In 2011 werd de jazz-wereld opgeschrikt met het debuut-album van een soort jazz-supergroep: geleid door Joshua Redman, misschien wel dé beste saxofonist van het moment, stalen Aaron Parks (piano), Eric Harland (drums) en Matt Penman (bas) over de hele wereld de show. En gelukkig bleef het niet bij die ene plaat, die een overtuigende mix was van toegankelijkheid en experiment. Want hier is het vorig jaar nog uitgekomen tweede album: City Folk.

City Folk begint met het direct overtuigende Two Steps, waar alle bandleden meteen in de schijnwerper mogen staan. Krijsende sax-solo's van Redman, die hypnotiserende piano van Parks en een ritme-sectie die alles in goede banen leidt. Daarna verspringt het album, net als dat we van het debuut hadden geleerd, achteloos van de ene in de andere stijl, soms makkelijk meerdere keren binnen 1 nummer; van pop naar folk naar op-en-neer springende bebop. Overal is het geluid vrij toegankelijk, terwijl het tegelijkertijd wel degelijk vol zit van eigenwijze ritmes, perfect samenspel en krachtige improvisatie. Ik blijf erbij dat het niet voor niks is dat ik ze een jazz-supergroep noem: hier worden de krachten van dit viertal gewoonweg magistraal gebundeld. Maar vooral de jonge opkomende pianist Parks weet telkens met zijn piano-klanken boven de rest uit te steken. En dat zegt wat als je met zulke ervaren muzikanten in een band zit. Maar dit doet niet genoeg eer aan de andere bandleden: allen schreven ze een paar nummers die duidelijk hun stempel dragen en het album zijn veelzijdige karakter geven: de mooie opener is geschreven door Penman, de kort maar sfeervolle afsluiter door Redman, het experimentele North Star door Harland en het funky Otherwise door Parks.

Een tweede plaat die wellicht nog wel beter is dan de eerste: City Folk is een heerlijke uiting van klasse van het jazz-kwartet James Farm. Een jazz-plaat die permanent boeit omdat het zo overtuigend put uit meer dan enkel jazz, met genres als pop, folk en country.
Pat-sounds: Album James Farm - City Folk (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Goede plaat hoor, zéér goede plaat:
---
Janne Schra heeft al vele gedaantewisselingen ondergaan, en dan heb ik het niet over haar even zo veelzijdige garderobe. Janne was met Room Eleven zelfs in Azië mateloos populair, maakte onder psuedoniem Shradinova een experimentele en feestelijke jazzplaat (haar allerbeste plaat tot nu toe!) en debuteerde onder haar eigen naam met een folkplaat. Janne heeft dus al veel uitgeprobeerd. En hoewel haar solo-debuut van 2012 relatief succesvol was, was het voor mij onsamenhangend en wist het me niet te raken. Hier dan deel 2: Ponzo, waaraan wederhelft Torre Florim (De Staat), die het album produceerde, hopelijk een goede bite heeft weten te geven.

Opvallen doet Ponzo direct: niet alleen met de titel, ook met de fleurige en zonnige albumcover. Meteen al een goed teken. En als we dan met de twee openers Ship en Everything I Do Ooh Ooh al meteen de twee uitersten van haar talent te horen krijgen weten we het zeker: nu al is Ponzo meer geslaagd dan solodebuut Janne Schra. Zo is opener Ship sfeervol en melancholisch, terwijl we bij Everything I Do ineens haar speelse Room Eleven geluid terughoren. Heerlijk. En deze veelzijdigheid blijft overtuigend op de voorgrond treden, waarin ze altijd de juiste balans weet te vinden. Nergens doet ze te veel of te weinig, en haar stem klonk niet eerder zo excentriek en zuiver. Van de ska op Filthy Rich, met vrolijke Janne-twists en vleugjes De Staat, tot aan het prachtige Little Bamboo, er lijkt een echte lijn in Ponzo te zitten. Zo weet Janne weer heerlijk gek te doen, een nummer als Scare Me had zo op haar Schradinova plaat kunnen staan. En tegelijkertijd zorgt ze ervoor dat we haar serieus blijven nemen dankzij nummers als het prachtige, bijna psychedelische, prijsnummer 100 Pictures, of het adembenemende City.

Janne Schra heeft zich, waarschijnlijk toch ook een beetje dankzij Torre Florim, hervonden en maakt met Ponzo eindelijk die perfecte folky mix van Room Eleven en Schradinova, waarvan ik hoopte dat ze die zou maken. Elke luisterbeurt horen we weer nieuwe subtiele details, en elke luisterbeurt concludeer ik het weer opnieuw: wat een veelzijdige, vrijwel perfecte en geslaagde plaat.
Pat-sounds: Album Janne Schra - Ponzo (2015) - pat-sounds.blogspot.nl #patsounds

Ok. Laten we omdat dit zo'n ontzettend goed album is, meteen snel de inleiding-clichés afwerken. Joan As Policewoman, ook wel Joan Wasser, deed het met Jeff Buckley die overleed tijdens hun verlovingsperiode. Met Jeff zijn band richtte ze een niet succesvolle band op, maar ook met haar eerste band The Dambuilders was ze niet zo succesvol. Pas na het spelen in bands van Rufus Wainwright en Anthony and the Johnsons, en het oprichten van haar band Joan As Policewoman, de naam is gebaseerd op de politieserie Pepper, vergaarde ze met debuutalbum Real Life wat succes. Dat was een album vol tragiek, waarin ze de dood van Buckley onder ogen zag. Ook in haar daaropvolgende albums regeerde de tragiek, maar op 2011 album The Deep Field begon het al wat luchtiger te klinken.

Ok. En daar is dan The Classic, haar vrolijkste, opzwependste en meest soulvolle album tot op heden. Naar eigen zeggen heeft ze eindelijk al die tragiek achter zich gelaten en kan ze volop van het leven genieten.

The Classic is dan ook een heerlijk album, vol met blazers, losse gitaar-solo's, orgels, synths, achtergrond koortjes, beatbox en haar schitterende veelzijdige stem. Vooral die koortjes zijn een waanzinnige toevoeging, werken sommigen wellicht wat op de zenuwen, maar laten volmondig horen waarom Joan eindelijk plezier heeft in het leven. Als er zelfs een beatboxende Reggie Watts én een doowoppende Joseph Arthur, op titelsong The Classic, langskomen is het duidelijk: dit album is een groot muziek-feest. Maar er is ook nog wat ruimte voor haar meer idyllische nummers. Op Good Together gaat het tempo wat omlaag en laat Joan horen dat ze alle muziekstijlen beheerst en is er zelfs ruimte voor een waanzinnige experimentele outro. Over de hele breedte is het album een muzikale krachtpatser en weet Joan zich te meten met de kwaliteit van haar altijd goede oeuvre, en met de grote zangeressen in haar genre als bijvoorbeeld Feist.

The Classic is een schot in de roos. De manier waarop ze alternatieve rock met soul en singer-songwriter heeft weten te combineren, geeft haar en vooral ons een fantastische aanleiding om van het leven te genieten. Tof!
Pat-sounds: Album Joan As Policewoman - The Classic (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Tijdens het huidige WK voetbal heeft Jolie haar naam natuurlijk wel mee. Vandaar ook deze recensie uiteraard! Maar ook wel een beetje omdat Jolie Holland een zeer constant oeuvre heeft, en nu weer met een erge goede plaat op de proppen is gekomen. Holland haar muziek karakteriseert zich door vol te zitten van verschillende invloeden; zo denk je op sommige nummers naar een hedendaagse Billie Holiday, of een spannendere versie van Norah Jones, te luisteren, de andere keer zit ze keihard te rocken in de stijl die soms zelfs doet denken aan Tom Waits. Veel overstuurde gitaren, vaak doordrenkt met blazers en ontzettende lekkere, onvoorspelbare ritmes en instrumentatie. Een absolute aanrader dus, en dan heb ik het nog niet eens over
het nieuwste album gehad: Wine Dark Sea.

Wine Dark Sea begint met het stuwende On And On, dat gekenmerkt wordt door harde drums, lekkere ontsporende en meanderende gitaar-riffs (die zelfs naar het einde toe volledig ontploffen), maar vooral door haar stem. Dat is zo'n typische love-it-or-hate-it stem. Af en toe een beetje zeurend, maar wel ontzettend knap en uitermate passend bij de opzwepende, krachtige muziek die ze altijd uitbrengt. De andere kant van het Jolie Holland spectrum wordt vervolgens betreden op First Sign of Spring. Zwoele piano instrumentatie, het ritme een paar versnellingen omlaag en ineens horen we daar die waanzinnige jazz-zangeres die ze ook kan zijn. Zeker als we daarbovenop een heerlijk gedempte trompet te horen krijgen. En zoals deze twee openingsnummers zit het hele album in elkaar. De hele tijd horen we afgewisseld zwoele jazzy aangezette nummers, rockers waarbij losbandig experiment niet ver weg is, en telkens een geweldige band. De band van Holland is gewoonweg overtuigend en sterk. De gitaar-ritmes zijn heerlijk, de bassist is veelzijdig en houdt het telkens spannend en al die blazers die we telkens horen maken van Wine Dark Sea een prachtig album.

Wine Dark Sea is al weer Jolie Holland haar 6e album sinds 2003. Of het haar beste is, zal de tijd moeten leren. Maar niet eerder slaagde de combinatie van experiment en sfeer zo goed. En die stem? Dat maakt deze artieste bijzonder intrigerend. Een klasse plaat. Hup Holland!
Pat-sounds: Album Jolie Holland - Wine Dark Sea (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

José James blijf je overal tegenkomen de laatste jaren. Hij produceerde (en speelde mee op) de albums van Takuya Kuroda en Kris Bowers, en duikt sowieso regelmatig op bij velerlei activiteiten als een van de populairste jazz-artiesten van het moment. Waarom is hij zo goed? Buiten dat James een sterke jazz-sound heeft die zeer lekker wegluistert, mixt hij op briljante wijze soul, electronica en R&B in zijn muziek. Een ware revival die gaande is in de jazz-scene Hij is namelijk niet de enige (onder andere bovengenoemde artiesten begeven zich nu in een soortgelijke richting), en de jazz-scene wint (ook dankzij de fenomenale Gregory Porter) snel aan populariteit. En hier dan zijn 4e studioplaat: While You Were Sleeping.

José James bewandelt weer een nieuw pad. Wist hij in zijn vorige platen al zwoele jazz, sterk experiment en dikke R&B te spelen, nu zijn er ineens extra invloeden van rock. Dat komt niet in de laatste plaats door het rockende gitaar-spel van Brad Allen Williams, die door het hele album zijn stempel drukt op de nummers. Dat is bijvoorbeeld direct te horen op opener Angel, die met een keiharde rif aanvangt, maar ook op het rockende EveryLittleThing dat als eerste single uitkwam, of op Anywhere U Go. Mijns inziens zijn dat niet zijn sterkste nummers; rockende gitaren en het wat onsamenhangende geluid van deze nummers past niet bij het zwoele stemgeluid bij José. Gelukkig is de rest van het album dan ook meer zoals zijn oude werk. Op titelnummer While You Were Sleeping maakt elektrische gitaar ruimte voor akoestische, en weet de melancholische en hypnotische zang van James in combinatie met sfeervolle drums en synths enorm te ontroeren. Bodhissitava is ook een genial stuk, met doordringende drums, een psychedelisch geluid en een waanzinnige opbouw. Schitterend. Net als het door blazers gedragen XX en het door Takuya Kuroda zijn trompetspel tot fenomenale afsluiter gevormde Simply Beautiful.
Inderdaad eens met De-noir..Het gitaar-spel is even wennen, maar maakt het album gewoon anders, en niet perse slechter. Hier mijn recensie:

---------


While You Were Sleeping is een veelzijdige plaat, zoals José James zelf hem zelfs nog niet eerder had gemaakt. Soms is de sterk aanwezige gitaar echter niet bepaald een positieve toevoeging; het leidt af en past niet helemaal bij James. Toch maakt het het album fris en vernieuwend, en laat het duidelijk zien dat James duidelijk op dit moment een van de grootste namen aan het jazz-firmament is. En de rest van het album is gewoonweg uitzonderlijk sterk op de momenten dat James zijn stem en down-tempo instrumentatie meer zijn werk laat doen.
Pat-sounds: José James - While You Were Sleeping (2014) - pat-sounds.blogspot.nl