De Noorse/Zweedse jazz-fenomenen Bugge Wesseltoft (die eerder dit jaar al het wereld-jazz album OK World uitbracht) en Dan Berglund (de bassist van Esbjörn Svensson Trio) bundelen op Trialogue hun krachten met deep-house producer Henrik Schwarz. Een unieke, bijzondere en een nu al geslaagde combinatie. Maar dat wisten we op zich al van het Wesseltoft/Schwarz album Duo. Met een wervelende en bijzonder spannende Boiler Room set pakten ze afgelopen woensdag al het Amsterdam Dance Event in. En hier dan de recensie van Trialogue, een fusie van house met jazz zoals alleen Bugge Wesseltoft dat kan.

Trialogue knispert, kraakt en swingt de volledige 48 minuten. Schwarz staat bekend om zijn techno en zijn dansbare deep-house, maar houdt het hier heerlijk minimalistisch. Niet zelden voelen we op deze plaat daarom een heerlijke Darkside vybe: een ingetogen, spannende en permanent op de rand van experiment en toegankelijkheid balancerende set. De swingende funky pianoloopjes van Wesseltoft zijn fantastisch en het bijzonder volle bas- en strijker-geluid dat we van Berglund gewend zijn geeft de plaat een soort heerlijk wereldse en soms zelfs klassieke sfeer, die bij vlagen ook aan die eerdere plaat uit dit jaar (OK World) van Wesseltoft doet denken. Maar in de basis draagt vooral Schwarz deze elektronische plaat: hij bepaalt de sfeer. Bovendien komt het piano- en ook keyboard-spel van Wesseltoft bij vlagen versterkt en eclectisch over, en piept en resoneert het tussen de beats van Schwarz door. Maar de beste nummers zijn de kunststukjes waarin het drietal samenspeelt, alsof het de normaalste zaak van de wereld is deze twee genres te combineren: hoogtepunt is dan ook het ingenieus in elkaar gedraaide Movement Eleven, dat als een kameleon verandert van balkan, in folk, jazz en uiteindelijk in het zeer dansbare en adembenemende house-nummer Take A Quick Break uitmondt.

Trialogue is een ongekend overweldigende plaat. Je zit de volle duur van de plaat op het puntje van je stoel met je voeten mee te drummen op de zeer dansbare maar tegelijkertijd ook zeer originele, unieke en perfecte versmelting van twee genres. Trialogue is hoe de fusie van dance en jazz bedoeld is, en zelden is het op zo'n geslaagde wijze uitgewerkt. Deze plaat kan wel eens de knaller van het jaar worden.
Pat-sounds: Album Bugge Wesseltoft, Henrik Schwarz & Dan Berglund - Trialogue (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

En daar is, ineens uit het niets, de nieuwe Wilco. Inclusief een hilarische album-cover én titel. Hoewel het al wel weer eens tijd was voor een nieuwe Wilco (The Whole Love is al weer van 2011), is dit waarschijnlijk voor iedereen een verrassing. Kennelijk had de band er zin in, zeker getuige de (slechts) 35 minuten aan pretentieloze en pure speelvreugde die op Star Wars is te horen. Ik had er in ieder geval ook zin in: Wilco is een van de vindingrijkste bands van de laatste pakweg 20 jaar, en stelt nimmer teleur.

Star Wars is een mengelmoes van experimentele Wilco liedjes, met de wat meer straight-forward luisterliedjes zoals die op de solo-plaat van vorig jaar van frontman Jeff Tweedy. Enkel één nummer passeert de 5 minuten, de rest klokt allemaal onder de 4 minuten; ongewoon voor de recente Wilco platen. Nu moet ik wel meteen zeggen: dat ene langere nummer is You Satellite, en die is simpelweg en zonder twijfel het prijsnummer. Heerlijke Velvet Underground achtige dissonantie en heerlijk meanderend gitaarwerk van de hele band, Tweedy en Nels Cline voorop. De rest van de 13 nummers is wat "simpeler", maar de schijn bedriegt de eerste luisterbeurten. Waar je eerst simpele song-structuren denkt te horen, staan de meeste nummers bij nader inzien bol van de pakkende ritmes, subtiele instrumentaties en het bijna jazzy drum-spel van Glenn Kotche. Zo zijn Taste The Ceiling en Magnetized bijna perfecte popliedjes met experimentele hooks, en is Cold Slope een soort korte versie van Spiders (Kidsmoke) met een bijtende beat. Jammergenoeg begint Star Wars wel uitermate zwak. Het openings-salvo, met het rare 1 minuut durende introotje EKG gevolgd door het saaie More..., doet in eerste instantie vermoeden dat Star Wars een slap tussendoortje gaat. Gelukkig bewijst Wilco de rest van de plaat het tegendeel en bovenal hun kracht: pakkende songs en zoals altijd een subtiel vernieuwend geluid.

Wilco verrast iedereen met een onaangekondigd album (iets wat natuurlijk ondertussen niet meer zó verrassend is, maar dit is Wilco). Met Star Wars leveren ze een ijzersterke plaat af, waarbij ze bij vlagen weer de losbandigheid en spontaniteit leveren van hun vroegere albums. Maar wat vinden we stiekem het leukst aan deze album-release? Dat de beste live-band op aarde waarschijnlijk binnenkort weer gaat touren.

Album Wilco - Star Wars (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Leuk, maar ben net niet helemaal overtuigd.

Wild Beasts is maar een lastige band. Ze zijn het muzikale equivalent van een cultureel verantwoord museum-bezoek, en het hoge en wellicht wat zeurderige stemgeluid van de beide zangers Hayden Thorpe en Tom Fleming valt niet bij iedereen in de smaak. Dat ze kwalitatief hoogstaande muziek hebben uitgebracht staat echter buiten kijf, en op de vorige albums wisten ze desalniettemin een vrij toegankelijk geluid neer te zetten door pakkend gebruik van o.a. synths en piano. Op hun nieuwste plaat, Present Tense, lijken ze wat meer het experiment op te zoeken en is het geluid bovendien allemaal heel wat elektronischer.

Dat bleek al direct op de eerste single, Wanderlust. Hier werd direct de enigszins nieuwe richting van de band op gepresenteerd. Toch kon je meteen horen dat dit gewoon Wild Beasts is, want de verschillen met de vorige albums zitten hem vooral in de (elektronische) details. Op Nature Boy (#2 van het album) is direct die lekkere percussie die we al eerder van ze hebben gehoord en uiteraard treden die karakteristieke stemmen overal weer op de voorgrond. Het getuigt van lef dat ze het experiment in ieder geval niet schuwen, en de nummers klinken allen veelzijdig, zeker als Fleming ook soms zijn zware en lage stem inzet. Dat alles geeft het album een wat donkerdere sfeer dan de vorige albums, zeker op de bijna ambiente afsluiter Palace, maar het frisse geluid dat Wild Beasts doorgaans zo goed maakt is er een beetje af.

Present Tense is in ieder geval een logisch vervolg op Smother, dat al een klein beetje deze nieuwe richting wist te verkennen. Wat we hier dan hebben is wederom een geslaagd art-pop album, maar een echte overtuigende samenhang heeft het niet en het album meandert maar wat heen en weer en is nergens écht heel sterk.

Wild Beasts staat dit jaar in ieder geval op Motel Mozaique, en is zeker live een vette aanrader als ook het oude repertoire met het nieuwe wordt gemixed.

Pat-sounds: Album Wild Beasts - Present Tense (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Onlangs recenseerden we al het briljante Nederlandse jazz-album Kapok. Drifts is een praktisch tegelijkertijd uitgebracht jazz-album, is ingespeeld door nieuw jazz-gezelschap Windkracht 7 en kent de aanwezigheid van Kapok-hoornist Morris Kliphuis. Windkracht 7 is opgericht door Young VIP winnaar Floris van der Vlugt, en ook drummer Jamie Peet, bassist Mark Haanstra (o.a. Yuri Honing Wired Paradise), en gitarist Reinier Baas (Edison-winnaar The More Socially Relevant Jazz Music Ensemble) zijn hier onder andere te horen. De vergelijking met Kapok gaat door, want de stijlen (jazz-rock, spannende instrumentatie) die we daar hoorden, treden hier ook duidelijk op de voorgrond. Drifts is echter een wat experimenteler, soms naar free-jazz en big-band neigend album en is vooral door de grootte van de band (7-tallig, waaronder 4 blazers) wat grootser van geluid en daarmee een veelzijdige en sfeervolle jazz-knaller.

Op opener Sticks & Stones passeert het hele spectrum aan stijlen al. Over het geheel genomen is de opener filmisch en ritmisch hypnotiserend. Maar door het hele nummer steken de experimentele blazers al door het ritme heen en is er ruimte voor vrij experiment van gitaar en bas. Na deze opener kiest Windkracht 7 voor jazz die wat meer straight-forward is. Four To Go is bijvoorbeeld een lekkere gitaar-rijke jazz-rocker, met subliem blazers-samenspel dat elkaar tegelijkertijd ontregelt en opbouwt. Sowieso is dat de basis van Drifts: veel ruimte voor rockende gitaar-solos en jazzy blazer-salvo's. En dat wordt op den duur wel een beetje saai; de drummer horen we (behalve op Quarreling) nergens echt op de voorgrond, en een toevoeging van piano en/of wat meer tempo-wisselingen was welkom geweest. Zo is er eigenlijk alleen op Ithaka en die sterke opener ruimte voor wat meer afwisseling. Daarbij moet gezegd worden dat afsluiter Blue Headphones wel weer een prijsnummer is. Hier worden de blaasinstrumenten, inclusief bas-klarinet van Katharina Thomsen, nog wel op de allersterkste manier gecombineerd: sfeervol, opzwepend en vooral heel melodieus.

Drifts is een scherpe, kwalitatief sterke toevoeging in de Nederlandse jazz-scene. Maar na de voltreffer die Kapok eerder maakte, en door het sowieso erg hoge niveau in deze scene de laatste jaren, weet Windkracht 7 zich hier wat mij betreft niet volledig te onderscheiden. Dit 7-koppige gezelschap, dat individueel al vele prijzen won, zou tot meer in staat geweest kunnen zijn. Maar wat wel duidelijk is? Windkracht 7 is met Drifts een waanzinnige showcase van jong Nederlands jazz-talent.

Luister het album op Spotify, of ga naar de beperkte Nederlandse tour door onder andere Utrecht (RASA) en Enschede.
Pat-sounds: Album Windkracht 7 - Drifts (2014) - pat-sounds.blogspot.nl