Het Canadese trio BadBadNotGood bestaat uit Matthew Tavares op keyboard/synthesizer, Chester Hanser op bas en Alexander Sowinski op drums. Een spannend jazz-piano-trio, dat vooral bekendheid begon te krijgen door hun samenwerking met Odd Future; dat hiphop gezelschap met onder andere Tyler the Creator en Frank Ocean. III is (ja echt) hun derde album alweer, en ze hebben al een behoorlijk fanschare bij elkaar weten te krijgen. Dat is niet vreemd, want ze hebben een toegankelijk geluid dat toch door hun hele repertoire enorm spannend blijft door het gebruik van vette hip-hop samples en donkere electronica.

III staat vol karakteristieke BadBadNotGood nummers. Zo wordt het openingsnummer Triangle heerlijk gedragen door een spacy en funky bas-lijntje. Schitterend hoe de baslijntjes van Hanser en de piano van Tavares hier constant in elkaar overlopen, permanent voortgestuwd door dat dikke en vet aangezette drumgeluid van Sowinski. Ook heel vet aan deze plaat is die illustere sfeer, die duidelijk naar boven komt op bijvoorbeeld Can't Leave The Night of Kaleidoscope, waar die donkere en zware bas meermaals de toon zet, vaak in samenwerking met die even donkere drums. En niet zelden herkennen we in deze plaat vleugjes DJ Shadow; van die sterke improvisaties, gedragen door die harde drums maar ook gekenmerkt door beats en samples die we in de verte ergens van lijken te kennen. Geen idee of het echt samples zijn, of waar de inspiratie vandaan komt verder, want het trio weet een sterk eigen en origineel geluid op de mat te leggen. Maar uiteindelijk is het vooral de combinatie van instrumenten die het album een geheel maakt. De combinatie van ontspannende piano-klanken of spacy synthesizers, met die donkere bas, en die bezwerende hiphop drums, maken dit album zeer geslaagd.

Badbadnotgood is met III iets meer in de jazz terecht gekomen dan op hun vorige albums. III komt meer over als een spontaan tot stand gekomen album, vol van zeer vindingrijke beats en geconcentreerd samenspel. Wat minder funky, dansbaar en/of elektronisch dan hun vorige platen, maar daardoor een hele volwassen plaat waarin de klasse van het trio is doorontwikkeld en nog sterker naar voren is gekomen. Goodgoodnotbad!
Pat-sounds: Album Badbadnotgood - III (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Het is nog niet echt officieel uit ofzo, maar goed, laten we maar zeggen dat ik een review-cd heb gekregen om alvast te reviewen:

Beck. De muzikale duizendpoot heeft gebracht waar vele, vele fans op gewacht hebben. Voor het eerst sinds Sea Change (2002!) weer een akoestisch folk-album, dat iedereen zal hypnotiseren. Je moet er maar van houden, deze Beck-variant. Je zou de Beck-fans daarom ook in 4 groepen kunnen opdelen: Een aanzienlijk deel van de Beck fans is fan door zijn ongelooflijke muzikale vindingrijkheid en zijn gebruik van elektronica, en vindt Sea Change maar een saai album waarmee hij zijn potentie niet benut (groep 1). Een ander deel van de fans houdt van de lekkere rock van Guero, of het door Danger Mouse (daar is ie weer) bijgestane Modern Guilt, en vindt albums als Odelay en Mellow Gold misschien wel revolutionaire, maar geen tijdloze albums (groep 2, dat ben ik, trouwens). Een kleiner deel waardeert en houdt van Sea Change, en van niks anders van Beck (groep 3). Maar het grootste deel van de fans waardeert alle kanten van Beck, zelfs als ze het niet leuk vinden (groep 4, en daar hoor ik eigenlijk ook wel bij). Want zo is zijn status, als een soort van hedendaagse Bach. Alles wat hij uitbrengt is op een of andere manier goud. En ook Morning Phase blijkt dat gewoon weer te zijn.

Wat heet. Dit is Sea Change, maar misschien wel beter. Het is veelzijdiger (Sea Change was mooi, maar mijns inziens saai en te lang), hij gebruikt schitterend zijn piano en drums (Sea Change was vooral gitaar) en het album klinkt weer net zo vol als altijd en is waanzinnig intens. Beck stopt echt zijn ziel in dit album, en het lijkt wel alsof hij er gewoon 12 jaar aan gewerkt heeft sinds Sea Change. Eerste single Blue Moon viel paar weken terug al meteen al met de deur in huis. Het klonk als Sea Change (dit is echt de een na laatste keer dat ik de vergelijking maak), maar het is beïnvloed door een onheilspellend bijna elektronisch galmende drum en is gewoon ontzettend spannend. Verder zit het album aan elkaar met tempo-versnellingen en verrassingen, zoals alleen Beck dat kan. Toch missen we wel wat. Beck heeft een mooie stem, maar wel een stem die na verloop van tijd gaat vervelen en op dit soort albums kan hij er niet zoveel mee experimenteren. De meeste nummers slepen een beetje te lang door, hij gebruikt zijn koortjes een beetje te vaak, en het tempo is ondanks de tempo-wisselingen net een tikkeltje te laag. Een up-tempo nummer tussendoor, als Blue Moon poogt te doen, zou het album naar epische status kunnen brengen. Zoals het nu eindigt, met Beck in country-modus (inclusief harmonica en steel guitar) op Country Down en met (een wel heel goed geplaatste) afsluiter (inclusief triangels, elektrische gitaar en die heerlijke dreigende drums) Waking Light, blijf je achter met het lege gevoel dat er meer had ingezeten.

Ik val dus in de door mij omschreven tweede groep van fans, en ben niet bepaald een fan van Sea Change. Maar Morning Phase raakt toch wel een snaar, is heel wat minder zeurderig dan Sea Change (daar is die laatste vergelijking) en heeft vast nog wel heel wat tijd nodig voordat de sluimerende genialiteit zich aan mij en iedereen openbaart. Voor nu rest mij de ondankbare taak om er toch al sterren aan te geven. Vier. Omdat het toch wel heel erg goed is. En omdat het Beck is.
Pat-sounds: Album Beck - Morning Phase (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Onze bekendste jazz-saxophonist blijft maar bezig. Tijdens North Sea Jazz 2014 is Benjamin Herman weer met een nieuw album op de proppen gekomen, dit keer met onbekende pianist-zanger Daniel von Piekartz, en dat is al weer zijn tweede van dit jaar. En dan tellen we de samenwerkingen van Herman op bijvoorbeeld de nieuwe van Typhoon nog niet eens mee! Maar Trouble is een bijzondere: een zwoele en bijzonder sfeervolle vocal-jazz plaat, die vaak associaties oproept aan Chet Baker.

De zang van Daniel von Piekartz valt meteen op. Van een hoog, bijna vrouwelijke stemgeluid weet hij achteloos terug te vallen naar zwaarder en rokeriger stemgeluid. Waarom hebben we in godsnaam nog niet eerder van hem gehoord? Maar ook zijn levendige, bijna eclectische piano-spel imponeert. En dat indrukwekkende spel houdt hij het hele album vol. En Benjamin Herman? Die doet het ook waanzinnig, maar dat weten we ondertussen wel van hem. Op sublieme wijze weet hij het fijne spel van von Piekartz aan elkaar te rijgen met zijn ragfijne saxofoon-spel. Meestal doen ze dat down-tempo, bijvoorbeeld op de openingsnummers A Slow Hot Wind en Smoke Dreams Are True. Trouble is dan ook vooral een album voor op een sombere herfstdag, maar heel soms gaat het tempo wel wat omhoog. Op Curacao krijgt Herman een glansrol, en horen we de meest instrumentale track, en titelnummer Trouble is lekker funky en is precies wat we op de plaat nodig hebben. Maar het meest indrukwekkend zijn wellicht de covers aan het eind. James Shelton's Lilac Wine (je weet wel, die Jeff Buckley ook heeft gedaan) is de perfecte cover voor dit album. Maar ook de Yusef Lateef klassieker Love Theme From Spartacus roept een en al nostalgie op.

Trouble is een geslaagde vocale jazz plaat geworden, met af en toe een mooie instrumentaal intermezzo. We hebben Benjamin Herman wel eens vaker aan zo'n plaat horen bijdragen, maar dit keer is het echt een plaat in zijn eigen stijl geworden. En tel daar de ontzettend verrassende glansrol van Daniel von Piekartz bij op, en we hebben hier serieus misschien wel Benjamin Herman zijn beste werk te pakken. Een absolute aanrader, zeker als je deze op de juiste momenten zal opzetten.
Pat-sounds: Album Benjamin Herman - Trouble (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Om maar meteen het album te beschrijven:

Brad Mehldau is waarschijnlijk de bekendste van dit duo: een wereldberoemde jazz-pianist die door velen als de ware opvolger wordt gezien van Keith Jarrett, zeker getuige een aantal zeer geslaagde solo-piano werken. Verder, zoals de meeste jazz-artiesten wel vaker eigen is, werkt hij veel samen met andere artiesten en maakt hij vaak genre-overschijdende muziek. Zo waren er onder andere de samenwerkingen met jazz-gitarist Pat Metheny, jazz-saxophonist Joshua Redman, een aantal zeer fantastische sessies samen met Elliott Smith (bv. hier op ~9:00) maar is hij misschien nog wel het meest bekend met zijn jazz-covers van rock-bands als Radiohead en Oasis.
Op dit album werkt Mehldau samen met een wat onbekendere naam: Mark Guiliana. En tadaa: vandaar ook de titel van het album Mehliana. Guiliana is een begaafd multi-instrumentalist, bekend om zijn bezwerende jazz-drums in velerlei samenwerkingen, maar vooral (voor insiders) bekend door zijn bijdrage aan de elektronische jazz-band Beat Music. En de bijdrage in deze samenwerking met Mehldau is oprecht opmerkelijk te noemen.



Mehliana is namelijk een enorm elektronisch album geworden, waar zelfs Mehldau vrijwel het gehele album wegblijft van de klassieke piano en hij zich achter de knoppen van het Fender Rhodes keyboard heeft gevestigd. Dat is ergens jammer, van hem verwacht je nou eenmaal een bepaald geluid, maar op openingsnummer Taming The Dragon kan je al meteen concluderen dat dit een heel bevreemdende maar zeer interessante move is. Het nummer opent als een soort post-hiphop (dat heb ik even ter plekke bedacht als vergelijking met post-rock), met een wat vage sfeer-zettende tekstuele inleiding waar op subtiele wijze beats en drums omheen zijn gekunsteld. Vervolgens ontspoort het nummer behoorlijk en lijkt het alsof je naar een soort futuristische jazz-fusion aan het luisteren bent, maar stoort het niet. Deze karakteristieke en vreemde mix van stijlen blijft het hele album de rode draad, en vergelijkingen met de fusion-werken van Herbie Hancock, Squarepusher maar ook met de experimentele elektronica van Radiohead doemen op. Het hele album blijft echter net binnen de randjes van bijzonder vaag en ontoegankelijk, en vooral Mehldau weet door zijn subtiele toevoegingen en (ja toch af en toe) het gebruik van zijn trouwe piano het geluid in goede banen te leiden.

Wat resteert is een bijzonder interessant, moedig en bewonderenswaardig album waar eigenlijk geen genre-stempel op valt te drukken. En dat is toch wel heel erg knap, in een tijd waarin muzikale vindingrijkheid toch steeds schaarser begint te worden. Of Mehliana een invloedrijk album voor de eeuwigheid zal zijn valt te betwijfelen, maar het straalt precies uit hoe er heden ten dage door iedereen muziek gemaakt zou moeten worden.
Pat-sounds: Album Mark Guiliana / Brad Mehldau - Mehliana: Taming the Dragon (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Heerlijke plaat:

Kunnen supergroepen uit slechts twee superhelden bestaan, en ook nog eens succesvol zijn? Jazeker. Dat bewezen James Mercer (The Shins) en James Burton (Danger Mouse) in 2010 al met hun heerlijke veelzijdige debuutplaat. Destijds leerde ik die plaat zelfs kennen door een clip op MTV, van het mysterieuze The High Road. Kan het nog gekker worden dan dat een heerlijke pop-plaat, met een toch wel lekker alternatief randje, daar gedraaid wordt? Ja dat kan. Niet altijd komen dit soort samenwerkingen namelijk met een vervolgplaat. Van supergroepen als Monsters of Folk, Them Crooked Vultures, The Good, The Bad and the Queen zijn er nooit tweede albums uitgekomen, en hoeven we die waarschijnlijk ook niet meer te verwachten. Toch is het ook niet heel vreemd. Danger Mouse is de perfecte producer die al aan heel veel platen mee heeft meegeholpen en overal zeer sterk zijn stempel op drukt, en bovendien: is dit eigenlijk wel een supergroep? Vorig jaar was er ook al de samenwerking met Portugal.the Man, welke ineens die heerlijke typische Danger Mouse richting werd opgeslingerd, met leuke elektronische bliepjes en nog pakkendere gitaar-rifjes.

Die plaat is dan ook het eerste waar dit vervolgalbum aan doet denken. After The Disco is weer typisch Broken Bells, en toch ook weer karakteristiek no-nonsens James Mercer. Maar het hele album straalt een soort geweldige speelvreugde uit, elk nummer is een kleine pop-klassieker op zich, en de positieve vrolijke vibe die op Evil Friends van Portugal.the Man was te voelen, is hier ook precies zo sterk aanwezig. En misschien nog wel meer dan op die debuutplaat Broken Bells zelf. Waar die plaat echt een verlengde van The Shins was, is dit echt een geluid op zich en spat de kwaliteit er van af. Elk nummer is even goed, even catchy en even sterk. Het nadeel daarvan is dat het album eigenlijk nauwelijks uitschieters kent en vooral heel erg lekker weg luistert. Bovendien worden er wel een boel bekende ritmes gerecycled en komt elk nummer over alsof dit album al jarenlang een klassieker is. Bijvoorbeeld op de opening van No Matter What You're Told, of op titelnummer After The Disco (wie vertelt me waar het me aan doet denken???).

Niks negatiefs hoor. Dit is gewoonweg de perfecte pop-plaat van de 21e eeuw. Er valt niks slechts over te melden. Zet deze plaat gewoon op. En nog een keer. En nog een paar keer. Helemaal niks mis mee.

En. 1 April staan ze in de Melkweg. Gaat dat zien!
Pat-sounds: Album Broken Bells - After The Disco (2014) - pat-sounds.blogspot.nl