Ik vind het werkelijk waar verschrikkelijk. Die stem....bah bah bah. Hier de recensie. Voor een positievere moet je even wachten op die van mijn blogmaatje

----

Het komt niet elke dag voor dat Pat en ik het resoluut oneens zijn op ons blog. Soms scheelt ons oordeel wel een half puntje, of misschien wel een hele. Maar de één die een voldoende geeft, en de ander een onvoldoende? Dat is toch wel interessant. Dus ook van mij een recensie. George Ezra is de internationale revelatie van 2014, misschien toch wel. Het nummer Budapest heb ik ondertussen wel 100x gehoord; zonder het ook maar een keer bewust opgezet te hebben. Wat ik van dat nummer vind? Dat vertel ik straks. Ook de EP heb ik wel eens geluisterd, en ook mijn mening daarover vertel ik straks, want ik moest het toch nog wel wat extra keren luisteren. Want nu is er dan het hele album, met ook een aantal nummers van de EP erop.

Laten we dan maar meteen met Budapest beginnen, want dat is al het tweede nummer van de plaat. Wat een verschrikking. Instrumentaal zit het nog wel redelijk leuk in elkaar; afwisselende gitaar-ritmes en een pakkende melodie. Maar de stem van Ezra hier is zo ongelooflijk vervelend. Dat "you...oeeeeeee... ayoesidoo" is tenenkrommend, en ernstig irritant. Dat klinkt misschien leuk in een karaoke-bar, maar op plaat heb ik gewoon bijna niet het geduld het nummer af te luisteren. Maar goed, echte hitjes trekken niet altijd mijn aandacht, en misschien is de rest van het album anders. En dat is gelukkig zo, maar bij vlagen. Het andere stads-nummer, Barcelona, luistert best lekker weg, en Ezra laat hier duidelijk horen over een fantastisch stemgeluid te beschikken, en de akoestische gitaar werkt hier erg goed. Jammergenoeg gaat Ezra ook hier tegen het einde van het nummer teveel trucjes met zijn stem uithalen; wat mij weer mateloos irriteert. En jammer genoeg komt dit het hele album terug. Ook op Cassy 'O wil ik graag naar de volgende track, alsmede op het openingsnummer Blame It On Me. Teveel stem-kunstenarij, en teveel geneurie in de marge. Tel daar bij op dat zijn zware stem mij gewoon niet echt ligt - echt veel te gepolijst zonder enig scherp randje - en we weten waarom ik dit met geen mogelijkheid een voldoende kan geven. Enkel het wat rauwere en meer bluesy nummer Did You Hear The Rain? kan me nog wel bekoren.

Muzikaal zit het prima in elkaar deze eerste langspeler van Ezra; al is het allemaal wel erg simpel. Gezellig op de achtergrond, als je lekker op het strand ligt, is dit wellicht nog wel te waarderen. Maar als ik hier serieus mijn kritische blik op moet werpen? Verschrikkelijk cliché, en een stem die mij de rillingen over de rug doet lopen. Dus fans, ga de recensie van Pat maar lezen, als je het hier niet mee eens bent
Pat-sounds: Album George Ezra - Wanted on Voyage (2014) (M) - pat-sounds.blogspot.nl

Get The Blessing uit Bristol is het jazz-kwartet van de ritme-sectie van Portishead: Jim Barr op bas en Clive Deamer op drums. Ze worden aangevuld door een blazers-sectie bestaande uit de wat minder bekende Jake McMurchie (sax) en Pete Judge (trompet). En ik kende de hele band niet, wat op zijn zachtst gezegd opmerkelijk is te noemen. De Britse licht elektronische jazz scene (Polar Bear, Portico Quartet o.a.) en de triphop scene uit Bristol (uiteraard vooral Portishead) boeien mij namelijk enorm. Gelukkig komt er altijd een moment van ontdekking, en Get The Blessing is een weergaloos goede band die in 2008 al eens de BBC Jazz award wist te winnen.

Op openingsnummer Quiet laat Get The Blessing al horen waarom ze zo speciaal zijn. Een typisch nu-jazz nummer met een modern sax-geluid dat schitterend wordt verdraaid. De inspirator van de band, free-jazz legende Ornette Coleman, is hier dan ook nog niet op te horen. De invloed van Coleman is op het vervolg van de plaat echter zeer zeker wel te herkennen: vooral op Viking Death Moped (de naam zegt het al bijna) en Lope schieten de sax en trompet heerlijk het experiment in, maar houdt de sterke ritme-sectie het mooi in toom. Ook het duidelijk aanwezige rock-geluid dankzij de bas van Barr, ook kenmerkend voor die hedendaagse jazz-scene, geeft het album ondanks de free-jazz invloeden een hele luchtige sfeer. De blazers vullen elkaar bovendien ontzettend sterk aan, en de kracht van deze plaat is bijvoorbeeld zeer goed op Antilope te horen: een ijzersterk en a-ritmisch basloopje en bijzonder krachtig geïmproviseer van het hele kwartet; het geluid springt heerlijk heen en weer en blijft continu verrassen, vooral op die vreemde outro van het nummer.

Dit alles maakt dat Lope and Antilope een ontzettend toegankelijke, maar tegelijkertijd een enorm spannende plaat is geworden. Hier wordt het vernuft en de geheimzinnigheid van de Bristol-sound gecombineerd met gevarieerd jazz-vakmanschap. Een aanrader voor iedereen die van instrumentale muziek houdt, en niet alleen van jazz.
Pat-sounds: Album Get The Blessing - Lope and Antilope (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Goat is een net zo mysterieuze band als de muziek die ze maken. Zelden treden ze op, maar als ze optreden is het weergaloos goed. Ook nog eens altijd gehuld in maskers, hebben ze daarom een bijzondere live-reputatie. Bovendien is hun bandgeluid doordrongen van illustere, godenvererende en mythisch psychedelische afrobeat. Maar dat is nog te kort door de bocht: hun debuutalbum World Music was niet alleen een psychedelische trip, het stond bol van jazz, blazers, rock en zelfs heavy metal. Geen band kent hun gelijke. En nu is daar dan hun langverwachte tweede: Commune.

Commune is minder veelzijdig dan World Music, maar daardoor wel een coherenter geheel. Opener Talk To God toont met de titel al waar deze band voor staat: een band, waarbij je het gevoel hebt dat ze elk moment een van hun bandleden ritueel kunnen slachten en aan de goden zullen aanbieden. Het geluid zelf is psychedelisch en hypnotiserend: we horen een bezwerende groove die 6 en een halve minuut voort dendert. Een indrukwekkend begin, en Goat wijkt zelden af van dit geluid. We horen de heerlijke samenzang van het Zweedse gezelschap: hysterische vrouwenzang gecombineerd met een donkere mannenstem. Maar vooral heel veel repeterende gitaar-riffs, psychedelische rock-akkoorden en stevige metal-klanken. En daar blijft het jammer genoeg bij. Weg zijn bijvoorbeeld de blazers, weg is het sfeervolle free-jazz geluid en verdwenen is de afro-funk van het debuut. Dat is mijns inziens een enorm gemis; het veelzijdige geluid, dat die vele genres tot een pakkend en tegelijk ontoegankelijk geheel smeedde, is verleden tijd. Wat overblijft is desalniettemin een heerlijk trip, waarmee de band een andere richting in gaat.

Commune is niet zo'n schot in de roos als het verfrissende debuut World Music. Het veelzijdige instrumentarium is weg, en vooral het jazzy geluid wordt gemist. Maar de psychedelische voodoo-stijl van deze plaat is in de basis zeer sterk, en maakt Commune wel een tikkeltje toegankelijker. Iets dat ook wel welkom was, na dat bij vlagen ontoegankelijke debuut. Maar Goat live zien, daar gaat het pas echt om. Hopelijk komen ze snel weer langs. Want onlangs speelden ze Incubate nog plat.

Pat-sounds: Album Goat - Commune (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Het is snel gegaan met Britse jazz-piano-trio GoGo Penguin. Met het vorige album v2.0 werden ze genomineerd voor een Mercury prijs, kregen ze van ons een 8.5 (recensie) en ondertussen zijn ze gestrikt door het grootste en beroemdste jazz-label Blue Note. Is dit terecht? Zeer zeker. Met een vindingrijk en zeer herkenbaar geluid maken ze een energieke mengelmoes van losbandige piano-rock met elektronische elementen. Hier het Blue Note debuut van pianist Chris Illingworth, bassist Nick Blacka en drummer Rob Turner.

Sinds hun tweede plaat v2.0 is de band voller van geluid geworden, en is het geluid van de band nóg professioneler geprocuceerd. Opener All Res begint als een warm klankenbad waar de piano, drums en bas om elkaar heen draaien, elkaar ruimte gevend waar nodig. Maar wat vooral opvalt is het bijzonder epische geluid; de constante onderhuidse spanning die mede door het hypnotiserende pianospel wordt gecreëerd. Alle nummers klinken samen als een geïmproviseerd geheel waarbij subtiel gevarieerd wordt van ritmische jazz op het melodieus groovende Branches Break tot aan het een beetje progrockende Weird Cat. Het is niet alleen maar experimenteel gegroove op deze plaat. Op Initiate horen we poppy ritmes waarvan je denkt dat je ze al jaren kent - zo catchy zijn ze - en waarbij we elk moment een zanger zouden kunnen verwachten. En GoGo Penguin hoorden we op Smarra niet eerder zo hyperactief, funky, experimenteel en mysterieus tegelijkertijd, met glansrollen voor drummer en bassist. Zo is er voor iedereen wat speciaals te horen op deze plaat, maar blijft het algehele geluid van Man Made Object een wervelend geheel dat naadloos in elkaar overloopt, en, in tegenstelling tot de wat eenvormige vorige plaat, continu blijft boeien en waarbij je elke luisterbeurt nieuwe details opmerkt. En voor elk trio-lid is er een imponerende rol weggelegd: Illingworth steelt uiteraard het meest de show met die diepe piano-klanken die het GoGo Penguin geluid voornamelijk vormgeven, maar Blacka en Turner imponeren net zo hard met complexe ritmes die zowel op de voor- en op de achtergrond hun dienst doen.

GoGo Penguin blijft groeien en dat is niet alleen te zien aan het label waar ze voor uitkomen. Elk album ontwikkelt het trio zich verder en het lijkt allemaal samen te komen op het bijna perfecte Man Made Object. Hier komt (poppy) jazz, experiment en elektronica met een volstrekt uniek karakter bij elkaar, wat zorgt voor hoogstwaarschijnlijk nu al het beste jazz-album van het jaar.
Pat-sounds: Album GoGo Penguin - Man Made Object (2016) - pat-sounds.blogspot.nl