De eerste drie albums van Queen vormen de perfecte opbouw naar de legendarische klassieker A Night at the Opera. Gedurende de eerste jaren ontwikkelde de band zich in de technische complexiteit van hun composities. Op Queen II en Sheer Heart Attack werd de vooruitgang al hoorbaar in de langdurende composities en de verfijnde snufjes die in de studio werden toegepast. Op A Night at the Opera komt dit alles samen in de afwisseling tussen het stevige werk in de lange composities en de rustmomenten van de kleine pareltjes.

Opener Death on Two Legs laat niets van oud-manager Norman Sheffield heel. De harmonische zang en indringende kracht van Freddie zijn stem zorgen voor een korte terugblik naar het verleden van de band. Na het korte onderonsje op Beatles-achtige Lazing on a Sunday Afternoon trekt Queen haar muzikale afwisseling door in I’m in Love with My Car. Roger Taylor draaft in zijn hevige zang door pianomelodieën en krachtige gitaarsolo’s heen. You’re My Best Friend kenmerkt zich vooral door de Wurlitzer piano, die de liefde naar hogere sferen drijft. Een andere muzikaal rustpunt vinden we in 39, geschreven door Brian May. In het nummer maken we een ruimtereis, waar bij terugkomst de aarde al honderd jaar verder is in zijn bestaan. De absolute krakers passeren zich in de tweede helft, met The Prophet’s Song als Queens lange nummer. De progrock doet zich aan in dit complexe nummer vol harmonieën in zang en instrumentatie. De hevige klanken worden afgewisseld met melodieuze gitaarsolo’s en klanken van de koto. Pracht en praal is het wanneer Love of My Life aanvangt. Freddie voert het nummer naar alle emoties toe. De combinatie van piano en harp zorgen voor die extra laag, die de schoonheid van het nummer prijsgeeft. Op het album vinden we ook het meest besproken en ongekend populaire Bohemian Rhapsody. Een rockopera met een complexe opbouw en fraai gebruik van harmonieën in de zang. Het nummer van Freddie Mercury begint in alle rust met de pianoklanken en gedreven zang, maar bouwt zich via de gongs op naar een krachtige gitaarsolo. Hoeveel woorden er ook al zijn besteedt aan het beschrijven van dit nummer, het behoort met recht toe tot het beste wat de band heeft voortgebracht.

Een klein jaar na de kennismaking met het hevige geluid van de band Queen verscheen het tweede album. De muziek vervolgt de weg van zijn voorganger, maar is opgebouwd als een conceptalbum. De witte kant van het album toont de emotionele kracht en de positieve sferen, terwijl de zwarte kant de donkere fantasie en de negatieve sferen naar voren brengt. De drijvende krachten zijn de gitaren en verschillende melodielagen, waarop Mercury zijn stem in alle hevigheid ten gehore brengt.

De openingsmars van Procession gaat over in de heavy metal van Father to Son. Van de hevige gitaarklanken wordt er overgeschakeld naar pianopartijen en zangharmonieën. De brief van de vader aan de zoon gaat over in de schoonheid van de White Queen. De perfecte vrouw doemt op in de pianoklanken en de akoestische gitaar. Op de zwarte kant vinden we echter de pure kracht van de band. Met Ogre Battle begint de strijd tussen de ogres, opgezweept door de gitaarsolo’s van May. De hevige riff en het einde van het nummer, dat aan het begin omgekeerd ten gehore wordt gebracht, tonen de ontwikkeling van de studiotechnieken van de mannen. Het hoogtepunt en langste nummer van het album komt met The March of the Black Queen. Het complexe geheel is opgebouwd uit elf verschillende delen, die gekenmerkt worden door tempowisselingen en gebruik van verschillende instrumentatie. De pianoklanken vormen de stuwende opening, waarna vooral de bombast van gitaren en drums het nummer de hoogte in werken. Naast de samenzang zijn het de vocalen van Mercury die de kracht van het nummer vormen. Het afsluitende nummer Seven Seas of Rhye is afkomstig van het debuutalbum van de mannen, maar toont in deze langere versie zijn ware kracht. Het pianoriedeltje vermengt zich met onstuimige gitaarsolo’s en vormt daarmee een passend eind van dit album.

4,5*

De mannen van Queen waren vanaf het eerste album op dreef, want dit was alweer het derde album in 17 maanden. Met Sheer Heart Attack steeg de populariteit van Queen naar wereldwijde faam. De progressieve elementen van hun eerste twee albums lieten ze wat meer varen op dit album. Hun creatieve ideeën en oplopende ervaring met opnametechnieken werpen hun vrachten af op Sheer.

Het krachtige openingssaluut met Brighton Rock toont May’s dubbele gitaarmelodieën. De overgang naar de Killer Queen verloopt soepeltjes en laat de kwaliteiten van tekstschrijver Mercury zien. Op het doorbraaknummer van de band wordt de meerstemmige zang tot het uiterste gedreven. Het nummer toont de overgang naar de meer toegankelijke muziek van de band. Hun krachten als rockact weegt zich voort in het bluesy Now I’m Here en de metal van Stone Cold Crazy. Dit laatste nummer weet met zijn snelle tempo’s en hevige gitaarklanken een indruk te geven van de latere trash metal. Punten van rust vinden we terug in het korte Lily of the Valley en de aanstekelijke zang van Brian May op She Makes Me.

4*

Afkomstig van Platendraaier.