I am Oak is een band die zich gevormd heeft rond de Utrechtse singer-songwriter Thijs Kuijken. Sinds het debuut in 2010 met On Claws werkte de band zich een weg naar boven toe en ontving lovende kritieken op de albums die ze jaar na jaar uitbrachten. In 2013 verscheen even geen nieuw album maar nu is I am Oak terug met het album Ols Songd waarbij (de naam zegt het al) al eerder opgenomen nummers in een nieuw jasje worden gestoken. Het album bevat een mengeling van luisterliedjes die het beste als folkmuziek kunnen worden omschreven.

Het album opent met het rustige I am Sound dat door de akoestische klanken de stem van Thijs versterkt. Er is goed te horen dat de instrumentatie voor het album opnieuw is toegepast waardoor het geheel wat beter afgewerkt klinkt. De liedjes zijn allemaal van redelijk korte duur maar sluiten naadloos bij elkaar aan. Yojihito klinkt net iets steviger door de elektrische geluiden die zich door het nummer heen vormen. Het ritme is melodieus en keert telkens weer terug. Thijs heeft geen uitgebreide muzikale arrangementen nodig want net als op de voorgaande albums doet zijn zang de nummers naar een hoger niveau tillen. De rust wordt met Furrows doorgezet en te merken is dat aandacht een belangrijk punt is bij de verschillende luisterliedjes. Kites in the Canopy bevat opnieuw een eenvoudige basis waarop een terugkerende melodie door het nummer te horen is. De dromerige klanken voelen goed aan op een warme zomerdag waarbij je de rust opzoekt in de natuur. Covers Cover valt qua lengte net even uit de toon waarbij instrumentatie zich blijft herhalen maar naar het einde toe de afwisseling goed gemaakt wordt door de wat zwaardere elektronische klanken. Pollen of the Plains zet dit voort met wat zwaardere arrangementen halverwege het nummer, om weer terug te keren naar de warme stem van Thijs en de rust van het album. Met Islands More Island toont de band aan een goede opbouw weten te creëren. Naar het refrein toe neemt het volume van de drums en gitaren toe om weer in de rustige sferen terug te keren. Het vervolg met Firm Hands mag dan wat minder opvallend zijn toch doet het niet aan de kwaliteit van de plaat af. Honeycomb is een nummer dat al vaak live vertolkt is door I am Oak en nu qua instrumentatie een bewerking heeft ondergaan. Het nummer klinkt erg vol van geluid en bevat prachtige melodieën met een warm karakter. Naar het einde toe kent het nummer een sterke opbouw met zowel elektrische invloeden als een toenemend drumritme. De rust van de plaat krijgt een vervolg met het nummer Cauliflower waarin vooral de zang van Thijs erg sterk is. Het afsluitende Birches is misschien wel de sterkste track van het album, wat in alle rust begint ontpopt zich in een schitterende samenzang. Stukje voor stukje worden er instrumenten toegevoegd waarbij er een overgang van akoestisch naar elektronisch plaatsvindt. Het herhalen van de zang wordt steeds mooier door de uitbreiding van de samenzang en het toenemende volume.

I am Oak bewijst met het album Ols Songd dat oude nummers geheel anders kunnen klinken door ze in een nieuw jasje te steken. De luisterliedjes stralen voornamelijk rust uit maar bevatten ook goede afwisselingen tussen akoestische en elektronische geluiden. Er is er goed gewerkt aan de details en de overgangen tussen de muzikale gedeeltes van de nummers. De zang van Thijs is de sterkte waar de nummers rondom ontwikkeld zijn. Ondanks dat het al eerder uitgebracht materiaal bevat is Ols Songd zeker een plaat waarbij I am Oak weer van zich laat spreken.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

James Osterberg, beter bekend als Iggy Pop intrigeert al een kleine 50 jaar de muziekindustrie met zijn rauwe klanken en energieke live optredens. Veel is er in al die tijd niet veranderd aan de man die met The Stooges groot werd en door David Bowie ondersteuning kreeg in het afkicken van zijn drugsverslaving. Zijn staat van dienst als pionier binnen de punk en vernieuwer in de rock bereikte hij met albumklassiekers als Fun House, Raw Power en Lust for Live. Achter zijn zeventiende soloplaat Post Pop Depression gaan er echter meer namen schuil dan alleen die van Iggy Pop. Multi-instrumentalist en frontman van Queens of the Stone Age Josh Homme werd namelijk via een tekstberichtje gevraagd om samen met Iggy aan zijn nieuwe plaat te werken. Homme dook samen met Queens of the Stone Age toetsenist Dean Fertita, Arctic Monkeys drummer Matt Helders en Iggy Pop de befaamde muziekstudio Rancho De La Luna in de Joshua Tree-woestijn in om te werken aan het materiaal voor het album. Op 68-jarige leeftijd zou het volgens Iggy zelf weleens zijn laatste werk kunnen worden en de dood van zijn leeftijdsgenoten maakt hem op het album ook bewust van zijn eigen sterfelijkheid. De muzikale invloeden van de verschillende bands van de vier muzikanten sijpelen daarbij door in de angsten en twijfels van Iggy, ondersteund door een flinke portie humor.

De openingsklanken van Break Into Your Heart maken direct hoorbaar met welke bandsamenstelling we hier vandoen hebben. De scherpe gitaarriff van Homme sleurt Iggy zijn breekbare gedachten in. Ondersteund door een muurvast drumpatroon van Helders stelt Iggy zich kwetsbaar op in zijn bariton stem. De klanken van de keyboards voeren zich tot diep in het hart, waar de laatste slagen hun ronde doen. De dubbele laag aan gitaren geven het nummer het duistere randje, waarbinnen Iggy de spanning zorgvuldig weet op te bouwen. Gardenia duwt het album in een volledig andere richting, aangestuurd met een Smits-achtige melodielijn van gitaar- en keyboardklanken. De levenslust vindt de weg terug in Iggy’s leven, nu in de vorm van het vrouwelijke schoon. Kenmerken van David Bowie vinden de weg in Iggy’s aangeslagen stemgeluid, in het refrein ondersteund door een tweevoudige zang, waarbij de relatie met Queens of the Stone Age’s album Like Clockwork duidelijk zijn stempel drukt op het geheel. Het nummer ontwikkeld zich als een aanstekelijke combinatie tussen indie, pop en desert rock en toont Iggy als de door hemzelf omschreven grootste nog levende Amerikaanse dichter. Opbeurend is de voortreffelijke samenvoeging van percussie, bas en elektrische gitaar, waar het swingende geheel de schoonheid van de Gardenia laat opbloeien. Iggy stelt zijn eigen sterfelijkheid aan de kaart op de door de vibrafoon overladen openingsklanken van American Valhalla. Net als zijn onlangs overleden vriend David Bowie dringt ook hij in zijn ontroerende zang het einde van zijn bestaan aan de wereld op, met een kleine knipoog naar de China Girl. De gitaarriffs drukken stevig op het traag ontwikkelende geheel, waarbij de muzikale stijl van de bands van de vier muzikanten een duidelijke invloed vormen. Wanneer het volume van de muziek langzaam wegebt wordt het Iggy duidelijk dat het enige wat hij nog heeft zijn naam is. De Walhalla voor de strijders lijkt nog ver weg, maar de bijna dood ervaring van Homme en de oplopende leeftijd van Iggy maken hun bewust van het einde.

De onzekerheid waar Iggy regelmatig mee te maken heeft zoekt een weg op In the Lobby. De kwestie van overleven duwt hem in diepe depressies, om hem vervolgens wankelend te laten opkrabbelen. Muzikaal gezien is het nummer geenszins verrassend, maar deelt het vooral korte momenten van herkenning uit de rijke historie van Iggy´s en Homme´s muziek. Hoe Iggy zijn schaduw in het diepste van de nacht volgt, om erachter te komen dat zijn kwetsbaarheid hem tot waanzin en depressies drijft. Toch is de ervaring van de muzikanten essentieel voor de muzikale paden die het album bewandeld, want elk instrumentaal stukje past perfect binnen de uitgestippelde routes. Zo toont het met rock ´n´roll en funky ritmes doordrenkte Sunday hoe op een aanstekelijke gitaarriff de rollende klanken van drums het nummer in haar greep houden. De groove van Helders´ drumspel legt de relatie met zijn band Arctic Monkeys, waar de vrouwelijke zang Iggy´s doordringende gedachtes ondersteund. De zondag waar hij naar verlangt wordt omringd door gevoelens van zijn kwetsbaarheid. De rijkdom en faam die hij heeft verworven laat hij het liefst los voor dat ene moment van rust. De vrouwelijke stemmen voeren het nummer naar een aangrijpend samenspel van strijkers en blazers, waar het leven in korte momenten in voorbij komt zetten. Vulture zou in een spaghetti-western niet misstaan, maar weet in de stijl van dit album wat minder goed zijn plek te vinden. De klinkende bellen en opjagende klanken van marcherende drums en gitaarsnaren laten de gieren neerdalen, op zoek naar hun prooi. Uitgedroogde lichamen en vergiftigde zielen laten Iggy als crooner kennismaken met de hitte van de woestijn en het einde der tijden. Het ritme dat in tempo toeneemt doet de drums en gitaren ontsporen in de gekte die Iggy heeft aangericht.

Wat er ook van Iggy verwacht wordt, hij weet op het album meerdere malen te verassen in zijn diepgewortelde stemgeluid en de verschillende muzikale kanten. Zo kan German Days in worden gedeeld in de bluesrock en garage rock. Felle gitaarklanken en een zware bassriff laten Iggy terugkeren naar zijn dagen in Duitsland en zijn gezondheidsproblemen uit die tijd. Aangevoerd door pijn en twijfels zoekt zijn stem de verbinding met de laatste levensdagen van Johnny Cash en zijn muzikale vriend David Bowie. Het donkere schip gaat van zwaar beladen gitaarriffs en drumritmes over naar korte muzikale oplevingen, maar zinkt steeds verder weg in de Duitse oorlog en spanningen tussen oost en west Berlijn. Iggy´s gevoel voor humor is nog niet verdwenen, zo bewijst het piano gedreven Chocolate Drops. Het nummer pakt zich vast aan een doorlopend ritme, gevormd door Helders´ drumspel. Zoekend naar het omgaan met zijn beroemdheid beschrijft hij de ups en downs op een voor hem kenmerkende wijze. Fraaie muzikale omwentelingen maken hem bewust van zijn verleden en de verschillende malen dat hij dicht bij de afgrond stond. Het beste bewaard Iggy echter voor het einde, waar Paraguay niet alleen als een vlucht naar vrijheid kan worden beschouwd, maar ook fantastisch inspeelt op de huidige ontwikkelingen van de online wereld. Zijn woede-uitbarstingen maken als snel plaats voor de zonnige klanken van keyboards en gitaren, om vervolgens de rit voort te zetten naar zuidelijkere bestemmingen. Het nummer ontwikkeld zich tot een fraai en gestructureerd muziekstuk, zoekende naar een weg om van de beroemdheid af te komen en in alle rust zijn leven voort te zetten. Hoe Iggy op humoristische wijze zijn woede uitstraalt op de huidige samenleving en als een bezetene tekeer gaat, ondersteund door een flinke dosis aan bluesrock en rammelende drums. Een vaarwel waar we u tegen mogen zeggen, want Iggy neemt op gepaste wijze afscheid van de muziekwereld: I’m gonna go heal myself now, Yeah!

Een onverwachte combinatie van vier muzikanten maakt van Post Pop Depression een meer dan interessant muziekstuk. Er wordt slechts sporadisch voor de meest toegankelijke weg gekozen, waardoor zowel de agressiviteit van de punk, de pure kracht van de rock als de zonnige klanken uit de indie een plekje krijgen toebedeeld op het album. Waar de muzikale lijnen van Josh Homme’s en Dean Fertita’s Queens of the Stone Age regelmatig hun stempel drukken op de klanken van het album, brengt Matt Helders zijn ervaringen uit de Arctic Monkeys in het geheel. De man van het album blijft echter Iggy Pop, die op het album op een zelfbewuste, aangeslagen en humoristische wijze reageert op zijn sterfelijkheid en beroemdheid. Iggy toont zijn kwetsbaarheid in zijn aangrijpende bariton zangstem en laat de poëzie zijn genialiteit onderstrepen. Zijn laatste kunstwerkje of niet, Post Pop Depression is in ieder geval een meer dan waardig afscheid van zijn woeste, punky en energieke carrière.

4*

Afkomstig van mijn website Platendraaier.

Met het debuutalbum Turn on the Bright Lights uit 2002 hebben de mannen van Interpol een plaat neergezet die inmiddels tot de klassiekers uit de indiescene behoort. Inmiddels is El Pintor (een anagram van de bandnaam) alweer de vijfde plaat van de New Yorkse band. Met alle ervaring gaan de bandleden op het album weer terug naar de basis, een indruk gaven ze in juli al op het Best Kept Secret Festival.

Met All the Rage Back Home vallen we binnen in een melodieuze aangelegenheid met de stem van Paul die ons op zijn pad brengt door de spanningsvelden. Een knallende opener die een ontspannend vervolg krijgt met My Desire waarin Daniel zijn kracht als gitarist uitdraagt. Het verlangen vormt de basis voor een geluidsspel die de oren opent. Het gitaarspel is ook de kracht van Anywhere, groots en melodieus.

You tried to be vague
Summing up by piece
At least I had my taste of the right life
You tried to replace something you might need

Same Town, New Story doet zijn naam eer aan want het omvat een nieuw verhaal in de opleving van Interpol. Uiteraard doen de combinaties tussen de gitaren, keyboards en de drums de wonderen in de muzikale wereld van Interpol. Paul voegt hier toepasselijke teksten aan toe en je hebt een album vol met een krachtig stem- en instrumentengeluid. My Blue Supreme voert de toon door met Paul in zijn hoge vocalen en een opbouw naar het sterke refrein toe. Op Everything Is Wrong voert de basgitaar het volume op en worden we gevangen in de foutieve wereld die Paul ons schetst.

Enter the override, how we run the day
Sleeker and cheaper, the wind changed
Following deeper, they do what I say
Spectral incentives, have paved the way

Breaker 1 voelt muzikaal aan als een direct vervolg op Everything Is Wrong maar komt qua zang grauwer over. De teksten worden diepzinniger en het beest wordt bevrijd. Het ritmische aspect horen we op Ancient Ways terugkomen en vraagt om vernieuwing en het wegnemen van de oude gewoontes. Tidal Wave voert ons in de golf van emoties mee die vooral muzikaal wordt begeleid door een samensmelting van de gitaren en drums. Het keyboard voegt de effecten toe waardoor het nummer een ontspannen tempo blijft behouden. Afsluiter Twice as Hard kenmerkt zich door de opkomende klanken die met aanvulling van de drums de basis zetten voor de harde toon van Paul.

Interpol is terug, sterker nog ze hebben een album geproduceerd die er weer toe doet. Het niveau van het debuut is nog steeds moeilijk te behalen maar de mannen doen een goede poging. De ervaring van de bandleden klinkt door in het krachtige samenspel en de uiting van emoties lijkt Paul steeds beter af te gaan. Geen meesterwerk maar het album biedt genoeg muzikaal genot om de mannen de komende jaren hun gang te laten gaan.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Ruim vijf jaar geleden verscheen het laatste album van de Britse metalband Iron Maiden. Mede door de ziekte van frontman Bruce Dickinson liep het album enige vertraging op. The Book of Souls is met zijn 92 minuten het album met de langste speelduur uit de geschiedenis van de band. De mannen schreven het merendeel van de nummers in de studio, waarna de tracks direct werden opgenomen. Dit creëert een live sound en een nieuwe manier van samenwerken, vergeleken met voorgaan materiaal.

De klanken van de synths vormen de opening van If Eternity Should Fail. Het nummer gaat over in de bekende krachtige sound van de band. Bruce Dickinson toont zijn schrijverskwaliteiten in zijn eigen zang. Zijn hoge vocalen klinken vertrouwd op een muur van gitaren en een strak drumritme. Het einde van de wereld komt dichterbij als de snelheid halverwege wordt opgeschroefd. Na een baslijn van Harris gaan alle remmen los en snellen de gitaarklanken langs ons heen. Speed of Light is de eerste single van het album en drijft op een wat vlakkere melodielijn. Met de lichtsnelheid van de gitaarklanken vliegen we naar een andere dimensie toe, de mensheid achterlatend op aarde. The Great Unknown begint op de rustgevende klanken van gitaren, die enigszins associaties oproepen met Fear of the Dark. Na aanvang van de zang van Bruce loopt het ritme al snel op. De power van de gitaren snelt door in verschillende gitaarsolo’s. Bruce weet ondanks zijn ziekte en oplopende leeftijd zijn krachtige stem op niveau te houden.

Never ending the desires of men
It’ll never be the same or calm again
In a time of changing hearts
And great unknown
It’ll be the damnation and end of us all

The Red and the Black opent met een rustige intro van de gitaar, waarna er over wordt gegaan op een strak ritme. De melodielijn maakt het klankentapijt wat breder en wordt versterkt door de samenzang in het refrein. Het nummer ontpopt zich tot een geweldig schouwspel aan gitaargeweld. De sterke productie zorgt voor een onvervalst live geluid met krachtige solo’s van Murray, Smith en Gers. McBrain zijn drumwerk valt wat meer naar de achtergrond, waardoor er ruimte aan het samenspel op de gitaren wordt gegeven. De band toont zijn kracht wanneer het volume omhoog gaat en de klankenregen op ons neerdaalt. Op When the River Runs Deep stappen we terug naar de jaren tachtig. De tempowisselingen zorgen voor puntjes van rust, waarna het zware gestalte zijn weg vervolgt. Het titelnummer The Book of Souls vervolgt de weg in de flamenco klanken van de akoestische gitaar. Het hevige geluid van de drums en gitaren vormt zich met keyboards op de achtergrond. De hemelse goden dalen neer als de bombast van de gitaren op komt zetten. Bruce haalt het uiterste uit zijn zang in de zoektocht naar de waarheid van het bestaan. De gitaarsolo’s laten het gevaar naderbij komen in een avontuur tussen het heden en het verleden.

Prophecy of sky gods, the sun and moon
Passing of old ways will come true soon
Falling of ages, forest of kings
The lost book of souls, destruction begins

Death or Glory gaat in de versnelling met McBrain achter de drums. Het nummer houdt zich af van al te veel instrumentale stukken. Bruce heeft hier en daar wat moeite om de snelheid in zijn zang bij te houden. Na het gebeuk lijkt het even of Wasted Years opdoemt, maar we zitten dan in de openingsklanken van Shadows of the Valley. Na het begin rukt het nummer zich los van de verloren jaren en zorgen de keyboards voor een progressieve impact. De gitaarsolo’s brengen wat meer rust in het geheel en drijven op de baslijn. In Tears of a Clown vinden de tranen zijn weg naar de overleden komiek Robin Williams. Zijn depressie gaat over in deze tribute aan de persoon die altijd vrolijk leek, maar hier en daar een traan moest laten. Smith en Harris schreven het prachtige nummer met zijn indrukwekkende gitaarsolo’s. The Man of Sorrows voert zich voort in een wereld vol leugens en bedrog. Het nummer doet zich niet alleen qua titel denken aan het solowerk van Bruce, de opbouw en zang hebben ook gelijkenissen met de albums van zijn hand. The Man ontwikkeld zich vanuit de rust naar de klanken van gierende gitaren. Het slotstuk Empire of the Clouds is het langste nummer dat de band tot op de dag van vandaag heeft uitgebracht. Dickinson neemt voor het eerst plaats achter de piano. Geen simpele opgave, maar hij brengt het er met de samenkomst van de strijkers goed vanaf. We bevinden zich in de r101 tijdens een fatale tocht. Het melodieuze samenspel van gitaren en strijkers drijft ons verder weg door wolken boven de opdoemende zee. De tocht neemt zijn wending als een storm aanzwelt en de crew alles doet om het machtige luchtschip in toom te houden. De drums zwellen aan en de gitaren voeren de storm op. De huizen van Noordelijk Frankrijk trekken aan je voorbij als de laatste beelden die je ooit zult zien. Een schreeuw en het machtige schip voert de geschiedenis in met al zijn slachtoffers. Een verbluffend einde aan het indrukwekkende album.

Now a shadow on a hill, the angel of the east
The empire of the clouds may rest in peace
And in a country churchyard, laid head to the mast
48 souls, who came to die in france

Het heeft even mogen duren, maar Iron Maiden is terug met een meeslepend en krachtig album. The Book of Soul doemt op met zijn uitgesponnen nummers, afwisselend terugkijkend op de historie en met een frisse blik naar de toekomst. Het samenspel overtuigd in de langdurige muzikale stukken en de zang van Bruce. Een aantal kortere nummers zorgen voor de vlotte tussendoortjes, maar met The Red and the Black en Empire of the Clouds tonen ze aan hoe oud en nieuw samengaan. Iron Maiden weet zich terug te werpen naar de hoogtijdagen van de jaren tachtig en toont aan in de huidige tijd nog steeds met de top mee te kunnen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Eerste plaat die ik van deze artiest beluisterd hebt en het klinkt allemaal erg goed moet ik toegeven. Heerlijke mix tussen de instrumenten en de zang, gitaargeluid mag er ook zeker wezen.
Het album is een compleet geheel waarin eigenlijk geen nummer te vinden is wat ik echt minder vind. De nummers die er echt uitspringen zijn "Woman at the Well" en "Rain Plans". Ik ga deze plaat nog wel vaker beluisteren de komende tijd.

Ik kan wel begrijpen dat er mensen zijn die refereren naar Neil Young. Als Neil Young fan hoor ik wel enige gelijkenissen. Op de andere albums van Israel Nash Gripka schijnt het nog meer zoals Neil te klinken dus die zal ik ook wel gaan beluisteren.

4 sterren

Israel Nash heeft zich sinds zijn debuut in 2009 steeds meer in de kijker gespeeld van de liefhebbers van de muziek van Neil Young en David Crosby. Zijn kenmerkende countrymuziek van Barn Doors verruilde hij voor een psychedelisch en atmosferisch geluid op zijn voorgaande album Rain Plans. Israel Nash’s Silver Season nam hij samen met zijn live band op in zijn eigen studio in de Texaanse heuvels. In zijn zilveren jaren gaat hij in op de politieke omstandigheden van de huidige wereld en de periodes van toeren met zijn band.

Nash zijn dochter Willow speelt de hoofdrol in de gelijknamige openingstrack. De aanvangsklanken van de mellotron en het vervolg met de dromerige sound van de pedal steel gitaar brengen het Texaanse landschap in beeld. Op weg de wijde wereld in zoekt Nash naar de woorden om zijn dochter te laten weten dat hij er altijd voor haar zal zijn. De samenzang brengt ons terug naar de tijden van CSNY en hun aangename harmonieën. Naar aanleiding van de tragische schietpartij in Sandy Hook schreef Nash het aangrijpende Parlour Song. De marcherende klanken van de drums zetten de treurige herdenkingstocht in werking. Ieder persoon kan helpen om de wereld een stukje beter te maken, want voor je het weet is het te laat. Israel verpakt zijn boodschap in zijn meeslepende zang, die ons terugbrengt naar de tijden van Buffalo Springfield. De gitaren drijven in een breed klankenpalet door de psychedelische geluiden van de pedal steel, bespeeld door bandlid Eric Swanson. De echo van het verleden voert de boventoon op The Fire & the Flood. De veranderingen die we doormaken in het leven zorgen voor de vuurdoop en de pijnlijke overstromingen. Het sferische muzieklandschap van gitaren voert de mens verder in de moeizame beslissingen van het leven. Het nummer vindt daarbij zijn verbintenis in Neil Young’s Pocahontas.

De City of Angels speelt de hoofdrol in de ruwe gitaarklanken van LA Lately. De stad waar Nash zijn eerste grote optreden had wordt met al zijn magische ervaringen bezongen. De nachtelijke lichtstralen die de stad omhullen voeren je door de rit van en naar de stad. Het landschap met zijn eindeloze wegen verlaten, stappen we het stadse leven in. De gitaarsolo’s drijven daarbij op de wonderschone harmonieën van de mannen. Het winterseizoen vangt aan met de akoestische klanken van Lavendula. De gebroeders McClellan en Nash zorgen voor het verfijnde geluid van de gitaren om de verandering van het seizoen zijn kleur te geven. In de rustgevende klanken van Strangers zoek Nash de weg van de vreemdelingen die wij allen zijn. De mensen waar we geen connectie mee hebben worden als zielloze personen weggestopt, totdat iemand een vriend wordt. Het drumspel van Fleischmann zorgt voor de onderbrekingen van een vast patroon in het leven. De gitaren zetten hierbij een komen en gaan van vriendschappen in psychedelische klanken om. Het nummer drijft met het sferische geheel door een wereld waarin vrienden komen en gaan.

De akoestische gitaar doet zijn werk in in het spirituele A Coat of Many Colors. De kleuren die de wereld vullen met zijn verschillende culturen en geloven. Gesprekken met de mensen in verschillende landen voeren zich door tot in het spirituele binnenste van de mens. De pedal steel gitaar zorgt voor het muzieklandschap, waarbinnen de wereld voortleeft. Mariner’s Ode zoekt zijn weg in de reislustige mens. Plekken worden ontdekt en nieuwe indrukken opgedaan. Zoekend naar je persoonlijke drive voert het nummer je langs de mooie plaatsen uit je verleden. Met The Rag & Bone Man gaat Nash verder in zijn weg naar de schoonheid van het leven. Op weg naar de schat die op ons ligt te wachten in de vorm van het plezier en de vriendschappen in het leven.

Israel Nash weet in zijn Silver Season door te groeien in zijn wonderschone muzieklandschappen en poëtische teksten. De harmonieën voeren je terug naar de jaren zeventig en laten de Amerikaanse sferen in de muziek toetreden. De psychedelische impact van de pedal steel gitaar en mellotron worden afgewisseld met de schoonheid van de country met Nash op zijn akoestische gitaar. Een herhaling van zetten is het album nergens, want Nash weet zich meer dan tevoren te voeden met zijn warme zang en diepgaande muziekstructuren.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Parlour Song, Strangers en The Fire & the Flood