Ze is pas 27 jaar oud, maar Laura Marling heeft nu al een muziekcarrière achter de rug om u tegen te zeggen. In 2008 debuteerde ze als soloartiest met het verfrissende folkalbum “Alas, I Cannot Swim”, vooral op het inhoudelijke gebied groeide ze daarna uit tot een graag geziene muzikante. Haar feministische kant liet ze tussen haar releases door blijken met haar podcast serie “Reversal of the Muse: An Exploration of Femininity in Creativity”. Deze vrouwenwereld deed haar inspireren om haar zesde album vanuit het standpunt van een man te beschrijven, maar naarmate het opnameproces vorderde koos ze juist om het album vanuit haar eigen kijk op andere vrouwen te schrijven. De titel Semper Femina verwijst dan ook naar “altijd vrouw”, in de originele context gebaseerd op de Romeinse poëet Virgil’s ‘varium et mutabile semper femina’. Het gehele album staat dan ook in het teken van het begrijpen van zowel de vrouwen om haar heen als haar eigen standpunten.

Haar standpunt wordt direct ingenomen in het donker aandoende Soothing. De dubbele baspartijen dansen rond elkaar heen als de inhoudelijke sensuele spanning toeneemt. Laura’s zang voert je van de lust naar het verlangen om onafhankelijk te zijn. Wanneer de strijkersarrangementen in volume toenemen doet ze een stap terug van de relaties met mannen en geeft ze zich over aan haar innerlijke kracht. De donkere klankzetting beweegt zich via onderhuidse spanningen naar het verfrissende The Valley. De folkmuziek brengt een vriendschap in beweging, waarbij het tokkelende gitaarspel en de aangrijpende kracht van de strijkers de jaloezie laten opkomen. De harmonieën in zang doen de aantrekkingskracht van het geheel versterken, terwijl de ware schoonheid vooral in de tekstuele uitingen zit. Adoratie en spijt gaan in hand in hand in de beweging van Laura’s zang en muzikale ondersteuning. De constante stroom aan genot smijt ze keer op keer tegen de vlakte in de onderliggende boodschap, zo ook in Wild Fire. Een nummer waarbinnen vooral de vraag naar boven komt zetten wie je eigenlijk bent en of je, je niet anders voordoet dan je innerlijke zelf eigenlijk zegt.

Misschien nog wel het meest aangrijpende nummer is het op de ruwe gitaarklanken en een flauwe beat gevestigde Don’t Pass Me By. De relatie is verbroken en de vraag rijst op of de liefde ook nog overwint wanneer het vrouwelijke personage de ruzie opstookt. De galmende klanken bieden ruimte voor reflectie en tonen met het zwoele karakter aan dat de diepere intensiteit verscholen ligt in het geheel. De creativiteit van de vrouw breekt met Always This Way naar de onderlinge relatie tussen vrouwen en de manier waarop spijtovertuigingen naar voren komen. De akoestische gitaarklanken voeren het leed verder naar Wild Once, waar de beeldspraak tot volle glorie komt. Het is de muzikale schoonheid waarmee ook een nummer als Next Time een grote impact heeft. Haar diversiteit in zang doen de nummers aanvoelen alsof ze vanuit verschillende karakters naar de gebeurtenissen om haar heen kijkt. Haar beperkingen als vrouw zijnde zingt ze van haar af in het intrigerende Nouel, waar ze in het gitaar getokkel haar bewustzijn van wie ze is verbreedt. Het rootsy slotstuk Nothing, Not Nearly is opgebouwd rondom de felle uithalen op de gitaar. Haar woorden stromen langs een halfvergeten romance, waarbuiten de liefde voor de personen om haar heen de wereld weer een stukje vrolijker maken. Ze verlaat het podium in het gezang van vogels om de vroege morgen te omarmen.

De constante stroom aan creatieve vooruitgang maken van Semper Femina een succesvol nieuw hoofdstuk binnen de muzikale wereld van Laura Marling. Het is een album waarin de nodige passages van onzekerheid als vrouw door haar persoonlijke kracht en ervaringen de zelfverzekerdheid doen vergroten. De complexiteit ligt verborgen in de combinatie tussen de tedere klanken van strijkers en akoestische gitaar en de kritische ondertoon van haar songteksten. Zangtechnisch laat ze de veelzijdigheid van haar muzikale bereik zien, de ene keer aangeslagen en op het andere moment loepzuiver en wonderschoon. Haar begrip voor het vrouwelijke geslacht groeit met Semper Femina gestaag en toont aan dat ze op haar jonge leeftijd relevante en kwalitatief hoogwaardige muziek blijft afleveren.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Een album dat onderdeel is geworden van de muziekhistorie. Lead Belly houdt er een strak gitaarspel op na en weet verschillende onderwerpen aan te snijden. Geweldig om de kale versie van Black Betty te horen, de oudste versie die nog enigszins te vinden is. Het nummer zelf is al een stuk ouder, maar daarom niet minder mooi.

Led Zeppelin is één van de invloedrijkste bands geweest in de ontwikkeling van hardrock. Met een combinatie van muziekstijlen zoals blues, folk, hard rock en heavy metal wisten ze een compleet nieuw geluid te ontwikkelen. Na het debuut in 1969 met het gelijknamige album brachten ze kort achter elkaar verschillende albums uit waarvan vele bekende hits afkomstig zijn. Het succesvolle naamloze album verscheen in 1971 en bevat klassiekers zoals Stairway to Heaven en Black Dog.

Geïnspireerd op het start en stopritme van het nummer Oh Well van Fleetwood Mac opent het album met Black Dog. De openingstrack kent een sterke gitaarriff en een complex geheel door het ritme waarin het nummer is opgebouwd. John Paul Jones schreef de riff voor de track en Jimmy Page’s gitaarsolo bestaat compleet uit overdubs. Dit creëert een geweldig nummer waarin Robert Plant zijn vocale kwaliteiten gelijk al aantoont. Zijn kenmerkende schreeuwende stijl pas perfect in het ritme waarbij de muziek telkens stopt als hij gaat zingen. De plaat gaat verder in een wijziging van stijl door het nummer Rock and Roll. Zoals de naam het al aangeeft wordt hier het swingende jaren 60 gevoel teruggehaald van de Rock and Roll. Een snel ritme dat wordt gevormd op de drums en piano. Jimmy Page knalt heerlijk door het ritme heen met zijn gitaar en Robert zet zijn vocalen op scherp. The Battle of Evermore toont de afwisseling in muziekstijlen aan die Led Zeppelin weet neer te zetten. Met een Keltisch geluid door de mandoline en akoestische gitaar wordt een nummer neergezet dat wat minder de uitspattingskracht van Zeppelin bevat. Samen met folkzangeres Sandy Denny zingen ze een epos neer die een relatie heeft met The Lord of the Rings. Het nummer valt misschien wat uit de toon met de rest van het album maar levert wel een mooi verhaal op.

“The pain of war cannot exceed the woe of aftermath,
The drums will shake the castle wall, the ring wraiths ride in black, Ride on.
Sing as you raise your bow, shoot straighter than before.
No comfort has the fire at night that lights the face so cold.”

Aan het einde van de eerste kant horen we een meesterwerk dat door de jaren heen alleen maar krachtiger is geworden. Het gaat om Stairway to Heaven dat zich onderscheidt door de muzikale complexheid van het nummer. Beginnend op een akoestische gitaar en de mellotron wordt een rustgevende sfeer opgebouwd dat aan kracht toeneemt bij de zang van Plant. De rustgevende muziek krijgt na twee minuten een versnelling waarbij Robert de teksten op een zachte wijze ten gehore brengt. De teksten zijn na al de jaren nog steeds sterk en zijn net als vele nummers in die tijd in een kort tijdsbestek geschreven. Na vijf en halve minuut wordt opnieuw een versnelling aangekondigd door een herhalend drumritme en de overgang van akoestisch naar elektrisch door Jimmy Page op gitaar. Live werd dit altijd schitterend vertolkt door de dubbele gitaar om snel te kunnen overschakelen van 6 naar 12 snaren. De kracht van Plant’s stem neemt ook toe wat er voor zorgt dat het nummer een andere sound krijgt en steeds krachtiger wordt. De gitaarsolo van Jimmy en de vele drumversnellingen spelen goed op elkaar in. Terugkomend in de rust van het begin sluit Plant het nummer passend af. Het nummer is een muzikaal hoogtepunt in de muziekgeschiedenis door de opbouw en de invloed op vele artiesten. Ondanks dat Stairway to Heaven zo vaak ten gehore is gebracht blijft het elke keer weer een kippenvel moment om te horen.

“There’s a lady who’s sure all that glitters is gold
And she’s buying a Stairway to Heaven
When she gets there she knows, if the stores are all closed
With a word she can get what she came for
Ooh, ooh, and she’s buying a Stairway to Heaven”

Het vervolg wordt doorgezet met Misty Mountain Hop dat opent met John Paul Jones op de elektrische piano en het drumritme van John Bonham. Het is effectief opgebouwd met een gitaarriff dat zich rond her herhalende pianogeluid heen bouwt. Muzikaal gezien is het een samensmelting van verschillende muziekstijlen. De titel van Four Sticks spreekt voor zich want drummer John Bonham had ook daadwerkelijk vier drumstokken nodig om het ritme juist te kunnen neerzetten. De versie op het album is maar één keer live ten gehore gebracht wat de complexiteit van het nummer goed weergeeft. John Paul Jones geeft er nog een eigen vervorming aan door het gebruik van een synthesizer en Jimmy brengt de gitaarriff goed naar voren. De indeling zit mooi in elkaar wat ook merkbaar is in het refrein wat net weer een ander ritme heeft. In Going to California komen de mandoline en akoestische gitaar goed samen wat het tot een folk nummer doet aanvoelen. Opnieuw is de samenhang erg mooi en de stem van Robert effectief. Hij kan als geen ander de nadruk leggen op bepaalde zinnen met hoge uithalen. De afsluiter van de plaat is When the Levee Breaks, een cover van het bluesnummer van Kansas Joe McCoy en Memphis Minnie uit 1929. De versie van Led Zeppelin is vooral bekend door de sterk uitgevoerde drumsolo van Bonham dat later vaak gebruikt is in de hiphop. De mondharmonica gaat goed samen met het ritme en versterkt de beat die door het nummer heengaat. De vele echo’s zijn goed terug te horen en geven de track net dat beetje extra pit mee. De gitaarriff van Jimmy herhaalt zich samen met het drumritme keer op keer en de mondharmonica speelt daar schitterend omheen. De vertolking van Zeppelin is erg mooi en vooral de herhalende opbouw stuwt het nummer van hoogtepunt naar hoogtepunt.

“Cryin’ won’t help you, prayin’ won’t do you no good,
Now, cryin’ won’t help you, prayin’ won’t do you no good,
When the levee breaks, mama, you got to move.”

De geweldige samenhang van diverse muziekstijlen maakt het vierde album van Led Zeppelin tot een complexe en sterke plaat. De invloed van elk nummer is voelbaar in het gebruik van verschillende muziektechnieken en experimenten in ritme en zang. Rustige nummer als Going to California en The Battle of Evermore worden afgewisseld met hevige gitaarsolo’s in Black Dog en When the Levee Breaks. Het nummer waarop alles echter samenkomt is Stairway to Heaven, de verschillende tempowisselingen die de sfeer veranderen door het hele nummer heen. Een klassieker waar de kwaliteiten van ieder individu hoorbaar zijn en muziekstijlen worden samengevoegd. Het album zou de opmars van de band alleen nog maar verder versterken wat zeer terecht is afgaande op de invloed di zee hebben gehad in de muziek.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Een dag na de tachtigste verjaardag van Leonard Cohen verscheen het album Popular Problems. Aan stoppen moet hij nog niet denken want hij is ook actief als schrijver en dichter. Na meerdere rustmomenten in zijn muzikale carrière is het een snelle opvolging van zijn vorige album Old Ideas uit 2012. Hij heeft zijn stempel in de ontwikkeling van de muziek al meermaals weten te benadrukken waardoor zijn populariteit groots is.

Opener Slow voelt rustig aan op een uiterst langzaam tempo. Leonard Cohen kan het niet helemaal zelf waardoor hij ondersteuning krijgt van meerdere zangeressen. Met zijn oude zware stem lukt het hem nog steeds de nummers te dragen, al is het tempo uiteraard aangepast aan de leeftijd. Almost Like the Blues opent met een heerlijk swingend ritme, maar de teksten maken het geheel donkerder. Hij beschrijft de treurigheden der aarde die hem werden verteld in zijn leven. Het was bijna zoals de Blues, al doet de muziek het vooral met de schitterende pianoklanken op een tropisch ritme. De piano speelt ook een hoofdrol in Samson in New Orleans, een meeslepend verhaal over New Orleans na orkaan Katrina. Wanneer de strijkers zich voegen bij de pianoklanken voel je de emotie doorsijpelen in de muziek. Je waant je in een wereld die verwoest is door water waarbij de wederopbouw langzaam op gang komt.

You said how could this happen
You said how can this be
The remnant all dishonored
On the bridge of misery

In het bluesy A Street raken we de droevige tonen niet kwijt. Cohen weet je te raken met zijn zware stem die de emoties blootlegt in prachtige muzikale ritmes. Ondersteund door vrouwenstemmen worden de teksten versterkt. Dichter Leonard brengt je verhalen op muzikale wijze door zijn unieke stemkracht. Op Did I Ever Love You klinkt zijn stem zo ruw dat we een vergelijking met Tom Waits niet kunnen ontwijken. De volkse muziek is in al zijn eenvoud prachtig met een mierenzoet vrouwenkoortje. In deze liefdesuitingen komt Cohen opnieuw goed tot zijn recht. Soms lijkt het alsof hij even op adem moet komen om daarna gewoon weer stug door te gaan. Uiteraard is er het één en ander glad getrokken in de studio, maar de teksten blijven sterk. Op My Oh My gaat hij vrolijk door met zijn liefdevolle songs. De somberbeden uit de wereld zijn opzij geschoven en maken plaats voor vrolijke noten. De blazers maken het allemaal nog iets lichter waarbij Cohen zijn woorden zachtjes brengt. Op Nevermind horen we een beat waar Leonard zijn rijmerij maar al te goed op kwijt kan, een muzikale afwijking van het album. Teksttechnisch gaat hij goed los al blijft het tempo nog altijd laag. Arabische klanken door zangeres Donna DeLory maken het nummer nog wat experimenteler. Opvolger Born in Chains brengt ons in religieuse sferen. Leonard had er lang voor nodig om het nummer te schrijven maar weet het er eenvoudiger uit te brengen. Het orgel doet hier goed recht aan en voed zangkunstenaar Cohen.

I heard the soul unfolds in the chambers of this longing
As the bitter liquor sweetens in the amber cup
Ah but all the ladders of the night have fallen
Just darkness now, to lift the longing up.

Afsluiter You Got Me Singing opent met de vrolijke klanken van de violen ondersteunt op de akoestische gitaar. Het sfeervolle ritme brengt je ook echt aan het zingen ook al kan Cohen het prima alleen af. Gemengd met pracht brengt hij misschien wel voor de laatste keer zijn kenmerkende zang naar buiten.

Op de leeftijd die Cohen heeft bereikt valt het niet mee om nog een album van degelijke kwaliteit af te leveren. Leonard lijkt dit echter zonder al te veel moeite te voltooien. Popular Problems is doordrongen van treurige gebeurtenissen die zich in de loop der jaren hebben afgespeeld. De liefde kan uiteraard niet ontbreken en vult dan ook de tweede helft van album deels op. Het ritme mag dan behoorlijk laag liggen, Leonard draagt zijn nummers nog steeds en brengt ze met verve. De sfeervolle klanken van violen en piano’s vullen zijn stem uitstekend aan, evenals de zangeressen die de refreinen wat extra kracht geven. Mag het zijn laatste werk zijn dan kan Leonard er met een goed gevoel op terugkijken.

4*

Afkomstig van Platendraaier .

Net als bij andere artiesten dit jaar bracht Leonard Cohen een album uit dat vol verwijzingen staat naar het einde van het leven. Alleen was dit bij Cohen al vaker het geval, zoals op de eveneens succesvolle plaat Old Ideas. De poëet wist met zijn debuut Songs of Leonard Cohen uit 1967 direct zijn stempel te drukken binnen de steeds veranderende muziekwereld. Zijn muziek stond in het teken van de diepgaande teksten, maar bleek gedurende de jaren ook muzikale vernieuwingen niet uit de weg te gaan. Hij keerde begin deze eeuw terug in de muziekwereld na een financiële tegenvaller en liet opnieuw van zich spreken met zijn politieke, religieuze en seksueel getinte teksten. You Want It Darker zou het slotstuk worden van zijn rijke carrière, donker, meeslepend en bedroevend mooi.

De opener hakt er in met de duistere klanken, de harmonieuze achtergrondzang en de steeds doorlopende beat. Leonard’s bariton zangstem klinkt aangeslagen en zwaar, de teksten voeren hem naar het einde toe met de Hebreeuwse uitingen en een roep aan God (Hineni, hineni, I’m ready, my lord). Op muzikaal vlak doen de orgelklanken, drums en baspartijen de hele gemoedstoestand van een donkere laag voorzien, beangstigend en op productioneel vlak zeer sterk uitgevoerd. De wijze waarop Cohen zijn verhalen verteld zijn aangrijpend en wonderschoon, zo bewijst ook het emotionele Treaty. De pianoklanken voeren je door naar de overeenkomst en de pijn die in het verleden is ontstaan. De strijkers en keyboardpartijen maken de treurigheid van het geheel des te zwaarder. Maar ook een nummer als Steer Your Way weet de wat rustigere klanken een stem te geven. De strijkers voeren je mee door zijn religieuze teksten en melancholische gemoedstoestand. Leaving the Table is veel meer gericht op de gitaarklanken van de pedal steel en akoestische gitaar. De countryklanken sluiten perfect aan bij zijn zware en geleefde stemgeluid, maar ook hier kondigt hij zijn einde aan (“I’m leaving the table/I’m out of the game/I don’t know the people/In your picture frame”).

You Want It Darker is een enerverend en compleet album, waarin de muziek in het teken staat van zijn poëtische teksten. Hij praat open over verlies, verlangen, maar bovenal over de waarheid die zo dicht bij hem ligt. Zijn heilige stem grijpt je nog één keer vast, voordat het tijd is om afscheid te nemen van deze grootse muzikant.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Loso is niet voor niets één van de populairste Thaise rockbands. Een geweldig album die vooral door het combineren van verschillende stijlen erg sterk is. De gitaren mogen dan in het merendeel van de nummers naar voren, het toevoegen van klassieke instrumentatie zorgt voor de emotionele impact. Yahk Plien Jai Tur waagt zich zelfs aan invloeden vanuit de Reggea en Blues.

De Amerikaanse folkband Lost in the Trees brak in 2008 door met het album All Alone in an Empty House, een combinatie van folk met klassieke muziek. Na een uitstekend vervolg met A Church That Fits Our Needs in 2012 verschijnt nu de derde plaat Past Life. Het album kent invloeden vanuit verschillende muziekstijlen zoals folk, indie, elektro en licht klassiek.

Bij de opening van Excos merk je gelijk al wat er wordt bedoeld met de klassieke muziek die ze toepassen in hun nummers. De hoge zang, piano en lichte elektronische geluiden zetten een vast ritme neer wat een mooie ondersteuning geeft aan de zang van Ari Picker. De opbouw met toevoegen van de blazers is erg sterk gecomponeerd en klinkt goed samen met de overige instrumentatie. Het vervolg met Past Life klinkt dan meer als een doorsnee popsong met een drumritme aangevuld met licht gitaarwerk. De elektronische invloeden waarmee is geëxperimenteerd zijn duidelijk te horen tijdens dit nummer. De track zet een wat grauwe sfeer neer door de teksten en geluiden.

Het elektronische werk wordt ook in Lady in White gecombineerd met de klanken van een piano. Het nummer is vooral gefocust op de zang van Picker met lichte klassieke geluiden op de achtergrond. Geen erg opvallend nummer maar wel zacht en meeslepend. Daunting Friend klinkt wat overtuigender door de mooie samenzang en de ontspannen klanken van het orkest en de gitaar. Een kort maar fijn nummer dat goed past in de sfeer van de plaat. Het nummer Rites wordt op een doorlopende pianolijn bezongen en kent een rustgevende samenzang. De sfeer is erg ontspannen en het nummer zorgt ervoor dat je de aandacht bij de prachtig bezongen teksten wilt houden.

In Wake zijn de elektronische invloeden het best hoorbaar met een donker geluid en strijkers die tussendoor de sfeer grauwig en hulpeloos maken. De simpele pianolijn bouwt de spanning op en wordt aangesterkt door het orkest wat de hoge tonen doorvoert. De stijl van het nummer doet wat aan de band Muse denken mede door de zang van Picker. Met Glass Harp wordt opnieuw de piano centraal neergezet, uitbouwend door het nummer heen. De melodie veranderd telkens lichtelijk en krijgt in het refrein ondersteuning van het orkest. Het nummer is mooi gecomponeerd wat ervoor zorgt dat er telkens weer nieuwe geluiden in het te ontdekken zijn. Sun zoals de naam al doet vermoeden klinkt erg ontspannen en past precies bij een zonnige dag in het voorjaar. Een eenvoudige opbouw en terugkerende pianodeuntjes maken het een aanstekelijke track. Night Walking kent dan weer een omslag naar de wat donkere sferen door de korte tonen van piano, achtergrondzang en opvallende drumritmes. Een opbouwend nummer dat halverwege veel klassieke invloeden krijgt door de hoge en herhalende zang en op het eind weer terug te keren in de vaste melodielijnen. Met het afsluitende Upstairs horen we opnieuw een gitaar die een wat donkere sfeer neerzet. De teksten zijn van een hoog niveau en zorgen voor een versteviging van de duistere kant.

Het vierde album van Lost in the Trees kent een omslag vergeleken met het voorgaande materiaal door toevoeging van lichte elektronische geluiden en de akoestische gitaar. Afgewisseld rauw en donker en dan weer zonnig en fris zijn de verschillende nummers op het album te horen. Centraal staat altijd de zachte stem van Ari Picker en de terugkerende pianolijnen en strijkers. De band heeft een groei ondergaan waarbij meer muzikale invloeden succesvol zijn toegepast. Niet even sterk in elk nummer en af en toe te lang doordravend kent het album als geheel weinig momenten van verveling.

3,5*

Afkosmtig van Platendraaier

De Amerikaanse band Low brengt met Ones and Sixes alweer het elfde studioalbum uit in de ruim twintig jaar van hun bestaan. De band wist met de harmonieuze zang en minimalistische arrangementen hun fanbase gestaag uit te bouwen. Gedurende de jaren zijn de muzikale paden verbreed en op hun laatste twee albums was de muziek wat warmer en voller qua geluid. Met de trage tempo’s en rustige muzikale opbouw bleef de muziek echter onmiskenbaar Low.

Gentle voert ons het duister in met zijn drummachine, piano en harmonieën. De benauwde kamer waarin we ons bevinden maakt het nummer minder kalmerend dan de titel doet vermoeden. De gitaar drijft de gedachten over de fouten die je hebt begaan uitéén. Op No Comprende voeren de drums het tempo omlaag en horen we een duidelijke verandering vergeleken met voorgaande track. De miscommunicatie tussen twee personen drijft hen verder van elkaar weg. Alan voert de zang aan, met Mimi die als tweede stem fungeert. De drummachine vermengt zich in de hevige emoties van de gitaren. Spanish Translation is voorzien van een warme melodielijn in een mix van pianoklanken, effecten en drums. Een onverwachtse verandering zorgt voor veel stress en een wirwar aan gedachten. De drums komen aan als klappen in het gezicht. Op Congregration sleept Mimi je mee in de groepen mensen die zich niet bewust zijn van de veranderingen. Het pianospel en het herhalende drumritme maakt van de muziek een dromerig landschap waarbinnen de mensheid zich langzaam voortbeweegt.

Sometimes, the congregation take the other side
An inquisition of familiar lies
A grave distraction from a quiet rise

No End beweegt zich met zijn effecten en gitaren meer naar de indierock. Het zweverige patroon aan geluiden stelt het einde uit van een verdorven relatie. Op Into You voeren de pijnlijke fragmenten uit het verleden zich tot een connectie tussen twee personen. De drummachine en synths werpen zich op als de gedachten zich op hetzelfde niveau begeven. What Part of Me is het meest toegankelijke nummer wat we op het album aantreffen. De simpele popmelodie zorgt echter voor een treffende ondersteuning van de harmonieuze zang. De repeterende teksten zorgen voor de verwarring tijdens een relatie en de vele gesprekken die je geen steek verder brengen. The Innocents zorgt voor een indringende bombast aan geluiden. De hoop van een goede toekomst zorgt voor een duistere klankenpatroon van drummachines, dat we al eerder aantroffen op Drums And Guns.

To begin with, there’s the two of us
Never minding the world
With the armor of a few of us
Losing everything to hope

Kid in the Corner zorgt voor een traag tempo met de om elkaar dansende vocalen van Alan en Mimi. Het opkomende ritme van gitaren zorgt voor enige afwisseling in het trage en vrij eentonige nummer. In Lies drijven de leugens je weg van wie je ooit was. De tijd die voorbij is laat zijn sporen achter in het leven van de ander. Op het langste nummer van de band Landslide voeren we een onvoorspelbare weg aan gevaren binnen. Alan klinkt gespannen en doordrongen van woede. De aarde trilt op zijn grondvesten als de gedachten zich van elkaar afzonderen en je persoonlijkheid in tweeën splitst. De gevaren van je eigen kunnen liggen op de loer als de drums en gitaren het woeste ritme opzwepen. De rust en opkomende angst wisselen elkaar af in de mooie, mysterieuze en angstaanjagende melodieën. DJ is als slotakkoord een begin van een nieuw samenzijn. Gebroken door het verleden word je op het juiste pad gezet. De toekomst voelt onzeker aan, maar een heldere blik opent de deuren naar een andere wereld.

You want religion, you want assurance
A resurrection, some kind of purpose
You have the vision, you opened your eyes
A complication, you should have looked twice

Ones and Sixes voert door de vele muzikale paden van Low. De drummachine en piano voeren de boventoon in het verlies in de melodieuze tracks. De gitaren drijven het tempo dan weer op in de gevaarlijke en indringende gedachten. De harmonieën zijn gebleven en worden afgewisseld met nummers met solozang. Hun muzikale ideeën ontwikkelen zich door in de constante verandering en daarmee weten ze na twintig jaar nog steeds van waarde te zijn voor het muzieklandschap.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

De Poolse multi-instrumentalist Mariusz Duda is een druk baasje. Naast zijn werk voor de veelgeprezen progressive rock band Riverside en samenwerkingen met verschillende artiesten is hij ook al enige jaren actief met zijn soloproject Lunatic Soul. In 2014 verscheen het indrukwekkende Walking On a Flashlight Beam, gevolgd door één van de meest in het oog springende releases uit 2015: Love, Fear and the Time Machine met Riverside. Met Fractured herrijst Lunatic Soul uit zijn as, ditmaal ontwaakt hij na de persoonlijke tragedies uit zijn leven. Het overlijden van zowel Riverside gitarist Piotr Kozierdadzk als zijn vader in 2016 zijn gebeurtenissen die hij op het album een plek probeert te geven. Deze verwerking legt hij neer in de mysterieuze en donkere klanken van de ambient, synthpop en rock. Het is een weldoordachte keuze, want inhoudelijk staat het album als een huis.

Het repetitieve wordt verwerkt in de pianopartijen op opener Blood on the Tightrope. De opbouw van de nummers staan daarbij centraal op het album. Ruim 12 minuten klokt het langste en tevens meest in het oog springende nummer A Thousand Shards of Heaven. De compositie is doordrenkt van de emoties, vastgelegd op een herhalende gitaarlijn. De verbinding wordt in het nummer gelegd met het werk van Riverside. Met zijn zachte en ontroerende zang weet Mariusz je mee te slepen door de moeilijke fases die hij heeft meegemaakt, maar ook de wederopstanding van zijn levenslust. De synths vormen de donkere ondergrond voor de rijke instrumentatie op de nummers, op twee tracks zelf ondersteund door het Poolse Sinfonietta Consonus Orkest. Hiermee worden de muzieklandschappen vormgegeven met strijkers en blazers, maar ook gitaren en keyboards. De samenkomst van alle gebeurtenissen uit Mariusz zijn leven maakt Fractured niet alleen tot een zeer persoonlijk album, maar ook tot een album waarin al zijn muzikale interesses op indrukwekkende wijze bijeen komen.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier