Laatst weer gezien in Groningen, blijft mijn favoriete gitaarband. Van de voor mij onbekende nummers zijn Breathe en Solace de favorieten.

Ik beschouw mijzelf als een zeer groot Alter Bridge fan. Na het geweldige Fortress keek ik dus ook erg uit naar hun nieuwe cd. Show me a Leader vond ik gelijk al een top nummer dus ik was erg benieuwd naar de rest van de cd. Laat ik gelijk maar met de deur in huis vallen dit is weer een top cd. Alleen heeft het in tegenstelling tot Fortress even geduurd voordat ik de cd echt op waarde heb kunnen schatten. Topnummer van deze cd is toch wel het machtige titelnummer met zijn emotionele ondertoon, zijn heavy riffs en prachtige soli van Tremonti.Een nummer vergelijkbaar met Fortress op de vorige cd. Ook geweldig vind Ik Cradle to the Grave, het vette Crows on a Wire , This Side of Fate met zijn mooie tussenstuk wat volgens kenners Muse achtig klinkt en Losing Patience vanwege zijn prachtige refrein. Beter of minder dan Fortress is het niet, die echter wel wat meer echte uitschieters had. Toch weer vet kicken hoor deze cd en volgende maand gaan we live zeker van ze genieten. Wat een top concert kan dat worden met hun oeuvre!

Acht jaar hebben we er op moeten wachten, de tweede samenwerking buiten Fates Warning om van John Arch en Jim Matheos. Wat hebben deze muzikanten er weer een wonderschoon werkstuk van gemaakt! Met name de lange tracks Vermilion Moons, Wrath of the Universe en Kindred Spirits doen je op het puntie van je stoel zitten. De machtige stem van John en de prachtige tegendraadse gitaarpartijen van Jim zijn om van te smullen. Ook gastmuzikanten als o.a. Frank Aresti en Mark Zonder zorgen met hun bijdrage voor een waar luistergenot, bijv. de fraaie gitaar soli in Kindred Spirits. Dit is progressieve metal van het beste soort!

Zo af en toe komen er van die cd`s uit die boven het gros van de middelmaat uitspringen wat betreft de metal releases. Na het horen van het nummer Moonhorse was ik gelijk verkocht. Prachtig doommetal met een Krux sausje en prachtige vrouwelijke vocalen. Maar het blackmore achtige gitaarwerk van Marcus Jidell is ook erg goed, luister maar eens naar het fraaie solowerk op het afsluitende Lady in the Lamp.In tegenstelling tot wat trebremmit vind dat het af en toe glad klinkt kan ik mij niet in vinden,de af en toe wat rustige stukken contrasteren erg mooi met de hardere stukken en dat maakt deze band zo boeiend. Dit is voor mij een van de verrassingen van 2013 en komt zeker in mijn jaarlijstje te staan! Mijn favorieten Moonhorse,Bird of Prey en Lady in the Lamp.

Doom is een stijl van metal die mij zeker kan boeien maar dan moeten er wel elementen in zitten die de muziek naar een hoger level brengen. Tempowisselingen, goed gitaarwerk met de nodige soli, een lekkere vette productie en een goede zanger. Dit is zover ik Candlemass ken al jaren het geval en met een songwriter als Leif Edling zit het in de regel wel goed. Mij maakt het niet zoveel uit welke zanger er zingt want tot nu toe vond ik ze allemaal de moeite waard bij Candlemass, dus ook Langquist kan mij goed bekoren. Het valt en staat dus bij het songmateriaal en dat is ook deze keer weer dik in orde! Als Black Sabbath gitarist Tony Iommi ook nog op een nummer mee speelt, ja dan is het helemaal geweldig. Astorolus kent een vette gitaarriff en geweldige gitaarsoli, wat een dijk van een nummer! Ook het afwisselende Under the Ocean heeft een machtig mooie gitaarsolo en maakt zo`n nummer helemaal af.
Deaths Wheel heeft een lekkere drive met weer een prachtig middenstuk met afwisselend gitaarwerk ondersteund door zweverig orgelspel. Black Trinity begint met zwaar grommend gitaarwerk waarna weer een lekkere gitaarriff wordt ingezet. Het middenstuk met harde drumslagen is weer apart maar zorgt ook weer voor afwisseling. House of Doom begint met kerkklokgeluiden waarna de gitaren weer vet invallen en er een uptempo song volgt. Het meegalmende orgel zorgt in dit nummer voor een heerlijke doomsfeer waarna weer een vette gitaarsolo de boxen uitdenderd. The Omega Circle is het langste nummer. Na een akoestisch begin knallen de gitaren er weer hard in. Na het mooie refrein met weer heerlijke gitaarsol volgt weer een rustig stukje. Na de opvolgende tempoversnelling volgt nogmaals een vette gitaarsolo waarna het nummer wat apart afsluit. De zweden hebben er weer een mooi werkstukje van gemaakt waar ik de komende tijd weer met veel plezier naar zal luisteren!

Terug naar 6 jaar en het klinkt weer als vanouds. Tot nu toe kunnen genieten van Where Echoes Gather en The Pulse of the Earth Part One op You Tube. Metal met invloeden van Nevermore en progressieve elementen. Ben benieuwd naar de rest.

Het titelnummer is op en top oude Dream Theater met invloeden van Angra. Geweldig nummer overigens. Overhauling Wounds is een vocaal meesterwerk.

Weer flikken deze italianen het, ze blazen me weer omver met een geweldige progressieve metal cd. The Secret part one en two grijpen je gelijk bij de strot, wat een muzikaal spektakel! Vet gitaarwerk, gierende keyboards, opzwependen drums en de machtige stem van zanger Basile maakt deze twee nummers tot een waar luistergenot. Maar dan heb je nog niet eens de overige topnummers gehoord zoals het beukende Fallen of het hakkende Ghost of Insanity met gast zanger Tom Englund van Evergrey. Zo kan ik nog wel even doorgaan met mijn enthousiast betoog maar dit is gewoon super! Komt zeker in mijn top 10 dit jaar. Met Fates Warning en de nieuwe Evergrey zijn dit mooie maanden!

Met de gebruikersnaam Dream Theater kun je wel zeggen dat ik fan ben van de muziek van deze Amerikaanse Progressieve Metal band. Vanaf hun eerste cd was ik verkocht en heb alles wat ze uit uitbrachten verzameld. Het vertrek van Mike Portnoy vond ik bijzonder spijtig want hij was toch een smaakmaker en belangrijk lid van de band en bovenal een fantastische drummer. Na zijn vertrek werd de kwaliteit van de muziek mijn inzien minder maar zeker nog te pruimen, totdat het gedrocht The Asthonishing verscheen. Wat was dat een teleurstellend product en mijn interesse voor de band verdween als sneeuw voor de zon. Een tijdje geleden verscheen Untethered Angel geen slecht nummer maar ik was nog niet overtuigd. Fall into the Light maakte mij wel erg enthousiast, in dit nummer zat weer pit en ik kon eindelijk weer eens genieten van ouderwets Dream Theater geweld. Ik ben wel een fan van de hardere kant van de band dus met deze cd kom ik echt aan mijn trekken. Ik heb nu enkele malen dit nieuwe werkje beluisterd en begin steeds enthousiaster te worden! Niet dat de band hun oude niveau van platen als Awake laat staan Train of Thought of mijn favoriet Scenes From A Memory haald maar toch ik kan weer van hun muziek genieten. Favorieten op dit moment Fall into the Light, S2N en At Withs End. Mannen welkom terug!

Wat komen er toch een hoop goede bands uit Scandinavië. Eclipse heeft al enkele topalbums gemaakt met lekkere niet te ingewikkelde rock/metal. Live is deze band nog wat steviger en zorgen hun nummers voor een feeststemming. Dat is te horen aan het publiek wat zich veelvuldig laat horen. Krakers als Blood of the Enemies, Runaways, Viva la Victoria en Battlegrounds zijn niet versmaden. In deze sombere tijden wordt je met deze muziek een stuk vrolijker.

Ben ook verrast door deze cd. Het gitaargeluid is behoorlijk stevig en de zangeres heeft een aangenaam stemgeluid. Het symfonische tintje aan de muziek is smaakvol toegevoegd. De spaarzame grunts zijn matig maar de cleane zang daar en tegen prima.

Ik ben een liefhebber van allerlei soorten metal en rock. De mannen van Ghost laten een vorm van rock horen die mij bijzonder aanspreekt en dan vooral door enkele zeer catchy nummers als Spirit, Cirice, From the Pinnacle to the Pit of Majesty. Hun hele act is natuurlijk behoorlijke kitsch maar ik moet er ook wel om lachen. Videoclip van Cirice is trouwens geniaal!

Alleen dat nummer Pro Memoria krijg ik al niet meer uit het hoofd! Gewoon popmuziek met een licht rocksmaakje. Verslavend bandje.

Heerlijke power metal cd met sterke vocalen van Ronnie Romero en flitsend gitaarwerk van Tony Hernando. Topnummers zijn When Heroes take a Fall, Kings Reborn en het machtige All I have left waarin Hernando helemaal los gaat.

Laatste Dream Theater was net zo slaapverwekkend als deze Opeth.

Kan niet anders dat dit weer een top cd wordt. Eerste twee nummers klinken fantastisch!

Als oudere metal liefhebber was ik bekend met de eerste 4 cd's van deze band. Riot V ontdekte ik met hun laatste cd. Op deze cd maak ik kennis met nummers van oudere cd's van deze band. Wat zijn die goed zeg! Fight or Fall, On your Knees, Bloodstreets etc. Gitaarwerk fantastisch en die zanger is fenomenaal!

De cd nu een paar keer in zijn geheel beluisterd en kan alleen maar razend enthousiast zijn. Wat een dijk van een cd. Unbearable Sorrow zal voor velen het topnummer zijn en daar kan ik het helemaal mee eens zijn , wat een melancholie en prachtig gitaarwerk. En dan dat begin van Abandoned by the God, magnifiek. Ook de heerlijke begeleidende gitaarlicks in The crowning of the Fireking zijn machtig. The Devils Incubus bevat prachtige gitaarsolo en zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat een top cd, komt in mijn jaarlijst!

Wat een dijk van een cd weer van Symphony X. Na het mooie intro Oculus Ex Infirni knalt Set the World on Fire vet de boxen uit. Russell Allen zingt de pannen weer van het dak, dan weer ruig, dan weer ingetogen en Michael Romeo zorgt voor spetterend gitaarwerk. De eerste nummers zijn ongelofelijk sterk met The Walls of Babylon en het prachtige titelnummer als hoogtepunten. In eerste instantie had ik niet zo in de gaten hoe goed deze cd was maar na enkele maanden viel het kwartje en ben ik laaiend enthousiast.

Ik ben absoluut niet klaar met Mark Tremonti! Ik wil een combinatie horen van vette rock en melodieuze stukken. Zijn solo's zijn kort en puntig en staan altijd in dienst van de nummers.
Heerlijke nummers als Catching Fire, Betray Me of My Last Mistake zijn top. Mijn favoriet is Torn My Heart Out. Van mij mag hij nog wel 10 van dit soort cd's maken.

Dit is toch even wat anders dan dat we later van UFO gewend zijn maar het klinkt zo lekker 70thies!
Lang uitgesponnen nummers ( Boogie for George) met lekker gitaarwerk van Mick Bolton. The Coming of Prince Kajuku is ook zo`n heerlijk nummer. Dit is toch heel wat anders dan die moderne metal waar moeilijk doenerij centraal staat en de essensie van de muziek ver te zoeken is.

Heb de band kortgeleden live gezien in Ahoy en genoten van een spetterend optreden. Nu kunnen we thuis nagenieten. Prima keuze van nummers, goede live sfeer, lekker vet geluid!

Ook voor mij een teleurstellende cd. Weinig aan metal relaterende nummers en voor de rest wel een paar lekker in het gehoor liggende nummers. Echt zo'n cd waarbij je geregeld de skip knop indrukt.

Lichte tegenvaller toch deze cd. Staan teveel nummers op die hetzelfde klinken. Uitschieters zijn The Devils Bleeding Crown, Seal the Deal, The Loa`s Crossroad en You Will Know. Ga ze straks toch weer live zien want hun optredens zijn altijd super.