De Noorse band Gazpacho bracht een kleine achttien maanden geleden het intensieve en meeslepende Demon uit. Hun nieuwe werk Molok kan niet alleen het universum vernietigen met een speciale code op cd formaat, maar brengt ook een verandering teweeg vergeleken met de krachtige en orkestrale klanken van zijn voorganger. Molok staat voor een machine die het verleden en het heden kan berekenen en het verhaal van de ontwerper staat op het album centraal. Het aanbidden van goden in de vorm van stenen inspireert deze man om de betekenis van het leven te zoeken als er geen god of goden bestaan die ons begeleiden in het leven. De muzikale weg zoekt zijn plaats in het verre verleden met onder andere de Noorse archeoloog Gjermund Kolltveit die de Skåra steen bespeelt, een eeuwenoude zingende steen die de eerste klanken van het aanbidden van goden tentoonspreid.

Het album opent met Park Bench in de wereld waarin de oude stammen hun goden aanbidden rondom het houtvuur. Wanneer de zang van Jan-Henrik Ohme start volgen de klanken van bellen en piano’s het rustgevende ritme. De violen stuwen de machine Molok langzaam aan terug in de tijd, wanneer de gitaren en drums de krachtige werelden laten botsen. De goden die hun plagen in alle woede laten neerdalen op de wereld. De bedrukkende atmosfeer komt tot rust in de klankvolle bellen, het ontspannende gitaarspel en de geraffineerde baslijn. His Master’s Voice gaat met de keyboardbellen en een ongebruikelijke ritmestructuur in op het ontbreken van de stem van de goden. Het keyboardspel van Thomas Andersen wordt in de constante aanwezigheid van Torp’s basgitaar ondersteunt door de donkere lagen van de wereld. De hevige ontlading die volgt wordt met de orgelklanken neergedrukt naar Bela Kiss. De folkmuziek vind zijn weg met het accordeonspel van Stian Carstensen. De dansbaarheid wordt daarna aangevoerd met de toevoeging van de mandoline door Krømer. Ohme lijkt de oude tijden van het verhaal te vermengen met de huidige tijd, wanneer met de gelijkenis met Freddie Mercury’s stem de harmonieën in zang het slotgedeelte van het nummer doorvoeren.

Know Your Time start met de donkere inslagen van de drums. De basgitaar leeft zich uit door het opbouwen van de machine. Het nummer weet zich meer te verbinden aan het oudere werk van de band. Met het keyboardspel van Anderson en de gitaarsolo van Vilbo voert het zwaar beladen geheel je terug naar de vioolklanken van Krømer en de ritmesectie van Lars Erik Asp. De theatrale zang van Ohme zorgt voor de emotionele zijde van het verhaal, wanneer de machine de godsdiensten en onze levenswijze aan elkaar verbindt. Choir Of Ancestors voert zich terug naar de tijd van onze voorouders en de voortgang van het leven. Het zangkoor dat terugkeert ondersteunt Ohme in zijn reis door de tijd. Het pianospel sleept het geheel mee in het zachte ritme van de drums op de achtergrond. Vilbo krijgt kort de tijd om te floreren in zijn gitaarspel. De progmuziek weet zijn noten vast te houden, wanneer de vervaagde zang van Ohme het niveau wat doet inzakken. In ABC wordt de plaats van mens in het heelal gemeten door de zelfbewust geworden machine. De berekeningen worden geplaatst in een georganiseerd geheel van marcherende drums en herhalende pianoklanken.

Het wiskundige veld ontwikkeld zich door in Algorithm, waarin de stammen zich verenigen in het geluid van een drone. De melodielijnen openen zich met de oosterse klanken van het keyboard en de opbouwende gitaarpartijen. De tempels, kerken en moskeeën verenigen zich in het instrumentale gedeelte van de berekeningen en ingewikkelde formules. Op Alarm weet Ohme het beste uit zijn zang de halen. Het keyboardspel van Andersen voert het herhalende drumritme van Asp aan. Het nummer blijft vrij oppervlakkig voortkabbelen in de rustige lagen van de muziek. Het aanbidden van de goden opent op slotstuk Molok Rising met de klanken van de eeuwenoude Skåra stenen. Archeoloog Gjermund Kolltveit weet met zijn stenen, elandgebit, fluiten en snaarinstrumenten de meest vervreemde klanken tevoorschijn te toveren. Het nummer bouwt zich met het vocale geluid van Ohme op naar het moment waarop de tijdmachine Molok het heden en het verleden met elkaar verbindt in de opvolging van gebeurtenissen. Na vier minuten krijgt het geheel een extra dimensie met het drumspel dat zich terugvoert naar King Crimson’s Red. De hevige gitaarklanken laten de machine evalueren in zijn eigen machtige denkpatroon. Molok krijgt zoveel kracht dat het einde weleens fataal zou kunnen zijn voor de mensheid. Wanneer de kerkklokken klinken drijven de synths je door een duistere gang waar de tikkende klokken de cijfercode activeren, als deze overeenkomt met de plaats van elke elektron in het universum is navertellen helaas niet meer mogelijk.

Molok is een opzichzelfstaand verhaal, waarin de gekozen ritmestructuur en het instrumentatiegebruik ter volle ondersteuning hiervan dienen. De kracht van de vertelling voert zich aan in de rustige setting van melodielijnen en de emotionele zang van Jan-Hendrik Ohme, waar slechts een nummer als Know Your Time een verbintenis legt met het vroegere werk van de mannen. De donkere elementen vormen een diepe impact in het gitaarspel van Vilbo en Torp, al blijft de afwisseling in het drumspel van Asp vrij beperkt. Naast de sterke productie en de duidelijke structuur van het verhaal is Molok een album waar de schoonheid pas na vele luisterbeurten van wordt geopenbaard. Toegankelijk is het album dan ook zeker niet, maar met een beleving die steeds meer aan kracht wint een muziekstukje waar het universum te klein voor is.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Know Your Time, Molok Rising.

Het gezelschap dat schuil gaat achter de naam Gentle Knife bestaat uit maar liefst 11 multi-instrumentalisten. Geen kleine groep en dat is te merken op het gelijknamige album waarmee de Noren in 2015 debuteerden. De klasse en de inspiratie werd meteen op dit album duidelijk gemaakt. De bandleden hebben namelijk een voorliefde voor de vroege prog van eind jaren 60/begin jaren 70. Hierbij dient gedacht te worden aan King Crimson, Jethro Tull, Strawbs en Van Der Graag Generator. Op hun tweede album bouwen ze voort op de gelaagde muziek van hun eerste album. Ondanks de nodige personeelswisselingen loopt de band over van de kwaliteit en dat is goed hoorbaar in de complexe muziekculturen.

Waar tijdens de prelude de kracht van het orgel en de flügelhorn de toon zetten zit in het ruim een kwartier durende titelnummer de intensiteit verpakt in dubbele gitaarlagen en bijzonder fraaie toetspartijen. De constante afwisseling aan instrumentatie maakt het album niet eenvoudig om volledig te doorgronden. Maar met elke luisterbeurt onthult zich de schoonheid wat verder. Tekstueel gaat het album in op de snelle voortgang en de teleurstellingen waar we in ons leven mee te maken krijgen. De emoties lopen uiteen van woede tot blijdschap en van verdriet tot vreugde. Waar de ene keer de scherpe gitaarklanken de gevoelens naar boven brengen, worden op een ander moment de blazers ingezet om de emoties naar de oppervlakte te krijgen. Ieder individu blinkt op het album uit in het bespelen van zijn/haar instrument. Net zo divers als de instrumentatie zijn de zangpartijen, van prachtige harmonieën tot aan meeslepende gesproken teksten. Het tien minuten durende slotstuk Resignation geeft op indrukwekkende wijze weer hoe het opbouwende een nummer naar grote hoogtes kan stuwen. De progressieve rock vermengt zich moeiteloos met de jazz en het album sluit af in het pikkedonker. Gentle Knife bewijst met Clock Unwound dat ze nu al alle verwachtingen kunnen waarmaken. De toekomst zal uitwijzen of ze op dit hoge niveau kunnen blijven acteren.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Glen Hansard is al 25 jaar actief binnen de muziekwereld. Eerst met de Ierse band The Frames en later als onderdeel van het succesvolle Tsjechisch/Ierse duo The Swell Season (met Markéta Irglová). Zijn solodebuut maakte hij drie jaar geleden met het in emoties gedrenkte Rhythm and Repose. Voor zijn tweede album groef hij nog dieper door de specifieke ideeën die hij had en nam hij nummers op in verschillende landen.

Grace Beneath the Pines opent met de dreigende klanken van de strijkers, gevolgd door de krachtige zang van Hansard. Tekortkomingen in zijn leven geeft hij hoop met de tonen van de piano en het ondersteunende blazers ensemble. Tijdens moeilijke tijden spreekt hij zichzelf moed in, omdat hij weet dat zijn fouten vergeven zullen worden. Op Wedding Ring zijn het de akoestische klanken van de gitaar die de liefde in drijven. In samenzang met Samuel Beam (Iron and Wine) zoekt hij zijn weg in de warmte van dierbaren. De eerste single van het album Winning Streak zorgt voor een arm om je schouders in de tijden dat je het niet zo ziet zitten. Sam Amidon sluit zich aan in de zang op de klanken van de piano en mandoline. De volkse en oplevende melodieën zorgen met de teksten van Hansard voor de terugkeer van je levenskracht.

Through summers long and winters cold
May you always have someone good to hold,
And may good fortune wait on every bend,
And may your winning streak,
May it never end

Her Mercy is de live vertolking van Hansard en heeft gedurende de jaren vorm gekregen. De gospel en hoorns stuwen het nummer op naar het moment waarop de zegen wordt uitgesproken en je losgelaten wordt van de persoon die je eens liefhad. McCormack’s Wall lijkt met zijn pianoklanken verwantschap te vertonen met The National. De violen zorgen voor de ruige wind tijdens koude winterdagen. De drank houd je in leven en creëert de gedachten aan die fijne dagen samen, waarna de Ierse folklore de dans opent. Lowly Deserter is het bombastische nummer, met zijn mandoline, strijkers en drums. Wanneer de hoorns aanzwellen geven we de mensen in oorlogsgebieden een beetje hoop, hoop op een betere toekomst waarin de soldaten hun weg naar huis vinden.

Lowly deserter, sing that old song,
And sing a new one for the men
Still in battle, far from heaven;
Raise your voice up and sing to them

Met Paying My Way gaat Glen terug naar het leven van alledag. Het werken aan zowel een carrière als een relatie, waarbinnen tegenslagen een obstakel vormen voor de rest van het verloop. Het gebruik van de elektrische gitaar en de spaarzame klanken van de synths versterken de emotionele laag van het nummer. My Little Ruin opent met het vinger-pikkende gitaarspel van Hansard. Je staat op voor een vriend die worstelt met het leven en probeert de persoon moet in te praten. De prachtige melodieën stormen op tot een klankenregen aan emoties. Just to Be the One zwelt aan met de klanken van de blazers, in een warme stem die je toespreekt. Het steuntje in de rug tijdens de moeilijke dagen wordt versterkt door de opfleurende klanken van de fluit en trombone. Sluitstuk Stay the Road laat je terugkijken op alles wat je hebt bereikt in je leven en de mensen die je hierbij hebben geholpen. De rustgevende klanken gaan diep in op de gevoelens die je voor een ander hebt. Met het vertrouwen en de hoop op een mooie toekomst sluit Glen het album af.

I’ve been mining down a dark hole,
I’ve been mining in the rocks
For a heart of gold that can’t be bought or sold
She’s got there inside of her.

Glen Hansard weet met zijn zang de nodige emoties uit de mens te halen. Vanaf Grace Beneath the Pines slaagt hij erin vrienden en familie te ondersteunen, los te laten of hoop te geven. Muzikaal gezien straalt het album zowel de Ierse folkmuziek uit als de stuwende krachten van de gospel. Het minimale gebruik van instrumentatie in enkele nummers zorgt er voor dat het album niet over de gehele linie even sterk is. De emotionele kracht van de zang van Glen gaat echter zo diep dat zijn kwaliteiten op zijn tweede album weer uiterst fraai tot leven komen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Guy Garvey geniet vooral bekendheid als frontman van het succesvolle Elbow. Een lang gekoesterde droom is echter voor hem in vervulling gegaan nu zijn eerste soloalbum het levenslicht heeft gezien. Het album Courting the Squall kwam gedurende acht weken tot stand en brengt de risico’s die Guy in het leven moest nemen aan het licht. Helemaal alleen staat hij er niet voor, want zijn muzikale vrienden van onder ander I Am Kloot en The Whip zorgen voor de ondersteuning in het klankenpalet. Met goedkeuring van de bandleden van Elbow voert Guy de luisteraar door ongecompliceerde muziekstukken, waar de poëtische teksten van relaties en zijn midlifecrisis de boventoon voeren.

Het album opent met het losse tempo van Angela’s Eyes, waar het ritme door de basgitaar en drums gevormd worden. De liefdevolle uitingen lopen door een samenkomen van synths en percussie heen. Garvey’s geloof in de mensheid daalt tot een nulpunt en begint aan een opmars wanneer hij de ogen van Angela ziet. De titeltrack Courting the Squall vormt zich met de klanken van Ben Christophers’ pianospel. De moeilijke wegen die een koppel ondergaan voeren zich naar voorbijgaande jaren en de depressieve tijden. De poëtische teksten in de warme zang van Guy vormen de zoektocht naar nieuw geluk in het leven, waarbinnen de deuren worden geopend voor een mooie toekomst. Harder Edges bouwt zich op met het ritmische drumspel van Alex Reeves en het aangrijpende pianospel van Ben Christophers. Overdenkingen van het leven vormen zich wanneer de blazers het sombere ritme opstuwen. De harde kanten van het bestaan worden ondersteunt door een klankenspel die de verbintenis met Elbow legt.

Virgin in sky all day grey
Like living in a tupperware box
So come burn the clouds
Peace come get me now

Unwind vindt verlichting in het trage ritme van het drumspel. De jaren trekken voorbij aan Garvey’s leven totdat hij de leeftijd van 40 bereikt. Hij probeert de ontspanning terug te vindenen het vertrouwen in de liefde te herstellen. De pianoklanken vormen de droefenis van de vragen die door Guy’s gedachten heen voeren. De achtergrondzang en de herhalende bas riff zorgen voor de toenemende impact van de onbeantwoorde vragen. Juggernaut staart als klankbewuste aanjager de schoonheid van een vrouw aan. De fantasieën over een leven met haar vormen zich op het spel van de harp en piano en voeren zich naar de koude winterdagen zittend in een café. Yesterday zoekt de kracht in het klankenspel van de piano en percussie. Wanneer de avond aanvangt voeren de gedachten van Guy zich naar flitsen van de liefde. De heilige maria’s die opkomen zetten in de morgen en de overpeinzingen van gisteren een halt toeroepen.

All my darkest dreams come swimming in to focus
And it’s hopeless
To resist you cross your wrist some twisted prayer or supplication
Ten Hail Mary’s in the morning

Het jazzy Electricity zoekt met zijn ontspannende ritme een weg tussen de verre afstand van een liefdeskoppel. Jolie Holland vormt de vrouwelijke kant met het jaren vijftig gevoel dat zich aandoet. De elektrische ontladingen overwinnen grote afstanden en houden het liefdesspel in evenwicht. Op Belly of the Whale gooit Pete Jobson er een funky bas riff in om het huis dat Guy heeft weten op te bouwen met de grond gelijk te maken. Zijn gesproken woord vindt de kracht in de blazers. Nathan Sudders’ akoestische gitaarspel vormt het gebroken hard van Broken Bottles and Chandeliers. De kwetsbare Guy verdrinkt zich in de overvloedige aanwezigheid van de drank en laat zijn liefdesverdriet tot uiting komen. De harmonieën in zang en blazers zorgen voor het zonlicht dat beetje bij beetje weet binnen te dringen. De sterren zorgen voor het licht in de duisternis wanneer sluitstuk Three Bells aanvangt. De minimale instrumentatie brengt de toekomst van Guy in beeld. De jaren die zijn leven hebben bepaald zijn voorbij en het drama van een verbroken liefdesrelatie brengen nieuwe ontmoetingen aan het daglicht.

New bells you tell me
How the old one sounded
When they crashed to the ground
The night the church burned down

Courting the Squall is een album dat vooral in het teken staat van de overpeinzingen die door de gedachten van Guy Garvey heen stromen. De poëtische teksten zoeken de diepgang in de liefde en de herinneringen aan vervlogen tijden, al weet Guy deze maar ten dele aan de oppervlakte te krijgen. Het gebrek aan kwetsbaarheid komt mede door de vele muzikale stromingen waar het album doorheen voert. Waar de rustgevende klanken de schoonheid van zijn romantische nummers laten herleven drukken de experimentele klanken Guy’s overtuigingskracht wat meer naar de achtergrond. De verschillen met zijn werk met Elbow vormen de waardigheid van het album als geheel en zorgen ook dat Garvey als soloartiest nog steeds weet te overtuigen.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.