Paolo Nutini een guilty pleasure? Nou, ik dacht het niet...al zullen sommige muziek-puristen dat wellicht beweren. Nutini wist een van de leukste singles ooit te maken (New Shoes) en is een zomerse, vrolijke en heerlijke karakteristiek gestemde zanger. Toch was het al weer lang geleden (5 jaar is best lang voor iemand die destijds zó groot leek te gaan worden) dat zijn vorige album, Sunny Side Up, uitkwam. Het is dan ook interessant dat hij hier dan weer is met een nieuwe plaat. Want hoe goed was hij dan eigenlijk ook al weer?

Die vraag kunnen we al snel beantwoorden: heel goed. Dat blijkt al meteen uit de briljante openings-song, Scream (Funk My Life Up). Funky als de titel, heerlijke blazers, en een super-knaller die zich waarschijnlijk al direct kan meten met zijn meest opzwepende nummers als Jenny Don't Be Hasty of New Shoes zelf. Of het de rest van het album zo goed wordt als deze opener weet ik nog niet. Wel weet ik dat het hele album wordt gekenmerkt door een veel soulvoller geluid dan zijn vorige twee albums. Zo is bijvoorbeeld op de twee volgende nummers veel ruimte voor soul. Op de bijna naar Marvin Gaye klinkende Let Me Down Easy (met Betty LaVette samples) en One Day klinkt Nutini geïnspireerd door voorbeelden Marvin Gaye, Curtis Mayfield en ook Sam Cooke. Maar het echte soul-hoogtepunt is het tweeluik Better Man en Iron Sky in het midden van het album. Better Man is een heerlijk langgerekte song met lekkere orgel, zwoele baslijntjes en een hypnotiserende sfeer. Iron Sky kent een stevige opbouw, indringende blazers, een Nutini op zijn emotioneelst, en een band op de toppen van hun kunnen (zie ook in deze mooie Abbey Road sessie). Met deze eerste helft van het album hebben we eigenlijk al een geslaagde plaat te pakken, maar tegen het eind aan komt daar nog een leuke gast-artiest om de hoek kijken: Janelle Monae kleedt Fashion lekker vet en funky aan. Daarna zijn ook de langgerekte retro-liedjes Looking For Something en Cherry Blossom fijne afsluiters.

Ik had het niet verwacht. Paolo Nutini wist twee lekkere platen uit te brengen die hem internationale faam brachten. Dat waren tamelijke no-nonsens albums; niet enorm bijzonder maar wel erg lekker. Caustic Love echter is een emotievolle retro-plaat. Funky, veelzijdig en volwassen. Paolo Nutini heeft zichzelf overtroffen en bovendien vernieuwd. Wellicht wel de pop-klassieker van het jaar.
Pat-sounds: Album Paolo Nutini - Caustic Love (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Peace bracht naar mijn bescheiden mening een van de grootste teleurstellingen van 2013 uit: In Love was na de fantastische EP Delicious behoorlijk gehyped in Groot Brittannië en omstreken, maar maakte de verwachtingen niet waar. Ik had dus ook helemaal niets in de gaten toen mijn oog ineens op de nieuwe Peace viel: Happy People.

Peace schakelt hier naar een iets lagere versnelling dan op het debuut, zelfs een beetje als op de EP. Net als de vorige plaat is Happy People lang (18 nummers (al zijn er daarvan 6 bonusnummers)), staan er zeker een paar mislukkingen op, maar zijn de rest van de nummers lekker pakkend en komt het allemaal wat minder pretentieus over. Op Happy People klinkt Peace gewoonweg heerlijk no-nonsens psychedelisch jaren 70, met gitaar-gedreven up-tempo popnummers met een lekkere zomerse hippie-vibe, en benaderen ze dat geluid dat ze in 2013 een van de grootste muzikale beloftes maakte. Neem nou het vrolijke God's Gloves, waarbij Peace met niet al te veel poespas gewoon hard uit de speakers knalt. Ook Pink Floydiaanse nummers komen langs, bijvoorbeeld het langgerekte World Pleasure dat met een heerlijke bas wordt ingeleid en uitmondt in een krachtige psychedelische kakofonie aan blazers. Om nou te zeggen dat Peace hier de hype alsnog waarmaakt, nee. Daarvoor is de coherentie op deze plaat ver te zoeken en probeert de band toch nog teveel dingen tegelijk. Bovendien zouden ze een paar nummers als de wat vreemd geplaatste opener O You achterwege kunnen laten, en is het raar dat de bonusnummers niet gewoon onderdeel zijn van de echte plaat. Peace verzandt dus een beetje in dezelfde fouten als dat debuut, maar wat deze plaat redt is dat het gewoon net wat volwassener en beter uitgedacht klinkt. Zo is het drieluik (bonusnummers) waar het album mee afsluit perfect gekozen, zeker met het bijna Beatlesque afsluitnummer The Music Was To Blame, waarin Peace met een vrij simpele maar opzwepende melodie overtuigend het album afsluit.

Happy People is een lekkere tweede plaat, waarmee Peace een aantal van de op de eerste plaat gemaakte fouten goed maakt gewoonweg door wat meer poppy te klinken. Het is jammer dat ze nergens meer de kwaliteit van de debuut-EP Delicious evenaren, maar ze geraken hier zeker weer in de goede richting.

Pat-sounds: Album Peace - Happy People (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Heel goed.

---
PHOS is Eveline Vroonland, die vorig jaar als 3FM Serious Talent te boek stond. Op ingenieuze wijze reeg ze met een loop-station haar eigen stem en eigenzinnige beats aan elkaar en creëerde ze een spectaculair en spannend geluid op haar debuut-EP. Nu heeft ze op Noorderslag haar nieuwe naam én band én meteen ook debuutalbum gepresenteerd, en die is mooi!

Wat meteen opvalt aan Never Obsolete is dat de dreunende beats de speaker uitknallen. Veel minder van die zorgvuldig opgebouwde liedjes van vorig jaar, maar een veel voller geluid. Vroonland wordt nu namelijk ondersteund door een volledige band, welke een absolute toevoeging is en haar precies die extra bite geeft die ze nodig had. Ergens is het jammer dat ze niet meer zo knap alles aan elkaar samplet, maar tegelijkertijd straalt de plaat daardoor een wat meer volwassen vibe uit. Vroonland haar stem klinkt kraakhelder en wordt meer als instrument dan als verhalenverteller gebruikt. Dit is vooral het geval op het schitterende ingetogen gehouden Waves; het absolute prijsnummer van de plaat. Maar ook op de sfeervolle, wat bombastischere, eerste single van het album Fall Out. Soms horen we, bijvoorbeeld op dat mooie Waves, zelfs een piano de kop opsteken, en op het meer up-tempo Passing The Green zelfs een rapper. Ja, Never Obsolete is een zeer veelzijdig werkje geworden en hoewel Vroonland nu wat minder zelf haar nummers opbouwt, is er vast heel veel tijd aan voorafgegaan om tot deze complexe en dromerige song-structuren te komen.

PHOS, ofwel Eveline Vroonland, komt hier met een bijna perfect debuutalbum. Met een volstrekt eigen stemgeluid dat ze vooral als instrument gebruikt weet ze 10 zorgvuldig opgebouwde elektronische nummers aan elkaar te binden. Eindelijk hebben we met PHOS, met Vroonland als moderne singer-songwriter, een band die dat uitgemolken 3FM singer-songwriter-paradijs ontstijgt.


Pat-sounds: Album PHOS - Never Obsolete (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Soms, heel soms, doen we ook aan recensies van albums die niet in het huidige jaar zijn uitgekomen. Dat is, in ieder geval wat mijzelf betreft, vooral in het geval van geniale albums. Zo nu met piano-jazz trio Plaistow, dat deelneemt in het veelzijdige jazz-leger van GoodMusicCompany. Maar Plaistow maakt geen normale piano-jazz. Dit is minimalistische en klassieke, bijna tegen post-rock aanliggende, doom-jazz.

We schrijven het jaar 2013, toen Plaistow uit Zwitserland, met het album Citadelle op de proppen kwam. Citadelle bestaat uit 8 veelzijdige nummers, die elk een volstrekt andere kleur hebben. Zo hebben we het springerige Chicago als eerste nummer, waarin de piano meteen al een stevig en vlot loopje neemt. Maar we horen hier ook duidelijk het donkere geluid dat de band kenmerkt. Een hele diepe, bijna elektronische, dubbel-bas van bandleider Vincent Ruiz, die onheilspellend voort dreunt. Ook op The Mission horen we deze duistere stijl, maar nu aangelengd met piepende bekkens en opvallend drumwerk van Cyril Bondi. Maar telkens zijn het vooral die heerlijk galmende bezwerende piano-klanken die de toon zetten. Het piano-werk van Johann Bourquenez is bij vlagen bijna Keith Jarrett-iaans. Het is ongelooflijk hoe mooi hij van verschillende ritmes en melodieën wisselt. Dit is vooral te horen op de album afsluiter: Orion. Zelden, maar echt zelden heb ik een zo'n weergaloos sterk nummer gehoord. Zo sfeervol, zo intiem. Maar ook de rest van de plaat is een en al kwaliteit. Van het bijna klassieke Les Oiseaux tot aan de post-jazz drone The End Of The World, Citadelle is overal raak.

Ja okee, 2013 is niet zo heel erg lang geleden. Maar het voelt alsof ik vorig jaar een eeuwenoude klassieker heb gemist, met dit Citadelle. Wat een ongekend sterke luistertrip heeft dit Zwitserse Plaistow uitgebracht, en ik ga meteen op jacht naar al het andere werk dat ze hebben gemaakt.
Pat-sounds: Album Plaistow - Citadelle (2013) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik ontdekte Plaistow veel te laat. Zo recenseerde ik vorig jaar pas hun album van 2013 dat zó goed was dat het gerecenseerd moest worden. Nu ben ik er iets meer op tijd bij, al was het album ook al weer van 2015. Toen brachten ze Titan uit, een album met opvallend veel nummers (14) vergeleken met hun vorige albums. Om nog even uit te leggen wat voor muziek ze maken: Plaistow is een jazz-trio (drums, piano en bas), komt uit Zwitserland, maakt hypnotiserende piano-jazz dat bijzonder minimalistisch en experimenteel is, en lijkt bij vlagen op de neo-klassieke muziek van Steve Reich of Philip Glass.

Nog meer dan op de vorige platen zoekt Plaistow het minimalistische op. Op de eerste pakweg 10 nummers is er veel ruimte voor stiltes, ijle piano-klanken en repeterende ritmes. Zo is op Hyperion de piano als een soort kakofonie aan geluid aanwezig, om ineens te verplaatsen naar een krakende bas-solo. Phoebe heeft een beetje dezelfde vybe, maar het is alsof ze hier een kwartslag-maat gebruiken in plaats van een soort continue geluidsbrei. Zo blijft de muziek in de basis steeds minimalistisch, maar experimenteert de band met losbandige maatsoorten en abrupte tempo-wisselingen. Telkens wordt je op het verkeerde been gezet, en vaak weet je niet welk instrument je nou hoort. Vooral dankzij het piano-spel van Johann Bourquene hoor je klanken uit de piano komen waarvan je nooit wist dat het mogelijk was. Soms wordt het experimentele karakter van het album wel een beetje teveel van het goede. Vooral als Bourquene direct op de klankkast van zijn piano slaat en bassist Vincent Ruiz het op zijn heupen krijgt, heeft de muziek een bijna agressief karakter. Dat is een paar nummers leuk, maar op een gegeven moment vrij intimiderend. Gelukkig zijn daar nummers zoals het prachtige Iapetus dat het hypnotiserende pianospel van Keith Jarrett uitademt. Of dat springerige Daphnis dat ineens een andere wat lichtere toonsoort uit de piano ten gehore brengt.

Titan is een soort Plaistow best-of. Waar vorige albums soms slechts twee nummers bevatten, wordt op Titan alles geprobeerd. De kracht van Plaistow zit hem in het feit dat ze dit met slechts drie instrumenten doen, en dat je continu op het puntje van je stoel ademloos zit te luisteren hoe ze dat weer voor elkaar krijgen. Toch zijn de 14 nummers wat teveel van het goede, en kan je de 1
uur en 13 minuten dat de plaat duurt moeilijk tot het einde volhouden.
Pat-sounds: Album Plaistow - Titan (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Polar Bear is een van de voornaamste Britse 'contemporary' jazz-acts. Ze brengen bovendien aan de lopende band platen uit, want Same As You komt amper een jaar na de vorige plaat al uit (die we al recenseerden). En wat vooral zo knap is van de band, is dat ze continu wisselen van structuur en elk album weer iets nieuws proberen. In Each Of Everyone was vorig jaar nog "Soms heerlijk, soms compleet over de top en om gek van te worden", nu kiest Polar Bear een wat meer geplaveide weg.

In plaats van een veelvoud aan nummers, bestaat Same As You dit keer slechts uit 6 langgerekte nummers. Het hoogtepunt is hier de 20 minuten durende afsluiter Unrelenting Unconditional, maar daarover later meer. Same As You is namelijk een plaat die één voor één wordt opgebouwd. Het eerste nummer Life Love And Light kent bijvoorbeeld niet meer dan wat gesproken woord, en een zachtjes uitgesponnen instrumentale opbouw, waarin amper wat gebeurt. Een sfeervolle intro die heerlijk de toon zet van deze nieuwe plaat, die vooral in vergelijking met die onrustige en experimentele plaat van vorig jaar, ontzettend ingetogen en minimalistisch aan doet. Op het tweede nummer We Feel The Echoes gaat de band dan eindelijk spelen. Prachtig meanderende percussie en basspel dat op controlerende wijze het saxofoonspel naar een hoogtepunt brengt. Het klinkt hierbij continu alsof de band in toom wordt gehouden, maar tegelijkertijd elk moment kan exploderen. Nergens doet Polar Bear echter teveel, en de spanning en de muzikaliteit druipt van dit bijzonder dromerige nummer af, zeker als de stilte halverwege wordt ingezet en wel slechts wat zomerse strandgeluiden horen. Deze stijl van spannend en gecontroleerd jazzspel, in combinatie met interessant gekozen ambiente intermezzo's, is duidelijk de rode draad door deze plaat. Zo horen we met The First Steps heerlijk en bijna funky jazz-spel met dominerende Afrikaanse percussie, om daarna op Of Hi Lands een langgerekte drone te horen waarbij enkel subtiele percussie het nog een beetje muzikaal maakt. Gelukkig komen we daarna bij het wervelende einde van de plaat, dat perfect op het album is gepositioneerd. Don't Let The Feeling Go is een bijzonder poppy en opzwepend soulvol nummer waarin zelfs gezongen wordt, en is de wervelende ontbranding van het nauwkeurig opgebouwde voorspel. En dat brengt ons dan bij die lange afsluiter Unrelenting Unconditional: een bijna krautrockende en hypnotiserende exercitie, waar alles wat in de vorige 5 nummers hebben gehoord nog eens gerecycled en samengevat wordt.

Waar Polar Bear in het verleden nog wel eens teveel wilde doen, doen ze het hier dan echt precies goed. Same As You is een plaat dat als een kunststukje in elkaar is gezet. Elk nummer heeft zijn eigen functie, en eindelijk weet de band dan echt een plaat te maken waar alles raak is. Dit is niet zomaar een jazz-plaat, dit is een genre-overstijgende plaat, waarbij Polar Bear nog niet eerder zo duidelijk laat zien dat ze een van de spannendste moderne jazz-acts zijn.

Pat-sounds: Album Polar Bear - Same As You (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Waardeloze plaat, vergeleken met wat we van dit gezelschap gewend zijn:

---

Samen met Polar Bear, dat we onlangs ook recenseerden, is Portico (voorheen Portico Quartet) een van de origineelste Britse jazz-acts. Op geslaagde wijze wist Portico altijd electronica uit de Britse electronica scene scene met jazz te combineren. Met het verdwijnen van percussionist Nick Mulvey, en nu ook met het verdwijnen van zijn vervanger, Keir Vine, heeft de band geen drummer meer en zijn ze volledig het elektronische pad ingeslagen.

Portico opent met het titelnummer Living Fields, dat met gast-zang van Jono McCleery klinkt als een nummer van James Blake. We horen bijzonder diepe en duistere bassen die tellenlang doortrillen, en nergens horen we nog die subtiele jazz-klanken die de band vroeger had. Maar dat is niet persé een probleem: dit nummer, en ook het hieropvolgende nummer 101 waar Alt-J zanger Joe Newman de accenten aangeeft, zijn sfeervol en spannend. Gelukkig sijpelen er in de meeste nummers op de achtergrond subtiel wat jazz-elementen de nummers in. In 101 horen we bijvoorbeeld zachtjes een klarinet, en meermaals kiest Portico in de nummers een iets meer minimalistische opbouw waarin de diepe bassen wat meer ruimte overlaten aan muzikale details. Dit geluid lijkt (niet alleen door de gastzangers) als een knappe mix van James Blake en Alt-J. En daarmee ligt er toch wat eentonigheid op de loer. We horen op een paar spaarzame momenten na niks meer terug wat Portico Quartet voorheen zo speciaal maakte, en we horen vooral een aantal nummers die zich niet kunnen meten aan de bands waar ze op lijken. Af en toe springen we weer op, bijvoorbeeld bij het sfeervolle ambient stukje Dissolution, maar dat duurt amper 1 minuut. Gelukkig horen we aan het einde nog de wel prachtige afsluiter Memory Of Newness waar electronica pionier Jamie Woon zijn stempel op heeft gedrukt. Heerlijke zang, en een wat veelzijdiger en melodieuzer geluid, en we horen toch nog een beetje de muzikaliteit van de band.

Met het afsterven van het Quartet in Portico Quartet heeft de band zich niet veel goeds gedaan. Hoewel de beats en de spanning in het begin nog imponeren, valt het album langzaam in herhaling. Ook de toevoeging van Alt-J zanger Joe Newman redt het album niet; al geeft de vele zang die op het album aanwezig is nog wel de broodnodige afwisseling. Toch lijken de meeste nummers een gimmick, en klinkt alles alsof we het al eens eerder, en beter uitgevoerd, hebben gehoord.

Pat-sounds: Album Portico - Living Fields (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Voor mij een van de beste albums allertijden, fantastisch album. Nummers die in elkaar overlopen, een enorme veelzijdigheid en een echt heerlijk conceptalbum. Fantastisch!