menu

Hier kun je zien welke berichten Norrage als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014)

4,5
Ik durf nog niet te zeggen of ie beter is dan Voodoo, maar allemachtig goed is Black Messiah wel.

---

Op de valreep en zeer verrassend nog in 2014 uitgekomen, die langverwachte (14 jaar) plaat van neo-soul legende D'Angelo. Ik wist hem nog net op tijd in mijn top 50 van 2014 te plaatsen (hier), maar had niet de tijd om hem echt in detail te luisteren. Dat is nu eindelijk gedaan, en wel met koptelefoon. En dat is ook het eerste wat ik over deze comeback-plaat wil zeggen: deze moet je horen met koptelefoon.

Waarom moet je Black Messiah luisteren met koptelefoon? Dat is niet in éen zin te beantwoorden. De hoofdreden is dat er zo ongelooflijk veel detail in deze plaat zit, dat het moeite kost alles in een paar luisterbeurten te ontdekken. We horen tegendraadse funk-ritmes, ontregelend handgeklap, gefluit en dat allemaal tegen een achtergrond van fuzz-gitaar, scherpe bas en diepe drums. Daarnaast is het onvoorstelbaar wat D'Angelo met zijn stem doet. Soms zingt hij nauwelijks, en kreunt en spuwt hij de lyrics uit. De andere keer lijk je hem wat beter te horen, maar neemt de instrumentatie nadrukkelijk de overhand, en dan weer zingt hij ingetogen en croonend op de wat langzamere nummers. Maar alles is een kakofonie aan dissonante muziek, die pas met een koptelefoon tot zijn recht komt. Monumentaal, nu al, amper een maand na de release. Neem nou die strakke opener Ain't That Easy. Alsof hij Prince is valt D'Angelo met de deur in huis, om met keiharde fuzz-gitaar en funk zijn hele repertoire van 2 albums de revue te laten passeren. Daarna volgt een even zo rijk pallet aan nummers. We horen het weergaloos speelse Sugah Daddy, met heerlijke trompetten die uit het ritme met de gitaarriffs mee-jammen, samengegaan met percussie, piano en handgeklap. Aan de andere kant hebben we bijna zoete soul-ballads als Really Love en The Door, waar een zwoele akoestische gitaar de luisteraar terug op aarde zet. Perfect gekozen stijl-wisselingen, die deze plaat misschien wel nóg imponerender maken dan Voodoo en Brown Sugar.

D'Angelo is terug, en hoe. Black Messiah is zó ontzettend sterk, zó muzikaal. Het ontstijgt de neo-funk-soul van zijn albums van de vorige eeuw, en voegt daar veelzijdigheid en meer klasse aan toe. D'Angelo bracht deze plaat eerder uit omdat hij de urgentie voelde, rond de politie-rellen in Amerika. En terecht: deze plaat is behalve magistraal ook voor iedereen urgent om te luisteren. Dit is hoe de perfecte mix van funk, soul en rock behoort te klinken. Als ik hem eerder in 2014 had geluisterd, was deze zeker in mijn top 3 van 2014 gekomen.
Pat-sounds: Album D'Angelo and the Vanguard - Black Messiah (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son (2014)

4,0
En ook #patsounds recenseert deze zeer geslaagde vernieuwingsstap van Jurado:

Damien Jurado valt meteen met de deur in huis. Op het openingsnummer Magic Number geeft hij nog even een paar seconden de illusie dat het een rustig folk album gaat zijn, maar al snel komt de psychedelica om de hoek kijken en knalt zijn hele band erin. Gelukkig maar. Damien gaat al 11 albums mee, en de meeste albums zijn heerlijke ingetogen singer-songwriter pareltjes. Af en toe komt er een wat heftiger folk-rock album tussendoor, zoals I Break Chairs dat hij heeft opgenomen met Gathered in Song. Of Caught in the Trees, waar zijn bekendste nummers op staan als het fenomenale Sheets, of het rockende Best Dress. Maar doorgaans zijn zijn albums vooral mooi en zwoel, en stiekem toch een beetje saai. Met gitaar alleen is hij heel begaafd, maar zijn echte kracht openbaart zich als hij veel meer middelen tot zijn beschikking heeft.

Want Damien is een ongelooflijke vakman, en hij ontwikkelt zich permanent en grijpt alle kansen die hij krijgt. Op zijn album uit 2012, Maroqopa, opende hij al met een psychedelisch krachtnummer Nothing Is The News. Helemaal verder durfde hij deze richting nog niet in te gaan; de rest van het album was weer mooi en ingetogen. Desalniettemin was het dit album dat ineens de deur naar het grote(re) publiek verder leek te openen. Ineens zijn daar die uitverkochte shows, ineens draait 3FM hem op de radio en ineens is hij headliner op (kleine) festivals als Le Guess Who. Geen wonder dat hij de lijn van Maroqoqa door heeft gezet, met zijn nieuwe album dat zich in diezelfde dromen-wereld afspeelt. En dat is een wonderbaarlijk geslaagde stap.

Op Brothers and Sister of the Eternal Sun vernieuwt Damien zijn eigen sound enorm. Alle nummers benutten zijn volle band, het gebruik van stuwende drums en Afrikaanse percussie is onheilspellend en bezwerend, en zijn stem en gitaarspel komen over alsof zijn leven ervan afhangt. Het hele album lijkt te bouwen en te zijn beïnvloed door die opener van Maroqopa, vooral op het 6 minuten durende middelpunt Silver Donna, en is een bijzondere en spannende toevoeging aan zijn al zeer indrukwekkende oeuvre. Toch is het karakteristiek Damien, met zijn herkenbare emotievolle stem, veel opzwepende baslijnen en die spannende doch simpele instrumentatie van zijn vorige albums. Hij heeft weer een indrukwekkend hoofdstuk toegevoegd aan zijn al weer 11 albums durende levensverhaal.
En Damien? Alsjeblieft, gebruik die band wat vaker. Precies zoals je nu hebt gedaan. Want dan ligt de wereld aan je voeten. Of nouja, in ieder geval ikzelf.

overgenomen van pat-sounds Pat-sounds: Album Damien Jurado - Brothers and Sisters of the Eternal Son (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Damien Jurado - Visions of Us on the Land (2016)

4,0
Album van het jaar vooralsnog:

Damien Jurado lijkt elk album een klein beetje meer door te breken, maar een totale doorbraak naar het grote publiek is nog niet bereikt. Niet erg, want juist het kleinschalige van zijn muziek is wat de muziek zo mooi maakt. Toch zoekt Jurado nu al 3 albums lang een wat psychedelischer, rockender en grootser geluid op, begeleid door een overkoepelend thema: het nieuwe land, Maroqopa (ook de titel van de eerste in de serie). Het vorige album was al zeer geslaagd, vonden we op pat-sounds, en Visions Of us On the Land is de volgende stap.

Ik val meteen met de deur in huis, net als bij die vorige recensie. Waar Brothers and Sisters of the Eternal Son goed was in eenvoud en kort maar krachtig was, is Visions of Us On The Land nóg beter. Dat komt door het meer veelzijdige karakter van de plaat, en ook de grotere lengte. De nummers afzonderlijk zijn korter geworden, maar het aantal nummers is nu groter. De nieuwe plaat kent er 17 en nergens passeren die de 4-minuten grens. Op deze nummers wordt er tegelijkertijd geëxperimenteerd met een nieuw geluid (bijvoorbeeld de synths op het rockende Exit 353, of de blazers op Walrus) en geput uit oude geluiden, waar zelfs oude teksten en melodieën hergebruikt worden (een sample van zichzelf op Mellow Blue Polka Dot, en herkenbare melodiestructuren op Qachina). Elk nummer beland (met als hoogtepunt Onalaska). Leidraad door het album heen is het psychedelische en mythische geluid, en de vele herkenbare muziekstukken. Hoorden we daar nou een rif die we een paar nummers eerder ook hoorden? Was dat stukje tekst nou nieuw of van het vorige album? Hierdoor blijft het album continu pakkend en spannend en doet Jurado precies dat beetje extra om het album naar een nieuw plan te tillen.

Damien Jurado hergebruikt op Visions of Us On The Land zijn bestaande geluid, vooral dat van de vorige twee albums, en maakt er een soort ultieme mix van die misschien wel als zijn voorlopige magnum opus kan worden beschouwd. Het is misschien een wat langere zit dan we van hem gewend zijn (51 minuten), maar een wel een adembenemende reis door het fictieve land Maroqopa.

Pat-sounds: Album Damien Jurado - Visions of Us On The Land (2016) - pat-sounds.blogspot.nl

Damien Rice - My Favourite Faded Fantasy (2014)

4,0
Nog eventjes onze recensie:

---

Ik zal het maar meteen zeggen: Ik vind O, het debuut-album van Damien Rice uit 2002, het allerbeste hedendaagse singer-songwriter album dat ik ken. 9 vond ik al een pak minder interessant, en van deze opvolger die meer dan 1 letter kent, My Favourite Twisted Fantasy, verwachtte ik niet veel. Damien Rice balanceert namelijk op het randje van oprechte emotie en overdreven gejank, en er is maar weinig voor nodig om van dat randje af te vallen. Tel daar bij op dat Lisa Hannigan niet meer meedoet, en het singer-songwriter genre sinds O behoorlijk is uitgemolken, en het is duidelijk dat ik met gemengde gevoelens aan deze plaat ben begonnen.

Maar o zeg, wat begint deze nieuwe overweldigend sterk. Titelnummer My Favourite Faded Fantasy is een epische uitvoering, met een schitterende opbouw, een tekst die oprecht overkomt en een climax die overweldigt. Maar daar zit hem meteen de crux op dit album. Niet alleen het titelnummer eindigt met een overweldigende climax. Ook The Greatest Bastard, The Box, Trusty and True, Long Long Way en Colour Me In eindigen met climaxen, eigenlijk élk nummer. En dat gaat toch wel ernstig irriteren, want Rice is vrij voorspelbaar als hij deze climaxen toepast. Toch vallen er veel, heel veel mooie dingen te bespeuren tussen al dat door strijkers, koortjes en elektrische gitaarsolo's ingekleurde geweld. Long Long Way is een schitterend nummer inclusief atmosferische blazers, dat doet denken aan Sigur Ros waar Rice duidelijk door geïnspireerd is geraakt tijdens zijn verblijf op IJsland. The Greatest Bastard begint heerlijk ingetogen zoals alleen Rice dat kan (maar kent tegelijkertijd de meest tenenkrommende rijm die Rice ooit verzonnen heeft: "I helped you open out your wings, your legs, and many other things"). En I Don't Want To Change You is een lekker up-tempo single, die hoewel hij wat cheesy en bovenmatig poppy is, toch allemachtig goed in elkaar zit. Maar het hoogtepunt is het epische 9 minuten durende It Takes A Lot To Know A Man, wat ik na 1 luisterbeurt al makkelijk kon scharen onder het beste dat Rice ooit heeft uitgebracht. Een schitterende compositie, met een bijna klassiek instrumentaal intermezzo op gitaar, viool en vooral piano, dat zó mooi is, dat je al die minpunten op het album eigenlijk zo bent vergeten.

Damien Rice zijn comeback is een hele wisselvallige plaat. Het zit boordevol met kunststukjes, ingenieuze composities, heftige climaxen, en ingetogen gitaarliedjes. Maar het is allemaal wel heel voorspelbaar, bij vlagen enorm cliché qua teksten, maar ook vooral cliché door het overdreven gebruik van wel héél veel strijkers. Dus wat gaat mijn oordeel zijn over deze plaat? Damien Rice blijft een enorme held, en hij verliest absoluut niet in mijn achting. Maar O, wat missen we die debuutplaat. En Lisa.
Pat-sounds: Album Damien Rice - My Favourite Twisted Fantasy (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Damon Albarn - Everyday Robots (2014)

3,5
Damon Albarn kan, samen met Beck, misschien wel tot de twee meest vooraanstaande muziek-genieën van de laatste twee decennia genoemd worden. Allebei schuwen ze niet om ver uiteenlopende genres te betreden, zoals hip-hop, electronica en keiharde rock. Vooral Albarn wist daarmee met Blur en Gorillaz hoog in de hitlijsten terecht te komen. Ook intieme liedjes kunnen ze maken, dat bewees Beck bijvoorbeeld dit jaar nog eens met Morning Phase, en nu is Albarn daar met een soortgelijke plaat. Zijn meest integere, tekstuele en ingenieuze tot noch toe.

Opener Everyday Robots kenden we ondertussen al. Een duister, thematisch (we zitten teveel op onze smart-phones) en vooral heel subtiel nummer. Spannende en snerpende strijkers, duistere electronica en geslaagde samples, sfeer zettende piano en het volle geluid dat we ook van Gorillaz kennen, maar dan down-tempo. Dit geluid herhaalt Albarn meerdere malen op het album. Onder andere op Hostiles, Selfish Giant of het nog intiemere The History Of A Cheating Heart, weet hij beklemmende liedjes te ontvouwen. Teveel van dit soort nummers zou echter gaan vervelen, Albarn beseft dat en probeert dat probleem op te lossen. Er is daarom midden in het album ruimte voor het übervrolijke Mr. Tembo over een baby olifant, en het iets meer up-tempo en funky Lonely Press Play. Meer van dit soort nummers en wat meer afwisseling hadden echter niet misstaan, want toch overheerst de melancholiek en maakt Albarn wellicht dezelfde "fout" als Beck met Morning Phase. Het is maar goed dat de kwaliteit en de productie van de nummers torenhoog is. Het door diepe elektronische bassen gedreven Photographs is namelijk ijzersterk, en afsluiter Heavy Seas Of Love is een schitterende outro.

Damon Albarn is met Everyday Robots een nieuwe richting in geslagen. Daarvoor verdient hij alle lof, en elk nummer is op zich een klein kunststukje. Het meezing-gehalte, de feestvreugde of de muzikaliteit van Gorillaz of Blur is echter niet te vinden, wat niet onverwacht maar toch een beetje jammer is. Daarvoor in de plaats hebben we gelukkig wel schitterend volle orkestratie en actuele en retrospectieve teksten. Een geslaagde plaat, waar mijns inziens wat meer in had kunnen zitten.
Pat-sounds: Album Damon Albarn - Everyday Robots (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Dan Michaelson and The Coastguards - Distance (2014)

4,0
Dan Michaelson brengt met zijn band The Coastguards alweer hun 3e studio-album uit: Distance. Je kent hem niet? Nou, ik kende hem ook nog niet. Maar een zanger die omschreven wordt als een mix van Bill Callahan, Nick Cave en Lambchop verdient mijn aandacht. En terecht. Distance is een kort (30 minuten) maar enorm krachtig, onheilspellend duister folk-album dat door en door boeit.

30 Minuten is kort, maar in die 30 minuten komen toch nog 8 nummers van rond de drie en een halve minuut voorbij. Sfeervol gebruik van cello/viool, donkere bas-lijntjes, subtiele wisselingen van tempo en een intens donker stemgeluid karakteriseren de hele plaat. Distance is dan eigenlijk ook één schitterend langgerekte compositie, dat opperste concentratie vergt. En de lengte is daarvoor perfect. Het gaat namelijk precies goed. Elk instrument is nauwkeurig uitgemeten, en er wordt geen noot teveel gespeeld. Dat is ook precies hoe een band als Lambchop te werk gaat; perfect georchestreerde kamer-folk. Maar waar Lambchop al snel wat oeverloos uitgerekt wordt, weet Michaelson een schitterende balans te vinden door die korte duur van het album en de nummers.. Toch moet je van deze muziek-stijl houden. Het is somber, traag en het feit dat dat er geen noot teveel gespeeld wordt is soms ook wel een beetje jammer. Een solo'tje hier en daar om de bijzondere klasse van zijn Coastguards te tonen (deze bestaat o.a. uit leden van The Magic Numbers en Metronomy) zou niet misstaan. Gelukkig zitten er toch net een paar iets meer opzwepende nummers tussen: Burning Hearts en de opwindende album-afsluiter Somewhere maken Silence net een beetje luchtiger.

Dan Michaelson is misschien een wat vreemde eend in de bijt, maar is een bijzondere singer-songwriter. Silence is een duistere plaat, die makkelijk kan wedijveren met zijn soortgenoten. En door de kort maar krachtige lengte van de plaat, eigenlijk wel beter. Dit is geen muziek die je uren achter elkaar kan luisteren, en Michaelson heeft deze plaat dan ook zorgvuldig samengesteld. En als je dit leuk vindt? Ga dan vooral die andere plaat uit 2013 luisteren: Blindspot. Ook kort, ook krachtig, en eigenlijk nog beter.
Pat-sounds: Album Dan Michaelson and the Coastguards - Distance (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Dans Dans - 3 (2014)

3,5
Hoog gemiddelde hoor. Zo hoog kom ik niet uit, toch een beetje veel van hetzelfde. Wel weer buitengewoon knap:

-----
Dans Dans is het instrumentale jazz-trio van Bert Dockx (die we ook kennen van het Belgische Flying Horsemen). Waar Flying Horsemen duistere prog-rock/folk maakt, is Dans Dans meer straightforward jazz-rock, doordrenkt met psychedelica, blues en noise. Heerlijke jazz-rock covers van jazz-klassiekers van bijvoorbeeld Sun Ra brachten ze al op vorige platen uit. Nu is er na Dans Dans en I/II nu 3 (die zin klinkt wel interessant).

De nieuwe plaat, 3, bevat niet zoals de vorige platen woeste bewerkingen van jazz-klassiekers. Alle nummers op 3 (op 1 na) zijn eigen creaties, en dat maakt de plaat soms beter dan de vorige werken, en soms ook zwakker. Op opener Zephyr is er van het eerste sprake. Een zwevende gitaar en lome bas kenmerkt dit nummer, dat ingenieus en kalm vooruit walst, heerlijk ingekleurd met tintelende percussie. Schitterend deze album-opener, waarop het meer rockende Take A Close Look volgt. Dit nummer is een tikkeltje minder jazzy, en zoekt vooral de prog-rock kant op; gekenmerkt door de heerlijke opbouw naar de wervelende en in volume toenemende gitaar-solo's. Hierna volgen nog 7 nummers, die allemaal dezelfde sfeer uitademen: een donker geluid dat vooral gekenmerkt is door heerlijk bas-spel, met veel uitwaaierende gitaar-solo's en dito percussie. Maar waar de vorige platen in stijl veel wisten af te wisselen (dat vooral kwam door het veelzijdige repertoire van de artiesten die ze coverden), lijkt Dans Dans hier een beetje in herhaling te vallen. Op Bloed en Dromen verderop in het album lijken we vooral een remix van de vorige nummers te horen. Daardoor wordt het album door een gebrek aan divers instrumentarium toch een beetje de kop in gedrukt. Enkel in het korte Coffee Grounds (3 minuten) lijkt het alsof er nieuwe dingen gebeuren: drum-ritmes worden opgevoerd, gitaar ontspoort volledig en het lijkt alsof we zelfs wat blazers horen (al is dat waarschijnlijk electronisch bewerkte gitaar-distortie).

Dans Dans is een ingenieuze, zeer muzikale en bijzonder onconventionele jazz-act. Met enkel drums, bas en gitaar, versterkt door electronica, weet het trio heerlijk lome en veelal ontsporende composities neer te zetten. De eentonigheid ligt echter een beetje op de loer, en daar helpt de relatief lange album-duur niet bij. Desalniettemin een mooie nieuwe aflevering in de jazz-carriere van frontman Bert Dockx.
Pat-sounds: Album Dans Dans - 3 (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

David Bowie - ★ (2016)

Alternatieve titel: Blackstar

4,0
Fantastisch nieuw album, ik schreef er maar vast wat over
We beginnen het nieuwe jaar met de nieuwe plaat van David Bowie. Ik liet de laatste plaat The Next Day, hoewel die best wat goede singles had, al snel langs me heen gaan. Die plaat was weinig vernieuwend en bovendien te lang. Ook nu wilde ik de nieuwe plaat langs me heen laten gaan, maar toen hoorde ik dat niet alleen jazz-drummer Mark Guiliana op de plaat meedoet, maar ook de volgende jazzartiesten: persoonlijke favoriet Jason Lindner op piano/keyboard, Danny McCaslin op saxofoon, bassist Tom Lefebvre op bas en Ben Monder op gitaar! Wow, een David Bowie jazz-plaat dus? En ook nog slechts 7 nummers? Toch maar luisteren dus!

Blackstar begint met het 10 minuten lange titelnummer Blackstar. De jazz-vibe druipt hier meteen vanaf. Heerlijke beats en ritmes die we al een beetje kennen van die electronisch georiënteerde platen van Now vs Now (het bandje van Guiliana en Lindner). Daarmee betreedt Bowie in zijn al legendarische oeuvre opnieuw een opvallend nieuwe richting. Haast achteloos en perfect passend bij zijn huidige stemgeluid vult Bowie de opvallende instrumentatie aan. De rest van de plaat is nagenoeg van dezelfde orde, maar is wellicht net een tikkeltje meer rock- en pop-georienteerd. De musical-score Lazarus (die door Bowie geregisseerd is) komt nog het dichtst in de buurt bij zijn oudere werk. Maar ook het Sue (Or in a Season of Crime) is een goede rocker met gierende gitaarriffs en een huilende saxofoon. En dan hebben we de helft van de nummers al gehad. Een groot voordeel dat beperkte aantal nummers, want op die manier doet Bowie nergens iets teveel en kan hij sommige nummers heerlijk instrumentaal uitrekken.

Blackstar was bijna aan me voorbij gegaan (en aan vele anderen, want hij kwam tegelijk met de nieuwe van Adele uit), maar ik ben blij dat ik hem ben gaan luisteren. Een vernieuwende Bowie die het avontuur opzoekt? Check. Een jazzy Bowie? Check! Een potentiële plaat van het jaar, al in de eerste week? Check!
Pat-sounds: Album David Bowie - ★ Blackstar (2016) - pat-sounds.blogspot.nl

De Kift - Bidonville (2014)

4,0
Eigenlijk ken ik de band nog niet zo goed als vele andere fans, maar ik vind dit voorlopig het beste dat ik van ze gehoord heb. Heerlijk:

----

De Nederlandse cult-band De Kift is lastig te omschrijven. Ze doen, kunnen en laten namelijk alles. De haast theatrale platen die ze uitbrengen, de vage carnavaleske theater-optredens waarbij ze vaak uitzonderlijk uitgedost zijn, de poëtische en verhalende teksten: De Kift kent geen gelijke. Maar vooropstaat dat ze kneiter-muzikaal zijn en al vele jaren louter platen van hoge kwaliteit uitbrengen: 2014 brengt dan ook weer een nieuwe: Bidonville.

Zoals wel vaker vertelt De Kift met deze plaat een verhaal. Bidonville gaat over Ralphie, die met zijn knapzak naar het zuiden reist, en is, voor De Kift begrippen, behoorlijk toegankelijk. Veel riffs, blues, rock en trombone. Niet vaak hoorde ik ze zo toegankelijk als hier. Opener Ralphie en het gekscherende Harde Munt zijn keihard en heerlijk (on)navolgbaar. Tegelijkertijd zijn het ingetogen Duet en Paardjes, niet toevallig beiden gezongen door de Vlaamse zangeres Lot Vandekeybus, een welkome afwisseling tussen al het geweld waarmee De Kift op de proppen komt. Ook het krautrock-achtige Hovink is zeer sfeervol, en kenmerkt de muzikaliteit van de band. Het ingenieuze Een Man (dat ze ook speelden in de minuut van DWDD, en waarmee ze waarschijnlijk veel kijkers lieten wegzappen) is spannend met plotselinge stiltes, dreigende blazers en bezeten drumakkoorden en is het hoogtepunt van het album. Maar ook de punk-jazz van het hieropvolgende Lotti is één van de vele hoogtepunten. Zelfs het croonende en onheilspellende Bavink, met subtiele (elektronische?) percussie op de achtergrond valt niet uit de toon. Zo horen we héél veel, maar meer dan ooit lijkt De Kift alles hier succesvol in een muzikale smeltkroes omgesmolten te hebben tot één dampend, punkend, rammelend, theatraal en bijzonder opzwepende masterclass.

De Kift is niet aan iedereen besteed. Ook Bidonville is een tamelijk ingewikkelde plaat, met veel losbandigheid en bizarre passages. Desalniettemin lijkt de band hier veelzijdiger en toegankelijker dan ooit, al komt dat wellicht ook door de gewenning van het het op repeat luisteren van deze plaat. De Kift moet je ervaren, en tot je door laten dringen. Als dat eenmaal is gebeurd, behoor ook jij tot die selecte groep van cult-fans.
Pat-sounds: Album De Kift - Bidonville (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Destroyer - Poison Season (2015)

4,0
Destroyer, ofwel Dan Bejar én band, gaat al bijna 20 jaar (9 albums) lang mee. Dat is waarschijnlijk voor velen onbekend, gezien de band eigenlijk pas bij de vorige plaat Kaputt echte bekendheid vergaarde. Kaputt was na de soms best experimentele post-punkerige en new-wave-ige eerste platen van de band, wat meer toegankelijk geworden en bij vlagen bijzonder melancholisch en atmosferisch. Op deze tour gaat Destroyer op Poison Season door, en gelukkig maar.

Opener Times Square, Poison Season I zet meteen de toon. Rustig opbouwend maken strijkers en de rustige stem van Bejar de sfeer. En dan barst het los. Met krachtig saxofoonspel knalt Dream Lover plotsklaps uit de speakers, en we wanen ons in de jaren '70 in de tijd van Bowie en Springsteen. En vanaf dit moment is het hele album een genot. Net als op Kaputt horen we veel blazers, maar hier is er aanzienlijk meer ruimte voor experiment en up-tempo ritmes, en wisselen rustige en up-tempo nummers elkaar perfect af. Zo is alleen dit Dream Lover al een welkome krachtuitspatting, maar ook het Midnight Meet The Rain laat de gitaren en de blaasinstrumenten luidruchtig spreken. En net als op de andere platen van Destroyer, verbindt de luchtige piano samen met de stem van Bejar de nummers aan elkaar. Overal horen we deze prachtige instrumentatie terug, nog wel het sterkst op de melancholische nummers. Ontroerend en zwoel zijn de nummers als het zomerse Girl On A Sling, het door strijkers en tokkelend drumspel aangeklede Solace's Bride, of de down-tempo piano-ballad Bangkok (welke zo op Kaputt had gepast). Oh wat weet de band overal mooi te klinken, en doen ze nergens teveel.

Poison Season is wat mij betreft een volgende stap richting meer faam van het Canadese Destroyer. Frontman Dan Bejar weet nog beter dan op het al ijzersterke Kaputt experiment met melancholie te verbinden, en brengt misschien wel een van de beste platen uit van dit jaar, en van zijn oeuvre.
Pat-sounds: Album Destroyer - Poison Season (2015) - pat-sounds.blogspot.com