Leuk hoor :
----

La Roux, ofwel Elly Jackson, is na 5 jaar weer terug! De excentrieke electropop van de gekuifde zangeres, die we kennen van die heerlijke hitjes Bulletproof en In For The Kill, krijgen we eindelijk weer te horen op het nieuwe Trouble in Paradise.


En we kunnen er kort over zijn. Trouble in Paradise is weer een vrolijke zomerse retro-plaat geworden, net als die Grammy-winnende debuutplaat. Gekenmerkt door leuke synthesizers, snelle en pakkende zang van Jackson en fraaie electro-beats. Hoogtepunt van de plaat is Uptight Downtown, dat zich bijna kan meten met het aanstekelijke Bulletproof. Bijna, maar net niet helemaal. Trouble in Paradise lijkt in de breedte net wat meer kwaliteit in zich te hebben dan het debuut, en is een coherent geheel. Maar echte uitschieters horen we toch minder. Gelukkig luistert het allemaal lekker weg. Uptempo, downtempo, sensueel, funky, vrolijk, klein beetje experiment, leuke bruggetjes en fijne bliepjes. Alles zit er zo ongeveer wel op. En waarom zou je dan eigenlijk klagen? Een lekker tussendoortje, maar niet meer zo spannend en verrassend als dat succesvolle debuut.

Trouble in Paradise is lekkere no-nonsense electropop. We hebben haar gemist, die speelse La Roux, die haar genre destijds écht wist te ontstijgen. En ze had er even 5 jaar mee gewacht (waarom weet eigenlijk niemand), maar nu heeft ze het toch voor elkaar gekregen gewoon een zeer degelijke tweede plaat op de mat te leggen. Ga dat even luisteren, als je al dat experiment en die harde rock, die we hier op Pat-sounds publiceren, een beetje zat bent. Je moet moeite doen om deze plaat niet aanstekelijk te vinden!

Pat-sounds: Album La Roux - Trouble in Paradise (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Lily Allen neemt zichzelf meestal niet heel erg serieus. Ze zingt over de meest verschillende onderwerpen, vloekt er in haar nummers op los en doet ook niet heel veel moeite om politiek correcte teksten te verzinnen. Zo is er dan nu, na een behoorlijk lange hiatus van 5 jaar, ineens een nieuw album dat Sheezus heet; een weinig verheffende maar grappige knipoog naar het album van Kanye West. Daarnaast heeft ze oprecht over Sheezus gezegd dat er nummers opstaan die kut zijn, en die ze eigenlijk niet op plaat had moeten zetten. Maar uiteindelijk heeft ze dat wel gedaan, want ze heeft er schijt aan. Heerlijk. Want met die "who gives a shit" attitude heeft ze toch al vele klassiekertjes voorgebracht.

Er waren al Hard Out Here, het ge-autotunede L8 CMMR, Air Balloon en Out Here, die ze allevier "rubbish" vindt. Toevalligerwijs (of niet) vormen drie van die "slechte nummers" samen met titelnummer Sheezus de eerste vier nummers van het album (ze een beetje tactisch verspreiden heeft ze dus ook schijt aan). Hard Out Here is nog wel maatschappij-kritisch en heeft een feministische en politieke lading, maar L8 CMMR en Air Balloon zijn cliché popnummers met simplistische instrumentatie, en Our Time is inhoudsloos. Al te best begint Sheezus dus niet, en met Hard Out Here (twaalfde en laatste nummer van het album) in het perspectief belooft het album niet al te veel goeds. Gelukkig krijgt de plaat vanaf Insincerely Yours ineens de geest. Dit nummer begint warempel funky, en kent een veel interessantere opbouw. Nu horen we wel de Lily Allen die we kennen van It's Not Me, It's You en Alright, Still. We horen pakkende beats, een net wat spannender aangezette stem en zelfs een beetje die ska-electronica die we van haar kennen. Ook het down-tempo piano-nummer hierna, Take My Place, doet denken aan haar vorige platen en is zeker van dezelfde kwaliteit. Lily kan het dus nog wel, en daar zijn we oprecht blij mee. De veelzijdigheid blijft dit middenstuk van het album kenmerken, met het country-gestijlde nummer inclusief accordeon As Long As I Got You, of de electronica-pomper Silver Spoon. Als bonus-nummer na afsluiter Hard Out Here hebben we trouwens nog de weergaloze cover Somewhere Only We Know van Keane, toch zeker nog een vermelding waard, in een ingetogen stijl die ze wellicht wat vaker moet proberen.

Sheezus is een album van uitersten. Het begin en eind van het album is vrij waardeloos, maar het middenstuk is de typische en veelzijdige Lily Allen waarvan we allemaal hebben leren houden. Ze blijft doen waar ze zin in heeft, en heeft gewoon weer een pakkende pop-plaat uitgebracht. Het speelse geluid van haar vorige platen is ze wel kwijt, maar wellicht is ze als moeder nu net een tikkeltje meer volwassen geworden.

Pat-sounds: Album Lily Allen - Sheezus (2014) - pat-sounds.blogspot.nl