Het debuutalbum is van een ongekend niveau en roept zonder twijfel associaties op met de muziek van Pink Floyd. Technisch en muzikaal gezien zit het album verbluffend sterk in elkaar. Bjørn Riis is de man van de fenomenale gitaarpartijen en zanger Asle Tostrup weet je met zijn warme stem in de greep van de muziek te houden. Colours vormt samen met Sounds That I Hear het absolute hoogtepunt. De opbouw met de keyboards, basgitaar en drums zijn van ongekende schoonheid. De wonderschone wereld ontvouwt zich met de zee waarboven de zon opdoemt en de natuur waarin dier en mens samengaan. Elk nummer van het album ontpopt zich tot grote hoogtes.

4.5*

Afkomstig van Platendraaier.

Brittany Howard van de Alabama Shakes groeide van postbode en vrachtwagenchauffeur uit tot veelvuldig geprezen zangeres, die met haar stem de soul en rock dichtbij haalt. Met het debuutalbum Boys & Girls overtrof de band alle verwachtingen en wisten ze binnen de kortste keren overal ter wereld optredens te verzorgen. Invloeden van andere musici waren op dit album nog veelvuldig te horen en de band was dan ook nog op zoek naar haar eigen sound. Voor het tweede album ontwikkelde de band zich verder in het schrijven van songteksten en gingen ze op onderzoek uit door de vele muziekstromingen.

Sound and Color opent met de ontspannende klanken van het keyboard en de vibrafoon, voordat Brittany komt binnenzetten. De kenmerkende stem lijkt voor het album nog even wat extra geslepen te zijn. De kleuren en geluiden die ons leven overspoelen worden door Howard benadrukt. Op Don’t Wanna Fight gaat de band verder met een fijn melodielijntje. Het funky sound en kletterende drums vormen de opmaat naar het geharde leven dat wordt bezongen. Brittany haalt hier en daar flink uit en is het zat om de mensen te zien ploeteren totdat ze uiteindelijk in elkaar storten. Het gevecht tegen de rekeningen, het kleine pensioen waarvan je niet rond kunt komen en de enige optie overlaat om maar weer te gaan werken. Landelijke verdeeldheid lijkt ook Brittany naar het hoofd te stijgen. Van de funk steken we over naar de krijsende gitaren op Dunes. Inmiddels dwalen de gedachten af en lijkt de krankzinnigheid de overhand te nemen. Je verliest het bewustzijn en wordt meegezogen in een psychedelisch spel dat met de grauwe gitaargeluiden wordt verstevigd. De gitaarriffs zorgen voor een flinke swing in Future People, de drilboor in het refrein hakt er daarbij flink in. De fuzz in het geheel zorgt voor een kijkje in de toekomst waar men in staat is in staat de gedachten van mensen te lezen. Gimme All Your Love komt hardnekkig binnen rammen om zo in een rustig tempo zijn weg te vinden. De liefde komt hier uit het diepst van de strot van Brittany. Ze schreeuwt het uit terwijl een overvloed aan geluid ons overspoelt. Het nummer pakt het aan met een perfecte afwisseling tussen rustgevende gedeeltes en krachtige uithalen op de gitaren.

So tell me what you wanna do
You say the weather doesn’t sit with you
Why don’t you talk to me for just a little while?
I can only try to make it right

Op This Feeling mag Brittany even bijkomen van de overbelasting van haar stem. De groei van de band krijgt zijn vorm in de teksten van het nummer. Howard weet op de lichte melodielijnen de verschillende vorderingen die ze maakt mooi vast te leggen. Guess Who weet met het ritmische geheel wat minder te overtuigen. We maken een sprong in de tijd naar de jaren zeventig en worden meegezogen in de hoge zangstem van Brittany. Op The Greatest vervolgen we onze muzikale weg naar de punkrock eind jaren zeventig. Het stevige ritme ramt er flink in terwijl de belangrijkste personen uit je leven hun weg gaan. Misschien dat je niet de beste persoon bent in al je uitingen, maar de liefde om je heen weet zijn weg wel naar je te vinden. De gitaren schreeuwen het uit en Steve gaat flink los op de drums. Het lachje aan het eind toont de roes en het plezier aan waarin de band zich bevindt. Shoegaze vangt anders dan de titel doet vermoeden met een geluid aan die vooral doet denken aan Heroes van David Bowie. De gitaarriff en het scherpe geluid dringen door tot in de zang van Brittany. Geen flinke uithalen ditmaal maar een portie Rolling Stones vermengt met de stem van Prince.

In Miss You komen we even tot rust, terwijl Brittany de emoties laat gaan. In het refrein wordt het tempo weer opgezweept terwijl de verveling wordt weggeslagen. De soul neemt de overhand in de lange uithalen waarbij Brittany haar mond wijd openzet. De fuzz keert nog even terug in het wat afwisselende Gemini. De klanken van de piano zorgen niet voor een enigszins spannend verhaal. Het middenstuk mag het vooral hebben van het ruwe gitaargeluid, maar zorgen uiteindelijk voor te weinig reactie om het wat lange nummer in toon te houden. Afsluiter Over My Head daalt dan weer af naar een rustpunt waarin de emoties extra gewicht met zich meenemen. Het keyboard zorgt voor wat ontspanning vanaf de achtergrond en weet je langzaam in slaap te sussen.

Sound & Color is een krachtige opvolger van het debuut van de Alabama Shakes. Verandering vinden we zowel terug in de ontwikkeling die de band heeft doorgemaakt als in de songteksten. Alhoewel het album nog steeds bol staat van de muzikale invloeden beweegt de band zich langzaam naar een wat complexer geheel. Geen muziekstijl lijkt buiten bereik in een geheel waarin soul, punk, rock en blues zich meermaals aandienen. Brittany blijft nog steeds het sleutelfiguur, die zowel in haar krachtige uithalen als de wat meer introverte songs de macht blijft behouden. Er mag nog wel worden gewerkt aan het niveau van de nummers, want dat wisselt nogal op het album. Met de stap die band heeft gemaakt lijkt een verdere groei alleen een kwestie van tijd.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Twee jaar geleden leken Neige en Winterhalter van de Franse band Alcest de definitieve stap te hebben gemaakt naar de shoegaze muziek. De zomerse klanken van het album Shelter zaten boordevol melodieuze stukken en een lichtgevoeligheid die niet eerder in de muziek van Alcest zo sterk aanwezig was. Met Kodama keren ze echter terug naar de blackgaze, waar de combinatie tussen shoegaze en black metal weer meer zijn vorm uit het verleden aanneemt. Neige liet zich inspireren door de Japanse cultuur en in het bijzonder door de film Princess Mononoke van de regisseur Hayao Miyazaki. De muziek op het album legt de relatie tussen de menselijke en natuurlijke wereld en verwijst daarmee direct naar deze fenomenale animatiefilm. De muzikale stijl op het album is een stuk donkerder en zwaarder dan die van het voorgaande album. De lange tijd die het duo met verschillende muzikanten zowel in de studio als thuis heeft doorgebracht kent zijn uitwerking in de zes nummers van het album.

Op de hevige en meeslepende klanken van de titeltrack horen we zangeres Kathrine Shepard op muzikale lagen van gitaren, keyboards en drums. Het enerverende en melodieuze openingsbod voert je direct de tussenwereld in, op zoek naar vragen die het menselijke overstijgen. Eclosion ligt al een stuk zwaarder in het gehoor en voert zich door bulderende drums en zware gitaarlagen heen, Neige waagt zich zelfs weer aan zijn felle uithalen. Een ander uitdagend en zeer fraai uitgevoerde track is Oiseaux de Proie. De dynamische klanken van het nummer worden van diepgang voorzien met de hoge vocale uithalen van Neige, de opbouw doet de boomgeesten uit de film herleven en legt de combinatie tussen het licht en de duisternis. Het is de continue opbouw naar de climaxen die de toon van het album zetten, maar nog meer dan voorheen de relatie met elkaar vinden in het geheel. De metal verweeft zich opnieuw met de shoegaze, zo bevestigd ook de instrumentale afsluiter Onyx nog maar eens.

Alcest zet met Kodama een stap vooruit binnen hun toch al indrukwekkende albumreeks. Het is de combinatie tussen het natuurlijke en bovennatuurlijke waar de kracht van het album ligt, het oude en het nieuwe, de vermenging van stijlen. Neige’s muzikale zoektocht is nog niet ten einde, maar hij heeft een goede balans gevonden tussen donkere en zonnige krachten.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Na de oprichting in 2000 van de band Alcest uit Frankrijk werd er langzaam een omslag in muziekstijl gemaakt van metal naar shoegaze. Deze omslag kwam mede tot stand doordat bandlid Neige met Alcest als een soloproject doorging. Het dromerige shoegaze geluid heeft inmiddels volledig de muziek van Alcest overgenomen op het album Shelter.

Vanaf de opening met het instrumentale Wings hoor je direct de droomwereld waarin de muziek van Alcest wordt neergezet. Een korte introductie vol sfeer stuwt je voort in een zonnige wereld vol sprookjesfiguren. Opale geeft een vervolg aan de opening met drums bespeeld door Winterhalter, die sinds 2003 onderdeel uitmaakt van het muziekproject. De gelijkenissen met de IJslandse band Sigur Rós zijn duidelijk aanwezig, maar vormen geen belemmering in de sferen die de band neerzet. De synthesizers vervormen de geluiden op een prachtige wijze in elkaar waardoor de gitaar en het keyboard mooi op elkaar inspelen. De nummers worden gezongen in het Frans wat in La Nuit Marche avec Moi goed om de hoofdmelodie wordt bezongen. Naast de mix van geluiden zit er ook een terugkomende melodie in het nummer. De rust die elke track op het album naar voren brengt vormt de basis voor de zonnige en soms dromerige wereld waarin je, je gaat begeven. Het gelijknamige nummer aan het album Shelter klinkt wat voller qua geluid en hier komt de elektrische gitaar ook iets meer naar voren, de tempowisselingen geven opnieuw een ongekende sfeer aan de teksten die worden gezongen.

Op het album is één Engelstalige track te vinden genaamd Away, het nummer bouwt zich op vanuit een rustige melodie waar je het gevoel hebt alsof je in zomer rondloopt in de natuur met de zon vol op je hoofd. Away is sterk uitgedacht en eindigt weer in de rust waarmee het begon. Délivrance is de ruim 10 minuten durende slotplaat waarbij je weer de droomwereld wordt ingezogen en de muzikale afwisselingen je weten te boeien tot het einde. Met diverse tempoversnellingen en drums die opkomen en weer weggaan en het einde lijkt op de afsluiting van een emotionele film die een goede afloop kent.

Alcest weet de ommekeer naar de muziekstijl shoegaze volledig door te zetten en levert hierbij een sfeervol album op. Shelter staat vol met pareltjes die je in de volle zonneschijn zetten of je juist een compleet andere droomwereld in trekken. Het album kent een sterk geheel waarmee Alcest de komende jaren goede ontwikkelingen kan maken.

4*

Het Belgische Amenra begon in 2003 met het uitbrengen van een succesvolle reeks albums onder de naam Mass, verwijzend naar de christelijke eucharistie. De intensiteit van hun sludge metal en doom snijden tot diep in de ziel en dat is er met de jaren niet minder op geworden. Na een akoestisch uitstapje en tal van ander succesvolle projecten waar de bandleden albums mee maakten (Wiegedood, Oathbreaker) verscheen na vijf jaar dan eindelijk het zesde album in de reeks. Teleurstellen doen ze niet, want op dit album komt alles tezamen.

Mass VI is een zeer intense belevenis, waarbinnen rustgevende passages worden afgewisseld met zware donderklappen. Niet alleen op muziekgebied halen de mannen van de Church of Ra het beste in zichzelf naar boven, ook met de afwisseling in verschillende talen (Nederlands, Frans en Engels) van de zang (clean en scream) tonen ze hun diversiteit aan. Albumopener Children of the Eye laat direct horen waarvoor deze band zo populair is in binnen- en buitenland. Het is de manier waarop ze persoonlijke gebeurtenissen verwerken in de donkere krachten van hun muziek. Elk nummer sluit moeiteloos aan op het voorgaande nummer, waarbij de dubbele gitaarlagen de interactie opzoekt met de drums en zangpartijen. De emotionele rit is zwaar beladen en zit vol verlies, verdriet en teleurstellingen. Het elf minuten durende slotstuk Diaken is een track van uitmuntende klasse, met een prachtige opbouw naar hun fameuze wall of sound. Mass VI is een zwaargewicht welke je niet iedere dag even opzet. Zodra je echter de tijd neemt en het album tot je laat komen dan valt er niets anders te concluderen dat het album tot de top van de sludge metal behoort.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Nu het tegen het einde van het jaar het wat rustiger wordt rondom nieuwe releases heb ik de kans om albums die ik hoog heb gewaardeerd, maar nog niet van een recensie voorzien, te recenseren.

Begonnen als King Crimson cover band in 1990 groeide de Zweedse band Anekdoten uit tot één van de meest constante groepen binnen de progrock. Van 1993 t/m 2007 verschenen er vijf studioalbums, waarbinnen de muzikale gronden van de progrock in alle vormen voorbij kwamen. De symfonische meesters wisten met de melodieuze klanken van de mellotron en intrigerende gitaarriffs de vroege dagen uit de jaren zeventig te vermengen met de vernieuwingen van de jaren negentig en de zero’s. Het werd echter stil rondom de band, maar het familieleven en dagelijks werk weerhield het viertal er niet van om beetje bij beetje het nieuwe album te ontwikkelen. Het zesde album Until All the Ghosts Are Gone leunt op een krachtige productie, waarbij thema’s als de menselijke zwakheid en het verstrijken van de tijd de muziek uit de begintijd van de progrock laten herleven.

Shooting Star weet direct de link te leggen naar de hoogtijdagen uit de progrock. King Crimson in opperbeste stemming, met melodieuze muzieklandschappen afkomstig van de mellotron en het orgel. De bassriff van Jan Erik Liljeström’s Rickenbacker en hevige gitaarklanken van Nicklas Barker voeren zich terug naar de kracht van Robert Fripp. Ex-Opeth keyboardspeler Per Wiberg floreert op het hammond orgel, terwijl Liljeström de weg bezingt naar een nieuw bestaan. De dagen van Red dringen op, wanneer het zware gevaarte de diepte in voert. Ruimtelijke sferen trekken voorbij in de aanwezigheid van de mellotron van Anna Sofi Dahlberg en de hevige inslagen van de drums van Peter Nordins. Na de grandioze opening brengt Get Out Alive opnieuw de breed opgezette melodielijnen in het gehoor. De krachtige lagen aan gitaarriffs weten zich samen met de klanken van de mellotron te verbinden tot aan de worstelingen in het menselijk bestaan. Liljeström weet meer dan tevoren op te gaan in zijn teksten, om zo zijn emoties naar de oppervlakte te laten komen. Het nummer bouwt zich via verschillende passages op tot een kunstzinnig klankenpalet, met een korte terugblik naar The Court of the Crimson King.

The wheels spinning faster beneath our feet
as we’re heading down this destined one way street
The shouting goes on about what’s yours or mine
The ringmaster yells that we are out of time

If It All Comes Down to You brengt fluitist Theo Travis onder de aandacht. De man die samenwerkte met onder andere Steven Wilson en Robert Fripp brengt met zijn fluitspel de afwisseling teweeg in de muzikale lagen. De schoonheid van het moment wordt vormgegeven in het klankenspel van gitaren, drums, fluit en mellotron. Het leven begint als een voortkabbelend riviertje, waarbij de stroomversnellingen en de pracht van de rustmomenten voor de pieken en dalen in het leven zorgen. Het ruim negen minuten durende Writing on the Wall vormt een perfecte verbinding tussen het begin van de progrock en de moderne tijd. De klassieke klanken van de mellotron verbinden zich met de tijden van Babylon, waarbij de mens in hebzucht verzonk. Het apocalyptische kent zijn pracht in de rustgevende opbouw en heldere zang van Liljeström. Het tweede gedeelte van het nummer leunt vooral op de schitterende gitaarsolo van Nicklas Barker en de klanken van de mellotron van Anna Sofi Dahlberg. De kraakheldere productie zorgt voor één van de meest verfijnde nummers van het album.

The water drops upon the rock
until the rock is gone
For every tick there is a tock,
for every right a wrong

Titeltrack Until All the Ghosts Are Gone brengt Marty Wilson-Piper’s (The Church, All About Eve) 12-string gitaar onder de aandacht. Samen met fluitist Theo Travis weet hij op indringende wijze de hoofdrolspeler te laten vergaan in zijn claustrofobische angsten. De instorting van de muren van het bestaan vormen de benauwde klanken waar de persoon uit probeert te klimmen. De herhalende passages brengen ons naar afsluiter Our Days Are Numbered. Het instrumentale nummer ontwikkeld zich bedachtzaam, om vervolgens in alle hevigheid los te gaan. De gitaar- en basriff behouden hun kracht wanneer de laatste momenten van het aardse bestaan lijken te naderen. Crimson herleeft en sluit zich aan bij de indringende drumklanken van Nordins. Het ultieme sluitstuk zoekt de rust in de saxofoonsolo van Gustav Nygren en de ontwrichtingen in de samensmelting aan geluiden.

Until All the Ghosts Are Gone is van begin tot eind een kwalitatief muziekstuk van de bovenste plank. Het album staat volledig in het teken van de melodieuze, hevige, uitgestrekte en meest fascinerende klankpatronen. De tekstuele verdieping van Jan Erik Liljeström en de muziek van Nicklas Barker zorgen ervoor dat de band de huidige problemen in de samenleving weet te vermengen met zowel de moderne als vroegere melodieën uit de progrock. Met hun verbluffende opbouwende nummers en krachtige eindproductie weet de band acht jaar na dato terug te keren met één van hun meest verfijnde albums.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Shooting Star, Writing on the Wall & Our Days Are Numbered.

Na het debuut in 2012 met het album Half Way Home verschijnt nu twee jaar later het vervolg Burn Your Fire for No Witness van de Amerikaanse folkzangeres Angel Olsen. Ze kreeg vooral bekendheid door het zingen in de band van Bonnie Prince Billy. Haar tweede album gaat veel over emotie en eenzaamheid en ze weet hiermee een eigen geluid neer te zetten.

De rustige openingsklanken van Unfucktheworld zetten een lichte soort droevigheid neer waarbij de stem van Angel goed past. De manier van zingen doet wat denken aan de jaren vijftig waarbij de klanken een beetje weg zweven. Het is een somber nummer waarin de eenzaamheid naar voren komt als iemand er niet meer is om je heen. Met Forgiven / Forgotten worden de akoestische klanken voor het elektronisch gitaarwerk omgeruild waarbij een stevigere sound wordt neergezet. De omschakeling is even wennen en de stem is wat voller qua geluid. Het onderwerp waar het gehele album over gaat komt ook hier weer naar voren maar heeft een wat donkerder en hardere klank door de drums en de gitaar. Hi-Five gaat verder met elektrische gitaren nu met vibrerende tonen en een wat heser geluid van Olsen. De eenzaamheid keert weer terug en lijkt af en toe te veel als factor naar voren te komen in nummers die qua tekst weinig afwisseling bieden. Het beste leent de stem van Angel zich toch voor de wat rustigere songs zoals het bijna zeven minuten durende White Fire. Met de zachte en sombere herhalende klanken van de gitaar wordt de basis van het nummer neergezet. Olsen’s stem klinkt in diepe droefenis en er is niet veel instrumentatie nodig om de perfect geplaatste zinnen extra te hoeven benadrukken. Eén van de sterkere nummers van het album waarmee het unieke stemgeluid van Olsen goed naar voren komt.

“So I turned on a picture show
I disappeared the lines
As memories came flooding in
The tears blew out my eyes”

Daarna keert het elektrische gitaarwerk weer terug in het sterk uitgevoerde High & Wild. Het volume neemt toe naarmate het nummer vordert en de klanken worden heser en donkerder om het thema van iemand die je niet meer zal spreken. Met Lights Out brengt Angel steun op hulpeloze momenten waar je het even niet meer zitten. Sta op voor jezelf en ga weer met je beide benen op de grond staan. Een nummer waarbij de instrumentatie opnieuw erg sterk is en de korte gitaarsolo goed in het gehoor ligt. Nog steeds wat donker en ruw qua klanken maar heerlijk op een wat grauwe dag. Stars gaat verder op dezelfde wijze en kent een sterke opbouw naar het wat stevigere refrein. Het nummer valt wat minder op dan de voorgangers maar kent wel weer een sterke afsluiting met een goede muzikale mix van felle en hoge geluiden. Met Iota verzwakt het album licht aangezien het muzikaal gezien niet zoveel voorbrengt en de zang iets minder kan overtuigen dan op de voorgaande nummers. Het ontspannende akoestische geluid komt ook in Dance Slow Decades weer naar voren waarbij het uitloopt naar een wat ruiger geluid met veel bombastische klanken. Het einde van het album is van een wat minder niveau doordat de doordringbare kracht van Angel wat lijkt weg te vloeien. Qua tekst kan Enemy nog wel overtuigen doordat je de pijn voelt bij het vertrouwen wat je in iemand mist en je vijanden die misschien wel dichter bij je staan dan je denkt. Het laatste nummer sluit de plaat niet helemaal af zoals je zou hopen, de sterke teksten van een groot deel van het album zijn hier niet meer aanwezig. De somberheid en grauwe tonen zijn er nog wel maar komen er niet meer zo sterk uit op Windows.

“sometimes our enemies
are closer than we think
sometimes the ones we trust
may have to give up listening

i wish it were the same
as it is in my mind
i’d lie to learn a thing or two
give me a reason why”

Het tweede album van Angel is afwisselend qua niveau en instrumentatie. Vooral het eerste deel van het album is overtuigend met White Fire en Lights Out als hoogtepunten. Het akoestische en elektronische geluid wordt sterk afgewisseld in grauwe en donkere klanken. De sombere teksten over eenzaamheid en mensen die je niet meer zien staan vormen een vast patroon door het gehele album. Niet overal komt dit even overtuigend naar voren en vooral de laatste paar nummers halen het niveau van het album wat omlaag. Toch weet Olsen een eigen sound te creëren waarbij haar stem vooral in de rustige nummers veel emotie en diepgang brengt.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Het Australische duo Angus & Julia Stone brak in 2010 definitief door met hun tweede studioalbum Down the Way. De stemmen vullen elkaar perfect aan waardoor de chemie tussen de br0er en zus al snel duidelijk werd. Na een aantal korte uitstapjes voor solowerk keren ze met hun derde gelijknamige album terug naar het samenspelen als duo. De afgelopen tijd lieten ze al wat van hun nieuwe materiaal horen op onder andere het Best Kept Secret festival bij de Beekse Bergen. In een vol uur spelen ze de tracks die variëren in folk, akoestisch en rock.

De opener van een album met A Heartbreak moet een introductie vormen voor wat ons te wachten staat. En dat gebeurd ook zeker als we de zonnige klanken horen waarna de twee warme stemmen het muzikale genot doorvoeren. Simpel qua tekst maar oh zo sterk in melodieën en samenzang. Ze voeren deze opening door naar My Word For It waar de betoverende stem van Julia je vastklampt aan de bezongen teksten. Grizzly Bear zorgt voor een ontspannen gevoel, niks geen moeilijke muzikale snufjes maar simpelheid voert de boventoon in dit nummer. De kracht van de stemmen wordt in zowel de samenzang als de losstaande coupletten steeds beter duidelijk.

Yeah I seen you there
Looking all pretty when you brushed your hair
Yeah I like it when you smile
Won’t you stay with me just for a little while?

Heart Beats Slow, de eerste single van het album, komt binnen met de lome gitaarklanken ondersteund door een strakke baslijn. Een sterk kunstje voeren ze hier op door een combinatie van de teksten en het samenspel, melodieus en doordringend tegelijk. Julia mag opnieuw aan de bak op Wherever You Are, af en toe misschien net iets te soft voor hun spel. Maar toch weten de stemmen je keer op keer te betoveren. Met Get Home worden we dan iets meer de pop kant ingedrukt, overspoeld door het centrale thema van liefde en vriendschap. Dan wordt de wereld iets donkerder om ons heen en belanden we in zwaarder weer. De teksten worden grauwer maar zijn van ijzersterk niveau. De gitaren klinken zwaarder en zwellen op tijdens het nummer waardoor we meegezogen worden in het verhaal.

I will perform a death defying miracle
For someone with the chemicals to believe
I am brave, but I’ve gravely understated
I can’t save you from what you’ve taken and leave

Invloeden van de buitenwereld sijpelen ook door in de muziek van Angus & Julia wat duidelijk wordt op Little Whiskey. Het melodietje komt ons wel erg bekend voor en ook de stem van Angus lijkt hier volledig op in te spelen. Een leuk tussendoortje maar voor echte werk kunnen we ons toch meer vinden in From the Stalls. Zonnige klanken duwen ons terug naar het zomerse weer. Other Things is simpelheid in zijn puurste vorm, geen muzikale hoogstandjes of stof tot nadenken. Please You voert het niveau weer langzaam op door de muzikale draad die steeds breder wordt gedurende het nummer. Het vormt de opmars voor het indrukwekkende Mainstreet. Alles klopt aan dit nummer, de wat grauwe openingsklanken die de basis vormen voor de binnenkomst van Julia. Angus voegt zich op de perfecte plek toe om de teksten in kracht bij te zetten. Een sterk staaltje muzikale kunst waarin alles op zijn plek lijkt te vallen.

My heart is aching for love
I’ll never let you be sure
My bones are aching for you
You rode me on your bicycle down Main Street

Met Crash and Burn doen ze er zelfs nog een schepje bovenop en horen we gitaarsolo´s die Neil Young niet in vreemd in de oren zullen klinken. De pracht van het gitaarspel wordt in kracht bijgezet door de indrukwekkende teksten. Angus neemt de vocalen voor zijn rekening en laat zien dat het nummer hem perfect ligt. Een waardige afsluiter van dit derde album van het duo.

Angus & Julia vormen op hun derde een album een steker samenspel dan ooit tevoren. Het album bevat meer pareltjes dan zijn voorgangers en zelfs de zwakkere goden hoeven niet zomaar te worden afgeschreven. Ze tonen aan dat hun muzikale niveau gestegen is en ze steeds beter hun gevoelens naar tekst kunnen overbrengen. Met hun live reputatie zullen de nummers alleen nog maar overtuigender worden mogen we hopen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Dat er in Cuba prachtige muziek wordt gemaakt werd in de jaren 90 alom bewezen met het Buena Vista Social Club muziekproject, waarna ook enkele soloalbums van de leden een groter publiek bereikte. Anima Mundi is een klasse apart binnen dit muziekland, de in 1996 opgerichte band maakt namelijk progressieve rock waar ze een eigen muzikale draai aan geven. In 2010 brak de band internationaal door met het indrukwekkende en complexe geheel van The Way. Daarna verliet zanger Carlos Sosa echter de band en met nieuwkomer Emmanuel Pirko Farrath zakte het niveau helaas iets op het vervolg The Lamplighter. Op hun vijfde album I Me Myself horen we de jonge zanger Michel Bermudez, die zich meer in de zangstijl van Sosa heeft verdiept. Het conceptalbum gaat in op de veranderende wereld met haar technologische ontwikkelingen en de manier waarop dit van invloed is op het menselijke bestaan. Hoewel de teksten geen overweldigende rol spelen in het instrumentale geheel zijn ze wel van belang bij het vertellen van het verhaal.

De 18 minuten durende opener The Chimney geeft direct de grote muzikale klasse weer van de band, de gitaarsolo’s van Roberto Díaz en keyboardklanken van Virginia Peraza vermengen zich bij vlagen tot de klanken van machines, al blijft het sferische klankenpalet ook een belangrijk onderdeel van hun muziek. De akoestische gitaarklanken en pianolijnen bouwen op naar de zware gitaarsolo’s, om daarna met de saxofoon een meer jazzy gedeelte te introduceren. Een andere enerverende track is Train To Future, openend met de klanken van een passerende trein. De gestage ontwikkeling van het nummer loopt van zacht naar hard en kent een gelaagdheid waar veel artiesten alleen maar van kunnen dromen. Overtuigend is het complete pakket, van het strakke drumritme, de zware bassloopjes, continue veranderende gitaarklanken en vooral de indrukwekkende toetspartijen. Daarnaast wordt het concept voorzien van de nodige ondersteunende geluiden, zoals het neervallen van een atoombom, de slagen van een menselijk hart en het versturen van Morse code.

I Me Myself kan worden beschouwd als het echte vervolg op The Way uit 2010, al worden er met de blazers wel extra elementen aan de muziek toegevoegd. Deze toevoegingen verhogen de complexiteit, maar Anima Mundi bewijst keer op keer dat ze volledige controle hebben over hun muzikale stijl. I Me Myself is een ontdekkingstocht, waarbij de schoonheid met elke luisterbeurt wordt verhoogd en het album weet zich daarom ook zonder problemen te scharen bij het beste wat 2016 ons heeft gebracht.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De Zweedse zangeres en multi-instrumentalist Anna von Hausswolff wist zich op haar tweede album Ceremony uit 2012 van de rust van haar pianospel door te ontwikkelen naar de donkere klanken van orgels en drones. Op haar derde album pakt ze nog grootser uit, want ze reisde af naar het Zweedse plaatsje Piteå om daar het machtige 9.000 pijpen tellende kerkorgel te bespelen. Niet zo maar een orgel, want ingebouwd zitten ook nog eens een klokkenspel, vibrafoon, percussie en een aantal pijpen die deels met water gevuld zijn. The Miraculous vormt een meeslepend verhaal, een verhaal dat is vormgegeven door een plek in Zweden waar de huidige schoonheid van de natuur en bloedvergieten uit het verleden een miraculeuze samensmelting vormen. De familieverhalen over deze plek vormen zich samen met de intensiteit van oorlogen in de zoektocht naar de grenzen tussen fantasie en werkelijkheid.

Discovery opent als een oorlogsschip die opdoemt aan de mistige kustlijn. De orgelklanken voeren zich met het drumspel van Ulrik Ording naar een ontdekkingstocht binnen de eigen fantasiewereld. Waar de pure schoonheid wordt ontwikkeld door het breed opgezette muzikale spektakel, weet de angst zich op te bouwen door het voort marcherende ritme. De hevige drone geluiden van de gitaren en orgelpijpen voeren het schip naar rustig vaarwater. Wanneer de reis een vervolg krijgt in de prachtige natuur is het de hoge zang van Anna die de droom uiteen doet spatten. Op The Hope Only of Empty Men is het kerkorgel alom aanwezig en weet Anna een wat rauwer geluid voort te brengen. Haar imposante bereik van vier octaven doet haar zangstem wisselen tussen alt en sopraan. De vioolklanken van Daniel Ögren slepen het schouwspel door de donkere kanten van de neergeslagen duisternis heen. De deels onderwater staande orgelpijpen zorgen hierbij voor het schurende geluid van een huiverend verleden. Pomperipossa kent een wat progressievere inslag door de melodielijnen die neergezet worden door gitaren, vibrafoon en orgelklanken. De angstaanjagende setting weet met Anna´s zang de overbrugging te maken naar het werk van Kate Bush.

Het centrale kunstwerk komt in de vorm van het ruim tien minuten durende Come Wander with Me / Deliverance. Niet alleen wordt het vocale bereik van Anna tot het uiterste gedreven, het klankenpalet haalt de diepzinnigheid uit gitaar drones en de akkoordenwisselingen van het orgel. Het trage ritme brengt de oogverblindende schoonheid van het Zweedse landschap teweeg, waarbinnen de frustraties en angsten de overhand krijgen. Op muzikaal gebied weet Anna en haar band het beste van Swans te combineren met de eigenzinnigheid van PJ Harvey en Kate Bush. Het zwaar beladen geheel weet zich uiterst secuur te ontwikkelen binnen het ritme van de percussie, de overwoekerende orgelklanken en de meeslepende drones. De droomwereld zet het verlangen naar een ideale leefomgeving neer, om het gelijk daarna in de realiteit van oorlogen en conflicten volledig onderuit te halen. Na het langdurige nummer zet Anna een andere toon in met En Ensam Vandrare, waarmee de link met Philip Glass´ Koyaanisqatsi eenvoudig gemaakt kan worden. De orgelklanken vormen in combinatie met het gitaarspel en percussie een melodielijn die het wilde-westen onder de aandacht brengt. Met An Oath weet ze de vloek uit het verleden uit te bannen in haar aangrijpende zang. De oorlogstroepen marcheren door de bosrijke omgeving, om jaren later het indrukwekkende natuurlandschap waar vele bloedvergieten hebben plaatsgevonden te aanschouwen.

Waar je op het ene moment denkt dat de angsten en het geweld zijn verdwenen uit de muziek, dan wordt je op een ander moment weer verrast door een woeste muzikale golf. Evocation opent in het oorlogsgeweld met de overvliegende helikopters. De nachtmerrie duurt voort als de gitaren en synths hun kracht samenbundelen tot aan de oorverdovende sirenes. De titeltrack The Miraculous opent op de voortgaande klanken van de drone, om geleidelijk aan muzikale lagen en akkoorden te verbinden aan het muzikale geheel. Langzaam aan ontwaak je uit een boze droom met de klanken van de orgeldrone en de hoge zang van Anna. Waar de dreunen uit een ver verleden wegebben komt de schoonheid van het omsluitende thema weer naar voren. De plek waar het zich allemaal afspeelt, omringt door de Zweedse naaldbossen. Nergens voelt het echter comfortabel, omdat de zware orgelklanken de muziek steevast de diepte in drukken. Afsluiter Stranger breekt echter met deze intensiteit door akoestische gitaarklanken en het klokkenspel. De folkmuziek weet zich van de nasleep van het zware geheel te ontdoen en zet Anna in haar meest toegankelijk zang neer. Een emotionele afsluiter van een verder loodzwaar muziekstuk.

Anna von Hausswolff begeeft zich op The Miraculous op een plek waar de gronden nog natrillen van een aangrijpend verleden. Ze weet haar fantasiewereld en de werkelijkheid te integreren in een geheel waar rock, prog, folk en en klassieke muziek elkaar in evenwicht houden. De orgelklanken voeren de boventoon en weten zich in combinatie met de gitaren en percussie te doen balanceren tussen de zware klanken en de intimiteit. Het opvallendste is Anna’s vocale bereik, die ze op het album ten volle benut om zich een weg te banen door haar melancholie en luchtigheid. Hoe zwaar het geheel ook mag klinken, de nasleep is wat de ogen doet openen voor de miraculeuze plek.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Discovery, Come Wander with Me / Deliverance en An Oath.

Samensteller van dit prachtige compilatiewerk is de filmmaker, mysticus, designer, maar bovenal platenverzamelaar Harry Smith. Hij stelde uit zijn verzameling een uit drie segmenten bestaande bloemlezing samen van de country, blues en folk muziek van de jaren 1927 – 1932, een muziekperiode waaruit veel werk verloren zou gaan. Toen Harry in 1947 Moses Asch ontmoette was hij geïnteresseerd om de platencollectie van Harry onder te brengen bij zijn Folkways Records. Het megaproject verscheen op 6 platen en bestaat uit maar liefst 84 nummers. De historische waarde van de Anthology is bijna niet te beschrijven, haast verloren gewaande muziek werd geïntroduceerd tot een nieuwe groep luisteraars en stond daarmee aan de basis van de heropleving van de folk en blues muziek. In de jaren 60 zou Greenwich Village het werk omarmen en Bob Dylan zou er onder andere veel muzikanten uit die tijd door leren kennen.

Terug naar de muziek, waar de drie delen Ballads, Social Music en Songs een onuitputbare bron vormen van klassiekers. Op Ballads vinden we het oude folk en blues werk van onder meer The Carter Family (denk aan June Carter), Mississippi John Hurt (bluesgigant) en Buell Kazee (countryester). Een nummer als The Butcher’s Boy dateert van eind 19e eeuw en kan worden beschouwd als een traditioneel nummer over vreemdgaan en verlies. Het tweede deel Social Music bevat hoofdzakelijk religieuze en spirituele songs, vaak bezongen bij sociale bijeenkomsten. Hier vinden we namen als de invloedrijke bluesmuzikant Blind Willie Johnson en countrymuzikant Eck Robertson terug. Het laatste deel Songs bevat nummers over alledaagse onderwerpen als trouwen, werk, de dood en geweld. Countryzanger Henry Thomas en een andere bluesgigant van naam Blind Lemon Jefferson vinden we hierop terug.

Naast de toch al indrukwekkende reeks aan nummers voegde Smith er ook nog een boekwerk aan toe met een collage aan informatie over de muziek en een kleurrijke verdeling. De muzikale waarde werkt nog door in de muziek van nu, via de opleving van de folk en blues eind jaren 50 begin 60, naar elke muzikant die daar weer door werd geïnspireerd.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De Britse muzikant Mick Moss heeft sinds het vertrek van Duncan Patterson de muziek van de band Antimatter naar een hoger niveau getild. The Judas Table is de kalmere broer van het drie jaar geleden verschenen Fear Of A Unique Identity en gaat verder in op de persoonlijke teleurstellingen van Moss. Zijn ervaringen met mensen om hem heen bracht hem in diepe depressies en komt tot volle uiting op het album. Hij wordt op het in zijn eigen studio opgenomen muziekstuk ondersteunt door verschillende sessiemuzikanten, maar speelt zelf nog altijd de hoofdrol.

In Black Eyed Man ontvouwd de leugen van de mens zich in een beangstigende setting om ons heen. De donkere kant van het bestaan wordt bij vlagen overgenomen door de schoonheid van het akoestische gitaarspel. Rachel Brewster is opnieuw verantwoordelijk voor de treurnis van het vioolspel. De klanken van de vocoders gaan over in de meeslepende gitaarsolo’s en laten de gewetenloze kwesties tot diep in het innerlijke van de mens treden. Killer zoekt zijn weg in de klanken van de elektrische piano. De moordenaar dringt zich langzaam op en laat de mensen in de omgeving door angst omringen. De duistere klanken worden versterkt door het indringende gitaarspel van gastgitarist Glenn Bridge. De muzikale wereld van Moss voert zich door naar artiesten als Anathema. In Comrades zoekt hij in zijn aangrijpende zang naar de zogenaamde vrienden, die het leven binnenkomen en geruisloos weer verlaten. De rustgevende klanken zorgen ervoor dat de gedachten zich langzaam van je los maken en je de innerlijke vrijheid terugvindt.

Stillborn Empires bouwt zich op vanuit het drumspel van Liam Edwards en krijgt de toevoeging van de pianoklanken en het gitaarspel van Moss. De zwakke mens wordt door anderen misbruikt en achterlaten met de pijnlijke herinneringen aan het verleden. De dromen van een mooie toekomst worden één voor één opgeblazen in de aangrijpende klanken van het nummer. Het leven lijkt ten einde te komen wanneer de gitaren als bulldozers door je gedachten heen walsen. Mick voert zich door zijn emoties heen in zijn depressieve zang en laat geen moment onberoerd. In Little Piggy worden de onderhuidse emoties opnieuw naar de oppervlakte gebracht. Het akoestische gitaarspel krijgt zijn diepte met het treurige vioolspel van Rachel Brewster. Het kleine varkentje dat mishandeld wordt en op de vlucht moet voor de mensen die kwaad willen. De beangstigende achtervolging kent geen goed einde, want de wreedheid van haar achtervolgers houdt nooit op. Mick lijkt in Hole meer toe te groeien naar de stem van Eddie Vedder. De liefde lijkt zich te openen, maar je komt bedrogen uit. Je wordt in een diep gat gesmeten en lijkt te verdrinken in je eigen gedachten. De klanken van de tabla houden de spanningsboog in evenwicht en Jenny zorgt voor de emotionele klanken in haar zang.

Can of Worms voert zich verder in het grauwe wolkendek. De intense zang zorgt ervoor dat je niet in staat bent om weg te rennen van de vernederingen. De elektrische klankenregen wordt overdondert door de heftige gitaarsolo, waarbinnen de emoties hoog oplopen. In Integrity zorgt het percussiegebruik voor een weloverwogen spanningsopbouw. De betrouwbaarheid van de mensen om je heen is tot het nulpunt gekomen. Het gitaarspel verdringt de oprechtheid en je ziet niet meer wie er nog echt om je geven. De titeltrack The Judas Table toont een overkoepelende rust met de ondersteunende zang van Jenny. Het is te laat om te veranderen wanneer de muren van persoonlijk vrijheid worden gesloopt. Vernedering en afgunst weten een hoofdstuk aan het muziekstuk toe te voegen. Goodbye is het afscheid van de mensen die je leven kapot hebben gemaakt. Opgeklommen uit een diep dal en sterker dan ooit tevoren sluit je het hoofdstuk af en laat je de personen die je ooit lief hadden nooit meer toe.

Mick Moss weet zijn persoonlijke ervaringen in het leven in diepgaande droefenis op The Judas Table tot uiting te brengen. Zijn aangrijpende zang en aansluitende muzikaliteit van de verschillende sessiemuzikanten zorgen voor zowel de pijn die hij voelt als de uitweg uit zijn depressies. De muzikale kracht van de gitaarsolo’s gaan niet zo diep als voorganger Fear Of A Unique Identity, maar weten meer op de wisselwerking tussen de emotionele rust en de hevige ontwrichtingen in te spelen. Op The Judas Table voegt Mick een laatste hoofdstuk toe aan het indrukwekkende boekwerk van zijn verleden en kan hij met hernieuwde kracht de toekomst in werken.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Belangrijkste nummers: Killer, Stillborn Empires en Black Eyed Man

De Israëlische zanger Asaf Avidan maakte enkele jaren furore met zijn band The Mojos. Daarna richtte hij zich op zijn solocarrière, die in 2012 met Different Pulses zijn eerste succes kende. Gold Shadow is het tweede album van de zanger met kenmerkende hoge stem en legt de relatie met folk, rock en indie.

Over My Head is de ontspannen en melodieuze opener van het album. Asaf weet je bij zijn eerste woorden beet te pakken in emoties en sfeer. Een simpel maar effectief liedje die de deur opent naar Ode to My Thalamus. Lopend door de nachtelijke bossen voel je angst en het weer wordt grauwer. Je zintuigen nemen alle informatie in je op en een vervlogen liefde lijkt je in het diepe duister te gooien. Het nummer is sfeervol opgezet met orgeldeuntjes en oplaaiende blazers.

My blood is boiling and the callus is hot
My veins are twisting in a sailor’s knot
My Thalamus is growing down into my tongue
And all I taste is pain in every kiss and song
I know this story, and I know it well
The cracks are showing in my pearly shell

The Jail That Sets You Free is een ritmisch nummer dat door middel van herhalende deuntjes uitmondt in een groots refrein. Asaf klinkt opnieuw overtuigend in stemgeluid en weet ook dit wat snellere nummer onder controle te houden. Op Little Parcels of an Endless Time stapt hij weer over naar een wat langzamer ritme. Een goede overgang want ook dit nummer klopt van begin tot eind. Het refrein is bombastisch en vergroot de inhoud van de teksten. Het orkestrale begin van My Tunnels Are Long and Dark These Days is meeslepend en brengt je in ontspannen sferen die de teksten meer tot je laten komen. Beangstigend sfeervol in een tragische setting. Als we denken het beste al gehad te hebben vangt het titelnummer Gold Shadow aan. De pianoklanken zuigen je mee en doen het kippenvel op je armen verschijnen. Asaf weet op elk moment in het nummer de juiste snaar te raken. Een indringend nummer van pure schoonheid doordrenkt met emoties.

There’s a gold shadow seeping through the door
There’s a cold sparrow lying still upon the floor
Dead and true as lipstick
Slow as the speed of skin
There’s a gold, gold shadow growing from within

Met Let’s Just Call It Fate wijzigt de stijl van het album, country invloeden dringen door. De akoestische gitaar brengt een fijn deuntje mee die in het refrein wordt versterkt met samenzang. Niet het meest opvallende nummer van het album, maar bij vlagen sterk. De accordeon zorgt in These Words You Want to Hear voor het melodieuze geheel. Het is jammer genoeg geen overtuigend nummer met kinderlijke zang tussendoor. De inzinking op de tweede helft van het album is ook met A Part of This nog niet voorbij. Het klinkt allemaal wat te simpel en ook de teksten weten niet meer overtuigen. Het schitterende geluid van het orkest maakt gelukkig nog het nodige goed.

Het bluesy Bang Bang is qua muzikale afwisseling absoluut niet verkeerd al is de zang toch wel van een minder niveau dan voorheen. Het is zonder een twijfel een opluchting dat Asaf met The Labyrinth Song toch weer wat van zijn emotionele kwaliteiten laat zien. Een vertellend verhaal dat met zijn eenvoudige opzet en ontspannen klanken Asaf zijn zangkwaliteiten in de aandacht zet. Afsluiter Fair Haired Traveller is van pure schoonheid. Schitterend in melodie en een emotievol geheel.

Een meesterwerk, daar leek het album Gold Shadow lang op af te stevenen. Het is dan ook teleurstellend dat de tweede helft van het album roet in het eten gooit. Toch staat het album boordevol met muzikale pareltjes vol met emotie, spanning en prachtig ontwikkelde melodielijnen. Het afwisselende karakter in muzikale stijlen pakt deels goed uit en geeft aan dat Avidan niet terugdeinst voor wat vernieuwing in zijn muziek. Asaf is nog niet op zijn muzikale hoogtepunt, maar toont met Gold Shadow zijn muzikale kwaliteiten meer dan eens aan.

4*

Afkomstig van Platendraaier.