menu

Hier kun je zien welke berichten Norrage als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Canshaker Pi - Canshaker Pi (2016)

3,5
Deze spinoff van de jeugdige rocktieners van Paleo Superspeed Donkey bracht vorig jaar als Canshaker Pi nog een album uit dat ze naar het next level indierock bracht. 11 puntige keiharde rockers kenmerkt dit album, met een sloot aan tomeloze energie, waarbij ze nergens gas terug nemen. Heerlijke gitaargerag op hoogtepunten Bonox, opener JALS en het langgerekte slotstuk Over. Als je ze net als ons gemist had vorig jaar, ga deze plaat dan zeker alsnog luisteren! Veel beter krijg je deze mix van punk, rock en jaren '90 alternative niet uit Nederland. Het Nederlandse Viet Cong (ohnee, Preoccupations) en early Pavement in één.
Pat-sounds: Album Canshaker Pi - Canshaker Pi (2016) - pat-sounds.blogspot.nl

Charles Rumback & Ryley Walker - Cannots (2016)

4,0
Ryley Walker had een van de beste platen van 2016 gemaakt, maar een tweede wapen hadden velen over het hoofd gezien. Het volledig instrumentale Cannots maakte hij samen met jazz-drummer/organist Charles Rumback en is wellicht nog wel beter; in ieder geval uitdagender. De heerlijke free-style jazz met begeesterd gitaarspel van Walker houdt je continu in de houdgreep. Soms is het rustig, zoals op River Limatt, en soms ontspoort de plaat bijna geheel zoals op het langgerekte titelnummer Cannots. Uiteindelijk vindt deze bijzondere plaat een middenweg tussen experimentele folk, hypnotiserende psychedelica en groovende jaren '70 rock. Enige kanttekening: de vocalen van Walker hadden niet misstaan, en hadden de plaat zelfs boven die andere 2016 plaat kunnen uit doen komen.

Pat-sounds: Album Charles Rumback & Ryley Walker - Cannots (2016) - pat-sounds.blogspot.nl

Cœur de Pirate - Trauma : Chansons de la Série Télé (Saison No. 5) (2014)

3,5
Mooi album:

Een cover-nummer op zijn tijd is leuk. Albums met alleen maar covers zijn dat, mijns inziens, meestal niet, tenzij de nummers in een volstrekt ander genre worden gegoten. Als het cover-album ook nog door een normaliter in het Frans zingende zangeres is gemaakt, heb ik geen hoge verwachtingen. De Canadese Coeur de Pirate (Béatrice Martin) heeft het echter gewoon voor elkaar gekregen om een geslaagd, karakteristiek en bovendien praktisch accentloos cover-album uit te brengen!


De kracht van Trauma: Chansons de la Série Télé (Saison No. 5) (het 5e deel in een serie van cover-albums voor de Canadese tv-serie Trauma) zit hem in de zeer goed gekozen covers, en de schitterende en sfeervolle instrumentatie (vooral viool, piano en akoestische gitaar). Ontroerende covers van The National (Slow Show), Lee Hazlewood (Summer Wine), Bon Iver (Flume) en Tom Waits (Bottom of the World) getuigen van een geweldige smaak en een indrukwekkende veelzijdigheid. De beste nummers worden echter gekarakteriseerd door een nagenoeg kale instrumentatie: Béatrice begint het album met een vrijwel puur vocale versie van Bill Withers' Ain't No Sunshine en legt ook een ongelooflijke versie neer van Amy Whinehouse haar You Know I'm No Good, met enkel piano. Als er ook nog een Rolling Stones en een Patrick Watson cover de revue passeren, is het ondertussen wel duidelijk dat dit een prachtig kwaliteitsalbum is waar Béatrice succesvol de stap van Frans naar Engels heeft weten te maken. Toch is het gehele album bij elkaar een beetje eentonig, en weet ze van een grote verscheidenheid aan nummers een redelijk eenzelfde geluid te maken. Dat is aan de ene kant een enorm knappe prestatie, maar het verliest daarbij een beetje de zeggingskracht van haar vorige albums.

Samengevat weet Coeur de Pirate de constante kwaliteit van haar oeuvre ook hier door te zetten, en is dit een vermakelijk uitstapje. Toch is het te hopen dat dit een eenmalig uitstapje is, en logischerwijs is dat het vast ook wel. Op naar het volgende album met weer Franstalige en zelf-geschreven nummers, want dan is ze op haar best!

Pat-sounds: Album Coeur de Pirate - Trauma: Chansons de la Série Télé (Saison No. 5) (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Conor Oberst - Upside Down Mountain (2014)

3,5
Gewoon weer een lekkere plaat:

Conor Oberst, frontman van Bright Eyes (een van de grootste indie bands in Amerika), brengt al een tijd albums uit die losstaan van die band. Zo bracht ie al 3 gematigd succesvolle solo-albums uit: instrumentaal redelijk simpele maar tekstueel rijke alt-country platen, en ook een plaat met alt-country super-groep Monsters of Folk. Nu is Upside Down Mountain uit en hopen we opnieuw te genieten van lekkere liedjes.

Het geluid is nauwelijks veranderd ten opzichte van die vorige albums. Dat is niet direct heel goed (met Bright Eyes bleef hij zichzelf vernieuwen), maar zeker ook niet slecht. Zijn solo-carriere is namelijk gewoon een nageleefde carriere waar hij op een wat meer evenwichtige en minder depressieve manier (Bright Eyes wordt niet voor niets vaak bestempeld als emo-country) nummers kan uitbrengen. Zo is er hier ruimte voor wat upbeat blazers en melodie op het sterke Hundreds of Ways, zeker een van de beste nummers van de plaat. Veel nummers bevinden zich in dit up-tempo regime, en het album luistert daardoor lekker weg. Gelukkig is er desondanks toch veel afwisseling: er is veel ruimte voor goed geplaatste strijk-instrumenten, scherpe elektrisch-gitaar solo's en verrassende tempo-wisselingen binnen de nummers zelf. Maar het mooiste is de toevoeging van de harmonieën van het Zweedse duo First Aid Kit. We horen ze bijvoorbeeld op Kick langskomen, een nummer dat exemplarisch is voor deze plaat: het zit vol van diverse instrumentatie maar vooral die schitterende vrouwenzang. Soms klinkt Oberst ook weer wat melodramatischer, en is er zeker ruimte voor down-tempo nummers waar zijn stem misschien nog het best tot zijn recht komt. Zo hebben we het melancholische Night At Lake Unknown, waar hij zijn stem schitterend gebruikt en de slide-gitaar voor een extra duistere sfeer zorgt. Maar het beste nummer is het al eerder uitgebrachte Governor's Ball: een nummer balancerend tussen harde rock en vindingrijke pop dat meermaals van tempo verandert. Een sterk samenspel van instrumenten en bijna funkend gitaar-spel, inclusief verrassende blazers en de dames van First Aid Kit. Zo zit Upside Down Mountain in elkaar met veel fijne nummers, en weet Oberst het 54 minuten lang interessant te houden.

Niet de dramatiek van Bright Eyes, maar de country-soul domineert deze plaat van Conor Oberst. We horen velerlei aan country stijlen; down-tempo ballads, up-tempo knallers inclusief soulvolle blazers en de prachtig werkende stem van Conor. Heel veel speciaals horen we niet, en geëxperimenteerd zoals op de Bright Eyes platen wordt er ook nergens. Upside Down Mountain is dan ook enkel een lekker album, dat het wachten op het volgende Bright Eyes-opus hopelijk wat dragelijker maakt.
Pat-sounds: Album Conor Oberst - Upside Down Mountain (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

CunninLynguists - Strange Journey Volume Three (2014)

4,0
Hiphop-trio de CunninLynguists zijn misschien wel de vaders van de zomerse no-nonsense hiphop. Hiphop doordrenkt van zomerse beats, jazzy instrumentatie, samples komend uit alle genres en teksten die gaan over alledaagse dingen. Vooral hiphop klassieker Piece of Strange was een duidelijk voorbeeld van dat geluid, maar ook hun serie aan mixtapes genaamd Strange Journey Volume 1 en 2 weken daar niet veel van af. Dit is deel drie uit deze serie, en is de meest coherente van de drie en dit keer wel echt te interpreteren als een op zichzelf staand album.

Net als die vorige Strange Journey albums, staan er bijzonder veel gast-bijdrages op deze plaat. Zo geeft Del The Funky Homosapien opener Strange Universe die heerlijke spacy sfeer die hij ook wist te creëren op de Deltron 3030 albums. Maar ook bijvoorbeeld Masta Ace, Tonedeff, J-Live, Murs and Grieves en vele anderen geven acte-de-presence. Dat maakt de plaat enorm veelzijdig maar, ondanks dat het een vooruitgang is op die vorige twee mix-tapes, ook wel een beetje onsamenhangend. Een overkoepelend thema als dat van Piece of Strange valt er dan ook niet te bespeuren. Desalniettemin komen ze er mee weg; daarvoor is de kwaliteit gewoonweg te hoog en de productie te goed. Van het surf-nummer inclusief brekende golven, waarin je je direct op het strand waant, South California, tot het door trombone voortgestuwde Drunk Dial, overal hoor je het speelse spel van het trio. En dat laatste nummer van het album Urutora Kaiju knalt er ook wel enorm krachtig en indrukwekkend uit, met de snelle raps van Tonedeff en de hardste beats van het album.

Strange Journey Volume 3 is misschien niet een volwaardig album, en mist door de vele gast-bijdrages en verschillende stijlen wat coherentie. CunninLynguists hebben echter al lang bewezen dat ze een exceptioneel sterk gezelschap zijn en dat bewijzen ze hier ten volste. De beats zijn raak, de sfeer is zwoel en spannend en het album is de juiste lengte. En hierdoor kent 2014 weer een extra meesterlijke hiphop release.
Pat-sounds: Album CunninLynguists - Strange Journey Volume 3 (2014) - pat-sounds.blogspot.nl