ws hun bekendste song. Michael wilde er een duet van maken samen met Patti Smith, maar dat werkte niet. Patti coverde het later zelf nog wel verdienstelijk. Bill Berry is verantwoordelijk voor het grootste deel van de compositie en Peter Buck vond het een beetje lijken op songs van Stax Records, dus hup in de Zwarte Lijst ermee Voor velen ms wel de mooist gezongen R.E.M song door Michael en ik kan dat op zich wel beamen. Voor vele serieuze muziekliefhebbers op fora zoals deze een absolute haatplaat (hoe kunnen jullie, snik, waar is jullie gevoel? ) Top 30 in de VS (matig), 7 in de UK en dus op 4 hier. Ja, dan ben ik ineens wel trots op ons kleine kikkerlandje. Ms wel hun meest soothing en comforting song voor degenen die op de bodem zitten en het niet meer zien zitten, voor die mensen is het een anthem! Een schitterende en lieflijk wiegende song waarin je getroost en begrepen wordt. Het bouwt, door de strings oa, naar het einde toe steeds meer op met het 'So hold on' en is dan zo uplifting dat je uit het moeras getrokken wordt. Nog eens benadrukt door de prachtige en grootse clip, geregisseurd door Jake Scott, zoon van Ridley Scott, met al die mensen in de file met al hun troubles. Onder aanvoering van Michael stappen ze op een gegeven moment allemaal uit en gaan lopen. Vergeet niet dat je niet de enige bent is ook de mooie boodschap van de song. Een geweldenaar van een song dus, in meerdere opzichten! In de UK was het de 4e single en door het succes werd besloten nog een 5e en 6e single daar uit te brengen. Sowieso was Automatic daar populairder dan in de VS. Met Out of Time was juist het omgekeerde het geval. Nu vind ik zelf Out of Time een typisch Amerikaans album. Automatic is meer een universeel album.
New Orleans Instrumental No. 1 is een fijn organ-based rustpunt op het album, opgenomen in New Orleans ook en schept perfect de sfeer alvast voor de donkere song die erop volgt.
Sweetness Follows is alweer een toptrack, hemels! Een song over dood en verlies weer. Een Peter Buck song ook en hij speelt hier ook alles op de cello na. De song heeft een prachtige droning undercurrent en Michael zingt even traag beschouwend mee. Doet me ergens ook denken qua sfeer aan Nightswimming. Het duister in de nacht en de cello die de rimpelingen in het koude water benadrukt. Big Star's Third door Murmur heen geperst las ik ergens ook als beschrijving. Een meditatieve track ook en duidelijk een cello song ook qua diepte, het instrument past er perfect op en vervult die rol met glans, samen met het orgel. Ontroerend ook Michael ooh-hoo's Sweetness Follows op het eind en diffuus mooi ook de distortion op Peter's gitaar.
Monty Got a Raw Deal is een song die wel op kant A van Document had gepast, die vibe heeft het wel. Het is een song over de acteur Montgomery Clift, waar Michael wel een fascinatie voor had. Een getroubleerde, maar welbekende acteur. Michael wilde schrijven over het thema film vs. realiteit. Peter Buck schreef de song op zijn bouzouki, een snaarinstrument. Monty is ms wel de kleinste, meest subdued song van het album op een bepaalde manier, vrij rechttoe rechtaan ook wel, maar desalniettemin niet minder mooi. Ik geef wel toe dat het nooit bij de bovenste helft van fave Automatic songs zal staan, een beetje de Half a World Away hier zeg maar Maar nog steeds wel een meer dan bovengemiddelde song van de boys.
Dat zelfde gold in het begin ook wel een beetje voor Ignoreland, maar daar is het later helemaal goed meegekomen. Ik vind dat nu een absolute topper! De enige echte rocker van Automatic. De band was er achteraf niet helemaal tevreden mee geloof ik, vond 'm qua productie te gruizig, maar ik vind 'm perfect zo. Dit is Michael's niet geheel verstaanbare political rant waar nogal wat mensen in die contreien aanstoot aan namen. But who ffing cares! Ik vind het een onweerstaanbare song, vooral met die gitaar, mondharmonica en yeah yeah yeah's in het refrein. Een opbeurende en optimistisch klinkende song qua muzikaliteit ook, zo heerlijk effortless klinkt het. Zo opzwepend!
De band had altijd al een song willen opnemen in de stijl van 10cc's I'm Not in Love, met een zachte airy vibe. En dat was niet aan dovemansoren gericht voor Scott Litt, de producer. Star Me Kitten is geen hoogvlieger op het album, maar toch ook weer erg mooi en sferisch, past in zeker opzicht lichtjes bij Sweetness Follows qua donkere vibe. Wel een andere soort song, maar ook wel meditatief. Ik vind het altijd een mooi moment op het album voordat we naar het afsluitende trio gaan. Het klinkt heel organisch en soothing met die organ-achtige klanken en het sparse gitaarwerk. Het zou eigenlijk Fuck Me Kitten heten, maar de band zag daar toch vanaf, want het wilde geen Parental Advisory sticker op het album. Meg Ryan, die toevallig eens in de studio was tijdens opnames, vertelde ook dat albums met zulke expliciete woorden vaak niet verkocht mochten worden in bepaalde steden of dorpen en daar had de band echt helemaal geen zin in.
Man on the Moon was de laatste track die werd opgenomen voor het album. Voor een aantal in de band ook de song die het meest de band R.E.M. defineert, ik kan daar wel een beetje inkomen. De muziek was al klaar, maar Michael had geen lyrics meer, was voor zijn gevoel al 'klaar' met het album of had writer's block, maar de band persisteerde en wilde per se deze song op het album hebben. Maar er kwam dus helemaal niks in hem op. Hij besloot er een paar dagen te voor gaan nemen en ermee te wandelen met de 'instrumental' track op zijn koptelefoon. En zo kwam Michael al lopende op zijn lyrics. Een walking track, zo noemde hij Man on the Moon, ook te zien in de videoclip Een song met verschillende 'cultural phenomena' erin, het meest nog over de komiek Charlie Kaufman. Ik zal niet zeggen dat ik een haat/liefde verhouding heb met Man on the Moon, zoals sommigen met Everybody Hurts, maar deze heeft bij mij geswitcht van geweldig, naar wat minder, naar nog wat minder, naar goed en naar top! Fluctuerend dus door de tijd heen, maar al wat langere tijd is ie bij mij nu stabiel en beschouw ik 'm als erg goed, maar niet als übertopper. Verder wilde Michael er zoveel yeah yeah yeah's in verwerken als mogelijk, meer nog dan in welk eender Nirvana song, als een friendly dig naar zijn goede vriend Kurt Cobain De song begint heerlijk rustig met een countrytwang. Het heeft id een rustig, doch opgetogen slenterend ritme. De song moet het heel erg hebben van het onverwoestbare refrein, maar ik vind zelf de verzen ook wel erg mooi. Mooi de lage achtergrondzang die we later ook in Find the River gaan horen. Verder vind ik Michael's Elvis persiflage hilarisch. Een vrij effortless en zomerse onbezonnen feel ook wel, in die zin had 't perfect op Out of Time gepast. En zo werd Man on the Moon de laatst opgenomen track van het album, dezelfde dag nog werd het album gemixed en de volgende dag gemasterd. Gelukkig kwam Michael met deze mooie lyrics, anders had het een instrumental gebleven, iets wat Michael niet erg vond. Gelukkig bleven de andere bandleden dus aandringen.
Over Nightswimming heb ik al uitgebreid geschreven op verschillende plekken hier op de site. Maar samen met Find the River zijn het ms wel de beste 2 closers van eender welk album ook, ms slechts geëvenaard door There Is a Light that Never Goes Out en Some Girls Are Bigger than Others van een ander obscuur bandje Meestal hadden Mike, Peter en Bill de muziek al klaar voordat Michael ten tonele verscheen. Bij Nightswimming was dat even anders. Hier had Michael zijn lyrics allang al klaar en was het aan de band om er de best passende melodie/muziek bij te maken. Bill deed een poging, maar nee. Peter hetzelfde verhaal, maar ook niet. Het was Mike die de 'contest' won. Hij speelde een pianoloop in de studio op de piano waar ook Layla van Derek and the Dominos opgenomen werd. Mike rommelde maar wat aan, maar Michael spoorde Mike aan om door te gaan, want hij vond het prachtig. Nightswimming is volgens Michael voor een deel autobiografisch en gaat over de tijd toen ze nog niet zo lang een band waren, herinneringen aan vroeger. Over hoe ze nadat ze een concert hadden gespeeld en het zo warm hadden gekregen met een groep andere mensen dan 's nachts ergens een duik namen om af te koelen. En in zijn lyrics is Michael dus aan het terugkijken en herinneringen aan het ophalen. En de song geeft dat gevoel ook totaal. In de prachtige pianoloop, maar vooral in Michael's zang, ms vind ik hem hier wel op zijn mooist zingen. De song is ook zo warm en nazomer's gloedvol. De lyrics zijn id werkelijk waar prachtig, de melancholie! Iedereen kan zich hier wel in verplaatsen lijkt me. Op sommige dagen, ms wel de meeste dagen mijn meest fave R.E.M. song ooit! En ook hier werken de stringarrangements prachtig melancholisch mee aan het effect. En als die hobo binnenkomt kun je me helemaal opvegen, gelukkig komt die op het einde nog eens terug. Gelukzalig, ietwat verdrietig melancholisch. Deze song is een poging om het concept 'ziel' in muziek te vangen en man wat is dat hen zo goed gelukt! 
While the song was not included on Out of Time, the demo recorded during those sessions was used for Automatic for the People, with a string arrangement by John Paul Jones added to the track. Mills has also claimed he recorded the piano part at Criteria Studios in Miami, on the same piano used by Derek and the Dominos on the recording of "Layla".
"Michael listened once, nodded his head to hear it again, and on the second pass he sang the lyrics. It was 'Nightswimming,' exactly like the record we would record a year later," explained Peter Buck in 2003. "I was standing in the corner, dumbfounded".
Voor velen is Find the River R.E.M.'s aller allermooiste track ooit en dat kan ik helemaal begrijpen. Ik denk dat soms zelf ook! In de gezamenlijke R.E.M. top 200 was ie dat in ieder geval ook. Het is misschien wel hun meest transcendental track uit hun hele discografie en ms zelfs wel in de top van de top zoveel transcendental songs ooit ter wereld. De song heeft zo'n geweldig warme flow ook, hence the rivier ook natuurlijk Maar eerder als een perfect zacht, glinsterend beekje moet ik zeggen. Alleen al in de verzen alleen al met die harmonica is die flow zo zacht en lieflijk en dat wordt alleen maar versterkt als het refrein begint, dat zet het prachtig voort met Bill Berry's achtergrondzang in donkere tonen, voortreffelijk. Alsof er een stroomversnelling ingezet wordt, je verder meegedreven wordt op de rivier naar zee toe. Second time coming zelfs nog mooier als Mike Mills' hoge zang daar perfect mee samenvalt. Bestaat er iets mooiers dan dat? Jazeker, verderop! En ook Michael's lyrics dragen daar prachtig aan bij, over de loop van het leven. Bij het laatste refrein 'River to the ocean goes' lijkt het ook maar door te gaan ook, samen met die piano ook en de hoge en lage achtergrondzang en de piano die alles prachtig met accenten benadrukt en Michael's berustende, doch gloedvolle zang als balsem voor de ziel en we uiteindelijk aangekomen opgenomen worden in die gouden zee (na het leven stel ik me dan zo voor) Of zoals johan de witt ooit eens zei: 'Ms wel de mooiste minuut uit de hele muziekgeschiedenis'. Amen!
Dan is het des te fijner dat je bij tijd en wijle meerdere songs soms op 1 mag/kunt zetten
Eindoordeel: Het is een schitterend album, een schitterend werk, voor mij eigenlijk gewoon ex aequo met Out of Time. De toppen op Automatic zijn soms zo hoog dat je de top niet eens kunt zien. Sowieso het volle pond voor dit album!
Het enige wat ik kan bedenken is dat ik elke dag wel zin heb in Out of Time, maar niet per se elke dag zin heb in Automatic (wel 300 dagen per jaar, daar niet van) en dan gaat dat soms eigenlijk alleen maar om wat songs in het middenstuk en zeker niet om de absolute toppers op dit album, die wil ik elke dag wel horen Maar wie weet wordt dit album nog eens terug 1
5 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. Green
4. Document
5. Fables of the Reconstruction
6. Murmur
7. Lifes Rich Pageant
8. Reckoning
9. Chronic Town
Automatic was mijn instapplaat van R.E.M. Het eerste album ook dat ik van ze bezat. Ik luisterde in die tijd veel radio (songs
) en op een mooie zonnige lentemiddag kwam een lied langs dat Everybody Hurts heette. Ik zat op mijn kamer achter een klein radiocassetterecordertje en wist niet wat ik hoorde. Ik had nog nooit zoiets moois gehoord, zo spacious, zo lieflijk, zo verdrietig en toch gelijk ook zo troostend. Ik weet niet meer welk radioprogramma het was, kan zijn dat het de hele top 40 was die elke week langskwam, in dat geval zat ik vast 1 van die keren in de aanslag om het nummer helemaal op te nemen. In ieder geval ging ik in die tijd wel elke week langs om de hitcharts op te halen, dat papieren krantje van de Free Record Shop, om te kijken hoe bepaalde fave songs het deden in de charts, of ze stegen etc. Dat deed je als 13/14 jarige, dat vond je van wereldbelang Dat had ik dus ook bij EH, het kwam tot 4 weet ik nog en daar bleef het dan bij. Dat was wel een beetje een schok, hoezo werd dit geen nr. 1 hit? Maar goed, soms blijven sommige van de mooiste songs toch een beetje onbegrepen Verder had ik tot dan nog weinig notie van de muziekbiz en dingen als platen kopen en dergelijke. De eerste die ik kocht was het Live Baby Live album van INXS gevolgd door Achtung Baby van U2 later in 1992, dat waren tot dat moment nog het meest mijn bands via bandjes. Maar Automatic zal zeker bij de eerste batch gezeten hebben, dat wel. Ik zag meer singles van het album op MTV zoals Drive en vooral Sidewinder kwam echt heel veel langs, die was zelfs mij op dat moment als ernstige puber soms ietsje te vrolijk
Ik had het album dus niet heel snel na het uitkomen, maar een stukje later toen ik 'm bij Dixons in Leidschenhage (laat vigil het maar niet horen ) zag staan in een cd rekje buiten, met een gele prijssticker waarop 25 gulden stond, iets afgeprijsd dus al. Ik kocht 'm met mijn 'zuurverdiende' zakgeld (10 gulden per week dacht ik) en heb dat album thuis echt maanden achtereen gedraaid, ik vond 'm zo goed, zo prachtig, ik was er verzot op. Het is lang lang lang lang lange tijd mijn fave album van ze geweest en misschien is het dat stiekum nog wel een beetje De Athens boys wilden na Out of Time dus echt een break nemen van touren, ze hadden genoeg van het repeterende schema van album opnemen, repeteren, touren en weer album opnemen etc etc. Daar wilden ze echt even uit vandaan. Ze vonden na Out of Time ook dat ze nu echt wel op hun peak waren qua songwriting en wilden liever even albums maken dan touren. Ze zagen zich even meer als een studioband, zeg maar. Wel waren er tijdens hun break kleine optredens tijdens promotionele activiteiten of op televisie, ze deden zelfs mee aan de Unplugged cyclus van MTV, maar af en toe konden ze het ook niet laten om ergens 'anoniem' als een anders aangekondigde band een aantal concerten te spelen. Maar die waren waarschijnlijk uiteindelijk op een hand te tellen. In ieder geval kwamen de Out of Time songs live gelukkig toch een beetje tot leven.
Na al dat soort dingen, wat vrijaf nemen en spelen op andermans albums (Michael ging zelfs op tournee in Oost-Europa samen met Natalie Merchant en Billy Bragg) kwamen Mike, Peter en Bill in de zomer van 1991 bij elkaar in Athens om samen te musiceren, demo's op te nemen, zonder Michael. De bedoeling was om een steviger rockalbum te maken en de eerste demo's klonken ook echt zo, maar naarmate er meer songs bijkwamen werd de sfeer in die songs steeds rustiger, donkerder en melancholischer, ook ingegeven door het feit dat ze nu allemaal 30-ers waren geworden en op een andere plek in hun leven waren gekomen. Een beetje hun Disintegration zeg maar
. Zo erg zelfs dat een ander pad werd ingeslagen, van al die rockdemo's kwam uiteindelijk alleen Ignoreland op het album terecht. Nou ja, het rockalbum kwam dan maar na Automatic, niet Toen de demo's klaar waren was het tijd voor Michael om lyrics te gaan verzinnen op die vreemdsoortige songs zoals hij ze noemde.Ipv touren gingen ze reizen door het land langs diverse studio's om verschillende dingen uit te proberen, demo's uit te werken en een beetje vakantie te vieren. Uiteindelijk kwamen ze weer in hun fave studio in Bearsville, NY terecht om het album echt op te gaan nemen.
Drive is de eerste song van het album, ook de leadsingle. De titel komt van de Motor Voter Bill, een wet omtrent verkiezingen bekrachtigd onder Bill Clinton's presidency. Verder heeft de song referenties naar de band Pylon, naar de song Rock On van David Essex (een big fave van Michael), is de song beïnvloed door Queen (Peter en Mike waren grote Queen fans, nooit gedacht btw) en is Drive zelf ook politiek geladen. Michael gebruikte de term 'bushwacked' al in 1988 toen Dukakis van Bush verloor tijdens de presidentsverkiezingen van 1988. 'Nobody tells you what to do' verwijst naar het feit dat mensen (vooral de jeugd) hun leven in eigen hand moeten nemen en dat ze moeten stemmen op wat en op wie ze zelf willen stemmen. Drive is een schitterende track, ik wist niet wat ik hoorde de eerste keer. Zo geheimzinnig, verstild en duister. Zowat in 1 take opgenomen in New Orleans waarbij Michael zijn lyrics opnam bovenaan een trap. Is toen ik het album net leerde kennen een tijdje mijn fave van het album geweest. Een van de 4 songs van Automatic met stringarrangements van John Paul Jones van Led Zeppelin, een van de weinige keren dat de bandleden starstruck waren. Prachtig verstild en afwisselend luid, subtiel gitaar en harmonicawerk, Michael die een beetje morose klinkt in zijn zang. En elke keer weer prachtig als de song full blast gaat halverwege met die electrische gitaar die als een zeis de song doormidden splitst, wat een sound! Prachtstrings id ook hier, heel verheffend. Prachtig ook hoe de song ook eindigt met steeds weer een onverwachte extra 'Hey kid...' en out fade. Schitterende song! En in de USA 'maar' in de top 30, in de UK op 11 en hier in NL maar op 15, wat is dat dan? En de band zelf zette 'm regelmatig ook niet op hun eigen compilaties, rare snuiters.
Try Not to Breathe is ook een fave onder vele faves op dit album. Het album gaat veel over verlies, dood en andere tragische zaken. De song is vernoemd naar een quote van Peter Buck. De producer/engineer hoorde Peter's adem onder zijn gitaarwerk en dat was natuurlijk niet de bedoeling, vandaar dat hij 'I'll try not to breathe' zei
Dit is Michael's song over de dood van zijn grootmoeder. Schitterende gitaarklanken die alle kanten waaierend op gaan als spirits die de ruimte invliegen. Ik vind dat zo'n geweldig effect. Ook de percussie en het orgel gaan mee in hetzelfde effect. Een prachtig teameffort! Bijzonder mooi ook Mike Mills' vervormde vocals op de achtergrond en zijn normale vocals die de hoogte in gaan. Op sommige dagen zeker wel in mijn top 3 Automatic songs. Had wel een single mogen zijn. The Sidewinder Sleeps Tonite is duidelijk gelieerd aan The Lion Sleeps Tonight van The Tokens, een song die de band live al lang speelde en zelfs coverde voor de b side van deze single. De band wilde een wat lichtere song op een overall tamelijk donker album. Achteraf hadden ze daar eigenlijk spijt van. Maar wat ben ik blij dat ie erop staat zeg, ik zou niet zonder kunnen. Op sommige dagen ms wel mijn fave van Automatic, ook op 5 in mijn persoonlijke R.E.M. top 200 destijds! Een song waar niemand van de band nog steeds niet weet waarover het gaat. De song flopte gigantisch in Amerika, kwam tot 17 in de UK en hier slechts in de tipparade, in wat voor land leven we! Ik vind het een heerlijk verslavende übervrolijke song. Michael is hier echt wel op de top van zijn kunnen met zijn zang en zijn stream of consciousness lyrics. Michael had af en toe moeite met de uitspraak van sommige woorden, Dr. Seuss bv, daar maakte hij Zeus van en moest lachen, dat lachje hebben ze, heerlijk genoeg, in de song gelaten. De song heeft een heerlijke wals-like feel. Verzen en refreinen zijn beide onweerstaanbaar, als song op een bepaalde manier verwant aan Try Not to Breathe door het tempo van de ritmesectie, ondanks dat het een snelle song is. Heerijk ook de bijdrage van het orgel hier en ook weer die prachtige strings die de song naar het einde toe nog meer optillen. Het is een van de weinige R.E.M. songs die de band nooit live speelde, wtf! Wel tijdens de soundcheck, that's all. Foei boys! Maar ik begrijp het wel, het is een lastige song om uit te voeren lijkt me.
Everybody Hurts is naast Losing My Religion ws hun bekendste song. Michael wilde er een duet van maken samen met Patti Smith, maar dat werkte niet. Patti coverde het later zelf nog wel verdienstelijk. Bill Berry is verantwoordelijk voor het grootste deel van de compositie en Peter Buck vond het een beetje lijken op songs van Stax Records, dus hup in de Zwarte Lijst ermee
Voor velen ms wel de mooist gezongen R.E.M song door Michael en ik kan dat op zich wel beamen. Voor vele serieuze muziekliefhebbers op fora zoals deze een absolute haatplaat (hoe kunnen jullie, snik, waar is jullie gevoel? ) Top 30 in de VS (matig), 7 in de UK en dus op 4 hier. Ja, dan ben ik ineens wel trots op ons kleine kikkerlandje. Ms wel hun meest soothing en comforting song voor degenen die op de bodem zitten en het niet meer zien zitten, voor die mensen is het een anthem! Een schitterende en lieflijk wiegende song waarin je getroost en begrepen wordt. Het bouwt, door de strings oa, naar het einde toe steeds meer op met het 'So hold on' en is dan zo uplifting dat je uit het moeras getrokken wordt. Nog eens benadrukt door de prachtige en grootse clip, geregisseurd door Jake Scott, zoon van Ridley Scott, met al die mensen in de file met al hun troubles. Onder aanvoering van Michael stappen ze op een gegeven moment allemaal uit en gaan lopen. Vergeet niet dat je niet de enige bent is ook de mooie boodschap van de song. Een geweldenaar van een song dus, in meerdere opzichten! In de UK was het de 4e single en door het succes werd besloten nog een 5e en 6e single daar uit te brengen. Sowieso was Automatic daar populairder dan in de VS. Met Out of Time was juist het omgekeerde het geval. Nu vind ik zelf Out of Time een typisch Amerikaans album. Automatic is meer een universeel album. New Orleans Instrumental No. 1 is een fijn organ-based rustpunt op het album, opgenomen in New Orleans ook en schept perfect de sfeer alvast voor de donkere song die erop volgt.
Sweetness Follows is alweer een toptrack, hemels! Een song over dood en verlies weer. Een Peter Buck song ook en hij speelt hier ook alles op de cello na. De song heeft een prachtige droning undercurrent en Michael zingt even traag beschouwend mee. Doet me ergens ook denken qua sfeer aan Nightswimming. Het duister in de nacht en de cello die de rimpelingen in het koude water benadrukt. Big Star's Third door Murmur heen geperst las ik ergens ook als beschrijving. Een meditatieve track ook en duidelijk een cello song ook qua diepte, het instrument past er perfect op en vervult die rol met glans, samen met het orgel. Ontroerend ook Michael ooh-hoo's Sweetness Follows op het eind en diffuus mooi ook de distortion op Peter's gitaar.
Monty Got a Raw Deal is een song die wel op kant A van Document had gepast, die vibe heeft het wel. Het is een song over de acteur Montgomery Clift, waar Michael wel een fascinatie voor had. Een getroubleerde, maar welbekende acteur. Michael wilde schrijven over het thema film vs. realiteit. Peter Buck schreef de song op zijn bouzouki, een snaarinstrument. Monty is ms wel de kleinste, meest subdued song van het album op een bepaalde manier, vrij rechttoe rechtaan ook wel, maar desalniettemin niet minder mooi. Ik geef wel toe dat het nooit bij de bovenste helft van fave Automatic songs zal staan, een beetje de Half a World Away hier zeg maar
Maar nog steeds wel een meer dan bovengemiddelde song van de boys. Dat zelfde gold in het begin ook wel een beetje voor Ignoreland, maar daar is het later helemaal goed meegekomen. Ik vind dat nu een absolute topper! De enige echte rocker van Automatic. De band was er achteraf niet helemaal tevreden mee geloof ik, vond 'm qua productie te gruizig, maar ik vind 'm perfect zo. Dit is Michael's niet geheel verstaanbare political rant waar nogal wat mensen in die contreien aanstoot aan namen. But who ffing cares! Ik vind het een onweerstaanbare song, vooral met die gitaar, mondharmonica en yeah yeah yeah's in het refrein. Een opbeurende en optimistisch klinkende song qua muzikaliteit ook, zo heerlijk effortless klinkt het. Zo opzwepend!
De band had altijd al een song willen opnemen in de stijl van 10cc's I'm Not in Love, met een zachte airy vibe. En dat was niet aan dovemansoren gericht voor Scott Litt, de producer. Star Me Kitten is geen hoogvlieger op het album, maar toch ook weer erg mooi en sferisch, past in zeker opzicht lichtjes bij Sweetness Follows qua donkere vibe. Wel een andere soort song, maar ook wel meditatief. Ik vind het altijd een mooi moment op het album voordat we naar het afsluitende trio gaan. Het klinkt heel organisch en soothing met die organ-achtige klanken en het sparse gitaarwerk. Het zou eigenlijk Fuck Me Kitten heten, maar de band zag daar toch vanaf, want het wilde geen Parental Advisory sticker op het album. Meg Ryan, die toevallig eens in de studio was tijdens opnames, vertelde ook dat albums met zulke expliciete woorden vaak niet verkocht mochten worden in bepaalde steden of dorpen en daar had de band echt helemaal geen zin in.
Man on the Moon was de laatste track die werd opgenomen voor het album. Voor een aantal in de band ook de song die het meest de band R.E.M. defineert, ik kan daar wel een beetje inkomen. De muziek was al klaar, maar Michael had geen lyrics meer, was voor zijn gevoel al 'klaar' met het album of had writer's block, maar de band persisteerde en wilde per se deze song op het album hebben. Maar er kwam dus helemaal niks in hem op. Hij besloot er een paar dagen te voor gaan nemen en ermee te wandelen met de 'instrumental' track op zijn koptelefoon. En zo kwam Michael al lopende op zijn lyrics. Een walking track, zo noemde hij Man on the Moon, ook te zien in de videoclip Een song met verschillende 'cultural phenomena' erin, het meest nog over de komiek Charlie Kaufman. Ik zal niet zeggen dat ik een haat/liefde verhouding heb met Man on the Moon, zoals sommigen met Everybody Hurts, maar deze heeft bij mij geswitcht van geweldig, naar wat minder, naar nog wat minder, naar goed en naar top! Fluctuerend dus door de tijd heen, maar al wat langere tijd is ie bij mij nu stabiel en beschouw ik 'm als erg goed, maar niet als übertopper. Verder wilde Michael er zoveel yeah yeah yeah's in verwerken als mogelijk, meer nog dan in welk eender Nirvana song, als een friendly dig naar zijn goede vriend Kurt Cobain
De song begint heerlijk rustig met een countrytwang. Het heeft id een rustig, doch opgetogen slenterend ritme. De song moet het heel erg hebben van het onverwoestbare refrein, maar ik vind zelf de verzen ook wel erg mooi. Mooi de lage achtergrondzang die we later ook in Find the River gaan horen. Verder vind ik Michael's Elvis persiflage hilarisch. Een vrij effortless en zomerse onbezonnen feel ook wel, in die zin had 't perfect op Out of Time gepast. En zo werd Man on the Moon de laatst opgenomen track van het album, dezelfde dag nog werd het album gemixed en de volgende dag gemasterd. Gelukkig kwam Michael met deze mooie lyrics, anders had het een instrumental gebleven, iets wat Michael niet erg vond. Gelukkig bleven de andere bandleden dus aandringen. Over Nightswimming heb ik al uitgebreid geschreven op verschillende plekken hier op de site. Maar samen met Find the River zijn het ms wel de beste 2 closers van eender welk album ook, ms slechts geëvenaard door There Is a Light that Never Goes Out en Some Girls Are Bigger than Others van een ander obscuur bandje
Meestal hadden Mike, Peter en Bill de muziek al klaar voordat Michael ten tonele verscheen. Bij Nightswimming was dat even anders. Hier had Michael zijn lyrics allang al klaar en was het aan de band om er de best passende melodie/muziek bij te maken. Bill deed een poging, maar nee. Peter hetzelfde verhaal, maar ook niet. Het was Mike die de 'contest' won. Hij speelde een pianoloop in de studio op de piano waar ook Layla van Derek and the Dominos opgenomen werd. Mike rommelde maar wat aan, maar Michael spoorde Mike aan om door te gaan, want hij vond het prachtig. Nightswimming is volgens Michael voor een deel autobiografisch en gaat over de tijd toen ze nog niet zo lang een band waren, herinneringen aan vroeger. Over hoe ze nadat ze een concert hadden gespeeld en het zo warm hadden gekregen met een groep andere mensen dan 's nachts ergens een duik namen om af te koelen. En in zijn lyrics is Michael dus aan het terugkijken en herinneringen aan het ophalen. En de song geeft dat gevoel ook totaal. In de prachtige pianoloop, maar vooral in Michael's zang, ms vind ik hem hier wel op zijn mooist zingen. De song is ook zo warm en nazomer's gloedvol. De lyrics zijn id werkelijk waar prachtig, de melancholie! Iedereen kan zich hier wel in verplaatsen lijkt me. Op sommige dagen, ms wel de meeste dagen mijn meest fave R.E.M. song ooit! En ook hier werken de stringarrangements prachtig melancholisch mee aan het effect. En als die hobo binnenkomt kun je me helemaal opvegen, gelukkig komt die op het einde nog eens terug. Gelukzalig, ietwat verdrietig melancholisch. Deze song is een poging om het concept 'ziel' in muziek te vangen en man wat is dat hen zo goed gelukt! While the song was not included on Out of Time, the demo recorded during those sessions was used for Automatic for the People, with a string arrangement by John Paul Jones added to the track. Mills has also claimed he recorded the piano part at Criteria Studios in Miami, on the same piano used by Derek and the Dominos on the recording of "Layla".
"Michael listened once, nodded his head to hear it again, and on the second pass he sang the lyrics. It was 'Nightswimming,' exactly like the record we would record a year later," explained Peter Buck in 2003. "I was standing in the corner, dumbfounded".
Voor velen is Find the River R.E.M.'s aller allermooiste track ooit en dat kan ik helemaal begrijpen. Ik denk dat soms zelf ook! In de gezamenlijke R.E.M. top 200 was ie dat in ieder geval ook. Het is misschien wel hun meest transcendental track uit hun hele discografie en ms zelfs wel in de top van de top zoveel transcendental songs ooit ter wereld. De song heeft zo'n geweldig warme flow ook, hence the rivier ook natuurlijk
Maar eerder als een perfect zacht, glinsterend beekje moet ik zeggen. Alleen al in de verzen alleen al met die harmonica is die flow zo zacht en lieflijk en dat wordt alleen maar versterkt als het refrein begint, dat zet het prachtig voort met Bill Berry's achtergrondzang in donkere tonen, voortreffelijk. Alsof er een stroomversnelling ingezet wordt, je verder meegedreven wordt op de rivier naar zee toe. Second time coming zelfs nog mooier als Mike Mills' hoge zang daar perfect mee samenvalt. Bestaat er iets mooiers dan dat? Jazeker, verderop! En ook Michael's lyrics dragen daar prachtig aan bij, over de loop van het leven. Bij het laatste refrein 'River to the ocean goes' lijkt het ook maar door te gaan ook, samen met die piano ook en de hoge en lage achtergrondzang en de piano die alles prachtig met accenten benadrukt en Michael's berustende, doch gloedvolle zang als balsem voor de ziel en we uiteindelijk aangekomen opgenomen worden in die gouden zee (na het leven stel ik me dan zo voor) Of zoals johan de witt ooit eens zei: 'Ms wel de mooiste minuut uit de hele muziekgeschiedenis'. Amen!Dan is het des te fijner dat je bij tijd en wijle meerdere songs soms op 1 mag/kunt zetten
Eindoordeel: Het is een schitterend album, een schitterend werk, voor mij eigenlijk gewoon ex aequo met Out of Time. De toppen op Automatic zijn soms zo hoog dat je de top niet eens kunt zien. Sowieso het volle pond voor dit album!
Het enige wat ik kan bedenken is dat ik elke dag wel zin heb in Out of Time, maar niet per se elke dag zin heb in Automatic (wel 300 dagen per jaar, daar niet van
) en dan gaat dat soms eigenlijk alleen maar om wat songs in het middenstuk en zeker niet om de absolute toppers op dit album, die wil ik elke dag wel horen Maar wie weet wordt dit album nog eens terug 1 5 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. Green
4. Document
5. Fables of the Reconstruction
6. Murmur
7. Lifes Rich Pageant
8. Reckoning
9. Chronic Town
R.E.M. - Chronic Town (1982)
6
geplaatst: 24 december 2021, 00:07 uur
R.E.M. - Chronic Town (1982)
R.E.M. verscheen ten tonele met hun single Radio Free Europe, nog steeds een banger wat mij betreft. Voor hun volgende effort had hun manager een EP in gedachten, een volledige LP zou voorlopig nog even teveel van het goede zijn. Deze EP zou geproduceerd worden door Mitch Easter, die ook Radio Free Europe voor zijn rekening had genomen. Band en manager hadden twijfels, maar Mitch wist die op een of andere manier weg te nemen.
Chronic Town begint meteen met de beste track wat mij betreft: Wolves, Lower. Jangly as hell door Peter's gitaarwerk, een briljante chorus, maar ook iets nachtelijk duisters oa door de ritmesectie en Michael's zang. Waar jangle meestal erg vrolijk is geeft het hun eigen twist, iets wat niet gebruikelijk was in die tijd. Maar dat maakt het natuurlijk tot hun eigen stem Wat een briljante drive ook, voetjes van de vloer op de dansvloer en dat nog wel op janglepop
Gardening at Night is duidelijk het eerste bekende voorbeeld van de onbegrijpelijkheid en het niet kunnen verstaan van Michael's lyrics. Is dat een probleem? Voor mij niet, zat andere zangers die ik niet kan verstaan of begrijpen. Peter Buck heeft duidelijk geluisterd naar Chris Stamey & The dB's - (I Thought) You Wanted To Know voor zijn descending scales in het intro, bijna een 1 op 1 kopie, maar wat geeft dat Hier ook dat heerlijk jangly gitaarwerk dat de song voortstuwt. Lieflijker dan de vorige track, maar net zo mooi.
Carnival of Sorts (Box Cars) begint met een circusdeuntje, maar volgt al snel met een heerlijk ritme dat aan The Cure in hun begindagen doet denken (van hun debuut ws). Hier ook weer de typisch heerlijke versnelling in het refrein, nee ze laten er duidelijk geen gras over groeien
Fijne track weer. Hier wordt de titel van de EP ook bezongen.
1,000,000 doet me om een of andere reden denken aan Texarkana. Ms omdat Mike daar over 40,000 zingt Hier klinkt Buck's gitaar weer net ff anders, doet een beetje aan Australische bands in die tijd denken. Michael is hier flink snedig op dreef, heerlijk! Kan me voorstellen dat IRS ze voor deze EP wegkaapten op basis van de kwaliteit van de songs.
Stumble is redelijk rechttoe rechtaan, maar is niet minder fijn. Buck klinkt hier zoals The Edge in zijn beginjaren, zelfs Bill doet een beetje aan Larry Mullen Jr. denken hier.
Heerlijk hoe die gitaar doorjanglet in het refrein.
Een mooi debuut van deze heren. Eigenlijk had Ages of You hier nog op gemoeten, maar dat vonden de heren van de platenmaatschappij niet zo'n sterk nummer. I beg to differ
4,5 *
R.E.M. verscheen ten tonele met hun single Radio Free Europe, nog steeds een banger wat mij betreft. Voor hun volgende effort had hun manager een EP in gedachten, een volledige LP zou voorlopig nog even teveel van het goede zijn. Deze EP zou geproduceerd worden door Mitch Easter, die ook Radio Free Europe voor zijn rekening had genomen. Band en manager hadden twijfels, maar Mitch wist die op een of andere manier weg te nemen.
Chronic Town begint meteen met de beste track wat mij betreft: Wolves, Lower. Jangly as hell door Peter's gitaarwerk, een briljante chorus, maar ook iets nachtelijk duisters oa door de ritmesectie en Michael's zang. Waar jangle meestal erg vrolijk is geeft het hun eigen twist, iets wat niet gebruikelijk was in die tijd. Maar dat maakt het natuurlijk tot hun eigen stem
Wat een briljante drive ook, voetjes van de vloer op de dansvloer en dat nog wel op janglepop Gardening at Night is duidelijk het eerste bekende voorbeeld van de onbegrijpelijkheid en het niet kunnen verstaan van Michael's lyrics. Is dat een probleem? Voor mij niet, zat andere zangers die ik niet kan verstaan of begrijpen. Peter Buck heeft duidelijk geluisterd naar Chris Stamey & The dB's - (I Thought) You Wanted To Know voor zijn descending scales in het intro, bijna een 1 op 1 kopie, maar wat geeft dat
Hier ook dat heerlijk jangly gitaarwerk dat de song voortstuwt. Lieflijker dan de vorige track, maar net zo mooi.Carnival of Sorts (Box Cars) begint met een circusdeuntje, maar volgt al snel met een heerlijk ritme dat aan The Cure in hun begindagen doet denken (van hun debuut ws). Hier ook weer de typisch heerlijke versnelling in het refrein, nee ze laten er duidelijk geen gras over groeien
Fijne track weer. Hier wordt de titel van de EP ook bezongen.
1,000,000 doet me om een of andere reden denken aan Texarkana. Ms omdat Mike daar over 40,000 zingt
Hier klinkt Buck's gitaar weer net ff anders, doet een beetje aan Australische bands in die tijd denken. Michael is hier flink snedig op dreef, heerlijk! Kan me voorstellen dat IRS ze voor deze EP wegkaapten op basis van de kwaliteit van de songs. Stumble is redelijk rechttoe rechtaan, maar is niet minder fijn. Buck klinkt hier zoals The Edge in zijn beginjaren, zelfs Bill doet een beetje aan Larry Mullen Jr. denken hier.
Heerlijk hoe die gitaar doorjanglet in het refrein.
Een mooi debuut van deze heren. Eigenlijk had Ages of You hier nog op gemoeten, maar dat vonden de heren van de platenmaatschappij niet zo'n sterk nummer. I beg to differ
4,5 *
R.E.M. - Collapse Into Now (2011)
6
geplaatst: 16 januari 2022, 17:37 uur
R.E.M. - Collapse Into Now (2011)
De zwanenzang van onze Athens, Georgia boys. En een prima album om mee te stoppen wat mij betreft. Michael wilde sowieso een lange break na dit album en Peter stelde voor om voor altijd te stoppen en de anderen stemden in. Hun laatste album voor Warner Bros. Aan hun verplichtingen voldaan en nu konden ze weglopen on their own terms zoals ze dat noemden en dat was hen veel waard. De band wilde voor hun laatste album een wat voller geluid dan Accelerate en ook wat meer diversiteit in de songs. Dat is ze wel gelukt moet ik nageven, het voelt als een wellrounded album, hun beste wel sinds Up. Er werd in meerdere steden in de VS opgenomen als wel in de Hansa Studio's in Berlijn. 5 singles kwamen er van het album die allen bijna niets deden, helaas. Er besloot niet getourd te worden naar aanleiding van het album en een half jaar na de release kondigden ze hun officiële afscheid aan. Dat was het dan. In de lyrics van een aantal songs kun je al hun afscheid opmaken evenals uit de hoes van het album waar de bandleden voor het eerst op staan en met een Michael die gedag zwaait. Maar goed, ik had dat allemaal niet door destijds bij het uitkomen van het album. Het album vond zich kort na de release een weg naar ons huis.
Het album start met het epische Discoverer, een heel fijne en psychedelische rocker. Een fijne en urgente song met een Michael die op dreef is. Power VU zou je wel een beetje kunnen zeggen in de verzen. En het refrein is niet minder dan geweldig, heerlijk. Een vol klinkende opener die delivers, top! Als dit het niveau wordt, thumbs up!
All the Best is op dit album de rechttoe rechtaan rocker, maar dan wel beter dan titeltrack Accelerate van het vorige album. Fijne track weer van deze inmiddels allemaal 50'ers. Een perfecte one-two punch in that respect. Hier ook de verwijzingen naar afscheid. 'Let's sing and rhyme, let's do it one more time'. Topsong weer, powerful stuff!
En dat gaat door met de beste song tot nu toe en ook gewoon de beste song van het album: Überlin. Heerlijk het trademark Peter Buck acoustische gitaarspel (of is het mandoline?) hier. Een mooie transcendental vibe hier (vaak genoemd dat woord op deze R.E.M. reis) en de song heeft totaal een Berlijn feel, niet zo gek ook met zo'n titel. Een song die me denk ik nooit zal vervelen, mooi Michael's staccatozang ook en de hemelse en toch ook breekbare refreinen, prachtig!
En het hoge niveau wordt met Oh My Heart gewoon vrolijk voortgezet. Zeg maar de Houston 2 van het album. Qua klanken ook veel overeenkomsten, maar wel een veel lichtere sfeer dan daar. Een paar jaar na Katrina, er zijn wat lichtpuntjes misschien aan de horizon. Ik vind die accordeon ook zo heerlijk hier, doet me Amsterdams of Zuid-Limburgs aan Erg fijne en melancholische song weer van ze.
En ook It Happened Today is weer een fijne song. Een triest onderwerp over iemand die overlijdt, Vic Chesnutt's zelfmoord. Een goede vriend van Michael, maar ook zelf een beroemd muzikant. Een zelfverkozen dood dus, maar ook een welkome dood, vanwege het feit dat er een eind is gekomen aan het lijden. Vandaar het prachtige, uitzinnige en verlossende chorus. Hier doet ook Eddie Vedder aan mee, longtime bewonderaar van de band. Mooie song wel.
Everyday Is Yours to Win, van mij had de band 2000 van dit soort songs mogen maken. Van die kleine sfeerrijke muzikale mozaïekjes, inclusief hoe Michael hier zingt, als door een bepaalde microfoon/telefoon/megafoon heen. Ik ben daar echt een sucker voor. Heerlijk hier het wiegende ritme in toetsen en gitaar!
Dan hebben we even makkelijk gezegd tot nu toe 6x goud gehad, maar met Mine Smell Like Honey komt daar een einde aan. Ik kan niet zo heel veel met dit soort songs, van welke band dan ook. Het is best ok hoor, maar het doet me niet zoveel, er zit niet heel veel nuance of gevoel in. Zal 'm zelf ook niet gauw opzetten.
Walk It Back is dan veel beter en eigenlijk ook alleen maar gaan groeien in al die jaren. Een kleine en gevoelige song. Net ff anders, maar sluit goed aan bij Everyday Is Yours to Win. En het doet ergens in de verte ook een beetje denken aan We Walk van het debuut en dan niet per se alleen in de titel.
Met Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter hebben we de vreselijkste songtitel uit de R.E.M. geschiedenis te pakken. Wel een best fijne song, daar niet van. Een heerlijke en luide rocker. Stukken beter als song ook dan een Mine Smell Like Honey, met een heerlijke vocale bijdrage van de Canadese Peaches en Lenny Kaye van Patti Smith fame op gitaar.
That Someone Is You is op zich wel een aardige track, maar voegt overall niet heel veel toe aan het album. Ms door de korte tijd dat het duurt. Doet qua vibe en vrolijkheid wel een beetje denken aan songs van Kant A van Accelerate.
Me, Marlon Brando, Marlon Brando and I is weer een heel mooie en lieflijke ballad. Doet me qua sfeer ook een beetje aan Oh My Heart denken. In zowel de verzen als het refrein dat zelfs ook tinten van Überlin heeft. Misschien geen heel opvallende song op het album, maar ik vind het een schitterende song.
Zei ik dat Überlin de mooiste song van het album was? Ja he? Nou, in ieder geval doet Blue ook mee om die eer. Als je goed luistert, en dat heb ik net goed gedaan en het valt me nu ook pas voor het eerst op, kun je in de gitaar een beetje Country Feedback horen, Michael's fave R.E.M. song. Een briljante song vind ik. Prachtig in een stream of consciousness vorm voorgedragen lyrics door Michael en dat benadrukt en enhanced door de meesteres daarin: Patti Smith. Wat kan zij aan een song meegeven zeggen en dat op zo'n heerlijk trage en expressieve manier, poe! Gek genoeg doet dat me qua sfeer denken aan songs van Billy Idol van zijn album Cyperpunk, apart Wonderschone en hypnotiserende closer dus van een wonderschone carrière van de band. En alsof dat niet genoeg is eindigen we gewoon weer met de klanken van Discoverer. Want er is altijd nog wel wat te ontdenken in R.E.M. songs. Zo zijn we dus full circle gekomen. Perfect Circle
Eindoordeel: ook al vindt dit album veel te weinig zijn weg in de cd speler alhier is opnieuw een aantal luisterbeurten mij erg goed bevallen en is er nog steeds groeipotentieel aanwezig. En hoewel ik erg weinig geef om Mine Smell Like Honey en in mindere mate That Someone Is You vind ik het geen slechte songs. Sowieso dus hun beste sinds Up. En dan bekijk ik het lijstje albums tot nu toe en waar plaats ik deze dan? Verrassend hoger dan ik dacht. Zoals ik eerder al zei gaat het mij om de luisterervaring van een album als geheel. Anders zou Pageant ms op basis van de eerste 4 songs veel hoger komen bv. Maar dit album geeft mij als geheel net wat meer voldoening dan dat album. Zelfde beoordeling dus, maar net de voorkeur en onder Murmur, dat wel.
4,25 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Collapse Into Now
11. Lifes Rich Pageant
12. Reckoning
13. Chronic Town
14. Around the Sun
15. Accelerate
16. Reveal
.
De zwanenzang van onze Athens, Georgia boys. En een prima album om mee te stoppen wat mij betreft. Michael wilde sowieso een lange break na dit album en Peter stelde voor om voor altijd te stoppen en de anderen stemden in. Hun laatste album voor Warner Bros. Aan hun verplichtingen voldaan en nu konden ze weglopen on their own terms zoals ze dat noemden en dat was hen veel waard. De band wilde voor hun laatste album een wat voller geluid dan Accelerate en ook wat meer diversiteit in de songs. Dat is ze wel gelukt moet ik nageven, het voelt als een wellrounded album, hun beste wel sinds Up. Er werd in meerdere steden in de VS opgenomen als wel in de Hansa Studio's in Berlijn. 5 singles kwamen er van het album die allen bijna niets deden, helaas. Er besloot niet getourd te worden naar aanleiding van het album en een half jaar na de release kondigden ze hun officiële afscheid aan. Dat was het dan. In de lyrics van een aantal songs kun je al hun afscheid opmaken evenals uit de hoes van het album waar de bandleden voor het eerst op staan en met een Michael die gedag zwaait. Maar goed, ik had dat allemaal niet door destijds bij het uitkomen van het album. Het album vond zich kort na de release een weg naar ons huis.
Het album start met het epische Discoverer, een heel fijne en psychedelische rocker. Een fijne en urgente song met een Michael die op dreef is. Power VU zou je wel een beetje kunnen zeggen in de verzen. En het refrein is niet minder dan geweldig, heerlijk. Een vol klinkende opener die delivers, top! Als dit het niveau wordt, thumbs up!
All the Best is op dit album de rechttoe rechtaan rocker, maar dan wel beter dan titeltrack Accelerate van het vorige album. Fijne track weer van deze inmiddels allemaal 50'ers. Een perfecte one-two punch in that respect. Hier ook de verwijzingen naar afscheid. 'Let's sing and rhyme, let's do it one more time'. Topsong weer, powerful stuff!
En dat gaat door met de beste song tot nu toe en ook gewoon de beste song van het album: Überlin. Heerlijk het trademark Peter Buck acoustische gitaarspel (of is het mandoline?) hier. Een mooie transcendental vibe hier (vaak genoemd dat woord op deze R.E.M. reis) en de song heeft totaal een Berlijn feel, niet zo gek ook met zo'n titel. Een song die me denk ik nooit zal vervelen, mooi Michael's staccatozang ook en de hemelse en toch ook breekbare refreinen, prachtig!
En het hoge niveau wordt met Oh My Heart gewoon vrolijk voortgezet. Zeg maar de Houston 2 van het album. Qua klanken ook veel overeenkomsten, maar wel een veel lichtere sfeer dan daar. Een paar jaar na Katrina, er zijn wat lichtpuntjes misschien aan de horizon. Ik vind die accordeon ook zo heerlijk hier, doet me Amsterdams of Zuid-Limburgs aan
Erg fijne en melancholische song weer van ze. En ook It Happened Today is weer een fijne song. Een triest onderwerp over iemand die overlijdt, Vic Chesnutt's zelfmoord. Een goede vriend van Michael, maar ook zelf een beroemd muzikant. Een zelfverkozen dood dus, maar ook een welkome dood, vanwege het feit dat er een eind is gekomen aan het lijden. Vandaar het prachtige, uitzinnige en verlossende chorus. Hier doet ook Eddie Vedder aan mee, longtime bewonderaar van de band. Mooie song wel.
Everyday Is Yours to Win, van mij had de band 2000 van dit soort songs mogen maken. Van die kleine sfeerrijke muzikale mozaïekjes, inclusief hoe Michael hier zingt, als door een bepaalde microfoon/telefoon/megafoon heen. Ik ben daar echt een sucker voor. Heerlijk hier het wiegende ritme in toetsen en gitaar!
Dan hebben we even makkelijk gezegd tot nu toe 6x goud gehad, maar met Mine Smell Like Honey komt daar een einde aan. Ik kan niet zo heel veel met dit soort songs, van welke band dan ook. Het is best ok hoor, maar het doet me niet zoveel, er zit niet heel veel nuance of gevoel in. Zal 'm zelf ook niet gauw opzetten.
Walk It Back is dan veel beter en eigenlijk ook alleen maar gaan groeien in al die jaren. Een kleine en gevoelige song. Net ff anders, maar sluit goed aan bij Everyday Is Yours to Win. En het doet ergens in de verte ook een beetje denken aan We Walk van het debuut en dan niet per se alleen in de titel.
Met Alligator_Aviator_Autopilot_Antimatter hebben we de vreselijkste songtitel uit de R.E.M. geschiedenis te pakken. Wel een best fijne song, daar niet van. Een heerlijke en luide rocker. Stukken beter als song ook dan een Mine Smell Like Honey, met een heerlijke vocale bijdrage van de Canadese Peaches en Lenny Kaye van Patti Smith fame op gitaar.
That Someone Is You is op zich wel een aardige track, maar voegt overall niet heel veel toe aan het album. Ms door de korte tijd dat het duurt. Doet qua vibe en vrolijkheid wel een beetje denken aan songs van Kant A van Accelerate.
Me, Marlon Brando, Marlon Brando and I is weer een heel mooie en lieflijke ballad. Doet me qua sfeer ook een beetje aan Oh My Heart denken. In zowel de verzen als het refrein dat zelfs ook tinten van Überlin heeft. Misschien geen heel opvallende song op het album, maar ik vind het een schitterende song.
Zei ik dat Überlin de mooiste song van het album was? Ja he? Nou, in ieder geval doet Blue ook mee om die eer. Als je goed luistert, en dat heb ik net goed gedaan en het valt me nu ook pas voor het eerst op, kun je in de gitaar een beetje Country Feedback horen, Michael's fave R.E.M. song. Een briljante song vind ik. Prachtig in een stream of consciousness vorm voorgedragen lyrics door Michael en dat benadrukt en enhanced door de meesteres daarin: Patti Smith. Wat kan zij aan een song meegeven zeggen en dat op zo'n heerlijk trage en expressieve manier, poe! Gek genoeg doet dat me qua sfeer denken aan songs van Billy Idol van zijn album Cyperpunk, apart
Wonderschone en hypnotiserende closer dus van een wonderschone carrière van de band. En alsof dat niet genoeg is eindigen we gewoon weer met de klanken van Discoverer. Want er is altijd nog wel wat te ontdenken in R.E.M. songs. Zo zijn we dus full circle gekomen. Perfect Circle Eindoordeel: ook al vindt dit album veel te weinig zijn weg in de cd speler alhier is opnieuw een aantal luisterbeurten mij erg goed bevallen en is er nog steeds groeipotentieel aanwezig. En hoewel ik erg weinig geef om Mine Smell Like Honey en in mindere mate That Someone Is You vind ik het geen slechte songs. Sowieso dus hun beste sinds Up. En dan bekijk ik het lijstje albums tot nu toe en waar plaats ik deze dan? Verrassend hoger dan ik dacht. Zoals ik eerder al zei gaat het mij om de luisterervaring van een album als geheel. Anders zou Pageant ms op basis van de eerste 4 songs veel hoger komen bv. Maar dit album geeft mij als geheel net wat meer voldoening dan dat album. Zelfde beoordeling dus, maar net de voorkeur en onder Murmur, dat wel.
4,25 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Collapse Into Now
11. Lifes Rich Pageant
12. Reckoning
13. Chronic Town
14. Around the Sun
15. Accelerate
16. Reveal
.
R.E.M. - Document (1987)
Alternatieve titel: No. 5
5
geplaatst: 6 januari 2022, 11:26 uur
R.E.M. - Document (1987)
En maar weer eens een andere stad en een andere producer. Wat dan wel scheelt is dat deze producer 6 albums blijft Nashville, Tennessee met Scott Litt. Hun claim to fame zullen we maar zeggen. Hun laatste album voor I.R.S. ook voor ze naar de big boys gingen. Litt, tot dan al bekend van Carly Simon, Ian Hunter en The dB's, had al met de boys van R.E.M gewerkt in 1986 voor de song Romance voor een bepaalde film, later terug te vinden op Eponymous. Peter Holsapple van The dB's werd vanaf de tour van Green het 5e lid van R.E.M. btw. De samenwerking Litt/R.E.M. beviel blijkbaar zo goed dat ze samen een album opnamen. Het album werd een 'muscular rock beast', mooi omschreven wel. Steviger, meer power in de gitaar, in alles wel eigenlijk. Voor mijn gevoel komt het album ook echt als een moddervette kolos over en dat is geen slecht iets, een zeer gewichtig en volwassen album. Hun meest sociaal-politieke album ook wel en ook Michael was weer zelfverzekerder geworden als frontman. En dat is meteen al te horen in openingstrack Workest Finesong. De powerriffs van Peter Buck en de exclamations van Michael Stipe. Als ik deze nu zo weer eens hoor helemaal niet vreemd dat het een single was. Een massieve rocksong, staat als een huis! Welcome to the Occupation is veel rustiger, maar is zo goed als een perfecte song. Als een rivier, een beetje als Cuyahoga ms ook wel. Heerlijke vibe en drive, heerlijk ritme. Zo mogen ze er van mij wel 1000 maken en het zou me nog niet vervelen. Exhuming McCarthy is ook weer zo'n toptrack, ook weer zwaar politiek getint net als Occupation. Heerlijk vrolijk ook, doet me qua ritme en sound denken aan Stand! van hun volgende album. Perfecte song! Disturbance at the Heron House is voor mij de beste song van het album, een beetje een zelfde song als Occupation, maar met nog meer zeggingskracht. Stipe is hier in topvorm, alles is zo heerlijk effortless, zo fijn vloeiend in muziek en zang. Uptempo, optimistisch ondanks het onderwerp. Alsof ik in een auto met open ramen over de weg scheer, alles in me opnemend, zo'n feel, heerlijk! Strange is de cover van Wire's debuut album Pink Flag. Ik vind R.E.M.'s versie veel leuker en beter, ook al ben ik geen fan van covers op studioalbums. Een beetje een zwaktebod ofzo meestal, maar goed een Bowie deed vaak ook niet anders It's the End of the World as We Know It (and I Feel Fine) is een van de milestones van R.E.M. zoals een LMR en EH ook is. Moet wel een goede song zijn toch? Ja, id een fantastische rollercoastertrack, verveelt nooit en wordt nog steeds beter. Hun Subterranean Homesick Blues, right? Right! The One I Love is hun commerciële doorbraak en hun eerste top 10 hit. Je zou zeggen een lovesong, maar het is eigenlijk meer een misbruiksong gezien 'a simple prop'. Een van de eerste songs van ze die ik leerde kennen via de radio en ik was er van onder de indruk, simpel en toch anthemic! En dan volgt zoals altijd het obligate blokje van mindere nummers Maar Fireplace en Lightnin' Hopkins zakken niet echt door de ondergrens. Die sax in Fireplace verwacht je niet echt, geen idee of ze verder echt zo nog geklonken hebben. Lightnin' Hopkins vind ik nog net wat leuker door Michael's Mike Patton-achtige zang en de woohoo's op de achtergrond. En eigenlijk volgt daarna met King of Birds maar 1 rustpunt op het album, maar wat voor een. Weer die heerlijke Patti/VU vibe. Standing on the shoulders of giants, een mooie vondst van Michael. Na 3 (redelijk) goede songs sluiten we af met het wat mij betreft fantastische Oddfellows Local 151 die ik in het verleden wel eens flink op repeat heb gehad. Duister en geheimzinnig met een refrein dat in de verte aan The One I Love doet denken op een bepaalde manier. Dit is misschien wel een beetje hun HSIN? Tijd om te beoordelen weer Op een bepaalde manier is het niet helemaal een geheel zoals een Fables dat voor mij is, echt meer een vloeiend verhaal is, maar songs 1-7 zijn zo goed en zo heerlijk om te horen en beluisteren dat de voorkeur in dit geval doorslaat naar Document
4,5 *
1. Document
2. Fables of the Reconstruction
3. Murmur
4. Lifes Rich Pageant
5. Reckoning
6. Chronic Town
En maar weer eens een andere stad en een andere producer. Wat dan wel scheelt is dat deze producer 6 albums blijft
Nashville, Tennessee met Scott Litt. Hun claim to fame zullen we maar zeggen. Hun laatste album voor I.R.S. ook voor ze naar de big boys gingen. Litt, tot dan al bekend van Carly Simon, Ian Hunter en The dB's, had al met de boys van R.E.M gewerkt in 1986 voor de song Romance voor een bepaalde film, later terug te vinden op Eponymous. Peter Holsapple van The dB's werd vanaf de tour van Green het 5e lid van R.E.M. btw. De samenwerking Litt/R.E.M. beviel blijkbaar zo goed dat ze samen een album opnamen. Het album werd een 'muscular rock beast', mooi omschreven wel. Steviger, meer power in de gitaar, in alles wel eigenlijk. Voor mijn gevoel komt het album ook echt als een moddervette kolos over en dat is geen slecht iets, een zeer gewichtig en volwassen album. Hun meest sociaal-politieke album ook wel en ook Michael was weer zelfverzekerder geworden als frontman. En dat is meteen al te horen in openingstrack Workest Finesong. De powerriffs van Peter Buck en de exclamations van Michael Stipe. Als ik deze nu zo weer eens hoor helemaal niet vreemd dat het een single was. Een massieve rocksong, staat als een huis! Welcome to the Occupation is veel rustiger, maar is zo goed als een perfecte song. Als een rivier, een beetje als Cuyahoga ms ook wel. Heerlijke vibe en drive, heerlijk ritme. Zo mogen ze er van mij wel 1000 maken en het zou me nog niet vervelen. Exhuming McCarthy is ook weer zo'n toptrack, ook weer zwaar politiek getint net als Occupation. Heerlijk vrolijk ook, doet me qua ritme en sound denken aan Stand! van hun volgende album. Perfecte song! Disturbance at the Heron House is voor mij de beste song van het album, een beetje een zelfde song als Occupation, maar met nog meer zeggingskracht. Stipe is hier in topvorm, alles is zo heerlijk effortless, zo fijn vloeiend in muziek en zang. Uptempo, optimistisch ondanks het onderwerp. Alsof ik in een auto met open ramen over de weg scheer, alles in me opnemend, zo'n feel, heerlijk! Strange is de cover van Wire's debuut album Pink Flag. Ik vind R.E.M.'s versie veel leuker en beter, ook al ben ik geen fan van covers op studioalbums. Een beetje een zwaktebod ofzo meestal, maar goed een Bowie deed vaak ook niet anders It's the End of the World as We Know It (and I Feel Fine) is een van de milestones van R.E.M. zoals een LMR en EH ook is. Moet wel een goede song zijn toch? Ja, id een fantastische rollercoastertrack, verveelt nooit en wordt nog steeds beter. Hun Subterranean Homesick Blues, right? Right! The One I Love is hun commerciële doorbraak en hun eerste top 10 hit. Je zou zeggen een lovesong, maar het is eigenlijk meer een misbruiksong gezien 'a simple prop'. Een van de eerste songs van ze die ik leerde kennen via de radio en ik was er van onder de indruk, simpel en toch anthemic! En dan volgt zoals altijd het obligate blokje van mindere nummers Maar Fireplace en Lightnin' Hopkins zakken niet echt door de ondergrens. Die sax in Fireplace verwacht je niet echt, geen idee of ze verder echt zo nog geklonken hebben. Lightnin' Hopkins vind ik nog net wat leuker door Michael's Mike Patton-achtige zang en de woohoo's op de achtergrond. En eigenlijk volgt daarna met King of Birds maar 1 rustpunt op het album, maar wat voor een. Weer die heerlijke Patti/VU vibe. Standing on the shoulders of giants, een mooie vondst van Michael. Na 3 (redelijk) goede songs sluiten we af met het wat mij betreft fantastische Oddfellows Local 151 die ik in het verleden wel eens flink op repeat heb gehad. Duister en geheimzinnig met een refrein dat in de verte aan The One I Love doet denken op een bepaalde manier. Dit is misschien wel een beetje hun HSIN? Tijd om te beoordelen weer Op een bepaalde manier is het niet helemaal een geheel zoals een Fables dat voor mij is, echt meer een vloeiend verhaal is, maar songs 1-7 zijn zo goed en zo heerlijk om te horen en beluisteren dat de voorkeur in dit geval doorslaat naar Document 4,5 *
1. Document
2. Fables of the Reconstruction
3. Murmur
4. Lifes Rich Pageant
5. Reckoning
6. Chronic Town
R.E.M. - Fables of the Reconstruction (1985)
Alternatieve titel: Reconstruction of the Fables
6
geplaatst: 5 januari 2022, 13:28 uur
R.E.M. - Fables of the Reconstruction (1985)
Een album per jaar, dat waren tijden zeg Na Reckoning wilde R.E.M. het roer een beetje omgooien qua manier van muziek maken en produceren, hence een andere producer en een andere locatie. Het werd het (altijd) druilerige Londen, waar de band later spijt van zou krijgen. Producer van dienst werd Joe Boyd (Fairport Convention/Nick Drake/Nico/Vashti Bunyan/John Martyn/Richard and Linda Thompson/10,000 Maniacs/Billy Bragg/Mary Margaret O'Hara) Een behoorlijke staat van dienst dus
Fables zou een concept album worden met naar verluidt 'Southern Gothic themes and characters', machtig interessant dus, echt wel up my alley. Het eerste album ook waar Michael Stipe aangaf echt over dingen/belangrijke dingen te gaan schrijven. Beïnvloed door de reizen door het land tijdens vorige tours. Een opmaat ook voor nog meer politiek en sociaal maatschappelijk bewustzijn op latere albums, te beginnen dus hier op Fables.
Het album begint meteen al met de misschien meest intrigerende track. R.E.M. zoals we tot dat moment nog niet kenden. Feeling Gravitys Pull is een nummer met flink wat gravitas. Duister, edgy, Buck's messcherpe en huilende gitaaruithalen, duidelijk hetgene wat de song maakt. Michael die hier (voor het eerst) klinkt zoals de Michael die we van later kennen. Hij heeft blijkbaar zijn stem na 2 albums echt gevonden Toch heeft deze song naast het scherpe iets van een zachte undercurrent en refrein. Dat wat de song drijft is echt prachtig te noemen. Meteen al een hoogtepunt. Met Maps and Legends meteen weer een hoogtepunt. Duidelijk waar bands als The Raveonettes en The Pains of Being Pure at Heart hun dreampoppy gitaarsound vandaan hebben, van Peter Buck Een wonderschone track, sowieso heb ik een indianenfeel bij de vibe en sfeer van dit album, heerlijk! Driver 8 heeft een iconenstatus bij vele vroege R.E.M. fans. Een song die nog steeds aan het groeien is bij mij. Heerlijke drive vooral in de verzen die ik erg prettig vind en nog mooier dan het refrein. Ik vind deze ook wel passen bij So. Central Rain van Reckoning. Dit album heeft sowieso, ondanks het een totaal ander album zijn, nog genoeg referenties naar Reckoning. Duidelijk de 'beste' single van het album. Life and How to Live It vind ik een passend vervolg op Driver 8 qua sound en vaart. Ook hier is Reckoning eigenlijk niet echt ver weg, ook wel verwant aan Pretty Persuasion. Fijne track! Old Man Kensey past wel een beetje bij Feeling Gravitys Pull, nog iets meer slowed down en ook wat geheimzinniger nog door de trage gitaar en uitgesponnen zang van Michael. Prachttrack imho. Cant Get There From Here is deffo een big fave van me. De eerste keer dat R.E.M. zich helemaal op zijn gemak voelt en de eerste keer ook dat ze een flinke dosis humor in de song gooien. In de eerste plaats in de muziek, maar vooral in de manier waarop Michael zingt en zijn stem gebruikt inclusief kreetjes, ik vind het heerlijk! Een voorbode van King of Comedy al? Wie weet Buck's gitaar ook hier, man wat zalig! Beetje zoals How Beautiful You Are van The Cure. Beetje Johnny Marr style ook wel. Green Grow the Rushes is een song in de stijl van Maps and Legends, in feite even wonderschoon. Nog ontroerender, dat wel. Kohoutek, vernoemd naar de komeet is ook gewoon weer een fave. Hier ook weer die typische R.E.M. sound in het intro. Michael is wat meer subdued hier, wat kan hij zoveel gevoel meegeven in zijn verhalende zang. En elke keer als hij de hoogte in gaat hier krijg ik kippenvel. En net als bij Murmur volgen er dan op het eind 2 iets mindere tracks. Auctioneer (Another Engine) nog steeds een goede song, dat wel. De meest drukke song van het album ook, toch ook wel weer een lekkere drive, inclusief een wat dissonant refrein. Good Advices is wel een fijne slowburner, waar vooral het 'home is a long way away' deel mij erg bevalt, evenals Michael's gedragen zang. Het album eindigt met het ontroerende Wendell Gee. Een perfecte, bijna acoustisch klinkende, heimweevolle afsluiter, inclusief heerlijke banjo. Een beetje onderschatte track wel.
Band en producer waren echter niet geheel tevreden met het eindresultaat en waren blij dat het desondanks zo goed deed bij pers en publiek. Later kwam de appreciatie bij de band wel meer, voor Buck is het bv een van zijn fave albums. En hoe beoordeel ik deze? Lastig, ik ben geneigd om deze tot nu toe het beste te vinden, maar dan zou ik Murmur (een totaal ander album) eigenlijk te kort doen. Ik zet ze daarom op gelijke hoogte, met een lichte edge voor deze
4,5 *
1. Fables of the Reconstruction
2. Murmur
3. Reckoning
4. Chronic Town
Een album per jaar, dat waren tijden zeg
Na Reckoning wilde R.E.M. het roer een beetje omgooien qua manier van muziek maken en produceren, hence een andere producer en een andere locatie. Het werd het (altijd) druilerige Londen, waar de band later spijt van zou krijgen. Producer van dienst werd Joe Boyd (Fairport Convention/Nick Drake/Nico/Vashti Bunyan/John Martyn/Richard and Linda Thompson/10,000 Maniacs/Billy Bragg/Mary Margaret O'Hara) Een behoorlijke staat van dienst dus Fables zou een concept album worden met naar verluidt 'Southern Gothic themes and characters', machtig interessant dus, echt wel up my alley. Het eerste album ook waar Michael Stipe aangaf echt over dingen/belangrijke dingen te gaan schrijven. Beïnvloed door de reizen door het land tijdens vorige tours. Een opmaat ook voor nog meer politiek en sociaal maatschappelijk bewustzijn op latere albums, te beginnen dus hier op Fables.
Het album begint meteen al met de misschien meest intrigerende track. R.E.M. zoals we tot dat moment nog niet kenden. Feeling Gravitys Pull is een nummer met flink wat gravitas. Duister, edgy, Buck's messcherpe en huilende gitaaruithalen, duidelijk hetgene wat de song maakt. Michael die hier (voor het eerst) klinkt zoals de Michael die we van later kennen. Hij heeft blijkbaar zijn stem na 2 albums echt gevonden
Toch heeft deze song naast het scherpe iets van een zachte undercurrent en refrein. Dat wat de song drijft is echt prachtig te noemen. Meteen al een hoogtepunt. Met Maps and Legends meteen weer een hoogtepunt. Duidelijk waar bands als The Raveonettes en The Pains of Being Pure at Heart hun dreampoppy gitaarsound vandaan hebben, van Peter Buck Een wonderschone track, sowieso heb ik een indianenfeel bij de vibe en sfeer van dit album, heerlijk! Driver 8 heeft een iconenstatus bij vele vroege R.E.M. fans. Een song die nog steeds aan het groeien is bij mij. Heerlijke drive vooral in de verzen die ik erg prettig vind en nog mooier dan het refrein. Ik vind deze ook wel passen bij So. Central Rain van Reckoning. Dit album heeft sowieso, ondanks het een totaal ander album zijn, nog genoeg referenties naar Reckoning. Duidelijk de 'beste' single van het album. Life and How to Live It vind ik een passend vervolg op Driver 8 qua sound en vaart. Ook hier is Reckoning eigenlijk niet echt ver weg, ook wel verwant aan Pretty Persuasion. Fijne track! Old Man Kensey past wel een beetje bij Feeling Gravitys Pull, nog iets meer slowed down en ook wat geheimzinniger nog door de trage gitaar en uitgesponnen zang van Michael. Prachttrack imho. Cant Get There From Here is deffo een big fave van me. De eerste keer dat R.E.M. zich helemaal op zijn gemak voelt en de eerste keer ook dat ze een flinke dosis humor in de song gooien. In de eerste plaats in de muziek, maar vooral in de manier waarop Michael zingt en zijn stem gebruikt inclusief kreetjes, ik vind het heerlijk! Een voorbode van King of Comedy al? Wie weet Buck's gitaar ook hier, man wat zalig! Beetje zoals How Beautiful You Are van The Cure. Beetje Johnny Marr style ook wel. Green Grow the Rushes is een song in de stijl van Maps and Legends, in feite even wonderschoon. Nog ontroerender, dat wel. Kohoutek, vernoemd naar de komeet is ook gewoon weer een fave. Hier ook weer die typische R.E.M. sound in het intro. Michael is wat meer subdued hier, wat kan hij zoveel gevoel meegeven in zijn verhalende zang. En elke keer als hij de hoogte in gaat hier krijg ik kippenvel. En net als bij Murmur volgen er dan op het eind 2 iets mindere tracks. Auctioneer (Another Engine) nog steeds een goede song, dat wel. De meest drukke song van het album ook, toch ook wel weer een lekkere drive, inclusief een wat dissonant refrein. Good Advices is wel een fijne slowburner, waar vooral het 'home is a long way away' deel mij erg bevalt, evenals Michael's gedragen zang. Het album eindigt met het ontroerende Wendell Gee. Een perfecte, bijna acoustisch klinkende, heimweevolle afsluiter, inclusief heerlijke banjo. Een beetje onderschatte track wel. Band en producer waren echter niet geheel tevreden met het eindresultaat en waren blij dat het desondanks zo goed deed bij pers en publiek. Later kwam de appreciatie bij de band wel meer, voor Buck is het bv een van zijn fave albums. En hoe beoordeel ik deze? Lastig, ik ben geneigd om deze tot nu toe het beste te vinden, maar dan zou ik Murmur (een totaal ander album) eigenlijk te kort doen. Ik zet ze daarom op gelijke hoogte, met een lichte edge voor deze
4,5 *
1. Fables of the Reconstruction
2. Murmur
3. Reckoning
4. Chronic Town
R.E.M. - Green (1988)
6
geplaatst: 6 januari 2022, 14:54 uur
R.E.M. - Green (1988)
Voorlopig het laatste album in de 'elk jaar een album' cyclus. Niet zo vreemd ook, na de Green tour waren ze helemaal gesloopt van al dat constant touren in de 80s. Zodanig dat ze hierna een lange break namen van het live optreden. Het kan aan mij liggen hoor, maar Green voelt een beetje als het onderschatte vergeten broertje van R.E.M. in hun discografie. Kan komen doordat ik dit album vrij laat leerde kennen of door het feit dat de I.R.S. kleppers hiervoor en de Warner's kleppers hierna zitten. In die zin een overgangsalbum dus, een andere sound ook wel. Michael Stipe instrueerde de overige bandleden ook om geen enkele typische R.E.M. nummers te maken. Of dat helemaal gelukt is Het is in ieder geval een rijk kleurenpalet qua sound en instrumenten. Mandoline bv, omdat Buck in een zware acoustische fase zat met zijn vrienden. De overall feel van de songs is ook veel lichter dan de songs hiervoor, dat kan ms neigen naar een beetje wegwerp(pop)songs. Minder gravitas, darkness dan in veel songs op eerdere albums. But do i care? Not really De boys liepen dus uit hun contract bij I.R.S. Ze wilden niet verlengen, omdat ze teleurgesteld waren in promotie en sales en hadden het gevoel dat ze niet belangrijk genoeg waren voor de platenmaatschappij. Vervolgens gingen ze op zoek naar een nieuwe en dat werd Warner Bros. Niet omdat ze het meeste geld boden, maar vanwege de totale creatieve vrijheid die hen toegezegd werd. Helaas werden ze door vele die hard R.E.M. fans als sellouts gezien. Niet meer de underground college radio rockband, maar de commerciële popband. Beetje kortzichtig, alsof we allemaal voor altijd die rebelse student blijven en later ook niet meedoen in corporate life in de toekomst, maar goed. Litt bleef aan als producer, Tennessee bleef hetzelfde. Het werd alleen een andere stad, Memphis dit keer. Green vind ik in vele opzichten een voorstudie van Out of Time, dus dat is wel grappig. Wel ook weer een heel politiek album van ze. Maar in zeker opzicht zitten er ook weer veel Document elementen in dit album. Neem alleen al de opener Pop Song '89. Eentje in de traditie van Finest Worksong, net zo hardhitting, wel nog met iets meer hooks en ook meer catchy. Wat mij betreft een heerlijke song. Moet ook altijd aan Radio Song denken, net ff anders, maar ook weer niet. Get Up gaat eigenlijk zo een beetje voort, qua sound zeker. Nog net wat vrolijker en ongedwongener, nog meer een popsong dus. Deze groeit nog steeds bij mij. Heeft ook wel een beetje een 60s psychedelische vibe in de muziek en in de zang op de achtergrond. Leuk nummer. You Are the Everything is de eerste mandolinetrack en bij deze song moet ik dus bv denken aan Half a World Away van het volgende album, een beetje similar song en qua klank komt ook een Oh My Heart van Collapse Into Now naar boven. Deze vond ik in het begin juist prachtig, maar nu juist net wat minder. Stand past perfect bij Get Up en het is duidelijk dat R.E.M. steeds meer humor en lichtheid in hun muziek gooit en steeds meer popsongs maakt. Hierna nog verder 'geperfectioneerd' met Shiny Happy People. Deze vond ik in het begin rete-irritant, maar nu juist heerlijk. Heerlijk dansbare ritmes, je bent geneigd zo dat dansje mee te doen En dan komt met World Leader Pretend een van hun allermooiste songs ooit! Ik dacht op 2 in de gezamenlijke top 200! En waarom is ie zo prachtig? Ws nog het meest door het subdued karakter ervan. Michael zingt prachtig laag en uitgesponnen, schitterende lyrics en het oorlogsmotief prachtig benadrukt in de ritmesectie. Niet eens zo verschrikkelijk muzikaal 'druk' als in andere songs, zoals een LMR ook wel heeft eigenlijk. Misschien zorgt dat wel voor de mooiste songs als eindresultaat. Heerlijk ook de countrytwang hier. The Wrong Child is mandolinetrack 2, voor mij persoonlijk mooier dan de 1e. Een track van een mantra-achtige bezinning vooral. Vooral hoe Michael hier 'but it's ok' zingt, kippenvel. Een Radiohead vibe ook wel in het arrangement nu ik 'm zo weer hoor. Ja en dan Orange Crush. Heb je ooit zo snel in een song gezeten als bij deze, vanaf die eerste marcherende drumuithalen? Ws niet Zeer duidelijke oorlogssymboliek. Een killersong met die zagende gitaaruithalen ook van Buck. En eigenlijk ook gewoon een popsong. Perfectie! Samen met WLP de beste song van het album. Deze heeft me werkelijk nog nooit verveeld, voelt elke keer weer nieuw eigenlijk. Ook een song waar Bill Berry mag shinen. Mike Mills mooi op de achtergrondzang, het complete plaatje dus
Turn You Inside-Out is een gruizige, luide slowburner. Doet me ook weer qua sound denken aan Finest Worksong. Niet een van de beste songs, maar wel lekker altijd, hypnotiserend. Heerlijke sound weer. De 3e mandolinetrack Hairshirt is verreweg de mooiste voor mij. Schitterend! Michael neemt zijn tijd voor zijn voordracht, elke zin krijgt de aandacht en het gevoel dat het verdient. Een heerlijk lieflijk zachte en ietwat verdrietige melodie als zonlicht dat over de korenvelden schittert in de late zomer. Wat een verschrikkelijk mooi nummer. Sowieso een van mijn topfavorieten van ze. Het 'my life, your life' ook op het eind en hoe Michael dat ook zingt, snik! I Remember California is duidelijk de Oddfellows Local 151 hier. Bijna zo erg dat je gaat geloven dat het een kopie is Maar toch is het een song op zichzelf. Geen topper, maar het dreigende in de sound is toch ook wel weer mooi. En dan hebben we nog de Untitled track. We eindigen dus met een opgetogen gevoel, een beetje zoals met Me in Honey op het volgende album. Hier is vooral de Mills/Stipe samenzang het mooist.
En dan de beoordeling. Document voorlopig op 1, maar ja hey World Leader Pretend, Orange Crush én Hairshirt en nog een aantal erg goede en fijne songs en niet echt 1 heel erg slechte. Voorlopig op 1 dus
4,5 *
1. Green
2. Document
3. Fables of the Reconstruction
4. Murmur
5. Lifes Rich Pageant
6. Reckoning
7. Chronic Town
Voorlopig het laatste album in de 'elk jaar een album' cyclus. Niet zo vreemd ook, na de Green tour waren ze helemaal gesloopt van al dat constant touren in de 80s. Zodanig dat ze hierna een lange break namen van het live optreden. Het kan aan mij liggen hoor, maar Green voelt een beetje als het onderschatte vergeten broertje van R.E.M. in hun discografie. Kan komen doordat ik dit album vrij laat leerde kennen of door het feit dat de I.R.S. kleppers hiervoor en de Warner's kleppers hierna zitten. In die zin een overgangsalbum dus, een andere sound ook wel. Michael Stipe instrueerde de overige bandleden ook om geen enkele typische R.E.M. nummers te maken. Of dat helemaal gelukt is
Het is in ieder geval een rijk kleurenpalet qua sound en instrumenten. Mandoline bv, omdat Buck in een zware acoustische fase zat met zijn vrienden. De overall feel van de songs is ook veel lichter dan de songs hiervoor, dat kan ms neigen naar een beetje wegwerp(pop)songs. Minder gravitas, darkness dan in veel songs op eerdere albums. But do i care? Not really De boys liepen dus uit hun contract bij I.R.S. Ze wilden niet verlengen, omdat ze teleurgesteld waren in promotie en sales en hadden het gevoel dat ze niet belangrijk genoeg waren voor de platenmaatschappij. Vervolgens gingen ze op zoek naar een nieuwe en dat werd Warner Bros. Niet omdat ze het meeste geld boden, maar vanwege de totale creatieve vrijheid die hen toegezegd werd. Helaas werden ze door vele die hard R.E.M. fans als sellouts gezien. Niet meer de underground college radio rockband, maar de commerciële popband. Beetje kortzichtig, alsof we allemaal voor altijd die rebelse student blijven en later ook niet meedoen in corporate life in de toekomst, maar goed. Litt bleef aan als producer, Tennessee bleef hetzelfde. Het werd alleen een andere stad, Memphis dit keer. Green vind ik in vele opzichten een voorstudie van Out of Time, dus dat is wel grappig. Wel ook weer een heel politiek album van ze. Maar in zeker opzicht zitten er ook weer veel Document elementen in dit album. Neem alleen al de opener Pop Song '89. Eentje in de traditie van Finest Worksong, net zo hardhitting, wel nog met iets meer hooks en ook meer catchy. Wat mij betreft een heerlijke song. Moet ook altijd aan Radio Song denken, net ff anders, maar ook weer niet. Get Up gaat eigenlijk zo een beetje voort, qua sound zeker. Nog net wat vrolijker en ongedwongener, nog meer een popsong dus. Deze groeit nog steeds bij mij. Heeft ook wel een beetje een 60s psychedelische vibe in de muziek en in de zang op de achtergrond. Leuk nummer. You Are the Everything is de eerste mandolinetrack en bij deze song moet ik dus bv denken aan Half a World Away van het volgende album, een beetje similar song en qua klank komt ook een Oh My Heart van Collapse Into Now naar boven. Deze vond ik in het begin juist prachtig, maar nu juist net wat minder. Stand past perfect bij Get Up en het is duidelijk dat R.E.M. steeds meer humor en lichtheid in hun muziek gooit en steeds meer popsongs maakt. Hierna nog verder 'geperfectioneerd' met Shiny Happy People. Deze vond ik in het begin rete-irritant, maar nu juist heerlijk. Heerlijk dansbare ritmes, je bent geneigd zo dat dansje mee te doen En dan komt met World Leader Pretend een van hun allermooiste songs ooit! Ik dacht op 2 in de gezamenlijke top 200! En waarom is ie zo prachtig? Ws nog het meest door het subdued karakter ervan. Michael zingt prachtig laag en uitgesponnen, schitterende lyrics en het oorlogsmotief prachtig benadrukt in de ritmesectie. Niet eens zo verschrikkelijk muzikaal 'druk' als in andere songs, zoals een LMR ook wel heeft eigenlijk. Misschien zorgt dat wel voor de mooiste songs als eindresultaat. Heerlijk ook de countrytwang hier. The Wrong Child is mandolinetrack 2, voor mij persoonlijk mooier dan de 1e. Een track van een mantra-achtige bezinning vooral. Vooral hoe Michael hier 'but it's ok' zingt, kippenvel. Een Radiohead vibe ook wel in het arrangement nu ik 'm zo weer hoor. Ja en dan Orange Crush. Heb je ooit zo snel in een song gezeten als bij deze, vanaf die eerste marcherende drumuithalen? Ws niet Zeer duidelijke oorlogssymboliek. Een killersong met die zagende gitaaruithalen ook van Buck. En eigenlijk ook gewoon een popsong. Perfectie! Samen met WLP de beste song van het album. Deze heeft me werkelijk nog nooit verveeld, voelt elke keer weer nieuw eigenlijk. Ook een song waar Bill Berry mag shinen. Mike Mills mooi op de achtergrondzang, het complete plaatje dus Turn You Inside-Out is een gruizige, luide slowburner. Doet me ook weer qua sound denken aan Finest Worksong. Niet een van de beste songs, maar wel lekker altijd, hypnotiserend. Heerlijke sound weer. De 3e mandolinetrack Hairshirt is verreweg de mooiste voor mij. Schitterend! Michael neemt zijn tijd voor zijn voordracht, elke zin krijgt de aandacht en het gevoel dat het verdient. Een heerlijk lieflijk zachte en ietwat verdrietige melodie als zonlicht dat over de korenvelden schittert in de late zomer. Wat een verschrikkelijk mooi nummer. Sowieso een van mijn topfavorieten van ze. Het 'my life, your life' ook op het eind en hoe Michael dat ook zingt, snik! I Remember California is duidelijk de Oddfellows Local 151 hier. Bijna zo erg dat je gaat geloven dat het een kopie is
Maar toch is het een song op zichzelf. Geen topper, maar het dreigende in de sound is toch ook wel weer mooi. En dan hebben we nog de Untitled track. We eindigen dus met een opgetogen gevoel, een beetje zoals met Me in Honey op het volgende album. Hier is vooral de Mills/Stipe samenzang het mooist. En dan de beoordeling. Document voorlopig op 1, maar ja hey World Leader Pretend, Orange Crush én Hairshirt en nog een aantal erg goede en fijne songs en niet echt 1 heel erg slechte. Voorlopig op 1 dus
4,5 *
1. Green
2. Document
3. Fables of the Reconstruction
4. Murmur
5. Lifes Rich Pageant
6. Reckoning
7. Chronic Town
R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)
5
geplaatst: 5 januari 2022, 17:24 uur
R.E.M. - Lifes Rich Pageant (1986)
Nieuw album, nieuwe stad, nieuwe producer. Plaats van handeling: Belmont, Indiana.
Man achter de knoppen: Don Gehman, tot dan vooral bekend van zijn werk met John Mellencamp, waar de leden van R.E.M. van onder de indruk waren. De bandleden hadden het prima naar hun zin in Indiana en bezochten er in hun vrije tijd veel concerten. Welke dan vraag je je af De band wilde een harder hitting 'rock' album, wilden een beetje af van de murkiness van Fables of the Reconstruction. Een wat meer pristine productie met Michael's vocals duidelijker en vooraan in de mix. Ook wilden ze meer gebruik maken van verschillende instrumenten en nieuwe opnametechnieken zoals overdubs en layering in de studio waar ze tot dan nog niet echt bekend mee waren. En dat kon allemaal onder Gehman in Mellencamp's studio in Indiana. Hun meest uitdagende album tot dan toe, meest diverse ms ook wel. Een album ook voor mij waar ik nog steeds niet helemaal goed mijn vinger op weet te leggen. Minder een geheel ook voor mijn gevoel en ook minder evenwichtig. Dat zou je eigenlijk niet zeggen als je het eerste kwartet songs hoort. Het begint met het begin zullen we maar zeggen De opener is meteen een van de beste tracks van het album. Heel rauw en rockish, eigenlijk heeft het op een bepaalde manier dezelfde vibe en cadans van een Cant Get There From Here, zeker in het gitaarwerk. Standout is hier voor mij Michael's vocals en zijn delivery die heel achteloos raspy, maar ook gedecideerd klinkt. Ik ga hier hartstikke lekker op, draai 'm vaak hard op straat via mijn smartphone inclusief Stipe dansjes Op YT is een heerlijke versie te vinden samen met Eddie Vedder (überfan ook). Kan het beter? Eigenlijk niet, maar de power en vaart en boodschap van These Days doet je twijfelen of deze song niet nog beter is. Misschien wel Life-affirming jeugdanthem, wat een energie! Meteen three, three, three redenen waarom toch wel Dan komen er 2 environmental songs back to back, om te beginnen met het lieflijk hoge en ijle Fall on Me, een song die zo'n mooi refrein heeft dat lange verzen helemaal niet nodig zijn. Popgem in al zijn eenvoud. Laten we ons vervolgens meedrijven in de rivier Cuyahoga, maarja helaas vervuild. In songs als deze kan ik al een beetje de sound en zang horen van het volgende album Document. Cuyahoga heeft ook een heerlijk meezingrefrein. Een kwartet songs om u tegen te zeggen dus. Hyena doet mij eerlijk gezegd niet zo heel veel, een beetje de Second Guessing en Auctioneer van vorige albums. De straightforward snelle rocksong van het album, niet verkeerd, maar ook niet echt heel bijzonder. Underneath the Bunker is a fun little ditty, helemaal niks mis mee. Met een beetje samba/bossanova vibe (ik ben geen expert) en zorgt voor een mooie overgang naar het 2e deel van het album. The Flowers of Guatemala vinden veel mensen mooi. Ik vind 'm zeker wel aardig, maar niet verheffend mooi als een Perfect Circle of een Camera bv. I Believe is dan wel weer een klasse apart, ook in mijn persoonlijke top 10 stond ie ten tijde van de gezamenlijke R.E.M. top 200. Hier weer zo lekker positief heerlijk jangly, heerlijke drive ook en vooral Buck's shimmering gitaar in het refrein dat doorjengelt, prachtig! What If We Give It Away? is zeker een goede song, maar niet direct een topper. Past wel qua sfeer bij Bunker hiervoor. Het heeft wel een heel fijne en herkenbare riff. Just a Touch is voor mij ook weer redelijk anoniem, rechttoe rechtaan weer. Ik ben denk ik niet zo'n punker ook bedenk ik me nu Swan Swan H met zijn oorlogssymboliek valt dan wel weer perfect in mijn straatje. Michael brengt dit prachtig. Een kleine song wel, maar wel met veel zeggingskracht. Een manier van zingen van Michael die we ook op Green gaan tegenkomen.
Superman, een cover van The Clique is zeker wel een fijn en catchy nummertje, apart om daar het album mee af te sluiten. Voor het eerst Mike Mills op vocals, oa door het feit dat de overige bandleden er niet zo kien op waren om dit nummer überhaupt op te nemen.
En dan zijn we alweer bij het moment van beoordelen aangekomen. Het album heeft een zeer sterk openingskwartet dat zeker, maar voor mij gaat het om de albumexperience in zijn geheel. En het 2e deel van het album is voor mij over het algemeen een stuk minder en een minder geheel ook, soms kom ik er ook niet zo heel goed doorheen. Daarom komt ie net onder Murmur terecht
4,25 *
1. Fables of the Reconstruction
2. Murmur
3. Lifes Rich Pageant
4. Reckoning
5. Chronic Town
Nieuw album, nieuwe stad, nieuwe producer. Plaats van handeling: Belmont, Indiana.
Man achter de knoppen: Don Gehman, tot dan vooral bekend van zijn werk met John Mellencamp, waar de leden van R.E.M. van onder de indruk waren. De bandleden hadden het prima naar hun zin in Indiana en bezochten er in hun vrije tijd veel concerten. Welke dan vraag je je af
De band wilde een harder hitting 'rock' album, wilden een beetje af van de murkiness van Fables of the Reconstruction. Een wat meer pristine productie met Michael's vocals duidelijker en vooraan in de mix. Ook wilden ze meer gebruik maken van verschillende instrumenten en nieuwe opnametechnieken zoals overdubs en layering in de studio waar ze tot dan nog niet echt bekend mee waren. En dat kon allemaal onder Gehman in Mellencamp's studio in Indiana. Hun meest uitdagende album tot dan toe, meest diverse ms ook wel. Een album ook voor mij waar ik nog steeds niet helemaal goed mijn vinger op weet te leggen. Minder een geheel ook voor mijn gevoel en ook minder evenwichtig. Dat zou je eigenlijk niet zeggen als je het eerste kwartet songs hoort. Het begint met het begin zullen we maar zeggen De opener is meteen een van de beste tracks van het album. Heel rauw en rockish, eigenlijk heeft het op een bepaalde manier dezelfde vibe en cadans van een Cant Get There From Here, zeker in het gitaarwerk. Standout is hier voor mij Michael's vocals en zijn delivery die heel achteloos raspy, maar ook gedecideerd klinkt. Ik ga hier hartstikke lekker op, draai 'm vaak hard op straat via mijn smartphone inclusief Stipe dansjes Op YT is een heerlijke versie te vinden samen met Eddie Vedder (überfan ook). Kan het beter? Eigenlijk niet, maar de power en vaart en boodschap van These Days doet je twijfelen of deze song niet nog beter is. Misschien wel Life-affirming jeugdanthem, wat een energie! Meteen three, three, three redenen waarom toch wel Dan komen er 2 environmental songs back to back, om te beginnen met het lieflijk hoge en ijle Fall on Me, een song die zo'n mooi refrein heeft dat lange verzen helemaal niet nodig zijn. Popgem in al zijn eenvoud. Laten we ons vervolgens meedrijven in de rivier Cuyahoga, maarja helaas vervuild. In songs als deze kan ik al een beetje de sound en zang horen van het volgende album Document. Cuyahoga heeft ook een heerlijk meezingrefrein. Een kwartet songs om u tegen te zeggen dus. Hyena doet mij eerlijk gezegd niet zo heel veel, een beetje de Second Guessing en Auctioneer van vorige albums. De straightforward snelle rocksong van het album, niet verkeerd, maar ook niet echt heel bijzonder. Underneath the Bunker is a fun little ditty, helemaal niks mis mee. Met een beetje samba/bossanova vibe (ik ben geen expert) en zorgt voor een mooie overgang naar het 2e deel van het album. The Flowers of Guatemala vinden veel mensen mooi. Ik vind 'm zeker wel aardig, maar niet verheffend mooi als een Perfect Circle of een Camera bv. I Believe is dan wel weer een klasse apart, ook in mijn persoonlijke top 10 stond ie ten tijde van de gezamenlijke R.E.M. top 200. Hier weer zo lekker positief heerlijk jangly, heerlijke drive ook en vooral Buck's shimmering gitaar in het refrein dat doorjengelt, prachtig! What If We Give It Away? is zeker een goede song, maar niet direct een topper. Past wel qua sfeer bij Bunker hiervoor. Het heeft wel een heel fijne en herkenbare riff. Just a Touch is voor mij ook weer redelijk anoniem, rechttoe rechtaan weer. Ik ben denk ik niet zo'n punker ook bedenk ik me nu Swan Swan H met zijn oorlogssymboliek valt dan wel weer perfect in mijn straatje. Michael brengt dit prachtig. Een kleine song wel, maar wel met veel zeggingskracht. Een manier van zingen van Michael die we ook op Green gaan tegenkomen. Superman, een cover van The Clique is zeker wel een fijn en catchy nummertje, apart om daar het album mee af te sluiten. Voor het eerst Mike Mills op vocals, oa door het feit dat de overige bandleden er niet zo kien op waren om dit nummer überhaupt op te nemen.
En dan zijn we alweer bij het moment van beoordelen aangekomen. Het album heeft een zeer sterk openingskwartet dat zeker, maar voor mij gaat het om de albumexperience in zijn geheel. En het 2e deel van het album is voor mij over het algemeen een stuk minder en een minder geheel ook, soms kom ik er ook niet zo heel goed doorheen. Daarom komt ie net onder Murmur terecht
4,25 *
1. Fables of the Reconstruction
2. Murmur
3. Lifes Rich Pageant
4. Reckoning
5. Chronic Town
R.E.M. - Monster (1994)
6
geplaatst: 10 januari 2022, 17:53 uur
R.E.M. - Monster (1994)
Ik nam R.E.M. wel eens kwalijk dat ze weinig original songs als b side hadden, maar ze brachten wel elke 1,87 jaar een album uit. Dat is heel anders dan bv een U2 (met veel mooie original b sides) dat op een gemiddelde uitkomt van een album elke 2,93 jaar. Dus dat compenseert wel mooi De Monster singles bevatten jammer genoeg geen original b sides, anders had ik ze zeker gekocht, de cover art sprak me erg aan.
Ook al hoorde ik destijds Everybody Hurts op de radio en zag de video's van Automatic op tv en kocht ik het album niet veel later, heb ik achteraf toch het idee dat ik het niet heel erg bewust heb meegemaakt of pas halverwege of tegen het einde dat dat album in was. Dat vind ik wel jammer ergens. Monster is dan ook het album voor mij dat ik destijds veel meer bewust heb meegemaakt. Ik was ook 16, dus dat scheelt misschien. Ik zat nu echt helemaal in de muziek, was met niet heel veel anders bezig dan ms voetbal en school
What's the Frequency, Kenneth? kwam op MTV en ik was niet eens zo zeer bezig met teleurgesteld zijn (want geen Automatic 2) of het vergelijken van beide verschillende albums qua sound of songs. Het was voor mij gewoon zoals het was. Maar goed, ik was op hits en Automatic na verder ook niet heel erg bekend met de band, het was allemaal vrij nieuw nog, ik had nog niet echt veel 'reference points'. Achteraf bekeken paste dit album natuurlijk perfect in het muzieklandschap van toen. Mid '90s was echt wel alternative rock wat de klok sloeg. Je zou kunnen zeggen dat Monster een kruising was van Sonic Youth en Grunge, even makkelijk gezegd. Was het natuurlijk niet, maar men zou begrijpen wat je bedoelt. Het album stond voor mij op zichzelf, vond ik ook helemaal niet daarnaar klinken. Maar ik had makkelijk praten, want ik kende SY toen nog niet en ook met Grunge was ik hopeloos te laat. Ik zat nog teveel in de pop. Ik hoorde voor het eerst een Nirvana song voor mijn gevoel op de dag nadat het nieuws bekend werd dat Kurt dood was. Over het schoolplein schalden toen Nirvana songs door de speakers. Maar ook ik was in mijn herinnering bekend oa met de Smells Like Teen Spirit, Come As You Are en In Bloom video's van MTV. En die moet ik toch echt wel daarvoor ook gezien hebben. Maar genoeg daarover, herinneringen kunnen bedrieglijk zijn Kenneth dus, de eerste single, daarvan vond ik sowieso de video heel erg cool. Daar stond echt een rockband, meer dan in enig andere periode in hun carrière, zelfs de 80s niet. Ik weet nog dat ik de song wel goed vond, maar ik was er niet op slag verliefd op. Die video kwam echt heel vaak langs.
2e single Bang and Blame kwam zo mogelijk nog vaker langs en vond ik meteen een heel erg goede song en de video vond ik ook cool. De Crush with Eyeliner en Strange Currencies video's kwamen volgens mij nadat ik het album had gekocht. Tongue kan ik me niet meer herinneren sowieso. Nadat Star 69 eens op de radio was geweest wist ik dat ik het album moest hebben. Ik weigerde bijna altijd de volle 40 gulden voor een album te betalen, zoveel geld had ik ook niet. Al had ik wel in dat jaar mijn eerste baantje met een krantenwijk. Dus was het weer wachten tot ie midprice werd, 25 gulden ofzo en dan meenemen. Volgens mij duurde dat niet heel erg lang, getuige alle Monster exemplaren die je nog steeds bij vele kringlopen ziet liggen, als je de berichten moet geloven Toen ik 'm eenmaal had heb ik 'm ook echt grijsgedraaid, weet ik nog. Vooral kant A vond ik supertof, met de deep cuts van kant B had ik nog wel enige tijd moeite, vooral de laatste 3 tracks en ook Tongue lag me eerst niet zo, maar dat is tzt helemaal goed gekomen.
De band kwam na een break na Automatic bijeen om een meerjarenplan te maken en dat plan werd een album maken en vervolgens een wereldtour. Vooral Bill Berry wilde touren, anders zou ie uit de band stappen, wat daarvan ook maar waar moge zijn Hij (en de anderen ook wel) wilden nu echt een rockrecord maken. Zo werden de mandolines en orgeltjes opgeborgen, en werd het weer tijd voor de amped up electrische gitaar. Meerdere studio's werden bezocht, vele demo's gemaakt en zoals altijd werden de beste aan Michael gepresenteerd om er lyrics bij te maken. Het werd heel erg een glamrockrecord met veel tremelo, pedals, wah wah effecten, zoals Glam dat ook wel had. Het meest duidelijk nog te horen in Peter's gitaarwerk. Misschien dat sommigen het eentonig vonden klinken, dat weet ik niet, maar toen ik het album opzette en weer en weer en weer een song hoorde met die gitaarsound, ik vond het geweldig. En Michael probeerde tekstueel zich te verplaatsen in hele vreemde en bizarre characters. Icm de sound van het album werd het een vreemde gewaarwording. Een rockalbum, maar ook zo over de top humorvol, sexy, sleazy en wat al niet meer. Carnivale, de serie doet er wel een beetje aan denken. Helaas werden de opnames meerdere keren stil gelegd door medische problemen binnenin de band en door het overlijden van River Phoenix (was een soort broer van Michael) en Kurt Cobain, vriend van Michael en van de band en voor wie zelfs een song op het album terecht kwam. En een stuk later ging het helemaal mis natuurlijk tijdens de tour met Bill Berry toen de tour abrupt stopte door zijn aneurysma. Iets waar mijn vriendin nog steeds van baalt, want ze had kaartjes om ze te gaan zien.
Kenneth, de eerste single (21e in NL en de VS en 9e in de UK). sloeg in als een bom en het album Monster verkocht ontzettend goed in het begin. Heeft uiteindelijk meer dan 9 miljoen keer over de toonbank gevlogen. Maar de 2 albums hiervoor deden het nog beter en bleven ook veel langer in de hitcharts staan. Een sudden but short succes, relatief gezien dan, voor Monster. Waar de 2 klassiekers hiervoor echt voor altijd in het collectieve geheugen gegrift zullen blijven.
Kenneth is wat mij betreft ook de meest glam-y song van het album. Die gitaarsound vind ik echt briljant. Ik vond dat zo cool destijds, dat ze dat zo uitgevonden hadden. Ik had zoiets nog nooit eerder gehoord. Later lees je dat Buck sowieso heel erg into de gitaarscene van die tijd was. Draaide Ride albums tijdens het afwassen bv. Ach ja, je kunt naar slechter muziek luisteren Het is een song die eigenlijk nog steeds bij mij groeit. Het is verder een uitstekende song! Heel catchy, heeft heerlijke hooks, is completely uplifting ook. Heerlijke gitaarsolo van Peter ook, klinkt bijna alsof een solo achterstevoren afgespeeld wordt. Bij Monster heb ik nooit zo heel erg op de lyrics gelet vroeger en dat ga ik nu ook niet doen. Meest van de tijd heb ik geen idee waarover het gaat, maar dat geeft niet, gewoon lekker rocken Een heel sterke openingstrack en leadsingle, je kunt slechter openen. Wat een swagger! Voor velen een fave R.E.M. song, zeker in Amerika waar de Monster singles het opvallend genoeg beter deden dan de Automatic singles.
Crush with Eyeliner is, op Star 69 kort na in het begin, altijd mijn überfave track van Monster geweest en zal dat altijd blijven. Hier ook gewoon weer diezelfde wah wah distorted in dit geval heerlijk jankende gitaarsound, maar vooral ook Michael's vocals buried in the mix, prachteffect! Hoe hij hier zingt ook, lui, spottend, bijna onthecht, heerlijk! Met Thurston Moore van SY op backing vocals. Hier heb ik wel altijd goed naar de lyrics geluisterd, al heb ik nog niet echt een goed idee waar het over gaat, maar hey 'She's a sad tomato', briljant! Mooie verzen ook, maar vooral een heerlijk refrein, dat ook ietwat lui en vertraagd klinkt en op het eind maar door gaat. Ik ga hier heel erg goed op
King of Comedy was een experiment van de band om zo mechanisch als mogelijk te klinken. Nou, dat is ze goed gelukt De band was uiteindelijk niet echt tevreden met het eindresultaat, speelde het ook nooit live, omdat dat bijna niet te doen was. Voor veel mensen een van hun slechtste tracks. Maar ik ben sowieso niet iemand die al teveel vergelijkt. Ik beoordeel de song op zichzelf, ik vind 'm ontzettend heerlijk! Michael heeft zelden zo geklonken als hier and i love it. Verder is het een heel dansbare en gruizige song met heerlijke ritmes waar alle instrumenten aan bijdragen. Ik ben er wel verzot op, de humor ook
I Don't Sleep, I Dream was al snel een fave. Het verbaast me als ik zie hoe kort de track eigenlijk duurt. Voor mijn gevoel duurde die altijd rond de 5 minuten rond '95 toen ik het album beluisterde. Fijne rustige, bezwerende en hypnotiserende song met een andere, maar erg mooie gitaarsound. Toch wel een highlight op het album voor mij met vooral een erg fijn refrein. Verder weet ik er niet veel meer over te zeggen
Met Star 69 is de rust voorbij. De meest rockende song op de plaat en voor de bandleden een van de leukste songs van het album om live te spelen. Star 69 is voor iedereen wel bekend als het redial nummer. Michael schreef er een leuke tekst op over een misdrijf, een who dunnit zeg maar. Michael weet wie er belde, wie het gedaan heeft doordat ie * 69 belde Ik vind 'm nog steeds goed en erg leuk, maar minder dan in het begin. Behoort niet tot de überfaves, daarvoor is het ms toch iets te lightweight qua songmateriaal.
Strange Currencies is de Everybody Hurts van Monster, het is iig in hetzelfde time signature geschreven. Vond ik in het begin een schitterend nummer, werd wat later wel wat minder, maar nu vind ik 'm 'gewoon' mooi. Ook een single, geen heel groot succes, kwam in veel landen ongeveer tot halverwege de charts. Vooral de gitaar in het refrein dat op het eind nog een keer extra zonder vocals mag schinen is bijzonder mooi te noemen. Al moet ik zeggen dat Michael ook passievol op dreef is op deze track.
Tongue is de oddity op het album wat mij betreft, maar elk album moet die wel hebben. Voor mij een schitterende track geworden. Heeft wel de New Orleans feel van sommige Automatic tracks, niet zo gek als je bedenkt dat die stad voor de opnames van dit album ook weer bezocht werd. De laatste single van het album. Heerlijk dat orgel, ben ik sowieso fan van, maar t is toch wel Michael die in de spotlight staat met zijn prachtige falsetto. Iets wat ik in die tijd bij Bono ook waardeerde. Wat een heerlijk laidback ritme heeft deze song ook, beetje als een walsje.
Bang and Blame is mijn fave na Crush, wat een heerlijke song! Was de 2e single, deed het over het algemeen een klein tikje minder in de charts dan Kenneth, maar niet veel minder. Een duidelijke stil luid stil song, prachtig gedaan wel! Geheimzinnig en depressief klinkend ook wel, zeker in de tijd toen ik 16/17 was, niet per se mijn gemakkelijkste tijd. Dus paste deze song mij zeer goed Mooi die eenzame losse klanken van de gitaar in de verzen, hoe verzin je zoiets! Kan alleen R.E.M. denk ik Maar ook het chorus is onweerstaanbaar. Verder valt de percussie hier erg op, dat soort songs vind ik sowieso knap. Michael is ook gewoon in vorm met mijn vertwijfeld, licht verdrietig klinkende zang en lyrics. Met Rain Phoenix (zus van) en Lynda Stipe (zus van) op achtergrondzang oa. Wat een topsong!
En gelukkig keren we weer helemaal terug naar Monster's signature sound met die swaggergitaar en Michael's vocals diep begraven in de mix met I Took Your Name. Was bij het uitkomen van het album een instant fave voor me en nog wel. Gewoon weer diezelfde drive als bij een Kenneth of Crush, ahhh man! Heerlijk die uithalen van de gitaar ook tussendoor. Hier ook weer zo'n fijne, kleine doch haunting solo van Peter halverwege de song. Rock On!
Let Me In had ik in het begin best moeite mee. Ik heb lang niet geweten dat het een song voor/over Kurt Cobain was. Ik vond het niet echt een liedje, in ieder geval niet zoals veel liedjes op dit album. Meer een gruizige bak herrie. Maar nu vind ik die gruizige bak herrie van die distorted gitaar, dit keer met Mike Mills op gitaar, echt prachtig! De gitaar die in bezit was van Kurt, maar door Courtney aan Peter gegeven werd na Kurt's dood. Kurt en Courtney waren ook directe buren van Peter Buck. Peter was even daarvoor naar Seattle verhuisd en Kurt en Courtney waren megafan en kochten het huis naast hem. Michael zingt hier prachtig en emotievol. In zijn lyrics probeert hij Kurt te bereiken. 'Laat me binnen, laat me je bereiken, laat me je uit de rotsituatie halen waar je in zit'. Maar helaas, we weten allemaal de treurige uitkomst.
Circus Envy had ik in het begin ook wel moeite mee, vond het maar een beetje rommelig onduidelijke noisy song. Iets te staccato ook ofzo. Nog steeds geen heel grote fave, maar wel erg lekker toch wel. Vooral de refreinen hier en de distortion die je zowat door de hele song hoort zijn fijne elementen. Op een bepaalde manier misschien wel de meest rauwe track van het album. Klinkt nog een beetje demo-achtig. Ms is dit dan wel de grungetrack van Monster
Met You zijn we aan het einde van het album gekomen en zo klonk de band ook nog nooit eigenlijk. Ja, wat is het eigenlijk, shoegaze? Ik vind het wel een fijne track wel, heel hypnotiserend weer. Beetje Oddfellows 90s stijl? Ja, wie weet...wel duidelijk een laatste track van een album. Grungy en shoegazey laten we het daar maar op houden, qua vibe dan Ik vind 'm in ieder geval perfect op het album passen, een passend einde van de reis die Monster heet.
Eindoordeel: Kan ik hier 5 sterren aan kwijt net als bij de 2 albums hiervoor? Nee, dat niet! Staat hier een World Leader Pretend of een Orange Crush op? Nee, ook niet. Maar Monster als geheel is zo'n rewarding listen voor mij en het geheel is meer dan de som der delen. Het album heeft ook een speciaal plekje bij mij zoals jullie konden lezen. Het is ms ook het meest vreemde album uit hun discografie, maar ms ook op een bepaalde manier hun 'leukste' album om te luisteren. Ik zou 'm in ieder geval niet willen missen Een dikke 4,5 sterren
4,5 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. Monster
4. Green
5. Document
6. Fables of the Reconstruction
7. Murmur
8. Lifes Rich Pageant
9. Reckoning
10. Chronic Town
Ik nam R.E.M. wel eens kwalijk dat ze weinig original songs als b side hadden, maar ze brachten wel elke 1,87 jaar een album uit. Dat is heel anders dan bv een U2 (met veel mooie original b sides) dat op een gemiddelde uitkomt van een album elke 2,93 jaar. Dus dat compenseert wel mooi
De Monster singles bevatten jammer genoeg geen original b sides, anders had ik ze zeker gekocht, de cover art sprak me erg aan. Ook al hoorde ik destijds Everybody Hurts op de radio en zag de video's van Automatic op tv en kocht ik het album niet veel later, heb ik achteraf toch het idee dat ik het niet heel erg bewust heb meegemaakt of pas halverwege of tegen het einde dat dat album in was. Dat vind ik wel jammer ergens. Monster is dan ook het album voor mij dat ik destijds veel meer bewust heb meegemaakt. Ik was ook 16, dus dat scheelt misschien. Ik zat nu echt helemaal in de muziek, was met niet heel veel anders bezig dan ms voetbal en school
What's the Frequency, Kenneth? kwam op MTV en ik was niet eens zo zeer bezig met teleurgesteld zijn (want geen Automatic 2) of het vergelijken van beide verschillende albums qua sound of songs. Het was voor mij gewoon zoals het was. Maar goed, ik was op hits en Automatic na verder ook niet heel erg bekend met de band, het was allemaal vrij nieuw nog, ik had nog niet echt veel 'reference points'. Achteraf bekeken paste dit album natuurlijk perfect in het muzieklandschap van toen. Mid '90s was echt wel alternative rock wat de klok sloeg. Je zou kunnen zeggen dat Monster een kruising was van Sonic Youth en Grunge, even makkelijk gezegd. Was het natuurlijk niet, maar men zou begrijpen wat je bedoelt. Het album stond voor mij op zichzelf, vond ik ook helemaal niet daarnaar klinken. Maar ik had makkelijk praten, want ik kende SY toen nog niet en ook met Grunge was ik hopeloos te laat. Ik zat nog teveel in de pop. Ik hoorde voor het eerst een Nirvana song voor mijn gevoel op de dag nadat het nieuws bekend werd dat Kurt dood was. Over het schoolplein schalden toen Nirvana songs door de speakers. Maar ook ik was in mijn herinnering bekend oa met de Smells Like Teen Spirit, Come As You Are en In Bloom video's van MTV. En die moet ik toch echt wel daarvoor ook gezien hebben. Maar genoeg daarover, herinneringen kunnen bedrieglijk zijn
Kenneth dus, de eerste single, daarvan vond ik sowieso de video heel erg cool. Daar stond echt een rockband, meer dan in enig andere periode in hun carrière, zelfs de 80s niet. Ik weet nog dat ik de song wel goed vond, maar ik was er niet op slag verliefd op. Die video kwam echt heel vaak langs. 2e single Bang and Blame kwam zo mogelijk nog vaker langs en vond ik meteen een heel erg goede song en de video vond ik ook cool. De Crush with Eyeliner en Strange Currencies video's kwamen volgens mij nadat ik het album had gekocht. Tongue kan ik me niet meer herinneren sowieso. Nadat Star 69 eens op de radio was geweest wist ik dat ik het album moest hebben. Ik weigerde bijna altijd de volle 40 gulden voor een album te betalen, zoveel geld had ik ook niet. Al had ik wel in dat jaar mijn eerste baantje met een krantenwijk. Dus was het weer wachten tot ie midprice werd, 25 gulden ofzo en dan meenemen. Volgens mij duurde dat niet heel erg lang, getuige alle Monster exemplaren die je nog steeds bij vele kringlopen ziet liggen, als je de berichten moet geloven
Toen ik 'm eenmaal had heb ik 'm ook echt grijsgedraaid, weet ik nog. Vooral kant A vond ik supertof, met de deep cuts van kant B had ik nog wel enige tijd moeite, vooral de laatste 3 tracks en ook Tongue lag me eerst niet zo, maar dat is tzt helemaal goed gekomen. De band kwam na een break na Automatic bijeen om een meerjarenplan te maken en dat plan werd een album maken en vervolgens een wereldtour. Vooral Bill Berry wilde touren, anders zou ie uit de band stappen, wat daarvan ook maar waar moge zijn
Hij (en de anderen ook wel) wilden nu echt een rockrecord maken. Zo werden de mandolines en orgeltjes opgeborgen, en werd het weer tijd voor de amped up electrische gitaar. Meerdere studio's werden bezocht, vele demo's gemaakt en zoals altijd werden de beste aan Michael gepresenteerd om er lyrics bij te maken. Het werd heel erg een glamrockrecord met veel tremelo, pedals, wah wah effecten, zoals Glam dat ook wel had. Het meest duidelijk nog te horen in Peter's gitaarwerk. Misschien dat sommigen het eentonig vonden klinken, dat weet ik niet, maar toen ik het album opzette en weer en weer en weer een song hoorde met die gitaarsound, ik vond het geweldig. En Michael probeerde tekstueel zich te verplaatsen in hele vreemde en bizarre characters. Icm de sound van het album werd het een vreemde gewaarwording. Een rockalbum, maar ook zo over de top humorvol, sexy, sleazy en wat al niet meer. Carnivale, de serie doet er wel een beetje aan denken. Helaas werden de opnames meerdere keren stil gelegd door medische problemen binnenin de band en door het overlijden van River Phoenix (was een soort broer van Michael) en Kurt Cobain, vriend van Michael en van de band en voor wie zelfs een song op het album terecht kwam. En een stuk later ging het helemaal mis natuurlijk tijdens de tour met Bill Berry toen de tour abrupt stopte door zijn aneurysma. Iets waar mijn vriendin nog steeds van baalt, want ze had kaartjes om ze te gaan zien. Kenneth, de eerste single (21e in NL en de VS en 9e in de UK). sloeg in als een bom en het album Monster verkocht ontzettend goed in het begin. Heeft uiteindelijk meer dan 9 miljoen keer over de toonbank gevlogen. Maar de 2 albums hiervoor deden het nog beter en bleven ook veel langer in de hitcharts staan. Een sudden but short succes, relatief gezien dan, voor Monster. Waar de 2 klassiekers hiervoor echt voor altijd in het collectieve geheugen gegrift zullen blijven.
Kenneth is wat mij betreft ook de meest glam-y song van het album. Die gitaarsound vind ik echt briljant. Ik vond dat zo cool destijds, dat ze dat zo uitgevonden hadden. Ik had zoiets nog nooit eerder gehoord. Later lees je dat Buck sowieso heel erg into de gitaarscene van die tijd was. Draaide Ride albums tijdens het afwassen bv. Ach ja, je kunt naar slechter muziek luisteren
Het is een song die eigenlijk nog steeds bij mij groeit. Het is verder een uitstekende song! Heel catchy, heeft heerlijke hooks, is completely uplifting ook. Heerlijke gitaarsolo van Peter ook, klinkt bijna alsof een solo achterstevoren afgespeeld wordt. Bij Monster heb ik nooit zo heel erg op de lyrics gelet vroeger en dat ga ik nu ook niet doen. Meest van de tijd heb ik geen idee waarover het gaat, maar dat geeft niet, gewoon lekker rocken Een heel sterke openingstrack en leadsingle, je kunt slechter openen. Wat een swagger! Voor velen een fave R.E.M. song, zeker in Amerika waar de Monster singles het opvallend genoeg beter deden dan de Automatic singles. Crush with Eyeliner is, op Star 69 kort na in het begin, altijd mijn überfave track van Monster geweest en zal dat altijd blijven. Hier ook gewoon weer diezelfde wah wah distorted in dit geval heerlijk jankende gitaarsound, maar vooral ook Michael's vocals buried in the mix, prachteffect! Hoe hij hier zingt ook, lui, spottend, bijna onthecht, heerlijk! Met Thurston Moore van SY op backing vocals. Hier heb ik wel altijd goed naar de lyrics geluisterd, al heb ik nog niet echt een goed idee waar het over gaat, maar hey 'She's a sad tomato', briljant! Mooie verzen ook, maar vooral een heerlijk refrein, dat ook ietwat lui en vertraagd klinkt en op het eind maar door gaat. Ik ga hier heel erg goed op
King of Comedy was een experiment van de band om zo mechanisch als mogelijk te klinken. Nou, dat is ze goed gelukt
De band was uiteindelijk niet echt tevreden met het eindresultaat, speelde het ook nooit live, omdat dat bijna niet te doen was. Voor veel mensen een van hun slechtste tracks. Maar ik ben sowieso niet iemand die al teveel vergelijkt. Ik beoordeel de song op zichzelf, ik vind 'm ontzettend heerlijk! Michael heeft zelden zo geklonken als hier and i love it. Verder is het een heel dansbare en gruizige song met heerlijke ritmes waar alle instrumenten aan bijdragen. Ik ben er wel verzot op, de humor ook I Don't Sleep, I Dream was al snel een fave. Het verbaast me als ik zie hoe kort de track eigenlijk duurt. Voor mijn gevoel duurde die altijd rond de 5 minuten rond '95 toen ik het album beluisterde. Fijne rustige, bezwerende en hypnotiserende song met een andere, maar erg mooie gitaarsound. Toch wel een highlight op het album voor mij met vooral een erg fijn refrein. Verder weet ik er niet veel meer over te zeggen
Met Star 69 is de rust voorbij. De meest rockende song op de plaat en voor de bandleden een van de leukste songs van het album om live te spelen. Star 69 is voor iedereen wel bekend als het redial nummer. Michael schreef er een leuke tekst op over een misdrijf, een who dunnit zeg maar. Michael weet wie er belde, wie het gedaan heeft doordat ie * 69 belde
Ik vind 'm nog steeds goed en erg leuk, maar minder dan in het begin. Behoort niet tot de überfaves, daarvoor is het ms toch iets te lightweight qua songmateriaal. Strange Currencies is de Everybody Hurts van Monster, het is iig in hetzelfde time signature geschreven. Vond ik in het begin een schitterend nummer, werd wat later wel wat minder, maar nu vind ik 'm 'gewoon' mooi. Ook een single, geen heel groot succes, kwam in veel landen ongeveer tot halverwege de charts. Vooral de gitaar in het refrein dat op het eind nog een keer extra zonder vocals mag schinen is bijzonder mooi te noemen. Al moet ik zeggen dat Michael ook passievol op dreef is op deze track.
Tongue is de oddity op het album wat mij betreft, maar elk album moet die wel hebben. Voor mij een schitterende track geworden. Heeft wel de New Orleans feel van sommige Automatic tracks, niet zo gek als je bedenkt dat die stad voor de opnames van dit album ook weer bezocht werd. De laatste single van het album. Heerlijk dat orgel, ben ik sowieso fan van, maar t is toch wel Michael die in de spotlight staat met zijn prachtige falsetto. Iets wat ik in die tijd bij Bono ook waardeerde. Wat een heerlijk laidback ritme heeft deze song ook, beetje als een walsje.
Bang and Blame is mijn fave na Crush, wat een heerlijke song! Was de 2e single, deed het over het algemeen een klein tikje minder in de charts dan Kenneth, maar niet veel minder. Een duidelijke stil luid stil song, prachtig gedaan wel! Geheimzinnig en depressief klinkend ook wel, zeker in de tijd toen ik 16/17 was, niet per se mijn gemakkelijkste tijd. Dus paste deze song mij zeer goed
Mooi die eenzame losse klanken van de gitaar in de verzen, hoe verzin je zoiets! Kan alleen R.E.M. denk ik Maar ook het chorus is onweerstaanbaar. Verder valt de percussie hier erg op, dat soort songs vind ik sowieso knap. Michael is ook gewoon in vorm met mijn vertwijfeld, licht verdrietig klinkende zang en lyrics. Met Rain Phoenix (zus van) en Lynda Stipe (zus van) op achtergrondzang oa. Wat een topsong! En gelukkig keren we weer helemaal terug naar Monster's signature sound met die swaggergitaar en Michael's vocals diep begraven in de mix met I Took Your Name. Was bij het uitkomen van het album een instant fave voor me en nog wel. Gewoon weer diezelfde drive als bij een Kenneth of Crush, ahhh man! Heerlijk die uithalen van de gitaar ook tussendoor. Hier ook weer zo'n fijne, kleine doch haunting solo van Peter halverwege de song. Rock On!
Let Me In had ik in het begin best moeite mee. Ik heb lang niet geweten dat het een song voor/over Kurt Cobain was. Ik vond het niet echt een liedje, in ieder geval niet zoals veel liedjes op dit album. Meer een gruizige bak herrie. Maar nu vind ik die gruizige bak herrie van die distorted gitaar, dit keer met Mike Mills op gitaar, echt prachtig! De gitaar die in bezit was van Kurt, maar door Courtney aan Peter gegeven werd na Kurt's dood. Kurt en Courtney waren ook directe buren van Peter Buck. Peter was even daarvoor naar Seattle verhuisd en Kurt en Courtney waren megafan en kochten het huis naast hem. Michael zingt hier prachtig en emotievol. In zijn lyrics probeert hij Kurt te bereiken. 'Laat me binnen, laat me je bereiken, laat me je uit de rotsituatie halen waar je in zit'. Maar helaas, we weten allemaal de treurige uitkomst.
Circus Envy had ik in het begin ook wel moeite mee, vond het maar een beetje rommelig onduidelijke noisy song. Iets te staccato ook ofzo. Nog steeds geen heel grote fave, maar wel erg lekker toch wel. Vooral de refreinen hier en de distortion die je zowat door de hele song hoort zijn fijne elementen. Op een bepaalde manier misschien wel de meest rauwe track van het album. Klinkt nog een beetje demo-achtig. Ms is dit dan wel de grungetrack van Monster
Met You zijn we aan het einde van het album gekomen en zo klonk de band ook nog nooit eigenlijk. Ja, wat is het eigenlijk, shoegaze? Ik vind het wel een fijne track wel, heel hypnotiserend weer. Beetje Oddfellows 90s stijl? Ja, wie weet...wel duidelijk een laatste track van een album. Grungy en shoegazey laten we het daar maar op houden, qua vibe dan
Ik vind 'm in ieder geval perfect op het album passen, een passend einde van de reis die Monster heet. Eindoordeel: Kan ik hier 5 sterren aan kwijt net als bij de 2 albums hiervoor? Nee, dat niet! Staat hier een World Leader Pretend of een Orange Crush op? Nee, ook niet. Maar Monster als geheel is zo'n rewarding listen voor mij en het geheel is meer dan de som der delen. Het album heeft ook een speciaal plekje bij mij zoals jullie konden lezen. Het is ms ook het meest vreemde album uit hun discografie, maar ms ook op een bepaalde manier hun 'leukste' album om te luisteren. Ik zou 'm in ieder geval niet willen missen
Een dikke 4,5 sterren 4,5 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. Monster
4. Green
5. Document
6. Fables of the Reconstruction
7. Murmur
8. Lifes Rich Pageant
9. Reckoning
10. Chronic Town
R.E.M. - Murmur (1983)
6
geplaatst: 4 januari 2022, 17:18 uur
R.E.M. - Murmur (1983)
En toen werd het na de succesvolle Chronic Town EP tijd voor de Athens, GA. boys om hun eerste full length op te nemen. I.R.S. wilde dat ze dat deden met producer Stephen Hague, later bekend van oa New Order en Pet Shop Boys. Maar die was in de ogen van de boys veel te perfectionistisch, met ettelijke takes en allerlei foefjes als synthesizers, iets waar de boys en dan vooral Bill Berry een broertje dood aan hadden.
Dus vroegen ze weer aan I.R.S. om met Mitch Easter te mogen werken en na een proefsong (Pilgrimage) waren ze overtuigd. Uiteindelijk werd het het duo Easter/Don Dixon die voor de productie zorgden. Die waren veel relaxter en deden alleen takes over als ze echt onvoldoende waren, dus dat was wel lekker werken
Murmur werd een hit bij publiek en pers en terecht! Alhoewel derivative van The Byrds oa toch een totaal eigenlijk geluid. Eigenlijk al een heel stuk volwassener dan Chronic Town en introspectiever.
Beter openen dan met Radio Free Europe kan eigenlijk niet, een stuiterbal van een song, alhoewel een andere mix dan de singlerelease.
Beetje zoals een U2 Boy ook met hun 'sterkste' worp I Will Follow begint, de aandacht is er meteen Die eeuwige janglepartij van Peter Buck onder bijna al hun songs door verveelt echt nooit.
Pilgrimage is ook wel een fave, maar ja zo zijn er velen. Stil, Luid, Stil ipv Luid, Stil, Luid van Pixies, ze waren er gewoon eerder bij De song heeft het ritme van een trein en een echt zalig refrein
Laughing heeft een heerlijke zomerse feel, complete vrijheid, heerlijk! Swingend ook, geweldig effortless! Past eigenlijk perfect ook qua feel bij de prijstrack van het album Talk About the Passion, niet voor niets 10e in Johan en Luigi's gezamenlijke R.E.M. top 200
De verzen zijn al heerlijk, maar na dat hupje ook weer hier zo'n zomerse eeuwig wegdrijffeel op dat refrein. Niet voor niets ook 1 van Thom Yorke's fave R.E.M. songs Klassieker meteen al en dat op je eerste album!
Met Moral Kiosk ook weer een faveje in aantocht, heerlijke ritmes en klappend drumwerk van Bill icm met Peter's af en toe zeurende gitaar en ook hier weer zo dansbaar door dat uptempo wiegende. Dansbare indie nog voordat indie dansbaar was Perfect Circle is echt zo'n zorgeloos jeugdanthem, zoals ook johan de witt mij vandaag nog liet weten, alsof je met weemoed naar de vergeelde kinderfoto's uit je jeugd aan het kijken bent in opa en oma's tuin, melancholish! Wat een prachtmelodie ook! Voor Catapult geldt hetzelfde eigenlijk, maar dan op een wat andere speelse manier. Een song die ik net nog een paar keer moest horen, omdat het zo'n verslavend uplifting meezingrefrein heeft
Hetzelfde geldt ook wel voor het Byrds-y jangly Sitting Still, ook weer zo effortlessly heerlijk. Hier zijn de verzen zelfs prachtiger dan het refrein, dat zegt ook wel wat. 9-9 was mijn fave bij eerste beluistering van Murmur jaren terug, ws omdat er zoveel in gebeurt en doordat het zo'n geweldige drive heeft in zowel de verzen als de geheimzinnige en duistere refreinen. Een beetje dezelfde heerlijke hooks en twists als in Moral Kiosk, maar dan nog wat extremer. Had het op dit niveau doorgegaan had er ms wel een extreem hoog cijfer in gezeten, maar met Shaking Through komt er voor mij een iets mindere track aan. Nog steeds wel prima, maar toch iets minder dan het hiervoor gebodene, laat Johan het maar niet horen Je kan duidelijk horen waar Keane hun pianowerk vandaan heeft en het doet me zelfs een beetje denken aan Nick Cave & the Bad Seeds' Nature Boy. Ook hier weer die jeugdige onbezonnenheid, erg fijn We Walk is ook geen hoogvlieger, maar wel een leuk marcherend meefluitdeuntje, doet me qua sfeer denken aan songs op het eind van Lifes Rich Pageant, dat is wel grappig. We sluiten wel weer in stijl af met West of the Fields dat ook weer de vibe heeft van een Moral Kiosk en een 9-9. Maar qua klank past deze eindtrack ms nog wel het meest bij hun debuut EP Chronic Town, Wolves, Lower bv.
Een album beoordeel je als geheel vind ik en de afgelopen uren heb ik hier weer zoveel plezier aan beleefd, vandaar...
4,5 *
En toch was ik ook benieuwd geweest naar een eindresultaat met Stephen Hague achter de knoppen
1. Murmur
2. Chronic Town
En toen werd het na de succesvolle Chronic Town EP tijd voor de Athens, GA. boys om hun eerste full length op te nemen. I.R.S. wilde dat ze dat deden met producer Stephen Hague, later bekend van oa New Order en Pet Shop Boys. Maar die was in de ogen van de boys veel te perfectionistisch, met ettelijke takes en allerlei foefjes als synthesizers, iets waar de boys en dan vooral Bill Berry een broertje dood aan hadden.
Dus vroegen ze weer aan I.R.S. om met Mitch Easter te mogen werken en na een proefsong (Pilgrimage) waren ze overtuigd. Uiteindelijk werd het het duo Easter/Don Dixon die voor de productie zorgden. Die waren veel relaxter en deden alleen takes over als ze echt onvoldoende waren, dus dat was wel lekker werken
Murmur werd een hit bij publiek en pers en terecht! Alhoewel derivative van The Byrds oa toch een totaal eigenlijk geluid. Eigenlijk al een heel stuk volwassener dan Chronic Town en introspectiever.
Beter openen dan met Radio Free Europe kan eigenlijk niet, een stuiterbal van een song, alhoewel een andere mix dan de singlerelease.
Beetje zoals een U2 Boy ook met hun 'sterkste' worp I Will Follow begint, de aandacht is er meteen
Die eeuwige janglepartij van Peter Buck onder bijna al hun songs door verveelt echt nooit. Pilgrimage is ook wel een fave, maar ja zo zijn er velen. Stil, Luid, Stil ipv Luid, Stil, Luid van Pixies, ze waren er gewoon eerder bij
De song heeft het ritme van een trein en een echt zalig refrein Laughing heeft een heerlijke zomerse feel, complete vrijheid, heerlijk! Swingend ook, geweldig effortless! Past eigenlijk perfect ook qua feel bij de prijstrack van het album Talk About the Passion, niet voor niets 10e in Johan en Luigi's gezamenlijke R.E.M. top 200
De verzen zijn al heerlijk, maar na dat hupje ook weer hier zo'n zomerse eeuwig wegdrijffeel op dat refrein. Niet voor niets ook 1 van Thom Yorke's fave R.E.M. songs
Klassieker meteen al en dat op je eerste album!Met Moral Kiosk ook weer een faveje in aantocht, heerlijke ritmes en klappend drumwerk van Bill icm met Peter's af en toe zeurende gitaar en ook hier weer zo dansbaar door dat uptempo wiegende. Dansbare indie nog voordat indie dansbaar was
Perfect Circle is echt zo'n zorgeloos jeugdanthem, zoals ook johan de witt mij vandaag nog liet weten, alsof je met weemoed naar de vergeelde kinderfoto's uit je jeugd aan het kijken bent in opa en oma's tuin, melancholish! Wat een prachtmelodie ook! Voor Catapult geldt hetzelfde eigenlijk, maar dan op een wat andere speelse manier. Een song die ik net nog een paar keer moest horen, omdat het zo'n verslavend uplifting meezingrefrein heeft Hetzelfde geldt ook wel voor het Byrds-y jangly Sitting Still, ook weer zo effortlessly heerlijk. Hier zijn de verzen zelfs prachtiger dan het refrein, dat zegt ook wel wat. 9-9 was mijn fave bij eerste beluistering van Murmur jaren terug, ws omdat er zoveel in gebeurt en doordat het zo'n geweldige drive heeft in zowel de verzen als de geheimzinnige en duistere refreinen. Een beetje dezelfde heerlijke hooks en twists als in Moral Kiosk, maar dan nog wat extremer. Had het op dit niveau doorgegaan had er ms wel een extreem hoog cijfer in gezeten, maar met Shaking Through komt er voor mij een iets mindere track aan. Nog steeds wel prima, maar toch iets minder dan het hiervoor gebodene, laat Johan het maar niet horen
Je kan duidelijk horen waar Keane hun pianowerk vandaan heeft en het doet me zelfs een beetje denken aan Nick Cave & the Bad Seeds' Nature Boy. Ook hier weer die jeugdige onbezonnenheid, erg fijn We Walk is ook geen hoogvlieger, maar wel een leuk marcherend meefluitdeuntje, doet me qua sfeer denken aan songs op het eind van Lifes Rich Pageant, dat is wel grappig. We sluiten wel weer in stijl af met West of the Fields dat ook weer de vibe heeft van een Moral Kiosk en een 9-9. Maar qua klank past deze eindtrack ms nog wel het meest bij hun debuut EP Chronic Town, Wolves, Lower bv. Een album beoordeel je als geheel vind ik en de afgelopen uren heb ik hier weer zoveel plezier aan beleefd, vandaar...
4,5 *
En toch was ik ook benieuwd geweest naar een eindresultaat met Stephen Hague achter de knoppen
1. Murmur
2. Chronic Town
R.E.M. - New Adventures in Hi-fi (1996)
13
geplaatst: 11 januari 2022, 23:55 uur
R.E.M. - New Adventures in Hi-Fi (1996)
Inmiddels was het mij wel duidelijk geworden dat R.E.M. een band geworden was van om het jaar een album ipv elk jaar een album in de 80s (wat ik alleen toen nog niet wist) uit te brengen. Om het jaar een album vond ik al best wel veel, er waren niet heel veel bands in de 90s die dat deden volgens mij. Maar waar ik een volger was van U2, INXS, Simple Minds, Depeche Mode etc. voelde dat voor mij nog niet per se zo met R.E.M., ook al was ik verzot op Automatic for the People en Monster, ik ging niet achter hun 80s albums aan ofzo. Ik wilde al wel Out of Time scoren, de hoes ervan alleen al sprak me erg aan, maar die bleef (bij Plato), jaar in jaar uit steeds 40 gulden. Andere albums zakten wel in prijs, maar die dus niet. En ik kende de singles al wel en had geen zin om 40 gulden te dokken voor een paar 'overige' nummers. Had ik 'm maar gewoon beluisterd instead in de platenzaak, want die overige nummers waren wel een Low, Belong en Country Feedback om er maar een paar te noemen, nu behorend tot mijn geliefdste R.E.M. tracks. En om een of andere reden ging ik ook niet voor hun 80s albums bij de platenzaak. Alle albums voor Automatic en na New Adventures in Hi-Fi leerde ik in het jaar 2008 pas kennen, omdat mijn vriendin wel alles in de kast had staan. Ze zong vaak ook mee als er weer eens zo'n vroeg I.R.S. album op stond en zong gewoon de hele Driver 8 of So. Central Rain of wat dan ook woord voor woord mee. Iets wat ik zelfs nu nog niet kan, zelfs niet bij de albums die ik al heel lang ken. Maar in mijn late teens en twenties ging mijn muzieksmaak ook meerdere keren verschillende kanten uit, zowel qua bands als qua stijlen en genres.
1996 was het jaar dat ik ging studeren en ik ging vaak met een medestudent platenzaken af om daar albums te luisteren en of te kopen. Hij introduceerde me in die tijd met de bands die ik blijkbaar gemist had van de Grunge era, met name Alice in Chains (inmiddels al lang een van mijn fave bands sowieso) en Stone Temple Pilots. Maar ik leerde via hem ook oa. Limp Bizkit, Korn, Deftones en zelfs een spookycore album van Vanilla Ice kennen en die klonk nog best aardig ook
Van Korn en Deftones staan nog steeds respectievelijk hun eerste 3 en 4 albums in de kast. Toentertijd was ik er verzot op, maar Korn komt niet meer in de cd speler, van Deftones af en toe een paar songs en Limp Bizkit heb ik nooit serieus genomen.
En op een die van die platenzaakdagen (ws boring colleges skippend) kwam ik het nieuwe R.E.M. album tegen. Ik zag 'm liggen en dacht 'hey een nieuwe R.E.M.' Ik wist niet eens dat ze er een uit hadden. Monster was natuurlijk pas van 2 jaar geleden, maar dat voelde op dat moment eerder een eeuwigheid. Ms heb je sowieso zo'n soort besef in je tienerjaren, dat alles maar eeuwig duurt. Nu is een jaar in een zucht om bv...zucht Ik weet nog dat de hoes me erg aansprak, ik vond 'm prachtig. Dus toch maar ff het album een spin geven aldaar, even een kans geven, wat snippets beluisteren. Toen ik de openingstrack hoorde vond ik dat al erg mooi en met de 2e track wist ik het zeker, dat album zou ik meteen mee naar huis nemen. Verder klonken veel andere songs ook rockend en dat paste dus perfect bij de fase waar ik in zat. Voor dit niet rock/metal album maakte ik in die zin dus graag een uitzondering
De band sloot hun monsterlijke (in meerdere opzichten) Monster tour aan het eind van 1995 in hun eigen thuisstaat Georgia af met 3 concerten aldaar. Van die 3 concerten werd een docu gemaakt genaamd Road Movie. Een beetje zoals Tourfilm voor Green was. Er werden tijdens de Monster tour al songs van het nieuw uit te komen album gespeeld zoals Undertow, Binky the Doormat en The Wake-Up Bomb. En op Road Movie doet ook violiste Amanda Brown mee, van The Go-Betweens. Tijdens de tour werden er tijdens soundchecks oa nieuwe songs uitgeprobeerd en demo's van gemaakt zodat ze er later in de studio mee verder konden. Alleen voor E-Bow had Michael toen al lyrics klaar liggen. De bedoeling voor de band was om een live on the road feel te krijgen op het volgende album. Voor mijn gevoel is ze dat wel aardig gelukt Het zou producer Scott Litt's laatste album voor de band zijn, evenals voor Bill Berry die het hierna wel gezien had met het leven als popster met alles wat daar bijkomt. Hij schijnt nu bijna alleen nog maar gitaar te spelen en zei een aantal jaren terug dat hij drummen al die tijd eigenlijk maar niks vond
Het is een lang album van de boys en toen ik de tracklist bekeek voor ik 'm nog een aantal keer draaide voor deze review kon ik me niet meer bedenken hoe bv Undertow, Departure en Low Desert ook alweer klonken. Ik had echt geen idee, tot ik ze ook daadwerkelijk weer gehoord had. En toen was het wel van o ja, maar meestal is dat toch geen goed teken Bij dit album had ik wel eens, pak de beste 8/9 songs en je hebt een album van 40/45 minuten, ms was dat wel beter geweest. Maar moet ik er ook meteen bij zeggen, dat zou echt afdoen aan de reis die het album is nu ik 'm zo weer een paar keer gehoord heb. Dus toch maar het album zo laten
Het album begint al meteen goed met een van de beste songs: How the West Was Won and Where It Got Us. Schitterende titel alleen al. Prachtig die pianotoetsen, evenzo het orgel met die lange tonen die wisselen. Michael die even prachtig, een beetje rauw binnensmonds lijkt te zingen. Subtiel, niet overheersend gitaarwerk, een lieflijk refrein en doorwrochte uithalen van Michael. Compleet met een jazzy en dissonante bridge. Het mooiste vind ik toch wel hoe het op het einde maar door lijkt te gaan met die piano, orgel en gitaar in desolaatheid. Het desolate van de eenzame weg en de woestijn. Die sound heeft deze track en het hele album ook wel, ik vind dat prachtig en dat hebben ze ook goed gevonden. Velen hebben moeite met die doffe en eentonige sound met weinig nuanceverschillen zoals ze 't noemen, maar ik vind het geweldig en uniek in hun discografie.
The Wake-Up Bomb knalt er gelijk lekker in, ik vond 'm meteen werelds. De song die ms ook het meest nog aan Monster doet denken. De glam-y gitaarsound, Michael's over the top zang en vooral de maffe upbeat chorus toch wel, beetje anders dan de verzen die mijn favoriet zijn. Heerlijk wat Peter hier op gitaar doet. Hier vind ik de overgang na 3 minuten het mooist met die scherpe gitaarklanken en waar Michael nog ff helemaal los gaat 'Again...', heerlijk! Topsong!
En het niveau blijft even hoog met New Test Leper, een dikke fave van Michael zelf ook en dit album is toevallig ook zijn meest fave R.E.M. album, closely gevolgd door Reveal. Michael Michael toch. Een prachtige ballad worden we hier voorgeschoteld. Het orgel heeft hier ook weer een belangrijke rol, mooi ook het kleine en prachtige gitaarwerk van Peter eronder en Michael zingt prachtig bedeesd in deze track. Een track met veel emotie voor mij. Ook hier weer een bjoeti van een korte bridge van de boys, iets waar ze wel patent op hebben en dan die schurende gitaar erachteraan, mooi!
Met Undertow komen we bij een iets mindere track terecht, maar echt heel veel minder nou ook weer niet. Dit is typisch zo'n reis, beweging etc track in zijn ritme, zoals er wel meer van op het album staan. Het refrein is ok, voor mij zijn de verzen beter, zeker met die distorted gitaar van Peter eronder, heel groovy wel. Michael's vocals kan ik ook wel waarderen hier, zeker als hij de hoogte in gaat.
Ik zeg denk ik niet teveel als ik zeg dat E-Bow de beste track van het hele album is. Toen en nog steeds en ms gewoon sowieso een top 5 song van de band in general. Ws ook de eerste keer dat ik Patti Smith hoorde in mijn leven, je kunt slechter starten dan met een song als deze. Het was de eerste single van het album, kwam tot 4 in de UK (ik had daar geboren moeten worden en niet hier), deed het erg matig in de VS en kwam in NL niet verder dan de tipparade. De song gaat over zijn vriend River Phoenix en de lyrics zijn eigenlijk een brief, een 'letter never sent'. De E-Bow is een apparaatje dat ervoor zorgt dat een gitaar als een viool gaat klinken en dat kunnen we prachtig horen in deze song. Een heel mysterieuze track dat nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet. De muziek is op allerlei momenten prachtig, Michael zingt bijzonder mooi en Patti's bijdrage is fenomenaal, wat ze met haar stem hier uitdrukt, prachtig! Een majestic return to form na Monster zou je kunnen zeggen Niet helemaal een idee waar de tekst precies over gaat, maar de woorden gekozen en zo in elkaar gezet doet af en toe aan beat poetry denken, ook hoe hij het voordraagt.
En dan volgt er met Leave andermaal een prachttrack. Ik wist eerst niet wat ik hoorde, dat R.E.M. zo'n song kon maken met die sirene erdoorheen, totaal niet iets voor hen, maar wel briljant. Totaal iets wel voor hen ms Perfect gebruikt ook in de superleuke film A Life Less Ordinary. Hun langste song? Ws wel! Tot de sirene is het al prachtig understated. En daarna is het gewoon sonic heaven met die sirene en gitaar. Een heerlijke trip incl. Michael's zang. Verzen en refreinen zijn even prima wat mij betreft. Een hypnotiserend trip!
En na Leave volgt uiteraard Departure Een song die ik vroeger nooit zo heel geweldig vond, maar eigenlijk alleen maar is gaan groeien. Dit is de no nonsense plankgas 3 minuten rocker van het album. Vooral de manier hoe Michael zingt of zijn woorden spit eigenlijk vind ik erg fijn. Maar ook het heerlijk snelle tempo in de muziek en vooral de gitaar. Errug lekker nummer toch wel!
Bittersweet Me, ook een single, is meer midtempo. Vond ik vroeger wel ok of iets meer dan dat, maar nu ik 'm zo weer gehoord heb is dit toch ook wel een semi-topper. Vooral de laidback easy verzen, heerlijk! Maar ook het refrein, zeker het begin kan me erg bekoren. Zulke songs waren ze gewoon erg goed in.
Be Mine is het rustpuntje op het album, maar is voor mij een grootse song. Voor velen niet veel aan, las ik al op meerdere plekken. Ok, er gebeurt ms niet echt heel veel of klinkt het niet als je ordinary song qua structuur. Maar ik vind het een prachtlied! De muziek klinkt een beetje als een loop waar je in zit. De song zit vol met gevoel en emotie. Hoe Michael zingt, maar vooral de gitaar hier vind ik echt hemels, zeker als het full blast gaat in het refrein, dat is zo uplifting en ontroerend. En helemaal naar het einde toe als die andere gitaar met zn sound dwars door je ziel gaat zagen en ook Michael gaat daar prachtig in mee!
Binky the Doormat, hun vreemdste titel lijkt me
Niet een van mijn faves, maar zeker wel leuk. Past wel een beetje bij Bittersweet Me. Vooral het refrein is wel goed. Echt weer een roadsong qua feel en toch ook wel prettig gitaarwerk. Mike Mills, hier door mij nog niet eerder genoemd, mag ook weer meedoen op de achtergrond. De laatste minuut van de song is het fijnst.
Zither vind ik zelf een heerlijke instrumental, echt een fijne track. Ik bedenk me dit nu net, maar het doet me een beetje denken aan Endgame. Ook heerlijk easy laidback met een countrytwang. Gewoon een fijn moment op het album voordat we naar de laatste 3 songs gaan.
So Fast, So Numb is een kleine song zou je zeggen, normaal gesproken niet een van de beste songs, maar voor velen toch een groot favoriet en voor mij ook. Een heerlijke track, heerlijk hoe rokerig Michael zingt hier. Een song waar je ook meteen lekker inknalt met die drums, een geweldig ritme en flow en Peter is subliem hier op gitaar. Kan er niks slechts over zeggen. Echt een topsong!
Low Desert is ietsje minder dan So Fast, maar ook nog gewoon een fijn lekker nummertje. Een beetje een luie song met die luie gitaar ook. Heerlijk het orgel hier, past perfect en even heerlijk Michael's zang en hey hey's. De titel zegt het natuurlijk al, maar het klinkt ook echt als een woestijnsong.
En dan is ms wel het mooiste bewaard gebleven voor het einde van het album. Electrolite is een prachtige parel van een closer. Concurreert op sommige dagen echt wel met E-Bow voor de fave song positie. Een heerlijke pianoloop of wals zo je wil, een beetje de Nightswimming van dit album. Een geweldig en gevoelvol liedje! Michael is in topvorm met zijn prachtlyrics en delivery, om verliefd op Michael te worden. Echt een Hollywoodsong qua feel ook. De song geeft een prachtige schets. Mooi de strijkers ook hier. En een briljant einde ook met 'I'm not scared, i'm outta here'.
Eindoordeel: zeker weten een van mijn fave albums van de band en normaal zet ik 'm ook net boven Monster. Maar ik was deze week zo verzot op Monster ook. Normaal bedenk ik bij mezelf: welk album kan ik echt niet missen van de 2 en dan zou ik Monster zeggen. Maar ik zal eerlijk zijn en er anders naar kijken. Als ik eerlijk ben heeft Monster net iets mindere momenten af en toe. Dus ik beoordeel ze wel precies hetzelfde, maar Hi-Fi komt dan net ff boven Monster terecht, voor nu dan
4,5 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Green
6. Document
7. Fables of the Reconstruction
8. Murmur
9. Lifes Rich Pageant
10. Reckoning
11. Chronic Town
Inmiddels was het mij wel duidelijk geworden dat R.E.M. een band geworden was van om het jaar een album ipv elk jaar een album in de 80s (wat ik alleen toen nog niet wist) uit te brengen. Om het jaar een album vond ik al best wel veel, er waren niet heel veel bands in de 90s die dat deden volgens mij. Maar waar ik een volger was van U2, INXS, Simple Minds, Depeche Mode etc. voelde dat voor mij nog niet per se zo met R.E.M., ook al was ik verzot op Automatic for the People en Monster, ik ging niet achter hun 80s albums aan ofzo. Ik wilde al wel Out of Time scoren, de hoes ervan alleen al sprak me erg aan, maar die bleef (bij Plato), jaar in jaar uit steeds 40 gulden. Andere albums zakten wel in prijs, maar die dus niet. En ik kende de singles al wel en had geen zin om 40 gulden te dokken voor een paar 'overige' nummers. Had ik 'm maar gewoon beluisterd instead in de platenzaak, want die overige nummers waren wel een Low, Belong en Country Feedback om er maar een paar te noemen, nu behorend tot mijn geliefdste R.E.M. tracks. En om een of andere reden ging ik ook niet voor hun 80s albums bij de platenzaak. Alle albums voor Automatic en na New Adventures in Hi-Fi leerde ik in het jaar 2008 pas kennen, omdat mijn vriendin wel alles in de kast had staan. Ze zong vaak ook mee als er weer eens zo'n vroeg I.R.S. album op stond en zong gewoon de hele Driver 8 of So. Central Rain of wat dan ook woord voor woord mee. Iets wat ik zelfs nu nog niet kan, zelfs niet bij de albums die ik al heel lang ken. Maar in mijn late teens en twenties ging mijn muzieksmaak ook meerdere keren verschillende kanten uit, zowel qua bands als qua stijlen en genres.
1996 was het jaar dat ik ging studeren en ik ging vaak met een medestudent platenzaken af om daar albums te luisteren en of te kopen. Hij introduceerde me in die tijd met de bands die ik blijkbaar gemist had van de Grunge era, met name Alice in Chains (inmiddels al lang een van mijn fave bands sowieso) en Stone Temple Pilots. Maar ik leerde via hem ook oa. Limp Bizkit, Korn, Deftones en zelfs een spookycore album van Vanilla Ice kennen en die klonk nog best aardig ook
Van Korn en Deftones staan nog steeds respectievelijk hun eerste 3 en 4 albums in de kast. Toentertijd was ik er verzot op, maar Korn komt niet meer in de cd speler, van Deftones af en toe een paar songs en Limp Bizkit heb ik nooit serieus genomen.
En op een die van die platenzaakdagen (ws boring colleges skippend) kwam ik het nieuwe R.E.M. album tegen. Ik zag 'm liggen en dacht 'hey een nieuwe R.E.M.' Ik wist niet eens dat ze er een uit hadden. Monster was natuurlijk pas van 2 jaar geleden, maar dat voelde op dat moment eerder een eeuwigheid. Ms heb je sowieso zo'n soort besef in je tienerjaren, dat alles maar eeuwig duurt. Nu is een jaar in een zucht om bv...zucht
Ik weet nog dat de hoes me erg aansprak, ik vond 'm prachtig. Dus toch maar ff het album een spin geven aldaar, even een kans geven, wat snippets beluisteren. Toen ik de openingstrack hoorde vond ik dat al erg mooi en met de 2e track wist ik het zeker, dat album zou ik meteen mee naar huis nemen. Verder klonken veel andere songs ook rockend en dat paste dus perfect bij de fase waar ik in zat. Voor dit niet rock/metal album maakte ik in die zin dus graag een uitzondering De band sloot hun monsterlijke (in meerdere opzichten) Monster tour aan het eind van 1995 in hun eigen thuisstaat Georgia af met 3 concerten aldaar. Van die 3 concerten werd een docu gemaakt genaamd Road Movie. Een beetje zoals Tourfilm voor Green was. Er werden tijdens de Monster tour al songs van het nieuw uit te komen album gespeeld zoals Undertow, Binky the Doormat en The Wake-Up Bomb. En op Road Movie doet ook violiste Amanda Brown mee, van The Go-Betweens. Tijdens de tour werden er tijdens soundchecks oa nieuwe songs uitgeprobeerd en demo's van gemaakt zodat ze er later in de studio mee verder konden. Alleen voor E-Bow had Michael toen al lyrics klaar liggen. De bedoeling voor de band was om een live on the road feel te krijgen op het volgende album. Voor mijn gevoel is ze dat wel aardig gelukt
Het zou producer Scott Litt's laatste album voor de band zijn, evenals voor Bill Berry die het hierna wel gezien had met het leven als popster met alles wat daar bijkomt. Hij schijnt nu bijna alleen nog maar gitaar te spelen en zei een aantal jaren terug dat hij drummen al die tijd eigenlijk maar niks vond Het is een lang album van de boys en toen ik de tracklist bekeek voor ik 'm nog een aantal keer draaide voor deze review kon ik me niet meer bedenken hoe bv Undertow, Departure en Low Desert ook alweer klonken. Ik had echt geen idee, tot ik ze ook daadwerkelijk weer gehoord had. En toen was het wel van o ja, maar meestal is dat toch geen goed teken
Bij dit album had ik wel eens, pak de beste 8/9 songs en je hebt een album van 40/45 minuten, ms was dat wel beter geweest. Maar moet ik er ook meteen bij zeggen, dat zou echt afdoen aan de reis die het album is nu ik 'm zo weer een paar keer gehoord heb. Dus toch maar het album zo laten Het album begint al meteen goed met een van de beste songs: How the West Was Won and Where It Got Us. Schitterende titel alleen al. Prachtig die pianotoetsen, evenzo het orgel met die lange tonen die wisselen. Michael die even prachtig, een beetje rauw binnensmonds lijkt te zingen. Subtiel, niet overheersend gitaarwerk, een lieflijk refrein en doorwrochte uithalen van Michael. Compleet met een jazzy en dissonante bridge. Het mooiste vind ik toch wel hoe het op het einde maar door lijkt te gaan met die piano, orgel en gitaar in desolaatheid. Het desolate van de eenzame weg en de woestijn. Die sound heeft deze track en het hele album ook wel, ik vind dat prachtig en dat hebben ze ook goed gevonden. Velen hebben moeite met die doffe en eentonige sound met weinig nuanceverschillen zoals ze 't noemen, maar ik vind het geweldig en uniek in hun discografie.
The Wake-Up Bomb knalt er gelijk lekker in, ik vond 'm meteen werelds. De song die ms ook het meest nog aan Monster doet denken. De glam-y gitaarsound, Michael's over the top zang en vooral de maffe upbeat chorus toch wel, beetje anders dan de verzen die mijn favoriet zijn. Heerlijk wat Peter hier op gitaar doet. Hier vind ik de overgang na 3 minuten het mooist met die scherpe gitaarklanken en waar Michael nog ff helemaal los gaat 'Again...', heerlijk! Topsong!
En het niveau blijft even hoog met New Test Leper, een dikke fave van Michael zelf ook en dit album is toevallig ook zijn meest fave R.E.M. album, closely gevolgd door Reveal. Michael Michael toch
. Een prachtige ballad worden we hier voorgeschoteld. Het orgel heeft hier ook weer een belangrijke rol, mooi ook het kleine en prachtige gitaarwerk van Peter eronder en Michael zingt prachtig bedeesd in deze track. Een track met veel emotie voor mij. Ook hier weer een bjoeti van een korte bridge van de boys, iets waar ze wel patent op hebben en dan die schurende gitaar erachteraan, mooi! Met Undertow komen we bij een iets mindere track terecht, maar echt heel veel minder nou ook weer niet. Dit is typisch zo'n reis, beweging etc track in zijn ritme, zoals er wel meer van op het album staan. Het refrein is ok, voor mij zijn de verzen beter, zeker met die distorted gitaar van Peter eronder, heel groovy wel. Michael's vocals kan ik ook wel waarderen hier, zeker als hij de hoogte in gaat.
Ik zeg denk ik niet teveel als ik zeg dat E-Bow de beste track van het hele album is. Toen en nog steeds en ms gewoon sowieso een top 5 song van de band in general. Ws ook de eerste keer dat ik Patti Smith hoorde in mijn leven, je kunt slechter starten dan met een song als deze. Het was de eerste single van het album, kwam tot 4 in de UK (ik had daar geboren moeten worden en niet hier), deed het erg matig in de VS en kwam in NL niet verder dan de tipparade. De song gaat over zijn vriend River Phoenix en de lyrics zijn eigenlijk een brief, een 'letter never sent'. De E-Bow is een apparaatje dat ervoor zorgt dat een gitaar als een viool gaat klinken en dat kunnen we prachtig horen in deze song. Een heel mysterieuze track dat nog steeds niets aan kracht heeft ingeboet. De muziek is op allerlei momenten prachtig, Michael zingt bijzonder mooi en Patti's bijdrage is fenomenaal, wat ze met haar stem hier uitdrukt, prachtig! Een majestic return to form na Monster zou je kunnen zeggen
Niet helemaal een idee waar de tekst precies over gaat, maar de woorden gekozen en zo in elkaar gezet doet af en toe aan beat poetry denken, ook hoe hij het voordraagt. En dan volgt er met Leave andermaal een prachttrack. Ik wist eerst niet wat ik hoorde, dat R.E.M. zo'n song kon maken met die sirene erdoorheen, totaal niet iets voor hen, maar wel briljant. Totaal iets wel voor hen ms
Perfect gebruikt ook in de superleuke film A Life Less Ordinary. Hun langste song? Ws wel! Tot de sirene is het al prachtig understated. En daarna is het gewoon sonic heaven met die sirene en gitaar. Een heerlijke trip incl. Michael's zang. Verzen en refreinen zijn even prima wat mij betreft. Een hypnotiserend trip! En na Leave volgt uiteraard Departure
Een song die ik vroeger nooit zo heel geweldig vond, maar eigenlijk alleen maar is gaan groeien. Dit is de no nonsense plankgas 3 minuten rocker van het album. Vooral de manier hoe Michael zingt of zijn woorden spit eigenlijk vind ik erg fijn. Maar ook het heerlijk snelle tempo in de muziek en vooral de gitaar. Errug lekker nummer toch wel! Bittersweet Me, ook een single, is meer midtempo. Vond ik vroeger wel ok of iets meer dan dat, maar nu ik 'm zo weer gehoord heb is dit toch ook wel een semi-topper. Vooral de laidback easy verzen, heerlijk! Maar ook het refrein, zeker het begin kan me erg bekoren. Zulke songs waren ze gewoon erg goed in.
Be Mine is het rustpuntje op het album, maar is voor mij een grootse song. Voor velen niet veel aan, las ik al op meerdere plekken. Ok, er gebeurt ms niet echt heel veel of klinkt het niet als je ordinary song qua structuur. Maar ik vind het een prachtlied! De muziek klinkt een beetje als een loop waar je in zit. De song zit vol met gevoel en emotie. Hoe Michael zingt, maar vooral de gitaar hier vind ik echt hemels, zeker als het full blast gaat in het refrein, dat is zo uplifting en ontroerend. En helemaal naar het einde toe als die andere gitaar met zn sound dwars door je ziel gaat zagen en ook Michael gaat daar prachtig in mee!
Binky the Doormat, hun vreemdste titel lijkt me
Niet een van mijn faves, maar zeker wel leuk. Past wel een beetje bij Bittersweet Me. Vooral het refrein is wel goed. Echt weer een roadsong qua feel en toch ook wel prettig gitaarwerk. Mike Mills, hier door mij nog niet eerder genoemd, mag ook weer meedoen op de achtergrond. De laatste minuut van de song is het fijnst.
Zither vind ik zelf een heerlijke instrumental, echt een fijne track. Ik bedenk me dit nu net, maar het doet me een beetje denken aan Endgame. Ook heerlijk easy laidback met een countrytwang. Gewoon een fijn moment op het album voordat we naar de laatste 3 songs gaan.
So Fast, So Numb is een kleine song zou je zeggen, normaal gesproken niet een van de beste songs, maar voor velen toch een groot favoriet en voor mij ook. Een heerlijke track, heerlijk hoe rokerig Michael zingt hier. Een song waar je ook meteen lekker inknalt met die drums, een geweldig ritme en flow en Peter is subliem hier op gitaar. Kan er niks slechts over zeggen. Echt een topsong!
Low Desert is ietsje minder dan So Fast, maar ook nog gewoon een fijn lekker nummertje. Een beetje een luie song met die luie gitaar ook. Heerlijk het orgel hier, past perfect en even heerlijk Michael's zang en hey hey's. De titel zegt het natuurlijk al, maar het klinkt ook echt als een woestijnsong.
En dan is ms wel het mooiste bewaard gebleven voor het einde van het album. Electrolite is een prachtige parel van een closer. Concurreert op sommige dagen echt wel met E-Bow voor de fave song positie. Een heerlijke pianoloop of wals zo je wil, een beetje de Nightswimming van dit album. Een geweldig en gevoelvol liedje! Michael is in topvorm met zijn prachtlyrics en delivery, om verliefd op Michael te worden. Echt een Hollywoodsong qua feel ook. De song geeft een prachtige schets. Mooi de strijkers ook hier. En een briljant einde ook met 'I'm not scared, i'm outta here'.
Eindoordeel: zeker weten een van mijn fave albums van de band en normaal zet ik 'm ook net boven Monster. Maar ik was deze week zo verzot op Monster ook. Normaal bedenk ik bij mezelf: welk album kan ik echt niet missen van de 2 en dan zou ik Monster zeggen. Maar ik zal eerlijk zijn en er anders naar kijken. Als ik eerlijk ben heeft Monster net iets mindere momenten af en toe. Dus ik beoordeel ze wel precies hetzelfde, maar Hi-Fi komt dan net ff boven Monster terecht, voor nu dan
4,5 *
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Green
6. Document
7. Fables of the Reconstruction
8. Murmur
9. Lifes Rich Pageant
10. Reckoning
11. Chronic Town
R.E.M. - Out of Time (1991)
6
geplaatst: 6 januari 2022, 19:11 uur
R.E.M. - Out of Time (1991)
Na hun grootste tour ooit, de grueling Green Tour, en alle tours hiervoor was de band in dire need of een wat langere break. Hun laatste concert tijdens de Green tour sloten ze wel af met de hele Murmur en de hele Green integraal, back to back hun eerste en hun laatste album. Daar had ik wel bij willen zijn De break werd korter dan gedacht, want na een paar maanden wilden de heren alweer musiceren. Dit keer werd er opgenomen in Bearsville, New York. Peter Buck was inmiddels helemaal klaar met de electrische gitaar en wilde de mandolineweg verder gaan bewandelen oa. De band zelf wilde ook de ingeslagen weg van Green verder gaan bewandelen, nog meer andere instrumenten gaan gebruiken, zoals orgel voor Mike Mills. En de band wisselde ook vaak van instrumenten met elkaar, zie je het al voor je Peter op drums bv en Bill op gitaar Klaar was het ook met de politieke ondertoon, nog wel lichtjes covert hoorbaar op songs van Out of Time, maar veel minder uitgesproken dan op de albums hiervoor. Michael was daar ook wel een beetje klaar mee. Hij wilde niet de eeuwige polemist gaan uithangen, maar ook andere wegen verkennen. Meer lyrics in persoonlijke stijl, hij beschrijft Out of Time dan ook als 11 lovesongs. Dat heb ik er zelf nooit in gehoord, niet in elke song in ieder geval, maar ik zal dat in mijn oren knopen voor toekomstige beluisteringen. Belong en Low werden al live gespeeld tijdens de Green tour en vonden (gelukkig) hun weg op het nieuwe album. Eerste single Losing My Religion dat voorafging aan het album kreeg later de twijfelachtige eer om gebruikt te worden voor het fenomeen het LMR syndroom, nog altijd iets waar ik me niet echt in kan vinden Een mandolinesong dus weer, maar dit werd de meest herkenbare mandolineriedel dat Peter Buck ooit speelde of misschien wel ter wereld. Een leuke opwarmer als eerste single dacht de band, zodat we daarna de wereld kunnen bestormen met Shiny Happy People. Fate besliste anders. Losing My Religion, de onwaarschijnlijkste nr. 1 hit allertijden ms wel schoot in diverse landen als een komeet naar de topposities, vaak zelfs nr. 1, kreeg 2 grammy's (toen grammy's nog wat betekenden) en het album zelf kreeg er ook 1. Follow up single Shiny Happy People deed het juist een stuk minder in de charts. Erger zelfs, het werd (op termijn) door velen verfoeid en verafschuwd door de overdreven, niet op zijn plaats zijnde blijheid. Nooit begrepen overigens, ik vind 'm nog steeds heerlijk. Later alleen nog overtroffen door Everybody Hurts qua weerzin. In wat voor wereld leven we???!!! Dit was de tijd waarin Madchester floreerde en Grunge nog echt groot moest worden. Maar R.E.M. ging hun eigen weg in het muzikale landschap en gebruikte her en der wel wat elementen. Typisch ook voor hen om hun 'grunge' plaat te maken als de hype net voorbij is Out of Time dus, voor mij hun eerste complete album tot dan toe. Waar ik nog adolescentie hoor in Green is het hier volledig tot wasdom gekomen, echt volwassen geworden. En wat worden we hier getrakteerd met een overall eclectisch en folky album. Een album als een seizoen, de lente voor mij. Als in een bloementuin waarin het heerlijk toeven is, maar ook met elementen van (late) zomer, mijn 2 fave seizoenen dus Een album met een ondefinieerbare sprankeling ook. En die sprankel begint al meteen met de sprinkelende mandoline/gitaarklank van Peter Buck als een muziekdoosje in Radio Song, het open karakter van het intro van de song, ook te horen in de zang van Michael, die verwonderd klinkt. Waarna we in een groovy vibe raken met gitaren en orgel en een rappy Michael. Maar dit is toch nog geen rappen johan de witt? Deze song heeft zo'n heerlijke wah wah vibe, briljant! Voor mij een nr. 1 single. En KRS-One doet ook mooi zijn duit in het zakje. Gewoon een perfecte en vrolijke song, niet te vrolijk zoals sommigen vinden. Zo vernieuwend zijn de boys nog niet geweest. Compleet mee met de tijdgeest. Heerlijk ook de stringarrangements hier. Hey hey hey! Ms wel hun beste opener ooit! Meteen gevolgd door LMR, bizar. Wat een openingsduo. Volgens mij de eerste song van ze die ik leerde kennen op de middelbare school, we moesten 'm meezingen bij muziekles in 1991. Dat ging nog best aardig De lyrics begreep ik nog niet veel van nog, maar ondanks religion in de titel kwam de song op mij erg religieus over. De mysterieuze clip was ook niet weg te slaan op MTV en al gauw had ik 'm ook op cassettebandje en versleet 'm daar. Een ongrijpbare song, ws heeft het daarom de status die het heeft. Je leeft je helemaal in Michael en zijn lyrics in, het klinkt als een vertwijfelde man, beschreven vanuit het ik persectief, je gaat die reis met hem mee. Ms dat het mensen daarom zo aanspreekt, we hebben allemaal wel van dat soort ervaringen. Dat en de uit duizenden herkenbare riff van Peter natuurlijk. 1 lange vloeiende cadans is het ook, heerlijk! En dan volgt Low, gewoon weer een klasbak. De meest donkere song op het album. Subdued en mysterieus, je hebt eigenlijk helemaal niet door waar het over gaat, het klinkt heel poëtisch allemaal. Heerlijk die tokkelende gitaar, een ingekeerde Michael in de diepte. Het orgel en strijkers zorgen voor een treurig soaring bovenin en onderaan de song. En dit is allemaal tot nu toe al prachtig. Je verwacht eigenlijk helemaal geen uitbarsting, maar als ie komt, poi wat prachtig. Een catharsis! En het eindigt weer heel poëtisch met de 'hands all full of glory', pareltje!
Near Wild Heaven met Mike Mills op leadvocal is misschien wel hun meest onbezorgde song ooit, prachtig ook Michael's vocals op de achtergrond. Peter is weer heerlijk jangly hier en de pa-pa-pa-pa's zijn niet van de lucht. Alsof we in een onwaarschijnlijk mooie teletubbie-achtige wereld leven waar alles even mooi en pais en vree is. De bloemetjes en de bijtjes, heerlijk! En die feeling wordt eigenlijk perfect gecontinueerd met Endgame, hun mooiste 'instrumental', een beetje hun Get the Message. Heerlijk die diepe en warme sound van de fluit icm met Michael's la-da-da-da's erdoorheen. Ik zie me zo zitten op de hooibalen in de late middagzon in de oogstmaand Augustus. Hier kunnen ze wel een meditatie cd van maken van een uur. Endgame in een loop En de vrolijkheid blijft maar doorgaan met Shiny Happy People, ook een groot fave van me. De clip draagt daar zeker aan bij, ik vind het een oprechte en uitgelaten vrolijkheid. Heerlijk de gitaarriff en sound hier, de tudududu's, handgeklap, Kate Pierson' stem en bijdrage, heerlijk. Michael in uitgelaten topvorm hier, hij maakt het echte verschil samen met Kate. O man, ik word hier altijd zo shiny en happy van Wie niet? Helemaal op het eind met 'Here we go', dan moet eigenlijk de hele wereld even meedoen
En door met Belong, een nog veel mooiere song eigenlijk. Heerlijk hier die ratelende gitaar van Peter, de klappen van Bill, de achtergrondzang en Michael's zang, een beetje als door een megafoon. En dan vooral het refrein met Mike's hoge zang en daarna Michael's zang over de top daaroverheen. ER IS GEWOON NIETS MOOIERS, VERHEFFENDER EN LIBERATING DAN DAT!!! O sorry Dat icm met het onderwerp en lyrics dat zich een beetje magisch op de achtergrond afspeelt. Ontroerend tot op het bot, werkelijk!
En tot dat moment is er op het hele album wat mij betreft nog geen 1 flawmomentje geweest. Met Half a World Away komt voor mij het 'minste' nummer van het album langs. Maar hoe vaker ik 'm hoor, hoe mooier ie nog steeds wordt. Duidelijk qua song en klank nog het meest verwant met Green. Een goede song, maar net even iets minder bijzonder voor mij dan alles hiervoor. Texarkana maakt dat meer dan goed voor mij. De drive in de gitaar hier, de countrytwang, maar vooral Mike's mooiste leadvocal in zijn carrière wat mij betreft. Michael had even geen lyrics paraat, dus Mike stepped in Heerlijk ook de viool hier in het zogenaamde refrein, niet echt een refrein, maar goed Catch me if I fall... een track weer van ongekende schoonheid en hoe uplifting en sprankelend alweer, als die 40.000 stars in the evening En als bonus zingt Michael even verderop ook even mee
Country Feedback is mijn meest favoriete song R.E.M. song allertijden, zelden een song gehoord met zoveel zeggingskracht. Een song op diep niveau in alles. Qua lyrics die door merg en been gaan, de bijna wanhopige, boze en verslagen Michael in zijn zang. Die dissonante en jankende gitaar, heerlijk. Al het muzikale in deze song draagt daar trouwens aan bij. Prachtig tempo ook, als een naderend einde. Zelden zoiets zo mooi muzikaal verwoord horen worden. En dan helemaal in live uitvoeringen met Neil Young of Later bij Jools oa. waarin de 'Crazy what you could've had's' maar doorgaan tot je kapot en verslagen en uitgehuild op de grond ligt te kreperen. Mooi toch?
En toch ben ik blij dat we niet zo eindigen, maar vrolijk en uptempo Me in Honey, Michael samen met Kate Pierson weer, wat een heerlijke uitsmijter. Zalig het ritme van de gitaar, een soort wals. Michael en Kate zingen hun longen uit hun lijf, heerlijk! Een nummer weer om hartstikke vrolijk van te worden Ms niet hun beste nummer ooit, maar ik kan er geen flaw in vinden. Een perfecte afsluiter wat mij betreft. Gedreven, urgent klinkend, vrolijk en krachtig! Zoals het album ook begon eigenlijk
De beoordeling: Out of Time heeft alles wat ik zoek in een album. Op elk niveau, qua welke emotie dan ook, het is een perfecte muzikale trip en reis voor me. Ik voel me na dit album altijd zo voldaan en gelukkig, daarom voor mij het volle pond. Knap album dat daar nog overheen gaat
5 *
1. Out of Time
2. Green
3. Document
4. Fables of the Reconstruction
5. Murmur
6. Lifes Rich Pageant
7. Reckoning
8. Chronic Town
Na hun grootste tour ooit, de grueling Green Tour, en alle tours hiervoor was de band in dire need of een wat langere break. Hun laatste concert tijdens de Green tour sloten ze wel af met de hele Murmur en de hele Green integraal, back to back hun eerste en hun laatste album. Daar had ik wel bij willen zijn
De break werd korter dan gedacht, want na een paar maanden wilden de heren alweer musiceren. Dit keer werd er opgenomen in Bearsville, New York. Peter Buck was inmiddels helemaal klaar met de electrische gitaar en wilde de mandolineweg verder gaan bewandelen oa. De band zelf wilde ook de ingeslagen weg van Green verder gaan bewandelen, nog meer andere instrumenten gaan gebruiken, zoals orgel voor Mike Mills. En de band wisselde ook vaak van instrumenten met elkaar, zie je het al voor je Peter op drums bv en Bill op gitaar Klaar was het ook met de politieke ondertoon, nog wel lichtjes covert hoorbaar op songs van Out of Time, maar veel minder uitgesproken dan op de albums hiervoor. Michael was daar ook wel een beetje klaar mee. Hij wilde niet de eeuwige polemist gaan uithangen, maar ook andere wegen verkennen. Meer lyrics in persoonlijke stijl, hij beschrijft Out of Time dan ook als 11 lovesongs. Dat heb ik er zelf nooit in gehoord, niet in elke song in ieder geval, maar ik zal dat in mijn oren knopen voor toekomstige beluisteringen. Belong en Low werden al live gespeeld tijdens de Green tour en vonden (gelukkig) hun weg op het nieuwe album. Eerste single Losing My Religion dat voorafging aan het album kreeg later de twijfelachtige eer om gebruikt te worden voor het fenomeen het LMR syndroom, nog altijd iets waar ik me niet echt in kan vinden Een mandolinesong dus weer, maar dit werd de meest herkenbare mandolineriedel dat Peter Buck ooit speelde of misschien wel ter wereld. Een leuke opwarmer als eerste single dacht de band, zodat we daarna de wereld kunnen bestormen met Shiny Happy People. Fate besliste anders. Losing My Religion, de onwaarschijnlijkste nr. 1 hit allertijden ms wel schoot in diverse landen als een komeet naar de topposities, vaak zelfs nr. 1, kreeg 2 grammy's (toen grammy's nog wat betekenden) en het album zelf kreeg er ook 1. Follow up single Shiny Happy People deed het juist een stuk minder in de charts. Erger zelfs, het werd (op termijn) door velen verfoeid en verafschuwd door de overdreven, niet op zijn plaats zijnde blijheid. Nooit begrepen overigens, ik vind 'm nog steeds heerlijk. Later alleen nog overtroffen door Everybody Hurts qua weerzin. In wat voor wereld leven we???!!! Dit was de tijd waarin Madchester floreerde en Grunge nog echt groot moest worden. Maar R.E.M. ging hun eigen weg in het muzikale landschap en gebruikte her en der wel wat elementen. Typisch ook voor hen om hun 'grunge' plaat te maken als de hype net voorbij is Out of Time dus, voor mij hun eerste complete album tot dan toe. Waar ik nog adolescentie hoor in Green is het hier volledig tot wasdom gekomen, echt volwassen geworden. En wat worden we hier getrakteerd met een overall eclectisch en folky album. Een album als een seizoen, de lente voor mij. Als in een bloementuin waarin het heerlijk toeven is, maar ook met elementen van (late) zomer, mijn 2 fave seizoenen dus Een album met een ondefinieerbare sprankeling ook. En die sprankel begint al meteen met de sprinkelende mandoline/gitaarklank van Peter Buck als een muziekdoosje in Radio Song, het open karakter van het intro van de song, ook te horen in de zang van Michael, die verwonderd klinkt. Waarna we in een groovy vibe raken met gitaren en orgel en een rappy Michael. Maar dit is toch nog geen rappen johan de witt? Deze song heeft zo'n heerlijke wah wah vibe, briljant! Voor mij een nr. 1 single. En KRS-One doet ook mooi zijn duit in het zakje. Gewoon een perfecte en vrolijke song, niet te vrolijk zoals sommigen vinden. Zo vernieuwend zijn de boys nog niet geweest. Compleet mee met de tijdgeest. Heerlijk ook de stringarrangements hier. Hey hey hey! Ms wel hun beste opener ooit! Meteen gevolgd door LMR, bizar. Wat een openingsduo. Volgens mij de eerste song van ze die ik leerde kennen op de middelbare school, we moesten 'm meezingen bij muziekles in 1991. Dat ging nog best aardig De lyrics begreep ik nog niet veel van nog, maar ondanks religion in de titel kwam de song op mij erg religieus over. De mysterieuze clip was ook niet weg te slaan op MTV en al gauw had ik 'm ook op cassettebandje en versleet 'm daar. Een ongrijpbare song, ws heeft het daarom de status die het heeft. Je leeft je helemaal in Michael en zijn lyrics in, het klinkt als een vertwijfelde man, beschreven vanuit het ik persectief, je gaat die reis met hem mee. Ms dat het mensen daarom zo aanspreekt, we hebben allemaal wel van dat soort ervaringen. Dat en de uit duizenden herkenbare riff van Peter natuurlijk. 1 lange vloeiende cadans is het ook, heerlijk! En dan volgt Low, gewoon weer een klasbak. De meest donkere song op het album. Subdued en mysterieus, je hebt eigenlijk helemaal niet door waar het over gaat, het klinkt heel poëtisch allemaal. Heerlijk die tokkelende gitaar, een ingekeerde Michael in de diepte. Het orgel en strijkers zorgen voor een treurig soaring bovenin en onderaan de song. En dit is allemaal tot nu toe al prachtig. Je verwacht eigenlijk helemaal geen uitbarsting, maar als ie komt, poi wat prachtig. Een catharsis! En het eindigt weer heel poëtisch met de 'hands all full of glory', pareltje!Near Wild Heaven met Mike Mills op leadvocal is misschien wel hun meest onbezorgde song ooit, prachtig ook Michael's vocals op de achtergrond. Peter is weer heerlijk jangly hier en de pa-pa-pa-pa's zijn niet van de lucht. Alsof we in een onwaarschijnlijk mooie teletubbie-achtige wereld leven waar alles even mooi en pais en vree is. De bloemetjes en de bijtjes, heerlijk! En die feeling wordt eigenlijk perfect gecontinueerd met Endgame, hun mooiste 'instrumental', een beetje hun Get the Message. Heerlijk die diepe en warme sound van de fluit icm met Michael's la-da-da-da's erdoorheen. Ik zie me zo zitten op de hooibalen in de late middagzon in de oogstmaand Augustus. Hier kunnen ze wel een meditatie cd van maken van een uur. Endgame in een loop
En de vrolijkheid blijft maar doorgaan met Shiny Happy People, ook een groot fave van me. De clip draagt daar zeker aan bij, ik vind het een oprechte en uitgelaten vrolijkheid. Heerlijk de gitaarriff en sound hier, de tudududu's, handgeklap, Kate Pierson' stem en bijdrage, heerlijk. Michael in uitgelaten topvorm hier, hij maakt het echte verschil samen met Kate. O man, ik word hier altijd zo shiny en happy van Wie niet? Helemaal op het eind met 'Here we go', dan moet eigenlijk de hele wereld even meedoen En door met Belong, een nog veel mooiere song eigenlijk. Heerlijk hier die ratelende gitaar van Peter, de klappen van Bill, de achtergrondzang en Michael's zang, een beetje als door een megafoon. En dan vooral het refrein met Mike's hoge zang en daarna Michael's zang over de top daaroverheen. ER IS GEWOON NIETS MOOIERS, VERHEFFENDER EN LIBERATING DAN DAT!!! O sorry
Dat icm met het onderwerp en lyrics dat zich een beetje magisch op de achtergrond afspeelt. Ontroerend tot op het bot, werkelijk! En tot dat moment is er op het hele album wat mij betreft nog geen 1 flawmomentje geweest. Met Half a World Away komt voor mij het 'minste' nummer van het album langs. Maar hoe vaker ik 'm hoor, hoe mooier ie nog steeds wordt. Duidelijk qua song en klank nog het meest verwant met Green. Een goede song, maar net even iets minder bijzonder voor mij dan alles hiervoor. Texarkana maakt dat meer dan goed voor mij. De drive in de gitaar hier, de countrytwang, maar vooral Mike's mooiste leadvocal in zijn carrière wat mij betreft. Michael had even geen lyrics paraat, dus Mike stepped in
Heerlijk ook de viool hier in het zogenaamde refrein, niet echt een refrein, maar goed Catch me if I fall... een track weer van ongekende schoonheid en hoe uplifting en sprankelend alweer, als die 40.000 stars in the evening En als bonus zingt Michael even verderop ook even mee Country Feedback is mijn meest favoriete song R.E.M. song allertijden, zelden een song gehoord met zoveel zeggingskracht. Een song op diep niveau in alles. Qua lyrics die door merg en been gaan, de bijna wanhopige, boze en verslagen Michael in zijn zang. Die dissonante en jankende gitaar, heerlijk. Al het muzikale in deze song draagt daar trouwens aan bij. Prachtig tempo ook, als een naderend einde. Zelden zoiets zo mooi muzikaal verwoord horen worden. En dan helemaal in live uitvoeringen met Neil Young of Later bij Jools oa. waarin de 'Crazy what you could've had's' maar doorgaan tot je kapot en verslagen en uitgehuild op de grond ligt te kreperen. Mooi toch?
En toch ben ik blij dat we niet zo eindigen, maar vrolijk en uptempo
Me in Honey, Michael samen met Kate Pierson weer, wat een heerlijke uitsmijter. Zalig het ritme van de gitaar, een soort wals. Michael en Kate zingen hun longen uit hun lijf, heerlijk! Een nummer weer om hartstikke vrolijk van te worden Ms niet hun beste nummer ooit, maar ik kan er geen flaw in vinden. Een perfecte afsluiter wat mij betreft. Gedreven, urgent klinkend, vrolijk en krachtig! Zoals het album ook begon eigenlijk De beoordeling: Out of Time heeft alles wat ik zoek in een album. Op elk niveau, qua welke emotie dan ook, het is een perfecte muzikale trip en reis voor me. Ik voel me na dit album altijd zo voldaan en gelukkig, daarom voor mij het volle pond. Knap album dat daar nog overheen gaat
5 *
1. Out of Time
2. Green
3. Document
4. Fables of the Reconstruction
5. Murmur
6. Lifes Rich Pageant
7. Reckoning
8. Chronic Town
R.E.M. - Reckoning (1984)
5
geplaatst: 4 januari 2022, 22:59 uur
R.E.M. - Reckoning (1984)
Snel na het uitbrengen en touren van Murmur besloot de band alweer een nieuw album op te nemen. Ze schreven veel nieuw materiaal, zoveel zelfs dat Peter Buck een dubbelalbum wilde opnemen, de overige bandleden dachten daar anders over. Ze namen 22 songs op tijdens een sessie met Elliot Mazer, producer oa bekend van Neil Young. Korte tijd werd ook overwogen om hem te kiezen voor de opname van het album, maar het werd dus weer het vertrouwde duo Easter/Dixon. Vooral Dixon wilde het album doen klinken alsof ze het live speelden en ik moet zeggen dat ik het er wel aan af hoor, heel anders dan Murmur. Binnen 2-3 weken was het album opgenomen. De band en producers werden wel door I.R.S. en hun main chief flink onder druk gezet om het album commerciëler te maken, maar de band gaf daar, wijs genoeg, geen gehoor aan. De grootste uitdaging tijdens de opnames van Reckoning was om bruikbare vocals van Michael te krijgen, die was namelijk gesloopt door het vele touren in 1983. En ik moet zeggen dat ik dat id aan het album kan horen, maar ik vind dat op zich geen probleem verder. Ik wist eerst ook niet beter en vind het ook wel een beetje de charme van het album. Reckoning, bij uitstek het fave album heb ik al op veel plekken gelezen van de die hard oldschool R.E.M. fans, de fans die afhaakten bij Green. Dat laatste feit heb ik zelf nooit echt begrepen eigenlijk
Het album start met een typische opener, hoe anders ook Harborcoat is een pareltje, vooral het open en weidse refrein is zalig, maar ook de tussenstukken hebben een fijne ska-achtige vibe. 7 Chinese Bros. vind ik eigenlijk op gelijke hoogte staan als de opener. Ook weer een open sfeer en optimistische sound en een evenzo heerlijk refrein als Harborcoat, nog glinsterender ms wel. So. Central Rain, het prijsnummer van het album en hier past de zogenaamde 'vermoeide' zang van Michael perfect in de flow van de song. Ook weer een dikke fave van Thom Yorke Een prachtige en ontwapenende track met een heerlijk ritme. Pretty Persuasion was een oude track die ze al speelden op hun Murmur tour en eigenlijk niet nog wilden opnemen, de producers vonden echter anders. En maar goed ook, wat een fijne vaart zit erin, vooral in het refrein en ook weer hier zo'n heerlijk optimistische sound. Time After Time is het eerste rustmomentje op het album. Voor mij heeft dit totaal een Patti Smith/VU vibe. Een hypnotiserende song wel, mooi die gitaren over elkaar heen. Second Guessing is een aardig rechttoe rechtaan rocksong waar natuurlijk niks mis mee is en waar de band ook wel een beetje patent op heeft. Beetje dezelfde snelheid als een Pretty Persuasion. Fijne track, maar niet een van mijn faves. Letter Never Sent is een fijne staccato song bij tijd en wijle. Het is op songs als deze duidelijk te horen dat Peter Buck's gitaarsound minder jangly is dan op Murmur. Met Camera zijn we aanbeland bij het 2e rustpunt op het album, zeker wel een van mijn faves. Zeg maar de Perfect Circle van Reckoning, wel nog wat dieper en treuriger. De sound doet me af en toe aan Suede denken, heerlijk! En dan volgt met (Don't Go Back to) Rockville wat mij betreft de laatste song van het album, die feel heeft het echt. De 2e single van het album na So. Central Rain. Er is een heerlijke en goede countryband aan R.E.M. verloren gegaan. Een klassieker wel wat mij betreft en ook wel zo'n song waarbij het hele publiek meezingt, lijkt me
Maar dan volgt er met Little America dus nog een track. De snelste song van het album in feite, dus going out with a bang, ach waarom niet. Nu ik er zo over nadenk is het gewoon de versnelde versie van 7 Chinese Bros., zo verkeerd dus nog niet
En waar plaats ik deze tot nu toe in hun discografie. Chronic Town heeft natuurlijk het nadeel een EP te zijn. Murmur heeft duidelijk mijn voorkeur, daar vind ik het songmateriaal over het algemeen nog net wat beter en dat album geeft me ook gewoon meer plezier. Maar ook dit is weer gewoon een fijn en (erg) goed album van ze. Ik zet 'm op gelijke hoogte met Chronic Town.
4,25 *
1. Murmur
2. Reckoning
3. Chronic Town
Snel na het uitbrengen en touren van Murmur besloot de band alweer een nieuw album op te nemen. Ze schreven veel nieuw materiaal, zoveel zelfs dat Peter Buck een dubbelalbum wilde opnemen, de overige bandleden dachten daar anders over. Ze namen 22 songs op tijdens een sessie met Elliot Mazer, producer oa bekend van Neil Young. Korte tijd werd ook overwogen om hem te kiezen voor de opname van het album, maar het werd dus weer het vertrouwde duo Easter/Dixon. Vooral Dixon wilde het album doen klinken alsof ze het live speelden en ik moet zeggen dat ik het er wel aan af hoor, heel anders dan Murmur. Binnen 2-3 weken was het album opgenomen. De band en producers werden wel door I.R.S. en hun main chief flink onder druk gezet om het album commerciëler te maken, maar de band gaf daar, wijs genoeg, geen gehoor aan. De grootste uitdaging tijdens de opnames van Reckoning was om bruikbare vocals van Michael te krijgen, die was namelijk gesloopt door het vele touren in 1983. En ik moet zeggen dat ik dat id aan het album kan horen, maar ik vind dat op zich geen probleem verder. Ik wist eerst ook niet beter en vind het ook wel een beetje de charme van het album. Reckoning, bij uitstek het fave album heb ik al op veel plekken gelezen van de die hard oldschool R.E.M. fans, de fans die afhaakten bij Green. Dat laatste feit heb ik zelf nooit echt begrepen eigenlijk
Het album start met een typische opener, hoe anders ook
Harborcoat is een pareltje, vooral het open en weidse refrein is zalig, maar ook de tussenstukken hebben een fijne ska-achtige vibe. 7 Chinese Bros. vind ik eigenlijk op gelijke hoogte staan als de opener. Ook weer een open sfeer en optimistische sound en een evenzo heerlijk refrein als Harborcoat, nog glinsterender ms wel. So. Central Rain, het prijsnummer van het album en hier past de zogenaamde 'vermoeide' zang van Michael perfect in de flow van de song. Ook weer een dikke fave van Thom Yorke Een prachtige en ontwapenende track met een heerlijk ritme. Pretty Persuasion was een oude track die ze al speelden op hun Murmur tour en eigenlijk niet nog wilden opnemen, de producers vonden echter anders. En maar goed ook, wat een fijne vaart zit erin, vooral in het refrein en ook weer hier zo'n heerlijk optimistische sound. Time After Time is het eerste rustmomentje op het album. Voor mij heeft dit totaal een Patti Smith/VU vibe. Een hypnotiserende song wel, mooi die gitaren over elkaar heen. Second Guessing is een aardig rechttoe rechtaan rocksong waar natuurlijk niks mis mee is en waar de band ook wel een beetje patent op heeft. Beetje dezelfde snelheid als een Pretty Persuasion. Fijne track, maar niet een van mijn faves. Letter Never Sent is een fijne staccato song bij tijd en wijle. Het is op songs als deze duidelijk te horen dat Peter Buck's gitaarsound minder jangly is dan op Murmur. Met Camera zijn we aanbeland bij het 2e rustpunt op het album, zeker wel een van mijn faves. Zeg maar de Perfect Circle van Reckoning, wel nog wat dieper en treuriger. De sound doet me af en toe aan Suede denken, heerlijk! En dan volgt met (Don't Go Back to) Rockville wat mij betreft de laatste song van het album, die feel heeft het echt. De 2e single van het album na So. Central Rain. Er is een heerlijke en goede countryband aan R.E.M. verloren gegaan. Een klassieker wel wat mij betreft en ook wel zo'n song waarbij het hele publiek meezingt, lijkt me Maar dan volgt er met Little America dus nog een track. De snelste song van het album in feite, dus going out with a bang, ach waarom niet. Nu ik er zo over nadenk is het gewoon de versnelde versie van 7 Chinese Bros., zo verkeerd dus nog niet
En waar plaats ik deze tot nu toe in hun discografie. Chronic Town heeft natuurlijk het nadeel een EP te zijn. Murmur heeft duidelijk mijn voorkeur, daar vind ik het songmateriaal over het algemeen nog net wat beter en dat album geeft me ook gewoon meer plezier. Maar ook dit is weer gewoon een fijn en (erg) goed album van ze. Ik zet 'm op gelijke hoogte met Chronic Town.
4,25 *
1. Murmur
2. Reckoning
3. Chronic Town
R.E.M. - Reveal (2001)
1
geplaatst: 26 mei 2025, 10:50 uur
The Lifting 8,50
I've Been High 8,00
All the Way to Reno (You're Gonna Be a Star) 8,50
She Just Wants to Be 7,50
Disappear 8,00
Saturn Return 7,75
Beat a Drum 8,25
Imitation of Life 9,50
Summer Turns to High 7,25
Chorus and the Ring 7,50
I'll Take the Rain 8,75
Beachball 8,25
8,15 (4,08*)
I've Been High 8,00
All the Way to Reno (You're Gonna Be a Star) 8,50
She Just Wants to Be 7,50
Disappear 8,00
Saturn Return 7,75
Beat a Drum 8,25
Imitation of Life 9,50
Summer Turns to High 7,25
Chorus and the Ring 7,50
I'll Take the Rain 8,75
Beachball 8,25
8,15 (4,08*)
R.E.M. - Up (1998)
6
geplaatst: 15 januari 2022, 11:18 uur
R.E.M. - Up (1998)
Up leerde ik dus 10 jaar na dato pas kennnen. Ik kan me herinneren dat ik de Daysleeper video op MTV zag en wat viel me dat toch tegen toen. Ik vond het helemaal geen geweldig liedje en veel te soft ook vergeleken met de harde muziek die ik toen draaide. En toen verloor ik R.E.M. dus lang uit het oog. Kan me ook van geen enkel ander nummer of andere single van Up herinneren dat ik 'm gehoord zou hebben in die tijd. Misschien dat het me dan toch over de streep getrokken zou hebben. R.E.M. was dus Up en ik Down zou je kunnen zeggen Veel meer valt er ook niet over te zeggen. Tot ik 'm dus in 2008 hoorde en toen vond ik het een 'weird collection of songs'. Had er niet direct een albumgevoel bij. Dat kwam na een aantal luisterbeurten wel goed. Ik hield vooral van de sfeer van het album als geheel ipv veel losse songs. Een prachtige sfeer vond ik Up hebben. Het album toen vaak beluisterd en het ging steeds meer groeien. Denk wel dat ie nu bij me is uitgegroeid als ik 'm nu weer zo hoor
Bill Berry vertrok dus na dit album, al schijnt hij nog meegedaan te hebben toen het album startte. Maar op een gegeven moment vertrok hij dus en kwamen er sessiemuzikanten en een drumcomputer voor in de plaats. Producer werd Pat McCarthy die al engineer was geweest bij de vorige 2 albums en ook had gewerkt met de likes of U2, Madonna, The Waterboys en Counting Crows oa. Hij zou 3 albums aanblijven. Hun 3 'electronische' albums zeg maar, waarvan Up dus de eerste was. Nigel Godrich, Radiohead's producer assisteerde hem. Nooit gedacht dat R.E.M. de electronic kant op zou gaan eigenlijk. Maar volgens de band zou het album hetzelfde geklonken met Bill Berry, dus hem verwijten kun je het ook niet
De eerste keer ook dat Michael zo tevreden was met zijn lyrics dat ze in het boekje terecht kwamen. Michael wilde ook diffuser gaan schrijven, zoals een Patti Smith en anderen ook deden. 'Automatic unconscious stuff' zoal hij het zelf noemde. Voor mij heeft het album meestens een religieuze of spirituele feel zo je wil en dat spreekt me er het meeste in aan. Er kwamen 4 singles van Up, waarvan er 3 in de charts kwamen. Eigenlijk alleen in de UK deden ze het goed, 2 keer in de top 10, elders bijna helemaal niet. 'Uiteraard' verkocht Up weer slechter dan het album daarvoor. Maar R.E.M. was helemaal niet bezig ook met commercial sales, het moest voor hen interessant blijven om muziek te maken, aldus Mike Mills. Nieuwe wegen bewandelen en dergelijke. Er waren geen plannen om te touren, maar nadat promotionele live activiteiten een succes bleken besloten ze dat in 1999 alsnog 4 maanden in Amerika en Europa te gaan doen.
Aiportman zet eigenlijk meteen de toon voor de rest van het album. Deze sound kunnen we veel verwachten. Ethereal, klein en meditatief. Electronisch ingetogen. Een song ook die ze gewoon live speelden in een 6 minuten versie, ach ja waarom niet Vond ik eerst niet heel veel aan, maar na vaker beluisteren vind ik 'm wel mooi en chill.
Lotus is ms wel de song op het album waarvan je kunt zeggen dat het de meest straightforward catchy popsong is. Eigenlijk totaal anders dan welke song ook, dat je je afvraagt of ie wel op het album past. Ik vind van wel, ik vind het een lekker nummer al had ik er in het begin wel moeite mee. Mike Mills heeft er iig een hekel aan. Groovy electronic kun je wel zeggen. Fijn easy laidback gitaarwerk en een scherp sarcastisch zingende Michael. Een fijne popper toch wel. Trippy like a hippy, zoiets Fijne track!
Suspicion is de 4 single van het album al kwam ie nergens in de charts terecht. Niet echt een single ook. Sluit eigenlijk perfect aan bij Airportman. Als ik deze hoor moet ik ook aan het album Reveal of Around the Sun denken, albums die nog komen moesten. Een mooie song wel, soms ietsje te saai voor me wel, ms door de lengte, maar overall kan ie me wel bekoren. Ook weer een trage meditatieve sfeer.
Hope is tamelijk electronisch en meer uptempo. Het klinkt als een Leonard Cohen song en dat vond Stipey zelf ook en gaf hem dan ook een writing credit. Ik hoor 'm net iets liever dan Suspicion denk ik. Aardige song wel.
Met At My Most Beautiful begint voor mij het album pas echt. Alles hiervoor is leuk en aardig en all over the place, maar vanaf hier gaat er cohesie in het album komen. Duidelijk een Beach Boys sfeer. De drums dragen daar ook aan bij, de tududu's, mooi pianowerk ook. Michael klonk zelden lieflijker en zachter dan hier. Had perfect in een Michael Winterbottom film gepast rond die tijd. De song heeft een fijn ritme ook. Een pareltje wel.
The Apologist is ook weer zo'n goede en fijne song. De electronica doet hier een beetje Oosters aan, die gitaarriedel of sitar of wat het ook is af en toe, heerlijk! Briljant om je song the Apologist te noemen en dan met 'I'm sorry, so sorry' in het refrein. Ja, vind ik dan Duidelijk behorend tot de betere tracks van het album, lekker laidback 60s sfeertje ook wel. Na So. Central Rain nog eens een song met I'm Sorry erin
Sad Professor is ook weer zo'n mooie song. Hier is het refrein het mooist met die gitaar erbij. Beetje treurige en verdrietige song ook wel. Kan me echt zo'n zielige professor voorstellen voor wie niets in het leven echt werkt. Mooi hoe gevoelvol Michael hier zingt ook.
You're in the Air is wel een prototype Up song moet ik zeggen. Maar het lijkt ook wel op songs van Around the Sun. Een beetje psychedelisch ook af en toe, maar vooral lieflijk. Fijn gitaarwerk ook hier. Ook hier weer die mooie Oosterse sfeer. Up lijkt me echt zo'n heerlijk album om in de metro van Tokyo te draaien. Hun Japanse album zeg maar Voor mij gewoon weer een erg mooie song met een prachtig refrein.
Walk Unafraid is voor heel veel mensen hun meest fave of bijna meest fave van het album. Ik vind het een (erg) goede song, maar ik heb er nooit de übertopper in gehoord. Zeker een mooie song, zeker dat galopperende naar het refrein toe en het refrein zelf. Ik denk voor die mensen ook vanwege het thema en de tekst. Een life-affirming song. Zo van, ondanks alles i walk unafraid en dat kan ik best goed begrijpen Een mooie song met een mooie boodschap dus.
Why Not Smile vind ik zelf dan weer mooier. Een klein liedje. Schitterend hoe er steeds meer instrumenten bijkomen. Heerlijk die droning sound op de achtergrond bv, maar vooral het zachte gitaarloopje, prachtig! En dan nog eens die donkere piano en vervreemde electrische gitaar verderop. En dan nog eens Michael die lieflijk en troostend klinkt. Ik ga erg goed op dit soort songs.
Daysleeper, de eerste single, vond ik dus niet echt super in het begin, maar behoort nu tot mijn fave songs van het album. Ook wel apart om je bekendste song op het eind van het album te hebben. Alhoewel, nu ik er weer zo naar luister is dit ms wel de Man on the Moon van dit album, niet in de laatste plaats door de countrytwang die de song heeft, maar ook qua sfeer. Net als deze een late track op het album. Michael zingt hier werkelijk prachtig, zo helder en duidelijk, heerlijk hoe hij de hoogte in gaat. Mooie clip toch ook wel. Een schitterend refrein, maar ook de verzen zijn zeer mooi.
Diminished/I'm Not Over You is voor velen verre van hun fave song, maar dit is dus voor mij mijn fave song. Er gaat zoveel sfeer en gevoel vanuit. Vanaf de start van de song al. Een heerlijk wat Oosters sfeertje weer, heerlijk de klanken van de toetsen hier. Een wat verdrietige, depressieve, maar voor mij ook totaal soothing song. Michael's zang ook hier, fenomenaal. Dat raakt diep. De hele lange aanloop in de verzen naar het droevige deel van 'Does she know i sing' en dan door naar dat ontzettend uplifting refrein, één lang stuk geweldige muziek, 'Sing along' met die achtergrondvocals erbij, zo mooi! Zo mooi als Find the River hadden ze tot dan niet meer geklonken.
Elke keer weer kip-pen-vel. En na de song krijgen we nog een kleine snippet met Michael op gitaar.
Parakeet is typisch zo'n een na laatste song van het album. Zo'n song die je meestal vergeet, maar die ook onderschat is vaak. Een Spinvis heeft er ook patent op bv met 'Hij danst', maar zo heeft hij er nog meer. Aparte song wel, zeker de verzen, maar de refreinen passen dan eigenlijk weer perfect bij Diminished hiervoor. Al is ie hier nog meer transcendental. Onderschat pareltje dus wel. En ook hier weer die sfeer alsof ik in Tokyo rondloop
Falls to Climb is de afsluitende track van het album. Voor velen de favoriet van het album of de een na favoriet en dat kan ik wel begrijpen. De band heeft er zelf een docu naar vernoemd, dus die zullen ook wel uitermate tevreden zijn geweest Begrafenissong heb ik ook ergens gelezen. Misschien omdat je dan in dat gat valt en er dan uit wil klimmen, maar ws toch meer figuurlijk gezien . Een bezinnende en meditatieve song met een beetje late Nick Cave vibe in de song qua muziek, maarja zij waren dus eerder Een liberating song ook wel, catharsissong ook, niet in de laatste plaats door het 'I am Free' op het einde. Prachtsong met prachtlyrics.
Eindoordeel: ik heb dit album nog een paar keer extra moeten beluisteren, omdat ik het moeilijk vond om te bepalen waar ik deze moest plaatsen in hun discografie. Sowieso hebben heel veel albums 4,5 * bij mij zie ik. Al zou dat met decimalen werkende toch soms wel wat tienden verschillen. Ik wil dit album ook niet te kort doen, maar het is lastig vergelijken met hun 80s albums bv. Ondanks het wat in kwaliteit verschillende beginkwartet af en toe is het vanaf At My Most Beautiful 1 glorieuze aaneenschakeling van bijna alleen maar prachtsongs. Dat en het feit dat Up bij mij toch wel een tamelijk speciaal plekje heeft (ik ben dol op de sound van het album) zorgt ervoor dat ie net onder Monster komt, maar wel boven alle 80s albums, omdat ik het als geheel een prettiger luisterervaring vind. Een 5 * album heb ik er nooit helemaal in gehoord, laat sommigen dat hier maar niet horen Daarom 4,5 *.
1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Lifes Rich Pageant
11. Reckoning
12. Chronic Town
Up leerde ik dus 10 jaar na dato pas kennnen. Ik kan me herinneren dat ik de Daysleeper video op MTV zag en wat viel me dat toch tegen toen. Ik vond het helemaal geen geweldig liedje en veel te soft ook vergeleken met de harde muziek die ik toen draaide. En toen verloor ik R.E.M. dus lang uit het oog. Kan me ook van geen enkel ander nummer of andere single van Up herinneren dat ik 'm gehoord zou hebben in die tijd. Misschien dat het me dan toch over de streep getrokken zou hebben. R.E.M. was dus Up en ik Down zou je kunnen zeggen
Veel meer valt er ook niet over te zeggen. Tot ik 'm dus in 2008 hoorde en toen vond ik het een 'weird collection of songs'. Had er niet direct een albumgevoel bij. Dat kwam na een aantal luisterbeurten wel goed. Ik hield vooral van de sfeer van het album als geheel ipv veel losse songs. Een prachtige sfeer vond ik Up hebben. Het album toen vaak beluisterd en het ging steeds meer groeien. Denk wel dat ie nu bij me is uitgegroeid als ik 'm nu weer zo hoor Bill Berry vertrok dus na dit album, al schijnt hij nog meegedaan te hebben toen het album startte. Maar op een gegeven moment vertrok hij dus en kwamen er sessiemuzikanten en een drumcomputer voor in de plaats. Producer werd Pat McCarthy die al engineer was geweest bij de vorige 2 albums en ook had gewerkt met de likes of U2, Madonna, The Waterboys en Counting Crows oa. Hij zou 3 albums aanblijven. Hun 3 'electronische' albums zeg maar, waarvan Up dus de eerste was. Nigel Godrich, Radiohead's producer assisteerde hem. Nooit gedacht dat R.E.M. de electronic kant op zou gaan eigenlijk. Maar volgens de band zou het album hetzelfde geklonken met Bill Berry, dus hem verwijten kun je het ook niet
De eerste keer ook dat Michael zo tevreden was met zijn lyrics dat ze in het boekje terecht kwamen. Michael wilde ook diffuser gaan schrijven, zoals een Patti Smith en anderen ook deden. 'Automatic unconscious stuff' zoal hij het zelf noemde. Voor mij heeft het album meestens een religieuze of spirituele feel zo je wil en dat spreekt me er het meeste in aan. Er kwamen 4 singles van Up, waarvan er 3 in de charts kwamen. Eigenlijk alleen in de UK deden ze het goed, 2 keer in de top 10, elders bijna helemaal niet. 'Uiteraard' verkocht Up weer slechter dan het album daarvoor. Maar R.E.M. was helemaal niet bezig ook met commercial sales, het moest voor hen interessant blijven om muziek te maken, aldus Mike Mills. Nieuwe wegen bewandelen en dergelijke. Er waren geen plannen om te touren, maar nadat promotionele live activiteiten een succes bleken besloten ze dat in 1999 alsnog 4 maanden in Amerika en Europa te gaan doen.
Aiportman zet eigenlijk meteen de toon voor de rest van het album. Deze sound kunnen we veel verwachten. Ethereal, klein en meditatief. Electronisch ingetogen. Een song ook die ze gewoon live speelden in een 6 minuten versie, ach ja waarom niet
Vond ik eerst niet heel veel aan, maar na vaker beluisteren vind ik 'm wel mooi en chill. Lotus is ms wel de song op het album waarvan je kunt zeggen dat het de meest straightforward catchy popsong is. Eigenlijk totaal anders dan welke song ook, dat je je afvraagt of ie wel op het album past. Ik vind van wel, ik vind het een lekker nummer al had ik er in het begin wel moeite mee. Mike Mills heeft er iig een hekel aan. Groovy electronic kun je wel zeggen. Fijn easy laidback gitaarwerk en een scherp sarcastisch zingende Michael. Een fijne popper toch wel. Trippy like a hippy, zoiets
Fijne track! Suspicion is de 4 single van het album al kwam ie nergens in de charts terecht. Niet echt een single ook. Sluit eigenlijk perfect aan bij Airportman. Als ik deze hoor moet ik ook aan het album Reveal of Around the Sun denken, albums die nog komen moesten. Een mooie song wel, soms ietsje te saai voor me wel, ms door de lengte, maar overall kan ie me wel bekoren. Ook weer een trage meditatieve sfeer.
Hope is tamelijk electronisch en meer uptempo. Het klinkt als een Leonard Cohen song en dat vond Stipey zelf ook en gaf hem dan ook een writing credit. Ik hoor 'm net iets liever dan Suspicion denk ik. Aardige song wel.
Met At My Most Beautiful begint voor mij het album pas echt. Alles hiervoor is leuk en aardig en all over the place, maar vanaf hier gaat er cohesie in het album komen. Duidelijk een Beach Boys sfeer. De drums dragen daar ook aan bij, de tududu's, mooi pianowerk ook. Michael klonk zelden lieflijker en zachter dan hier. Had perfect in een Michael Winterbottom film gepast rond die tijd. De song heeft een fijn ritme ook. Een pareltje wel.
The Apologist is ook weer zo'n goede en fijne song. De electronica doet hier een beetje Oosters aan, die gitaarriedel of sitar of wat het ook is af en toe, heerlijk! Briljant om je song the Apologist te noemen en dan met 'I'm sorry, so sorry' in het refrein. Ja, vind ik dan
Duidelijk behorend tot de betere tracks van het album, lekker laidback 60s sfeertje ook wel. Na So. Central Rain nog eens een song met I'm Sorry erin Sad Professor is ook weer zo'n mooie song. Hier is het refrein het mooist met die gitaar erbij. Beetje treurige en verdrietige song ook wel. Kan me echt zo'n zielige professor voorstellen voor wie niets in het leven echt werkt. Mooi hoe gevoelvol Michael hier zingt ook.
You're in the Air is wel een prototype Up song moet ik zeggen. Maar het lijkt ook wel op songs van Around the Sun. Een beetje psychedelisch ook af en toe, maar vooral lieflijk. Fijn gitaarwerk ook hier. Ook hier weer die mooie Oosterse sfeer. Up lijkt me echt zo'n heerlijk album om in de metro van Tokyo te draaien. Hun Japanse album zeg maar
Voor mij gewoon weer een erg mooie song met een prachtig refrein. Walk Unafraid is voor heel veel mensen hun meest fave of bijna meest fave van het album. Ik vind het een (erg) goede song, maar ik heb er nooit de übertopper in gehoord. Zeker een mooie song, zeker dat galopperende naar het refrein toe en het refrein zelf. Ik denk voor die mensen ook vanwege het thema en de tekst. Een life-affirming song. Zo van, ondanks alles i walk unafraid en dat kan ik best goed begrijpen
Een mooie song met een mooie boodschap dus. Why Not Smile vind ik zelf dan weer mooier. Een klein liedje. Schitterend hoe er steeds meer instrumenten bijkomen. Heerlijk die droning sound op de achtergrond bv, maar vooral het zachte gitaarloopje, prachtig! En dan nog eens die donkere piano en vervreemde electrische gitaar verderop. En dan nog eens Michael die lieflijk en troostend klinkt. Ik ga erg goed op dit soort songs.
Daysleeper, de eerste single, vond ik dus niet echt super in het begin, maar behoort nu tot mijn fave songs van het album. Ook wel apart om je bekendste song op het eind van het album te hebben. Alhoewel, nu ik er weer zo naar luister is dit ms wel de Man on the Moon van dit album, niet in de laatste plaats door de countrytwang die de song heeft, maar ook qua sfeer. Net als deze een late track op het album. Michael zingt hier werkelijk prachtig, zo helder en duidelijk, heerlijk hoe hij de hoogte in gaat. Mooie clip toch ook wel. Een schitterend refrein, maar ook de verzen zijn zeer mooi.
Diminished/I'm Not Over You is voor velen verre van hun fave song, maar dit is dus voor mij mijn fave song. Er gaat zoveel sfeer en gevoel vanuit. Vanaf de start van de song al. Een heerlijk wat Oosters sfeertje weer, heerlijk de klanken van de toetsen hier. Een wat verdrietige, depressieve, maar voor mij ook totaal soothing song. Michael's zang ook hier, fenomenaal. Dat raakt diep. De hele lange aanloop in de verzen naar het droevige deel van 'Does she know i sing' en dan door naar dat ontzettend uplifting refrein, één lang stuk geweldige muziek, 'Sing along' met die achtergrondvocals erbij, zo mooi! Zo mooi als Find the River hadden ze tot dan niet meer geklonken.
Elke keer weer kip-pen-vel. En na de song krijgen we nog een kleine snippet met Michael op gitaar.
Parakeet is typisch zo'n een na laatste song van het album. Zo'n song die je meestal vergeet, maar die ook onderschat is vaak. Een Spinvis heeft er ook patent op bv met 'Hij danst', maar zo heeft hij er nog meer. Aparte song wel, zeker de verzen, maar de refreinen passen dan eigenlijk weer perfect bij Diminished hiervoor. Al is ie hier nog meer transcendental. Onderschat pareltje dus wel. En ook hier weer die sfeer alsof ik in Tokyo rondloop
Falls to Climb is de afsluitende track van het album. Voor velen de favoriet van het album of de een na favoriet en dat kan ik wel begrijpen. De band heeft er zelf een docu naar vernoemd, dus die zullen ook wel uitermate tevreden zijn geweest
Begrafenissong heb ik ook ergens gelezen. Misschien omdat je dan in dat gat valt en er dan uit wil klimmen, maar ws toch meer figuurlijk gezien . Een bezinnende en meditatieve song met een beetje late Nick Cave vibe in de song qua muziek, maarja zij waren dus eerder Een liberating song ook wel, catharsissong ook, niet in de laatste plaats door het 'I am Free' op het einde. Prachtsong met prachtlyrics. Eindoordeel: ik heb dit album nog een paar keer extra moeten beluisteren, omdat ik het moeilijk vond om te bepalen waar ik deze moest plaatsen in hun discografie. Sowieso hebben heel veel albums 4,5 * bij mij zie ik. Al zou dat met decimalen werkende toch soms wel wat tienden verschillen. Ik wil dit album ook niet te kort doen, maar het is lastig vergelijken met hun 80s albums bv. Ondanks het wat in kwaliteit verschillende beginkwartet af en toe is het vanaf At My Most Beautiful 1 glorieuze aaneenschakeling van bijna alleen maar prachtsongs. Dat en het feit dat Up bij mij toch wel een tamelijk speciaal plekje heeft (ik ben dol op de sound van het album) zorgt ervoor dat ie net onder Monster komt, maar wel boven alle 80s albums, omdat ik het als geheel een prettiger luisterervaring vind. Een 5 * album heb ik er nooit helemaal in gehoord, laat sommigen dat hier maar niet horen
Daarom 4,5 *.1. Out of Time
2. Automatic for the People
3. New Adventures in Hi-Fi
4. Monster
5. Up
6. Green
7. Document
8. Fables of the Reconstruction
9. Murmur
10. Lifes Rich Pageant
11. Reckoning
12. Chronic Town