Zo wat heeft die Neneh Cherry al een lange en veelzijdige carriere zeg. Ze wist al samen met
Youssou N'Dour absolute wereldfaam te bereiken met 7 Seconds, ze bracht een album uit samen met free-jazz saxophonist Mats Gustafsson (The Thing), ze bracht albums uit met hip-hop en elektronica invloeden, en nu is er het elektronische naar trip-hop neigende album dat door Kieran Hebden (Four Tet) is geproduceerd. Daarbij is elektronica-outfit Rocketnumbernine de backing band, welke overigens ook al eens heeft samengewerkt met Four Tet. Blank Project is daarmee, ondanks Neneh haar zeker niet geringe productiviteit en samenwerkingen, haar eerste echte officiële solo-album sinds 1996 (!).

En hoe mooi is haar stemgeluid toch altijd weer. Dat laat ze dan ook meteen horen op het ingetogen en indrukwekkende openingsnummer Across The Water, wat puur en alleen wordt gedragen door haar stem en door minimale percussie-begeleiding. Maar als je op basis van deze opener dacht dat dit een zwoel en rustig album ging worden, heb je het mis. Door de rest van het album is een bijna dansbare nachtclub sfeer gecreëerd door de invloeden van Kieran Hebden. Daarnaast knallen de beats en vooral de drums van Rockternumbernine echt op magistrale wijze je speakers uit. Samen hebben ze een soort sluimerend achtergrondgeluid van blazers, elektronica en soms subtiele en vaak keiharde drums neergezet, dat in elk nummer volledig en succesvol wordt gecomplementeerd door de zang van Neneh. Gelukkig is er veel afwisseling. Was er al dat ingetogen openingsnummer, op Weightless wordt er zelfs gerockt in combinatie met cowbells (of is het gewoon een ijzeren paal) en andere niet te plaatsen samples. Ook op de rest is de combinatie van experiment en toegankelijkheid zeer geslaagd, en verveelt het album geen moment. En ja, Neneh is Zweeds, dus het duet met Robyn, die een paar jaar terug een soortgelijk geslaagde elektronische stap wist te maken, is niet heel ver te zoeken. Dat nummer Out Of The Black is dan wellicht ook gewoon het prijsnummer, die precies de goede plek heeft op het album. Na wellicht een lichte overvloed aan elektronische nummers, is het namelijk een welkome afwisseling even iemand anders te horen, en zet het de toon voor de twee sterke afsluiters waar de stem van Neneh weer wat meer naar voren komt.

Blank Project is een geweldige comeback plaat, al kan je het eigenlijk nauwelijks zo noemen. Kennelijk vond ze het nu pas weer tijd om een album uit te brengen puur en alleen met haar naam erop. En terecht. Blank Project is een magistrale plaat, is niet vies van een vieze en spannende Bristol-sound, bevat werkelijk waar waanzinnige percussie en is een hele fijne trip.

2 Maart staat ze bovendien nog in Bitterzoet, Amsterdam! Het album kom 25 februari officieel uit, maar is nu uiteraard op de 3voor12 Luisterpaal te beluisteren!
Pat-sounds: Album Neneh Cherry - Blank Project (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Grappige zet. Nick Mulvey zit/zat in Portico Quartet, de schitterende en sfeervolle Britse jazz-band met veel elektronische en ambient invloeden. En nu is hij de Nick Drake achtige kant opgegaan, met een volwaardig akoestisch singer-songwriter album. Een bovendien erg geslaagde zet, want ondanks het geluid dat bij vlagen doet denken aan bijvoorbeeld een Ben Howard of Radical Face, zijn er nog genoeg invloeden te horen van zijn jazz- en electronica achtergrond.

Prijsnummer, maar tegelijk ook wel het meest mainstream nummer, van het album is Cucurucu. Een heerlijke folk-stamper, dat schitterend laagje voor laagje wordt opgebouwd en waar een groot blazers-ensemble het uiteindelijk helemaal inkleurt. Een heerlijk zomers nummer, dat zo maar eens opgepakt zou kunnen worden door de massa. De rest van het album is wel meer ingetogen. Heerlijk zwoele nummers als titelnummer First Mind, dat een rustige electronica-beat in zich verweven ziet en hypnotiserende gitaar-lijntjes. Dat is met uitzondering van Cucurucu toch wel de hoofdstijl van dit album: meer naar Nick Drake nijgende intieme folk-songs. Het nostalgische Fever to The Form heeft een mooi gitaar-ritme, en donkere drums, waar je je direct mee bij een kampvuur ziet zitten. Nergens wordt het album echter te cliché, en Mulvey weet de afwisseling er zeer goed in te houden. Zijn zang is zeer divers en arrangementen nijgen soms sterk naar zijn jazz-roots, en zijn heerlijk onvoorspelbaar. En de toevoeging van hele subtiele electronica, stiekem gebruikte fluit en soms ontluikende strijkers maken het album een vol geluid doen hebben. Vooral op Venus is dit sterk te horen; een bijna instrumentaal nummer waarin alle sterke punten van Mulvey bij elkaar komen.

Knap hoor, deze verrassende en onverwachte zet van Nick Mulvey. First Mind is een schitterend mooi album voor de zomer- maar ook voor de sombere herfst-dagen en is een zeer sterk singer-songwriter debuut. Af en toe een klein beetje té toegankelijk en weinig uit de bocht schietend, maar continu spannend en kwalitatief sterk.
Pat-sounds: Album Nick Mulvey - First Mind (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik ben érg positief. Misschien wel te positief. Maar Noel heeft het verdiend

-----

De merkwaardige geschiedenis van Oasis en de broertjes Gallagher hoef ik hier hopelijk niet samen te vatten. Na jaren van onenigheid kozen Liam en Noel rond 2010 dan echt (lijkt het) definitief het solo-pad. Liam met Beady Eye, Noel met zijn High Flying Birds. En net als met de Beatles en de Rolling Stones is het of de één, of de ánder, en lijkt het wel of je móet kiezen tussen de twee. Ik zit in ieder geval in het Noel-kamp. Nadat de twee rauwe Beady Eye rock-platen mij niet wisten te ontroeren, is hier dan ook de tweede poging van het songwriter-brein van Oasis, waarvan de eerste al meer mijn smaak was: Chasing Yesterday.

En dat Noel altijd het brein achter de meer melodieuze Oasis-nummers is geweest, wordt hier linea recta duidelijk. Chasing Yesterday is een werkelijk waar schitterende mengelmoes van stijlen geworden met 10 ijzersterkte pop/rocknummers; een overtuigende dwarsdoorsnede van wat Noel/Oasis de laatste 20 jaar heeft uitgebracht. Zo hebben we het na 20 jaar eindelijk tot wasdom gekomen Lock All The Doors, een no-nonsens rocknummer dat Noel nog schreef in zijn Oasis-tijd, maar dat nog nooit het levenslicht zag. Tegenover dat rock-geweld staat de briljante psychedelische bijna progrock opener Riverman, waarbij Noel zelfs een Pink-Floydiaanse saxofoonsolos heeft toegevoegd. Alles op de plaat is vervolgens goud: met relatief simpele melodieën maar met een rijk instrumentarium (die steeds terugkerende piano!) wist Noel nog niet eerder op een zo'n Beatlesque wijze zoveel meesterwerkjes te fabriceren. Singeltje In The Heat Of The Moment stuwt als een malle groove-machine door nadat het sfeervolle Riverman de toon heeft gezet, versterkt door elektronische drums en bijna cheesy NaNaNa vocalen. En Noel weet met The Right Stuff zelfs zijn eigen geluid te vernieuwen. The Right Stuff is dan ook meteen het hoogtepunt van de plaat: het creëert met een psychedelische jazz-groove, als een soort jazzed-up Gas Panic! (het weergaloze jam-nummer van Oasis' Standing On The Shoulder of Giants), namelijk de perfecte overgang van deel 1 naar deel 2 van het album. En deel 2 wordt dan met dé absolute klapper afgesloten: Ballad of the Mighty I, dat dankzij de gitaarsolo van Johnny Marr nu al als episch mag worden geclassificeerd. Laten we hopen dat er snel een Ballad of the Mighty II komt, en een III.

Was die vorige plaat van Noel nog gewoon heel goed, met Chasing Yesterday benadert hij de perfectie en durf ik met overtuiging te zeggen dat hij de klasse van Oasis gewoonweg heeft bereikt. Chasing Yesterday staat bol van potentiële popklassiekers, psychedelische grooves en tintelende jams, en is het beste post-Oasis album dat Liam en/of Noel hebben uitgebracht.

Pat-sounds: Album Noel Gallagher's High Flying Birds - Chasing Yesterday (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

De dromerige indie-pop band Novack, uit de Nederlandse indie-hoofdstad Utrecht, was in 2011 al tamelijk succesvol met hun debuut Sequences & Stills. Na 3 jaar wachten is opvolger Arrival gearriveerd, en is het de vraag of dit dan hun definitieve doorbraak zal zijn. Ze stonden op Into the Great Wide Open, werden door 3VOOR12 verkozen tot Hollands Nieuwe en ze mochten al openen voor Noah & The Whale en Tame Impala. Deze nieuwe is duidelijk in lijn met de vorige, maar wellicht ietsje minder dromerig, maar wel gekenmerkt door een heel wat prominentere rol voor blaasinstrumenten en heerlijk opzwepend. En wel daarom is Arrivals voor mij persoonlijk al geslaagd.

En Novack laat je niet lang wachten op die enigszins vernieuwde sound. Op het eerste nummer Confidence springt de trompet van de nieuwe trompetter Coen Hamelink er al meteen in, en die trompet (en we horen ook nog trombone van Kobi Arditi) blijft het hele album duidelijk op de voorgrond treden. Alhoewel het tempo eigenlijk het hele album lang hetzelfde is, weet de band naast het altijd fijne geblaas met speels en veelzijdig gitaarspel de afwisseling te bewaren. Al meteen zijn de parallellen met Elbow overduidelijk. Niet alleen lijkt het stemgeluid van leadzanger Sander van der Linden best wel op dat van Guy Garvey, ook de invulling van de afzonderlijke nummers met de rake repeterende baslijntjes, en ook de tamelijk uitgesponnen composities met schitterende climaxen leiden tot deze vergelijking. Gelukkig krijgt toetsenist Andreas Willemse ook af en toe de kans om wat van de zang-partijen in te vullen en domineert nergens het gevoel dat Arrivals een kopie is. Wat uiteindelijk als een paal boven boven water staat is een pakkende, veelal poppy maar ook overal rauw klinkende plaat.

Heel bijzonder, baanbrekend of revolutionair is Arrivals niet. Wel is het een pakkende indie-pop plaat, en Novack is een band die we veel op de festivals kunnen gaan zien dit jaar (of in ieder geval zouden moeten gaan zien). Een heerlijke zomers geluid en tsja...die trompet he. Dan kan een band eigenlijk niet fout gaan.
Pat-sounds: Album Novack - Arrivals (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

27 maart stond jazz-trio Now vs Now in Bimhuis, en dat was fantastisch. Dat was ter ere van het uitbrengen van hun album Earth Analog, en dit is de recensie van het album. Now vs Now is het spacy New York underground-jazz trio van Jason Lindner. Lindner, begaafd jazz-pianist, kennen we van veel samenwerkingen, onder andere met Lauren Hill, bassist Avishai Cohen en vele andere genre-genoten. Hier werkt hij samen met meester beat-maker en drummer Mark Guiliana en elektrische bassist Panagiotis Andreou, en legt hij een weergaloos origineel, spacy, onbeschrijfelijk en groovend album neer. Hoewel Lindner de meest mooie piano-albums heeft uitgebracht, onder andere het fenomenale Ab Aeterno, is een vleugje experiment nooit ver weg en dit is het resultaat.

Earth Analog is in lijn met dat andere onbeschrijfbare album van 2014 dat we al eerder recenseerden (Mehliana), en is het vervolg op het (nog op solo-naam uitgebrachte) Now vs Now debuut uit 2009. Op al deze 3 groovende electric spacy-future-jazz albums deed Guiliana mee trouwens, toeval? Beat-maker Guiliana legt dan ook wel duidelijk zijn geluid in deze releases, maar in de basis is Earth Analog gevormd door de vindingrijkheid van Lindner zijn composities. Opener Ancient Alien is al een ongekend hard binnenknallende epic, en ook op Activity en het experimentele Future Favela wordt het uiterste van de instrumenten gevraagd. Haast achteloos knallen de drums van Guiliana door de ruimte heen, en Lindner weet op ongekende wijze akoestische piano met spacy keyboard te combineren tot een experimenteel doch toegankelijk geheel. Tel daarbij de sublieme bas-ritmes van Andreou bij op, en we hebben hier een album dat zijn gelijke niet kent. Zet het op, en vertel ons eens wat hier op lijkt? Ik weet het niet. Soms schieten er wat poppy melodieën uit de speaker en denk ik aan de R&B geschiedenis van Lindner, soms hoor ik Andreou scatten en op de voorgrond treden met wat solo's en krijgen we ineens associaties met zijn New York Gypsy All Stars plaat, en soms lijkt de jazz-fusion de overhand te hebben. Maar over het algemeen is dit een originele, futuristische en bewonderenswaardige plaat die we niet in een hokje hoeven te plaatsen.

Jason Lindner is dé underground jazz-sensatie uit New York, en bewijst hier dat hij alles in huis heeft om de jazz-wereld op stelten te zetten. Het album is veelzijdig, groovend, experimenteel en vooral vol sterke nummers. Het is echter ook een beetje vreemd - ergens toch ook niet zo heel erg behapbaar, en vergt wel behoorlijk wat moeite voor de luisteraar - maar wel lekker.
http://pat-sounds.blogspot.nl/2014/03/album-now-vs-now-earth-analog-2014.html?q=now+vs+now