menu

Hier kun je zien welke berichten Norrage als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Happy Camper - Daily Drumbeat (2014)

4,0
Ik denk dat velen dachten dat Happy Camper een eenmalig projectje ging zijn. Maar in 2011 was oprichter van dit veelzijdige culturele project, Job Roggeveen, al zo overdonderd door het succes dat er toen al een onverwachte theatertour volgde. En dat was niet bepaald voor de hand liggend, want het project Happy Camper bestond toen uit wel 15 verschillende artiesten. En nu is er zelfs een tweede album, met nóg meer artiesten!

Deel 2, the Daily Drumbeat, bestaat ten eerste uit een nieuwe mascotte. In plaats van een kamperende Yeti, krijgen we het nu te doen met een vrolijk - ja wat is het - zebra-beestje. En aan het al fenomenale sterrenensemble van destijds (Marien Dorleijn (Moss), Janne Schra, Ricky Koole, Tim Knol, Leine, Odilo Girod (Coparck), Bouke Zoete en meer) zijn nu onder andere Eefje en Maurits Westerik (GEM) toegevoegd. Dat belooft wat! En die belofte komt zeker uit. Weer is er die filmische theateresque muziek gecomponeerd door Roggeveen, samengegaan met weer van die leuke filmpjes, en worden de krachten van de creme de la creme van de Nederlandse alternatieve pop-muziek op sublieme wijze gecombineerd. Opener Daily Drumbeat is dankzij Bouke Zoete al net zo'n waanzinnig sterk nummer als dat het prijsnummer van het eerste album Born With a Bothered Mind dat ook al was. Ook de inbreng van Eefje (wat zingt ze goed in het Engels) op Halfway op The Hill is schitterend, en de veelzijdigheid in stemgeluid van die veelvoud aan artiesten maakt dit album zo aantrekkelijk. Na Eefje komt de karakteristieke stem van Westerik op het opgetogen All We Ever Wanted, welke weer wordt afgewisseld door een duet van Tim Knol met Ricky Koole op On A Clear And Moonlit Sky. Alles is misschien wat braaf en wel erg poppy, maar het straalt speelvreugde uit, en als je de tour van 2011 hebt meegemaakt weet je dat het ook op het podium een groot feest is. Wat is het toch ontzettend cool dat al deze artiesten zich hebben geleend voor zo'n album, en ook nog komen opdraven voor een optreden waar ze wellicht maar 1 liedje hoeven te zingen.

Het kan niet anders dat dit album net zo aan gaat slaan als het debuut. De (korte) tour begint 13 april al in Utrecht, en hopelijk treden al die waanzinnige artiesten daar weer op. Waar ik dit verhaal mee wil afsluiten is de volgende vraag: Het is misschien wat braaf, maar iedereen vindt dit toch gewoon leuk?
Pat-sounds: Album Happy Camper - The Daily Drumbeat (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Heather Nova - The Way It Feels (2015)

3,5
Ik ben het wel eens met Erwin. Ik noem ook wel een aantal dezelfde punten

---

Heather Nova, het hippiemeisje dat altijd een publieksfavoriet is geweest op de alternatieve festivals, gaat al een hele tijd mee. Toch heeft ze eigenlijk, mijns inziens, maar één echt wapenfeit uitgebracht in al die jaren: het fenomenale debuut Oyster, dat 20 jaar na dato nog steeds de tand des tijds doorstaat. Na die doorbraak werd het allemaal wel erg poppy en monotoon, maar een fanschare bleef ze telkens houden. Nu is daar 2015, en komt ze met het album The Way It Feels.

Wat meteen opvalt aan deze plaat is dat ze weer een stap terug heeft gezet naar haar debuut: The Way It Feels is heel wat experimenteler en veelzijdiger dan veel van haar andere platen; bovendien stapt Nova nu ook echt nieuwe richtingen in. Dat is een erg goed teken, horen we op de eerste nummers: Het atmosferische The Archeologist is heerlijk mysterieus en bijzonder ingekleurd met piano en donkere bassen, en een nummer als Girl On The Mountain laat haar prachtige stem uitvoerig horen, en put duidelijk uit de folk-cultuur met banjo en slidegitaar. Zo switcht Nova van sfeervolle pop-nummers, bijvoorbeeld Lie Down In The Bed You've Made en On My Radar, die perfect bij haar stem passen en die in lijn zijn met haar vroegere werk, op knappe wijze naar meer experimentele nummers, zoals op This Humanness, waar strijkers de sfeer zetten. Natuurlijk klinkt het allemaal weer typisch Heather Nova: lekker zweverig en een stem die het totaalgeluid domineert. En ik kan niks anders zeggen: af en toe gaat dat toch weer vervelen. Toch lijkt ze hier dan eindelijk weer een plaat uitgebracht te hebben die boven de middelmaat uitsteekt, en klinkt ze hier als in haar beste dagen.

Heather Nova is wellicht nooit weggeweest, maar The Way It Feels voelt als een comeback plaat. De plaat is over de hele breedte sterk en krachtig en bovendien bijzonder folky, en verveelt daarom slechts een enkele keer. Haar imponerende stem leidt ons uiteindelijk makkelijk naar het einde, waar we kunnen concluderen dat The Way It Feels het beste is wat ze sinds Oyster heeft uitgebracht.
Pat-sounds: Album Heather Nova - The Way It Feels (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Henny Vrienten - En Toch... (2014)

4,0
Henny Vrienten (ja die van Doe Maar) is al een tijd lang bezig met een soort van solo-comeback. Werkte hij al samen met een rits hiphoppers als Rico, nu is er dan eindelijk die plaat van hemzelf: En Toch...Verwacht hier niet de ska-vibe van Doe Maar, maar een heuse singer-songwriter blues plaat zoals alleen de beste ze kunnen maken.

En Toch... begint met het nummer dat het hele album karakteriseert: Gitaar. Een heerlijk gitaar-gedreven nummer dat meteen een oeverloze en melancholische sfeer neerzet, bijna tot het psychedelische aan toe. Wat volgt is heel veel. 58 minuten en 14 nummers lang weet Vrienten op knappe wijze blues met folk te combineren, en horen we louter kwaliteit. En heel af en toe horen we het speelse van Doe Maar. Bijvoorbeeld op het zomerse en swingende Mug in de Klamboe, waar Vrienten met zijn heerlijk luie stem imponeert. Maar ook op Hangmat liggen de zomerse sferen op de voorgrond. Maar de plaat wordt vooral gekenmerkt door muziek die tot zijn recht komt op een grauwe herfstdag. Het bijna gospelige (met koortjes en gefluit) Hij Zingt Omdat Ik Het Niet Zeggen Kan is een pakkend lied, en Het Uur Tussen Hond en Wolf is een epische ballad met hypnotiserende en zwevende gitaren. De enige smet van deze plaat, is de duur. Hoewel er geen zwak moment te vinden is, is 58 minuten aan de lange kant voor een puur door gitaar en zijn stem gedragen plaat.

En Toch... is een waardevolle toevoeging in het oeuvre van Vrienten. Een staaltje klaswerk, met veel sfeervolle composities die stuk voor stuk staan als een huis. En zelfs die karakteristieke Doe Maar sound is niet héél ver weg. En Toch...krijgt deze plaat niet de volle mep. Daarvoor is deze net iets te eentonig. Maar welkom terug aan het front, Henny Vrienten.
Pat-sounds: Album Henny Vrienten - En Toch... (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Hilbrandt - Haven (2014)

4,0
Recensie:

---

Een nog onbekende folk-muzikant (of eigenlijk een band) uit het hoge noorden van Friesland is Hilbrandt. En wat mij betreft mag hij niet langer onbekend blijven. De band van Laurens van der Meulen (tweede naam Hilbrandt) laat hier namelijk een zeer bijzondere vertolking van het zeemanslied horen: een muzikaal epos dat bij vlagen doet denken aan gelijksoortige Nederlandse folk als dat van Broeder Dieleman.

Haven is een inspirerende en bijna theatrale plaat. Op indringende wijze vertelt Hilbrandt het zeemansverhaal van achter de Friese dijken, en dat is vaak heel erg donker: thema's als de dood, afscheid, religie en eenzaamheid passeren de revue; je moet er daarom wel van houden. Dit allemaal wordt ingekleurd met onheilspellende instrumentatie: dreigende banjo's, huilende violen en indringende percussie. En hoewel de instrumentatie eigenlijk telkens hetzelfde blijft, (er had misschien wat meer uitgepakt mogen worden zoals bij hun live-optredens) boeit het continu. De stem van Van der Meulen pakt je namelijk permanent bij de strot en treedt vaak naar de voorgrond; exemplarisch is een 'nummer' als De Hond Die Over De Golven Rent, waar hij eigenlijk enkel een gedicht voorleest. Maar de plaat boeit ook omdat het stuk voor stuk zéér stevige nummers zijn, die op geslaagde wijze putten uit even zo veelzijdige en muzikale invloeden als bijvoorbeeld Tom Waits en Beirut. De kracht van de band wordt samengevat in het het album-hoogtepunt: het 7 minuten tellende Bij De Zee. Met een overweldigende opbouw, inclusief een sample van een zeemansgedicht, weet dit prijsnummer alles bij elkaar te voegen en komt het tot een epische krachtuitspatting.

Hilbrandt, ofwel Laurens van der Meulen, komt met een overweldigend en sterk debuut. Haven is een donkere ontdekkingsreis van het zeemansleven en weet op indringende wijze een verhaal over te brengen waarmee je je de hele luisterduur in de storm van de eeuw waant. Een briljant debuut waarvan we hopen dat deze zich ver buiten de Friese dijken zal verspreiden.
Pat-sounds: Album Hilbrandt - Haven (2014) - pat-sounds.blogspot.nl