William James “Willie” Dixon was samen met Wuddy Waters de persoon die de Chicago blues deed heropleven in de jaren 50. Hij groeide net als veel van zijn muziekgenoten op rond de Mississippi delta en kwam al op jonge leeftijd in aanraking met de muziek. Van zijn zangkunsten in kerkkoren ontdekte hij de blues op het platteland. Als bokser deed hij ondertussen goede zaken, voordat hij op aandringen alsnog voor een muzikale carrière koos. Hij leerde de bas te bespelen en later ook de gitaar. Bij Chess Records raakte zijn carrière als muzikant echter in de slop toen hij de kant koos als scout voor talenten en als sessieschrijver. Hij produceerde eind jaren 50 voor de jonge muzikanten Buddy Guy en Magic Sam en schreef in die tijd een ongekende hoeveelheid aan latere bluesklassiekers (oa Little Red Rooster, Spoonful en Hoochie Coochie Man).

In 1959 verscheen zijn debuutalbum Willie's Blues, dat hij opnam samen met zijn vriend en pianist Memphis Slim. In 2 uur tijd werden een reeks aan swingende bluessongs opgenomen. Van het meeslepende That’s My Baby, waarop Wally Richardson het gitaarwerk verzorgt, tot het trage en jazzy Move Me, waar Slim’s frisse pianospel de luisteraar laat meevoeren. Dat het album in de studio van jazzproducer Rudy Van Gelder werd opgenomen blijkt wel uit het feit dat de rest van de band uit jazzmuzikanten bestond en dit ook terug te horen is in de ondersteunende klanken van de drums en het aanwezige saxofoonspel.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Lars Fredrik Frøislie is het meesterbrein achter de uit Noorwegen afkomstige formatie Wobbler. De band werd al eind jaren 90 opgericht maar het debuut Hinterland verscheen pas in 2005. Sindsdien heeft de band nog twee albums uitgebracht, waarvan het laatste alweer uit 2011 dateert. Het vervolg From Silence to Somewhere toont aan waar de kracht en inspiratie van deze band ligt, de jaren 70 prog rock van grootheden als Camel, Gentle Giant en Yes. Nergens vormen deze inspiraties echter een blok voor hun muzikale uitingen.

Direct in de eerste track van het vier nummers tellende album wordt je teruggevoerd naar begin jaren 70. Het retro gevoel is zowel terug te vinden in de complexe muzikale passages als de aanstekelijke zang. Zoals ze het zelf noemen een enigmatisch en avontuurlijk brouwsel in de oude ketel. 21 minuten telt het titelnummer maar liefst, met een constante afwisseling in stijlen, instrumentatie en zang. Het nummer voelt aan als een achtbaanrit door de prog van de jaren 60 en 70, waarbinnen ook de renaissancemuziek een rol speelt. Keyboards, orgels, windinstrumenten en percussie voeren je van de ene naar de andere muzikale passage. We gaan van Yes naar King Crimson en van Banco del Mutuo Soccorso naar Emerson, Lake and Palmer. De indrukwekkende tocht wordt na een korte muzikale intermezzo voortgezet met Fermented Hours. Het thema van metamorfose waar het album om draait komt hier volledig tot uiting. Het hammond orgel speelt een hoofdrol, maar wordt aangevuld met de mellotron en gitaarlijnen. Daarnaast zorgt het klokkenspel voor een fijne verbinding tussen de vocalen en muzikale lagen. Het slotstuk tikt de 13 minuten aan en geeft nog maar eens aan uit welke bodemloze put de bandleden hun instrumentale passages halen. In dit laatste nummer wordt het geheel wat zwaarder en aandoenlijker, maar de kracht van de vele melodieën blijft behouden. From Silence to Somewhere is hiermee een geslaagde en klankrijke comeback van de band. Als de band zes jaar nodig heeft om tot dit resultaat te komen dan hopen we dat we ze in 2023 weer mogen verwelkomen met een nieuw album.

4,5*

Afkomstig van mijn sitePlatendraaier

In de vijf jaar dat de Engelse band Wolf Alice bestaat verscheen er maar sporadisch nieuwe muziek. Sinds hun doorbraak in 2013 gaat het echter snel met de bekendheid van de band en stonden ze op festivals in binnen- en buitenland. Het eerste volledige werk My Love Is Cool bevat de breedte aan muziekstijlen waarbinnen de band zich ontwikkeld.

Op Turn to Dust is de opkomende storm voelbaar die wordt aangescherpt door de zang van Ellie. Het akoestische klankenspel van gitarist Joff klinkt zachtaardig en aanstekelijk. De opening zorgt voor de onderhuidse angst die in de zang van Ellie naar voren komt. Bros is het al veelvuldig live gespeelde nummer dat je terugvoert naar jeugdherinneringen. De zonnige muziek brengt een aanstekelijk geheel naar voren, waarin de toekomst dichterbij komt. Plannen worden gesmeden, maar komen nergens tot de daadwerkelijke uitvoering ervan. Your Loves Whore start met de beat door drummer Joel Amey, waaraan de klanken van de gitaren zich langzaam toevoegen. De korte onderbrekingen zorgen ervoor dat de teksten kunnen binnendringen. De liefde komt met vlagen en al snel word je een slaaf van je eigen bewustzijn. Op You’re a Germ vindt er een omslag plaats. Van het bij vlagen wat softe karakter komt het gitaargeweld binnenzetten in een punk-achtige setting. De lichte woede-uitbarstingen van Ellie zorgen voor een wat snijdender geheel.

You Ain’t going to Heaven
Cause I’m taking you down to hell
Where’s Mom and Dad so you can tell them
You’re a dodgey fucker as wel

Op Lisbon stapt de band meer de alternatieve kant uit en zet de grauwere toon zich voort. Verder weggezakt in het zwarte gat blaas je, je laatste adem uit en lijkt er geen weg meer terug. De klappen van de drums worden aangevuld met de gierende klanken van de gitaren.De duistere openingsklanken van Silk zijn een voorbode voor wat komen gaat. Het onheilspellende geheel beweegt zich langzaam voort als een dier dat wacht om zijn prooi aan stukken te scheuren. De liefde verscheurt je van binnenuit en je kunt de slaap niet vatten. De woede lijkt langzaam weg te ebben als de zonnige klanken van Freazy opkomen. De shoegaze lijkt zijn weg te hebben gevonden in de muziek van Wolf Alice. Als gevangene van je eigen gedachten vind je de plek die rust geeft in je eigen bestaan. De zonnige klanken komt nergens echt tot volle kracht en de ontwikkeling van het nummer zwakt hierbij al snel af. Giant Peach bevindt zich ergens tussen de punk en de spacerock met de toevoeging van verschillende gitaarlagen. Onzeker over de toekomst overvallen de levensvragen je. De stad waar je ooit je plek veroverd lijkt te hebben is niet meer wat het geweest is en de liefde voelt niet meer standvastig. De uitweg kun je niet vinden en de twijfel slaat toe.

I got change in a pocket somewhere,
got my letter in the box.
Tired of waiting for the bus to nowhere,
tired of chasing the stone fox.

Op Swallowtail is het drummer Joel Amey die de zang voor zijn rekening neemt. De teksten worden gezongen op het sferische gitaarspel dat zich door het nummer heen steeds verder ontwikkeld. De grauwe tonen zetten zich voort in de duistere wereld. Op het einde is de weg zoek tijdens een angstaanjagende achtervolging aan gitaarklanken. Soapy Water is de voortzetting waarin alles samenkomt. De grauwe ondergrond zorgt voor een vragenregen die Ellie ons voorschotelt. De onheilspellende klanken van gitaren en drums geven de perfecte steun aan de stem van Rowsell. De onzekere toekomst komt terug in het ouder worden van de ziel en de jaren die voorbij vliegen. De punkmuziek springt weer naar voren in het rockende Fluffy. Het korte nummer is een laatste wanhoopspoging om nog iets van het leven te maken.

My Love Is Cool doet zich een stuk vrolijker voor dan de grauwe werkelijkheid waar het album zich binnen bevindt. De donkere wereld zet alle levensvragen op een rij in de diverse muziekstijlen die hoorbaar zijn. Het album gaat van punk naar grunge en van pop naar shoegaze, waardoor de nummers van het album zich wat los van elkaar ontwikkelen. Zangeres Ellie floreert zowel in de wat intiemere nummers als bij de uithalen in de wat stevigere songs. Het album kan worden beschouwd als een goed startpunt in de ontwikkeling van een eigen sound.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.