Ik heb me nooit echt verdiept in de albums van Daft Punk, maar ik ken uiteraard de klassiekers.
Het nieuwe album Random Access Memories een aantal keer geluisterd om er een goed oordeel over te kunnen geven. Het album bevat zowel sterkere en zwakkere nummers, en is over het geheel genomen voldoende. Een mooie mix van rustigere funky nummers en de wat stevigere dance met drums. Twijfel nog tussen 3 en 3,5 ster.
Give Life Back to Music - Rustig begin van het album met een funky sound, maar toch over het geheel niet erg sterk.
The Game of Love - Nummer trekt mij niet echt aan, rustig en melodieus maar niet één die je bij blijft.
Giorgio by Moroder - Apart nummer met een verassende opbouw. Wordt naar het eind toe steeds sterker met de toevoeging van de drums en melodieën.
Within - Heerlijke relaxed nummer, een beetje treurig ook. Mooi om de invloed van de piano hier goed in terug te horen.
Instant Crush - Al voorheen genoemd dat de melodie iets weg heeft van "Eye in the Sky" van The Alan Parsons Project. Voor de rest niet echt een opvallend nummer.
Lose Yourself to Dance - Funky sound maar op een gegeven moment treedt het wat te veel in herhaling.
Touch - Deze track doet me niets, ik vind de zang niet echt goed passen bij de rest van het album.
Get Lucky - Natuurlijk de grote single hit van het album. Ook weer een funk/disco nummer die goed wegluisterd.
Beyond - Leuk zo'n soort van Star Trek intro maar geen opvallend nummer.
Motherboard - Bouwt zich langzaam op gedurende het nummer maar komt er niet echt sterk uit.
Fragments of Time - Het 80's gevoel krijg je bij de plaat, echt een popplaat maar wat zwak in de uitwerking en tekst.
Doin' It Right - Begint goed met een sterke beat, maar blijft de gehele track een beetje rond hetzelfde niveau hangen.
Contact - Wat een geweldige afsluiter van het album, zeer sterk in opbouw en gebruik van goede mixtechnieken. Als de drums erbij komen wordt de track steeds sterker naar het einde toe.

De Amerikaanse singer-songwriter Damien Jurado begon als soloartiest gedurende de jaren negentig met het uitbrengen van muziek. Hij maakt vooral muziek in het indierock genre en bracht al een tiental albums uit. Opvolger Brothers and Sisters of the Eternal Son is een conceptplaat en een vervolg op Maraqopa uit 2012. Het verhaal gaat over een verdwaalde man die wordt ontvangen in het dorp Maraqopa, het vervolg wordt op dit album verteld in tien nummers met muzikale hoogtepunten bezongen.

De opener van het album is Magic Number, een nummer dat de sfeer opbouwt en het verhaal verbindt door de vele geluiden die om je heen klinken. Silver Timothy is een tocht door de wereld waar de mysterie de boventoon voert en de muziek het tempo opvoert. De versnellingen en muzikale complexiteit is van een hoog niveau en tilt je door het nummer heen.

“I was met on the road by a face that was mine
ECHOED chambers staked with diamonds from mines
You can’t never go home if you were never shown
SPOTS on the isle bleed where the numbers are born”

Return to Maraqopa wordt gebracht op een herhalend deuntje waarbij de synthesizers ook hun werk lijken te doen. Op het vervolg met Jericho Road klinken de klokken en zit er muzikaal gezien weer een mooie opbouw in het nummer. De rest van het album neemt ons mee langs de personen waaruit de Silver community bestaat. Het album is een mix van vele instrumenten, drums geven Silver Donna extra kracht en stuwen het nummer vooruit. Silver Katherine straalt vooral rust uit door de akoestische klanken waarbij je mee wordt gevoerd door het verhaal van Damien. Het vervolg met Silver Joy geeft dezelfde rust en laat ons horen wat de kracht van de stem van Jurado is. Met de emotie in zijn stem is het één van de hoogtepunten van het album. Afsluiter Suns in Our Mind is een mooie samenzang waarbij je een vrolijk gevoel krijgt, de zon is weer opgekomen en de wereld lijkt weer vredig voort te leven.

Brothers and Sisters of the Eternal Son is een album waarop de vele gevoelens voorbij komen die het volk in Maraqopa door het leven heen veranderen. De soms weer psychedelische muziek afgewisseld met de rust van akoestische klanken en klokken geven ondersteuning aan de verhalen van Jurado. Damien Jurado zet ook dit jaar weer een sterk album neer waarbij we een vervolg aan dit verhaal dan ook niet uitsluiten.

4*

Afkomstig van Platendraaier

In 2012 wist Damien Jurado zijn droomwereld tot leven te wekken in het zinderende en prachtig uitgevoerde concept van Maraqopa, het idee zou uiteindelijk uitgroeien tot een psychedelische albumtrilogie. Na het vervolg met Brothers and Sisters of the Eternal Son uit 2014 komt het slotstuk er in de vorm van Visions of Us on the Land. Een slotstuk waarin de inmiddels 43-jarige Amerikaanse muzikant gebeurtenissen uit zijn persoonlijke leven verwerkt in de karakters van zijn droomwereld. Daarbij betrekt hij niet alleen de zware tijden en depressies die door de jaren heen een rol in zijn leven hebben gespeeld, maar zoekt hij ook de verbinding met het ontdekken van nieuwe werelden in het grote universum. De hoofdpersoon die na een auto-ongeluk in een spirituele reis terecht komt zoekt in het laatste werk van de trilogie naar verlossing. Damien’s muzikale ervaringen die al teruglopen tot begin jaren negentig maken van hem een uiterst gedreven muzikant binnen de folk en rock. Voor de opnames van het album werkte hij opnieuw samen met Richard Swift, de producer die de kracht van het intieme en epische op geslaagde wijze wist samen te smelten op Damien’s twee voorgaande albums.

Op November 20 vervolgd Damien zijn weg in de droomwereld van Maraqopa. De drums en bellen voeren het tempo op in de emotionele gedachten van de twee hoofdpersonages, waar de strijkers het verleden en het heden met elkaar verbinden. Met zijn kracht de poëzie in korte zinnen tot betekenis te laten zijn voert de piano je verder de fictionele wereld in. Het nummer loopt over in de akoestische gitaarklanken van Mellow Blue Polka Dot, waarin Damien’s echoënde zang de kleurrijke wereld tot leven wekt. Het oplopende en ontsporende ritme kent zijn gelijkenissen met die van Bill Callahan, al blikt Damien in zijn muzikale weg terug op de klanken van zijn twee voorgaande (Silver Timothy) albums. De verbinding ontstaat door de terugkeer naar Maraqopa, waarbij het christelijke geloof een belangrijke schakel vormt in de zoektocht van de hoofdpersoon naar verlossing. Qachina voert het verhaal verder in een spirituele ontdekkingstocht. De orgelklanken en wisselende drumritmes laten de tocht voelen als een door de hitte overspoelde dag in de woestijn. Klankrijk in het gebruik van keyboards, synths en percussie, maar net zo fraai in de zoektocht naar het nut van het leven van de hoofdpersonen. Een ondoordringbare blik laat de twee onsterfelijken kijken op alles wat er te ontdekken valt en het leven bij de dag. De rijke combinatie van filmische melodielijnen en psychedelische klanken zorgen ervoor dat een nummer als Lon Bella een vrij intensief ontwikkelingspatroon kent. Synths en ritmische klanken van orgels maken van de wereld een plek waar de laatste mensen het aardse bestaan verlaten en de zoektocht naar hemelse vrijheid tot in het diepst van het bewustzijn doordringt. De gedachten kleuren echter de weg voor de mannelijke hoofdpersoon en laten hem ook bewust worden wat zich niet alleen buiten de aarde afspeelt, maar ook in het diepste van de planeet zelf.

Sam and Davy laat een wat zwaarder geluid horen, mede door de inkomende bombast van de drums en het onheilspellende gitaar getokkel. De onderliggende duisternis laat de personen Sam en Davy bewust worden van hun onsterfelijkheid en zorgen met de strijkers en synths voor het fascinerende schouwspel van het buitenaardse en het gene waar de mens zich bewust van is. Op Prisms dragen de akoestische klanken de schittering van Nick Drake in zich mee, om vervolgens met dagdromen de herinneringen aan het verleden te laten opkomen. De eenvoud maakt van Jurado’s stem een uiterst kwetsbare, waarin zowel geloof als spiritualiteit de vragen van wedergeboorte en leven na de dood het mannelijke hoofdpersonage bezig houden. Onalaska is onmiskenbaar te linken aan de muzikale stijl van zijn Maraqopa trilogie, psychedelisch en folks, met een hoofdrol voor de gitaren en synths. De weg die de personages afleggen voeren het duo naar de vermoeidheid van het bestaan en de zoektocht naar het einde. Levensvragen passeren de ontspannende klanken van het harpsichord en de onderliggende lagen van orgels, synths en percussie. Op Taqoma is het de akoestische gitaar die het ritme aanvoert, op een wat donkere grond. Het lange termijn denken doet zich aan in de vriendschappen die ontstaan en de liefdes die opbloeien. De opbouw van het nummer is hevig door het oplopende ritme en de filmische klanken van een western. De vervreemde gitaarklanken snijden hard door de de structuur van het nummer heen, om de hoofdpersonage’s in een dwaling van buitenaarde invloeden terecht te laten komen.

On the Land Blues verbindt zich als eerst geschreven nummer van het album zowel aan de titel als aan de thematiek van het album. Het rustgevende ritme laat de fouten uit het verleden passeren en ontroerd in de momenten die worden losgelaten. Het land waar de hoofdpersonen groot zijn geworden en dat door de jaren heen grote veranderingen heeft ondergaan. Door de eenvoud van de klanken weet Damien de aandacht op te eisen in zijn aangrijpende zang, waar vlagen van emoties in doordringen. Het nummer staat ver af van het indringende en swingende Walrus. Furieuze 70’s rock gedrenkt in psychedelica en terug te vinden in de vele verwijzingen naar de hoes. Het vleugje jazz-fusion dringt zich aan het saxofoonspel en laat de man terugkeren naar de stedelijke gebieden, om zijn nutteloze gevoel om te zetten in een gevoel van eigenwaarde. Het psychedelische gaat over in de tijdloze klanken van Exit 353. De opkomende zon straalt het licht uit van de liefde, waar het thuisgevoel van de aarde overheerst. Het tweevoudige vocale geluid geeft de extra emotionele kracht, waarmee het nummer in gitaarklanken een aangrijpend vervolg krijgt in de schoonheid van de menselijke vriendschappen en de diepzinnigheid van het geloof. Het geheel straalt één en al kracht en muzikaliteit uit, vertaald naar het hoogstaande fuzzy gitaarspel en overweldigende synthmelodieën.

Cinco de Tomorrow kent een breekbare klank in de gevoelens die de hoofdpersoon bezit. De magie van de klank wordt toegepast in de sprookjesachtige samenkomst van gitaren, keyboards en percussie. Verre klanken uit het universum drukken hun stempel op de sterren en de planeten waar nieuw leven opbloeit. Het leven kent echter de liefde, waar de waarde veel groter van is dan dat wat onze gedachten over het buitenaardse kunnen begrijpen. Jurado’s klasse als muzikant vertaald zich in zijn ontroerende stemgeluid op And Loraine. De ondersteunende zangstemmen laten het zonnige Californië opdoemen in de zomerhitte, om de twee personen uit het verhaal te herenigen. De slide gitaar en gospel vieren hoogtij in de diepgaande klankenstroom. A.M. AM straalt de pure poëzie uit van herhalingen en doet de man realiseren dat de liefde hem de kracht gaf verder te gaan met zijn leven. De rustige door synthesizer ontwikkelde melodieën zorgen voor een sentimentele slag, die Damien perfect weet in te vullen met zijn warme zang. Pakkend is zijn ontroering op Queen Anne, waar de tijd de lijn vormt voor een liefdevolle verbintenis tot in de eeuwigheid. De laatste etappe van het album is vooral een liefdevolle blik op het bestaan en Damien’s ontworpen wereld Maraqopa. Zo zacht en zoet, maar voor Damien zijn zang het perfecte moment om de aandacht op te eisen. Orphans in the Key of E kent de kracht in de eenvoud van de muzikale richting, pure folk en denkend aan Nick Drake. Damien weet elk woord van emotionele waarde te voorzien, om de luisteraar te laten wegzinken in de gedachten aan vroeger en de ontwikkeling die een persoon gedurende zijn leven doormaakt. De liefde slaat over in ongeloof en verdriet, waar de band als een onbekende klinkt. Slotstuk Kola klinkt als een ode aan Silver Katherine en vormt een terugblik op het leven. Een terugblik die dieper gaat dan de liefde alleen, want met dit vaarwel sluit Damien op gepaste wijze een indrukwekkende trilogie af.

Visions of Us on the Land is het aangrijpende en muzikaal beladen slotstuk van een overweldigende trilogie. Hoe Damien Jurado de verbinding legt met zijn personages en hun visie zowel aan kracht laat winnen als in pure schoonheid laat ontwaken geven zijn talent als muzikant weer. Zonder moeite wisselt hij psychedelische en ondoordringbare klanken af met akoestische pareltjes, om met de synths verschillende muzieklagen aan elkaar te verbinden. De aandacht en status die hij verdiend heeft hij nog niet gekregen, maar met de emotievolle en poëtisch getinte nummers ontvangt hij iets veel waardevollers, namelijk zijn droomwereld Maraqopa.

4*

Afkomstig van mijn website Platendraaier.

Precies acht jaar geleden is het alweer dat het laatste album 9 van Damien Rice verscheen. De Ierse singer-songwriter raakte velen met zijn emotionele liedjes, waardoor de verwachtingen voor een nieuw album hoog opliepen. Op My Favourite Faded Fantasy gaat hij terug naar zijn melodieuze sound met luisterliedjes, maar dit keer zonder de stem van Lisa Hannigan.

De prachtige openingsklanken van My Favourite Faded Fantasy vormen de intro van het gelijknamige nummer. De hoge stem van Damien weet je gelijk vast te grijpen in de emoties die hij doormaakt. Denkend aan hoe het had kunnen zijn om je over te geven aan de liefde. De strijkers voeren je mee in sombere sferen, de liefde van je leven lijkt uit je hand te glippen. De toon wordt gezet met lange instrumentale gedeeltes vol met doordringende pianoklanken en tempowisselingen. De piano vormt ook de intro van It Takes a Lot to Know a Man dat de kracht zet voor alles in het leven wat je moet begrijpen. Hoe je mensen leert kennen maar ze niet kunt doorgronden, gevoelens die je uit maar niet worden begrepen. Het drumritme houdt de basis strak en laat het volume opkomen door het grote orkest en krijsende gitaren. Klanken worden donkerder en vragen overspoelen tot je, totdat aan het eind alles eruit komt en je weet dat je niks te verliezen hebt.

It takes a lot to know a man
a lot to know, to understand
a father and a son
the hunter and the gun
It takes a lot know a woman
a lot to comprehend what’s coming
the mother and the child
the muse and the beguile

De akoestische gitaar geeft de zwoele tonen aan die zich met de stem van Damien vermengen. De liefde is voorbij en je vraagt je af wat je fout hebt gedaan. Hebben we dan nooit gevoelens voor elkaar gehad? was alles wat we meegemaakt hebben niet echt? Nee je wilde nooit dat het zo moest eindigen en vraagt om vergeving. Met I Don’t Want to Change You voeren we verder op de gevoelens van The Greatest Bastard. Waar je ook heen mag gaan, je weet dat hij er nog altijd voor je is. De violen en gitaarklanken laten de emoties de vrije loop gaan. We kunnen een nieuwe start maken en alles rustig aan opnieuw opbouwen. Rice grijpt je beet met zijn stem en laat je zijn gevoelens overnemen.

Wat volgt met Colour Me In is een liefdesliedje in al zijn eenvoud, alleen de stem van Damien en enkele instrumentatie. Laat de liefde weer terug in je leven en overspoelen met al zijn gevoelens. De emoties worden sterker en sterker en Damien gooit alles ruit. Op The Box gaat hij terug naar het absolute minimum. De pure zang lijkt nog wat leeg aan het begin maar wordt langzaam gevuld met ondersteuning van de piano en gitaar. Op deze weg verder gaan lukt niet meer, er moet wat veranderen is de boodschap. Op deze manier houdt de relatie op. Damien probeert het duidelijk maken maar hij heeft zijn volle stemkracht nodig om door te dringen. Het nummer blijft iets meer op de oppervlakte door de minimale instrumentatie aan het begin.

And I have tried but I don’t fit
Into this box you call a gift
I could be wild and free
But god forbid then you might envy me

Op Trusty and True blikt Damien opnieuw terug op wat is geweest, maar hij ziet een lichtpuntje aan de horizon. Een nieuwe start kan zo gemaakt worden en het verleden moet je laten rusten. De violen voeren je mee naar een nieuwe toekomst waarin je alles weer toelaat. Wordt jezelf weer en laat zien wanneer je angst hebt, vrolijk of verdrietig bent. De drums zwellen aan en de samenzang roept het gevoel van bij elkaar zijn op. De laatste minuut laat Damien je invullen met samenzijn en genieten van het moment. Met Long Long Way weet je dat je er nog niet bent maar nog een lange weg te gaan hebt. Een eerste stap is gemaakt, maar de rust moet bewaard blijven. De pianoklanken voeren je mee op het ritme en de klanken die aanzwellen. De sound gaat diep door je heen en je wordt meegezogen in een minutenlang hoorspel. En horen we dan niet opeens een vrouwenstem?

Als je na al die jaren dit kan brengen als artiest dan ben je van wereldklasse. Damien kan zijn emoties als geen ander kwijt in prachtig gearrangeerde songs. Na zijn breuk met Lisa Hannigan legt hij al zijn ervaringen in de muziek. De instrumentatie drijft de gevoelens aan die hij met zijn teksten duidelijk probeert te maken. Doordringt met af een toe een zonnestraal, maar vooral somberheid en pijn zetten de toon. Op deze manier mag het volgende album van Damien wel weer acht jaar op zich laten wachten.

4.5*

Afkomstig van Platendraaier

De Zweedse muzikant Daniel Norgren verraste nog geen halfjaar geleden met het emotioneel beladen Alabursy. Beelden van het Zweedse landschap trokken daarin voorbij in zijn door de Americana beïnvloede muziek. Op zijn zesde album The Green Stone zoekt Daniel de weg naar de kern van zijn muziek. Opgenomen diep in de Zweedse bossen zijn het de persoonlijke verhalen van Daniel die zijn kwetsbaarheid tonen. Daarmee stapt hij af van het muzikale pad van zijn eerste albums, waar vooral de blues en rock het voortouw namen.

Met de opkomende storm in titeltrack The Green Stone bevinden we ons diep in de bossen. De donkere bomen omringen ons wanneer de eerste onweersklappen te horen zijn. De regen daalt neer en vind zijn weg door het dikke bladerdek. Wanneer de vogels in de vroege morgen hun ochtendgebed laten horen komen de orgelklanken van Are We Running Out of Love? binnenzetten. Het zachte gitaarspel is slechts een ondersteunde factor van de kwetsbare stem van Daniel. Het nummer gaat met zijn bedroevende klanken in op het spel van de liefde. Doordrenkt door zijn pijn uit het verleden wordt het wonderschone klankenspel tentoongespreid. Tranen die rijkelijk vloeien wanneer de mensheid de liefde lijkt kwijt te raken. De emoties worden voortgezet in de zonnige klanken van I Waited for You. Wachtend op die ene persoon die je leven verwarmd, weet Daniel opnieuw zijn gevoelige klanken te openbaren.

Like the wondering ghost for a harbor
Like the ground beneath the snow for springtime
Like the believer for something to believe in
Like the drifting castaway for shoreline
I waited for you

De blues laat zijn licht schijnen over My Rock Is Crumbling. De klanken van de gitaren werpen zich hierin op tegen het pianospel. Het heden en het verleden vinden hun weg in de kwetsbare stem van Daniel. Het orgel weet zich op te werpen in de harmonieuze klanken van Beyond Words. De sprakeloosheid van Norgren wordt ontwikkeld door het schitterende landschap dat voor hem opdoemt. De lichtstralen die door de ochtenddauw zichtbaar worden en de rust van het leven de mens laat omringen. De invloeden van Daniel’s muzikale vriend The Tallest Man On Earth vinden hun weg in de veranderde wereld van He Was Simply Made That Way. De orgelklanken zorgen voor de steentjes waaruit de samenleving bestaan en die simpelweg niet veranderd kunnen worden.

Op Softly Falling Snow daalt de koude oosterse storm op ons neer. De sneeuwvlokken die voor het raam langs zweven laten ons de warmte opzoeken in huis. Wanneer de winterse omstandigheden de donkere nacht doen oplichten vinden we elkaars gezelschap en groeien we dichter naar elkaar toe. Het orgel ontwikkeld de vlagen van beelden die door het nummer tot stand komen. De vriendschap van Everlasting Friend weet Daniel in een prachtig muzikaal landschap te omarmen. De landschappen waar we doorheen voeren brengen ons dichter bij elkaar en worden omringt door de warme klanken van Norgren’s stem. Beelden van de jeugdige dagen en alles wat we hebben meegemaakt doen de opkomende emoties ontspringen. In zijn slotnummer Your Love doet de muziek zich vermengen met het orgelspel dat zo van de hand van Neil Young zou kunnen komen. Het rustige ritme van de drums voeren ons door het aardse leven en de mensen wiens liefde ons omringen. In het sluitstuk van het album is de storm aan emoties gaan liggen en heeft Norgren in zijn persoonlijke klanken zijn plek in het leven gevonden.

It’s a strange world to live in, bitter and confusion.
I’m glad that I found you and your love.

Daniel Norgren weet zijn gevoelens op The Green Stone te uiten in de emotionele samenwerking tussen zijn kwetsbare stem en de wonderschone orgelklanken. Zijn persoonlijke gevoelens van het leven worden in zijn pure expressie tot grote hoogtes opgeworpen. De kracht van Daniel’s muziek ligt in zijn stemgeluid, waar een berg aan pijn, hoop en liefde in doordringt. The Green Stone vormt hiermee na Alabursy zijn tweede meesterwerkje van het jaar, waarin zijn muzikale en tekstuele kracht opnieuw het beste in hem naar boven halen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Het in 2010 opgerichte indie folk trio Daughter wist met het debuutalbum If You Leave uit 2013 de wereld kennis te laten maken met de wonderschone klankentapijten van hun muziek. Frontvrouw Elena Tonra wist haar poëtische kracht te verspreiden in de emotionele expressies van de nummers op dat album. De overkoepelende donkere thema’s van het debuut krijgen op het tweede album Not to Disappear een vervolg, zei het in een meer angstvallige setting. Als collectief opereren ze rondom de gitaarklanken van Igor Haefeli en de drums van Remi Aguilella, maar Elena Tonra is de spil van de ontroering. De Franse producer Nicolas Vernhes, die onder meer samenwerkte met The War on Drugs en Animal Collective, is verantwoordelijk voor de diverse muzikale richtingen die op het album worden uitgelicht.

New Ways opent in de klanken van de drumcomputer niet alleen nieuwe muzikale wegen, maar ook een weg om uit de depressies van de verteller van het verhaal te ontsnappen. De gitaarlagen van Haefeli zorgen ervoor dat Elena’s vocalen angstvallig hard binnenkomen. In een zoektocht naar een uitweg uit de diepgewortelde persoonlijke problemen bevindt de hoofdpersoon zich op glad ijs, om niet volledig uit het leven te verdwijnen. Eenzaamheid en angsten omsluiten het door drums en gitaren aangedreven nummer. Verdooft door pijn sleept Numbers zich door een verbroken liefdesrelatie. De combinatie van synths en gitaren voeren het nummer door verdriet en een manier om er bovenop te komen heen. Geen geforceerde uithalen in de aangeslagen indruk die Elena maakt, maar een door melodieën uitgedragen emotie. Tonra’s grootmoeder draagt het verlies van haar geheugen in het door Alzheimer aangezette Doing the Right Thing. De angst voor verlies overschaduwt de pijn die Tonra voelt. Haar zang doet de hevigheid van het onderwerp verlichten, maar is doordringt van een diepe droefenis. Ontroerend in de hoge noten van de gitaren en het losse drumritme dat de structuur de evenwicht houdt. De momenten waarop de leegheid van de klanken overheerst worden op bewonderenswaardige wijze ingevuld door de emoties van het nummer.

De openingsklanken van de gitaar voeren zich het landschap van de shoegaze in. Wegebbende vocalen en door dromen aangewakkerde gedachtes stromen door How heen. Wachtend op de persoon die het leven laat opbloeien, maar je vervolgens achter laat in droefenis en pijn. Het licht dat wegdrijft tegen de avond en de sterren die ons besef als persoon overnemen, maar alles valt tenslotte weer op zijn plek. De muzieklandschappen die het trio creëren blijven de boventoon voeren, zoals het door gitaarlijnen aangevoerde Mother. Het ouderschap doet zich aan in de vervreemde poëtische teksten van het nummer. De liefde voor het kind gaat over in twijfel, depressie en een uiteindelijk verlies. Het verlies van het geheugen en besef van wie je daadwerkelijk bent. De pop en indie vermengen zich op tragische wijze met de verontruste gedachtes. Afstandelijkheid en isolatie bouwen zich hierna op in de elektronische klanken van Alone / with You. Beats en baslijnen voeren zich door de tweestrijd van gedachten. Eenzaamheid en samenzijn zoeken de confrontatie in het muzikaal sterk uitgedachte nummer, maar de onzekerheid vormt de gesplitte persoonlijkheid die de macht overneemt. Op No Care zoeken de snare drum en gitaren de muziek uit de punk op. De onderliggende dansbaarheid voert de vijandigheid van de teksten op. De indruk dat het de hoofdpersoon niet meer uitmaakt blijkt bedrog, want tegelijkertijd weet ze maar al te goed dat ze niet zonder elkaar kunnen.

Waar het muzikale patroon de kracht van de eerste helft van het album wat verloren lijkt te hebben, pakt To Belong dit weer op. Onzekerheid over een relatie neemt het door keyboards en gitaren doordachte nummer over. De verleidingen uit het leven voeren de boventoon in de afwijzende toon waarop de relatie wordt voortgezet. Aguilella zorgt ervoor dat het ritme blijft behouden en de melodieën zich kunnen ontwikkelen rondom de drums. Fossa ontwikkeld zich in de klanken van synths, maar weet de ontwikkeling te beperkt tegemoet te gaan om de relatie weer op het juiste spoor te krijgen. Wat volgt is een wat traag opbouwende muzikale uiteenzetting en tevens weinig omvattende tekstuele diepgang. Het slotstuk Made of Stone voert zich weg van de terugkerende angsten en gevoelens van het album. Het uitzetten van de continue stroom aan gedachten, maar de liefde niet ontnomen. Ons bestaan dat opgebouwd is uit herinneringen en de kinderen nog hun vrijheid en onbezorgdheid gunt. De angsten zijn niet verdreven, maar de negatieve gedachtegang heeft plaatsgemaakt voor het besef van wat de mens daadwerkelijk kan bereiken.

Not to Disappear past perfect bij de donkere dagen en de gevoelens van angst en eenzaamheid die soms overheersen. Met de afwegende tekstuele diepgang van Elena Tonra en de diverse muzikale stromingen weet het album zich rond de ontroering en pijn te begeven. De innerlijke kracht van de teksten en de muzikale omlijsting weten daarbij veel meer op de emoties in te gaan dan op voorganger If You Leave. Voornamelijk de eerste helft pakt de conflicten en ontwikkelingen goed beet, in wegdromende shoegaze, melodieuze indie en voortstuwende post-rock. Waar de muzikale wegen zich in de agressiviteit van de teksten soms wat weet te verliezen werpt het trio zich sterk op, om het album op niveau te houden. De zwaar beladen wegen die ze ontwikkelen door onderwerpen uit de alledaagse realiteit zullen de band dan ook zeker niet laten verdwijnen.

4* (3,75)

Afkomstig van Platendraaier.

In 2012 verscheen het eerste album van het samenwerkingsverband tussen Depeche Mode’s frontman Dave Gahan en het Britse producersduo Soulsavers. Waar op het bluesy The Light the Dead See Dave slechts een onderdeel van een groter geheel was, prijkt hij op Angels & Ghosts vooraan op het affiche. De muzikale samensmelting van de gospel en blues dient als een verbreding van het vocale werk van Gahan en brengt zijn zonden en het geloof aan de oppervlakte. Het album vindt daarbij de steun in de orkestrale klanken in een setting waarin de elektronische kant van Depeche Mode’s muziek nauwelijks aanwezig is.

Shine opent met een bluesy ritme van de slide gitaar en drums. Wanneer het licht doordringt worden de mensen opengesteld voor hun toekomst. Dave draagt zijn opluchtende gedachten uit in zijn warme stemgeluid, waaraan het achtergrondkoor de gospel naar voren duwt. Het hoopvolle begin slaat echter over in de twijfeling van You Owe Me. Het trage ritme blijft behouden, maar krijgt wat meer power van de drums. Wanneer de vocalen samensmelten worden de melodielijnen aangevuld met de orkestrale klanken van de strijkers. In de macht van een grotere god voert de druk zich op in de vocale uithalen van de zangeressen. Tempted wordt aangevoerd met de bluesrock van de meerdere gitaristen die op het album te horen zijn. Het grotere geheel aan muzikanten sleept het verfijnde ritme mee in het gemis aan liefde. De kwalijke personen worden door Dave aangepakt in een stijl die meermaal enige gelijkenis vertoont met Nick Cave & The Bad Seeds.

Tempted, all is vacant
I’ve been down before
I need replacement
Who knows just where the end is
Who cares what you’re defending

De inkomende drums zorgen op All of This and Nothing voor de druk van de orgelklanken. De donkere ondergrond waarop het nummer zijn huis bouwt wordt aangevoerd door de opkomende storm van klanken. Dave weet zich in de harmonieën te verenigen tot een groots spektakel van blazers, strijkers, orgels en percussie. Op One Thing zijn het de pianoklanken die de veranderingen in de wereld teweeg brengen. De emotionele zang van Gahan voert zich door naar de liefde in de treurige klanken van het strijkersorkest. De schoonheid van het leven vind zijn weg terug in de herinneringen aan een beter verleden. Don’t Cry wordt overspoelt door een machtig gitaargeluid waarop Dave en zijn kompanen de angst van het geweten afwegen. Het machtsvertoon wordt in een vuil geluid vermengt met de gebeden die de zonden de lucht in sturen.

You’re so lost in your kingdom
Your kingdom of fear
And there’s no one out there
No one’s gonna repeal

Op Lately voert het pianospel zich de zee van emoties in. Dave’s liefdevolle uitingen slaan terug naar de eenzaamheid van zijn bestaan. De strijkers en het trage ritmische geheel vormen de insteek van de zwoele samenzang van het refrein. De blazers voeren de emoties op naar de bovenkant van het nummer. The Last Time slaat een diep gat in het vertrouwen en geduld in een goede toekomst. Het verlichten van Dave’s lasten vormen in zijn trage ritme zo nu dan een herhaling van zetten op muzikaal en tekstueel gebied. Echter ontbreekt nergens de diepgang om de emoties niet aan de oppervlakte te krijgen. Het album krijgt met My Sun een optimistisch sluitstuk. Dave’s zonden zijn vergeven en zijn pijnlijke herinneringen drijven nog meermaals naar de oppervlakte. Nog eenmaal voeren de orkestrale klanken en gitaren door het grootse geluid van de passerende droom. Ergens ver weg klinkt een stem, de stem van het kwaad.

In the warm sun
In the arms of the devil
I’ve paid my debts
There’s a promise here to settle

Dave Gahan weet zich sterker op te richten als drijvende kracht dan op het eerste werk met de Soulsavers. Het blik met muzikanten dat is opengetrokken zorgt aan de ene kant voor het stevige geluid van het orkest en gitaren en aan de andere kant voor de rust van de trage ritmesectie en de piano’s. Alhoewel de teksten soms de diepgang missen om de nummers naar een hoger niveau te tillen is het ook juist de eenvoud die de kracht vormt van het album. In zijn weg naar vergeving vindt Gahan de steun in de gospel harmonieën en de bluesrock, waarbinnen de Soulsavers de muzikale ondersteuning hebben gevonden. De misstappen in Dave’s bestaan zijn vergeven en de vrijheid van het woord gevonden.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Drie jaar geleden wist David Bowie na een tijd van stilte te verrassen met het sfeervolle rockalbum The Next Day. Het was vooral een plaat die hem terug deed werpen naar de jaren zeventig, kenmerkend en niet geheel vernieuwend. De personages die hij in zijn leven vertolkte bleken niet alleen zijn successen te omhullen, maar betekenden tegelijkertijd bijna zijn ondergang. Bowie kan zich echter als geen ander totaal inleven in zijn personages, om de wereldse vragen in zijn meest experimentele muziekstukken te verwerken. Blackstar laat opnieuw deze experimentele kant uit het Bowie’s universum zien. Vernieuwend in zijn jazzy klanken met bandleider en saxofonist Donny McCaslin en de hedendaagse ontwikkelingen in de beats met de percussie van Mark Guiliana. Het album weet verwijzingen naar het oude werk van Bowie tot in de kleinste details te verwerken en gaat in het op donkere kant van het geloof en de gebeurtenissen die de hedendaagse wereld in haar greep houden.

De donkere en grauwe klanken doen haar intreden in de titelsong Blackstar. Het drumritme van Guiliana dat Bowie’s religieuze gebed ten gehore brengt kent de toevoeging van de saxofoonklanken van McCaslin. Het meeslepende geheel voert zich de jazzy sferen in, al weten de teksten je rechtstreeks de beangstigende hedendaagse wereld in te slingeren. Wanneer de buitenaardse klanken met de strijkers en keyboards neerdalen doet Major Tom zijn herintrede. Het personage dat Bowie aanneemt weet zich van het geloof bewust te maken om zijn ware identiteit in delen te onthullen. Het trage ritme smeedt de muzikale gedeeltes in zijn jazzy en funky klanken tot een sfeervol geheel, waarbinnen de orgels, strijkers en blazers een prominente rol innemen. Het al eerder verschenen ‘Tis a Pity She Was a Whore krijgt op de albumversie een extra dimensie door de pianoklanken en de toevoeging van een koor. De klappen op de bekkens weten dit door het 17e-eeuwse toneelstuk van John Ford beïnvloede nummer via de saxofoonklanken de vloek van de oorlog in te jagen. McCaslin heeft zijn band stevig in de hand, met de losse solo’s en experimentele keyboardklanken. Het verraad sluipt de controle binnen in de jazz-fusion van het nummer.

De Bijbelse referenties keren terug in Lazarus, de man die vier dagen na zijn dood tot leven werd gebracht door Jezus. Op het album weet Bowie het personage Thomas Newton uit zijn musicalproductie eigen te maken. The Man Who Fell To Earth leeft op in de ontspannende klanken van de drums, basgitaar en blazers. De littekens uit het verleden doen David’s gitaarsolo de diepte in werken van zijn personage. Het gevaar dat op de loer ligt, maar toch een blik op zijn persoonlijke leven weet te brengen. Een overweldigende solo van McCaslin weet opnieuw het beste uit het geluid van de band te halen. Zwaar beladen, maar toch ook ontspannend in zijn vrijheid. De rock en dance kunnen zich op ongenaakbare wijze fuseren op Sue (Or in a Season of Crime). De bewerking van Bowie’s nummer uit 2014 is voornamelijk hoorbaar in het krachtige gitaarspel van Ben Monder en de aanwezige snaredrums van Mark Guiliana. Het snelle ritme doet de synths het bedrog en de veranderende maatschappij invoeren. Bowie klinkt aangeslagen en weet met zijn hoge vocalen het verhaal zijn tragische randje te geven.

Op Girl Loves Me is een plaatsje weggelegd voor de taal die Alex uit Anthony Burgess’ A Clockwork Orange bedacht. Het Britse jargon dat gebruikt werd door homoseksuele mannen in de vroegere tijden van Londen wordt door Bowie vertolkt in het beatgevoelige nummer. Emotioneel qua toon en compact in de muzikale uitvoering. Jason Lindner is verantwoordelijk voor de terugkerende keyboardklanken van het verder door de percussie van Guiliana en strijkers van Bowie aangevoerde nummer. Dollar Days doet Bowie in de pianoklanken van Lindner terugdenken aan de gouden jaren en het verre Britse platenland. McCaslin weet een fijne saxofoonsolo neer te zetten, waar de carrière van Bowie in korte terugblikken aan ons voorbij trekt. Zijn gitaarspel werpt zich op tegen het onderliggende ritme, hem verder wegvoerend van de publiciteit en zijn jeugdige bestaan. Bowie ten tijde van Low keert terug in de slottrack I Can’t Give Everything Away. De doorlopende beat en de strijkers slepen het nummer naar de afstandelijkheid van het media-circus waar Bowie in zijn carrière door omring wordt. Echter behoud hij genoeg voor zichzelf om zijn muzikale en kunstzinnige vrijheid te garanderen. Het nummer bouwt zich gestaag op, met een uitmuntende gitaarsolo van Monder en voortdrijvende blazersklanken van McCaslin. Een uiterst fraai slotstuk, waarin Bowie op tekstueel gebied zoveel weggeeft als alleen hij kan permitteren.

David Bowie’s creativiteit en eigenzinnigheid vangt hij op in de verpletterende muzikale klanken van Blackstar. Waar The Next Day nog vrij toegankelijk was en qua innovatie weinig teweeg bracht, zet Bowie met Blackstar een experimentele en diepzinnige plaat neer. De keuze voor Donny McCaslin als saxofonist en bandleider pakt perfect uit in de muzikale wegen die Bowie op het album bewandeld. De basis in de jazz legt zijn geloofsovertuigingen, de veranderende maatschappij en zijn positie tegenover de pers op intrigerende wijze neer, om er met de toevoeging van beats, synths en gitaren een krachtige samensmelting van te maken. In zijn cryptische en scherpe teksten geeft hij misschien niet alles weg, maar dat is ook precies waar Bowie zijn kracht nog steeds ligt. Samen met de sterke productie van Tony Visconti laat hij zien wat voor een ster hij is en hoe hij in zijn lange carrière het licht over ons laat schijnen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten Blackstar, Lazarus en 'Tis a Pity She Was a Whore.

David Crosby is vooral bekend geworden door zijn samenwerking met Stills, Nash (en Young) en als lid van de Amerikaanse groep The Byrds. Door de jaren heen kwam hij vooral negatief in het nieuws door zijn drugs- en alcoholgebruik en zijn gevangenschap. Na 20 jaar brengt hij weer een album uit als soloartiest na het in 1993 verschenen Thousand Roads.

Ondanks dat Crosby al op leeftijd is (72), heeft hij na al die jaren het talent om nummers te schrijven nog niet verloren. Met What’s Broken horen we zijn zachte stem die op een rustige melodie het nummer bezingt. Muzikaal gezien is het één en al rust met een simpele beat waarop de tekst is opgebouwd. Time I Have bouwt zich op vanaf een drumritme waarbij hij op zijn akoestische gitaar de melodie aanwakkert. Het refrein klinkt erg goed in de oren en doet ons herinneren aan de vroegere tijden met Stills, Nash (en Young). Het elektrische geluid neemt toe en er ontstaat een mooie muzikale mix. Rust en een relaxte sfeer is wat veelvuldig op het album terugkeert. Holding On To Nothing is een jazzy nummer door de blazers die herhalend terugkeren. De emotie die Crosby in zijn stem weet te brengen bewijst maar weer eens wat een talent en passie hij voor het maken van muziek heeft.

The Clearing is een ijzersterk nummer dat een prachtige melodie heeft en halverwege op de elektronische tour overgaat. Vervormingen in het geluid tonen aan dat ook Crosby met zijn tijd is meegegaan. Vooral de samenhang van de drums, akoestische gitaar en de piano vormen een belangrijk onderdeel van het album. We horen dit ook weer terug op Radio, het refrein blijft hangen door de sfeervolle tonen. Slice of Time zit vol met emotie en wordt vol overgave bezongen. Daarna volgt Set That Baggage Down, een nummer dat opnieuw herinneringen ophaalt aan vroegere tijden door de samenzang.

Het tweede deel van het album klinkt wat minder overtuigend. If She Called weet het niveau nog op peil te houden maar klinkt af en toe iets te traag voor de stem van Crosby. In Dangerous Night wijkt hij qua stijl wat af door een ritme wat rechtstreeks uit de drumcomputer lijkt te komen. Tekstueel is er niet zo veel op aan te merken maar het ritme zorgt voor een storing die het nummer kwalitatief afzwakt. In Morning Falling toont hij wel weer aan vol met emotie en met een rustgevende melodie teksten te kunnen dragen. Het slotstuk is minder overtuigend, veel invloeden van de jazz maar te langdradig.

De comeback van Crosby toont aan dat hij nog steeds het talent en de kracht bezit om kwalitatief goede muziek neer te zetten. Dat hij met zijn tijd meegaat wordt duidelijk door de invloeden van drumbeats en wat elektronische geluiden. Al blijft het sterke punt van David de emotie die hij in zijn stem kan leggen en dit komt dan ook het beste tot zijn recht in de wat rustigere nummers. Waarschijnlijk zal het zijn laatste soloplaat, zijn minste zal het in ieder geval niet worden.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Bijna een decennium geleden verscheen het laatste studioalbum On an Island van David Gilmour. Met Rattle That Lock zoekt de gitaarvirtuoos opnieuw het pad met zijn muzieklandschappen op. Zijn vierde album is mede tot stand gekomen door de songteksten geschreven door zijn vrouw Polly Samson. Hij nam het werk op in zijn eigen studio’s met co-producer Phil Manzanera en liet vele artiesten hun gastbijdrage aan het album leveren. Het album gaat in op een dag uit het leven gevuld met de nodige emoties.

De dag opent in de vroege morgen als om 5 A.M. de zon zich laat zien aan de horizon. De opkomst vertaalt zich in de wonderschone klanken van Gilmour’s Stratocaster en vindt ondersteuning in zijn piano- en keyboardspel. Het orkest van Zbigniew Preisner zorgt voor de felle zonnestralen die door het raamkozijn de weg naar binnen weten te vinden. Titeltrack Rattle That Lock doet zich met de kwetsbare stem van Gimour nog het meest aan als een nummer van Chris Rea. Het nummer gaat in op de denkwijze die je als persoon doormaakt. Het achtergrondkoor zorgt in het refrein voor een wat breder vocaal landschap. Faces of Stone met teksten geschreven door Gilmour opent met de intrigerende klanken van de piano, voordat er ondersteuning wordt gevonden in de akoestische gitaar. Met de klanken van het hammond orgel bespeelt door Phil Manzanera komen de melodielijnen samen. De accordeon zorgt voor de verfijnde gesprekken wanneer je met vrienden loopt door een klein Frans dorpje. De gitaarklanken voeren je de nacht in, waar een ongewisse toekomst je tegemoet ziet.

We sat on the roof, the night overflowed
No more was said but I learned all I needed to know
Your Hollywood smile shone a light on the past
But it was the future that you held so tight to your heart

A Boat Lies Waiting is een emotionele ode aan de in 2008 overleden keyboardspeler Richard Wright. Op de achtergrond horen we kort de stem van Wright, voordat een prachtige samenzang van David Croby, Graham Nash en Gilmour de emoties los doen laten. Gedachten uit het verleden ontwikkelen de mooie en moeilijke tijden die de Pink Floyd leden doormaakten. Met Dancing Right in Front of Me drijven we in de pianoklanken die overspoelt worden met herinneringen uit de Floyd tijd. Het orkest ondersteunt het rustige tempo van de keyboardklanken en de versnelling met zijn gitaren. Het nummer wijzigt in een jazzy middenstuk, met de percussie en piano voorop. De dans zet zich voort in een ontketende Gilmour die zijn gitaar het werk laat doen. In Any Tongue vindt zijn opening in de aantrekkende wind. David’s zoon Gabriel zorgt voor de ondersteuning op de piano in het meeslepende geheel. De bedroevende woorden voeren terug naar het verlies in het leven. Het verlies zorgt voor een grote depressie, vertaalt in de krachtige gitaarsolo’s en aanstekelijke pianoklanken.

How am I to see you
When my faith stands in the way
And the wailing is long done
How am I to know you
With a joystick in my hand
When the call to arms has come

Beauty sleept je mee in de schoonheid van het leven. Een wereld waarin het negatieve omgezet is in het positieve en culturen hand in hand een weg vinden. De schoonheid horen we terug in een mix van opstuwende gitaren, diepgaande synths en zuivere keyboardklanken. De percussie waait mee met de flitsen van een ver muzikaal verleden. Op The Girl in the Yellow Dress gooit David het over een hele andere boeg. De jazz vindt zijn weg in de pianoklanken van Jools Holland en de kornet bespeelt door Robert Wyatt. De teksten van Samson zijn geïnspireerd op een schilderij waar het meisje met gele kleren op te vinden is. De sensuele klanken versterken de dansende sensatie in het nummer. De hymne van Today sluit zich in een samenzang, waarna het orkest de drums en gitaren opvangt. De dromen van een tijdloze dag zonder zorgen worden bezongen door de hoge vocalen van Gilmour. Afsluiter And Then… zorgt voor een laatste terugblik naar het verleden met zijn stuwende gitaarsolo’s en orkestrale klanken. De teksten ontstaan in de verfijnde melodieën en sluiten de dag af wanneer de nacht over ons heen daalt.

New day, Always,
Evening starts a guitar in the smoke of the fire,
Light of gold in the garden of old,
I will take it all again if it came my way,
But today.

Rattle That Lock speelt met de gedachten van het heden en verleden van de 69-jarige David Gilmour. De schoonheid van de muzieklandschappen die de muzikant ontwikkeld vormen nog steeds zijn handelsmerk. Bijzonder mooi is ook de aandacht aan zijn vriend Richard Wright en de tijdloze klanken van de instrumentale nummers. Zijn vocalen voelen hier en daar wat ruw aan, maar laten hem zelden in de steek. Een enkele misser in de vorm van de vrije neutrale titeltrack en zijn uitstapje in de jazz doen het album nauwelijks pijn. Gilmour weet met zijn vrouw een pact te vormen dat het album als geheel draagt en oude vrienden niet doet vergeten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Een band met de reputatie van Deep Purple behoeft nauwelijks een introductie. Bijna 50 jaar geleden drongen ze met hun debuutalbum Shades of Deep Purple door tot in de lijsten, voordat ze van hun meer psychedelische en progressieve rock de succesvolle overstap maakten naar de hard rock en metal. Als pioniers van dit genre brachten ze tal van fenomenale songklassiekers uit, zoals het veelgeprezen Child in Time en vluchtige Highway Star. Vorig jaar werd de band nog geïntroduceerd in de Hall of Fame, een meer dan terechte onderscheiding voor dit legendarische gezelschap. Al moeten ze het al enige jaren doen zonder de fenomenale toetsenist John Lord (overleden in 2012) en Ritchie Blackmore (sinds 1993 niet meer actief in de band), ook in hun huidige bezetting maken ze zowel live als op albumgebied nog grote indruk.

De jarenlange podiumervaring van kopstukken Ian Gillan (zang), Ian Paice (drums, percussie) en Roger Glover (bas) drong vier jaar geleden maar weer eens door op het indrukwekkende comeback album Now What?!. Toch mag de invloed van Steve Morse (gitaar) en Don Airey (keyboards) zeker niet onbenoemd gelaten worden, met hun jarenlange ervaring in diverse bands en als soloartiesten drukken zij een duidelijke stempel op het huidige geluid. Het 20ste album Infinite zal zomaar eens het slotstuk kunnen worden van hun imposante carrière, de mannen halen samen met producer Bob Ezrin dan ook nog eens alles uit de kast om er een waar muziekspektakel van te maken. De ijsbreker schetst het oneindige van hun muziek op de toepasselijke hoes, waar naast het symbool ook de initialen DP zichtbaar op zijn.

Time for Bedlam opent het album in de klanken van de keyboards, voordat de drums en gitaren het traditionele Purple geluid in het gehoor brengen. Gillan weet nog steeds zijn vocalen tot het uiterste te drijven, al zijn de lange hoge uithalen al jarenlang niet meer van de partij. De klanken van het hammond orgel van Airey verspreiden zich in de tocht naar het gekkenhuis. Het ruige geluid wordt net als in het begin weer onderbroken door de futuristische klanken van het eindwoord. Het vervolg met Hip Boots voert je naar de blues rock, van de pakkende gitaarriffs naar de volle klanken van het orgel. Het aangename vermengt zich met het furieuze, de gifbeker is nog lang niet leeg zo blijkt uit het geweldige samenspel. Op All I Got Is You slaan ze wat meer de emotionele weg in, met het melancholische aandoende gitaarspel van Morse. Het muzikale geheel sluit moeiteloos aan bij het geluid van het vroegere Deep Purple. Airey weet de keyboardklanken prachtig te vermengen in het ondersteunende basspel van Glover en het strakke drumspel van Paice. One Night in Vegas opent zich als een tweede Woman from Tokyo, voordat de drank de beleving van een wilde nacht in Vegas in gang zet. Hoe de liefde wordt gevonden in de alcohol die zich langzaam in je greep krijgt. Het funky ritme sleept je moeiteloos door naar de krankzinnigheid van het hammond orgel op Get Me Outta Here. De stevige gitaarklanken brengen een zware lading aan muziek teweeg, terwijl de instrumentale stukken iedere muzikant de gelegenheid geven volledig los te gaan.

De duistere openingsklanken van The Surprising brengen een ander geluid terug, mysterieus, herkenbaar en tevens angstaanjagend. Zowel de baslijn als het gitaarspel zorgen voor een meer progressieve inhoud. Alle ruimte wordt er gelaten voor de keyboards en Airey weet de inhoudelijke sfeer dan ook te bevestigen. De inslagen van de drums worden steviger, terwijl de duivelse dilemma’s je bij de keel grijpen. Een absoluut hoogtepunt die in de klanken van Johnny’s Band een meer bluesy vervolg krijgt. Het funky ritme is terug, terwijl Gillan het verhaal van Johnny Jones bezingt. Verwijzingen naar hun eigen carrière zijn alom aanwezig en brengen het afscheid van de band dan ook meer naar voren toe. On Top of the World brengt opnieuw het klassieke geluid van de band onder de aandacht, vooral liggend op de bluesy orgelritmes en melodieuze gitaarlagen. De voorlaatste track sluit aan op het zwaardere werk van de band, zich banend door geweld en opofferingen die er gemaakt moeten worden. Het aandoenlijke geheel blaast zich door de felle orgelklanken en meeslepende gitaarsolo’s heen. De afsluiter van het album is een cover van het door mij zeer geliefde Roadhouse Blues van The Doors. De blues is alom aanwezig, maar Gillan mist de poëtische kracht die Jim Morrison ten volle benutte. Toch laat het nummer alle ruimte voor eigen interpretatie en dit wordt dan ook ten volle benut met lange gitaarsolo’s van Morse en het honky tonk pianospel van Don Airey. Gillan besluit zijn harmonica nog eens op te pakken, alvorens het afnemende volume het einde van het album aanduidt.

Infinite overtuigd als geheel door de jarenlange ervaring van de bandleden. Niet op elk moment wordt de de volledige ruimte van hun muzikale kunnen benut, maar de uitvoerige instrumentale solo’s zijn alom aanwezig. Het album laat een wat gemoedelijkere toon horen dan voorganger Now What?! en schittert hierdoor vooral in de kracht van de melodieuze muziekpatronen. De stevigere segmenten voeren je als luisteraar terug naar een band op de top van hun kunnen, terwijl de funky inslagen de volledige carrière weergeven. Deep Purple bewijst hiermee na bijna 50 jaar nog steeds stevig in hun schoenen te staan, laten we dan ook hopen dat hun muziek in het oneindige mag voortleven.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Deep Purple wordt gezien als één van de pioniers in de hardrock en heavy metal muziek. Met vele hits zoals Child in Time, Smoke on the Water en Woman from Tokyo verworven ze wereldwijde bekendheid. In 1972 verscheen het inmiddels tot een klassieker uitgegroeide album Machine Head dat binnen korte tijd in Zwitserland werd opgenomen. Het album toont de kracht van een band in zijn sterkste bezetting aan, die gebeurtenissen om hen heen meenamen in de nummers op het album.

Al bij het aanvangen van de eerste klanken van Highway Star hoor je de kracht van de samenwerking tussen de verschillende bandleden. Het orgel bespeeld door John Lord en het gitaarspel van Ritchie Blackmore schieten er gelijk goed in. Ian Gillen verzorgt de zang waarbij in het refrein de noten omhoog schieten. Na twee minuten volgt een geweldige solo op het orgel ondersteund door het drumwerk van Ian Paice. Ritchie is in vorm en volgt het ritme van het orgel waarbij hij er later ook nog een solo tegenaan plakt. Bassist Roger Glover is ook van grote waarde en gooit er een mooie baslijn uit.

“Nobody gonna take my girl
I’m gonna keep her to the end
Nobody gonna have my girl
She stays close on every bend
Oooh she’s a killing machine
She’s got everything
Like a moving mouth body control
And everything”

Maybe I’m a Leo is wat rustiger qua opzet en wordt vooral gevormd rond de zang van Gillen en het gitaarspel van Blackmore. Ook in dit nummer krijgen de verschillende bandleden vrij spel om ieder hun talenten aan te tonen, toch wel één van de sterke punten van een band als Deep Purple. Pictures of Home opent met drumgeroffel en slaat dezelfde weg in als het voorgaande nummer. Weer houden de individuele vaardigheden het niveau hoog en blijkt de band goed op elkaar afgestemd. Afwisselingen tussen gitaarsolo’s, orgelklanken en een basriff hebben een sterke uitwerking. Never Before mag dan zelden live worden gespeeld het nummer bevat een mooie melodie waarbij de teksten goed samenlopen. Minder hard maar daardoor niet minder sterk. En dan hoeven we maar enkele klanken te horen om te horen met welk nummer we van doen hebben. Eén van beroemdste gitaarriffs aller tijden vormt de basis van de klassieker Smoke on the Water. Gebaseerd op het welbekende verhaald van het afbranden van het Montreux Casino tijdens een optreden van Frank Zappa en The Mothers of Invention. Na een aantal herhalingen van de sterke riff die Blackmore speelt voegen achtereenvolgens de drums en bas zich toe in het nummer. Ian Gillen vertelt het gehele verhaal perfect door het nummer heen waarbij de orgel de donkere kant versterkt in het refrein. Keer na keer toont de band de sterke kwaliteiten aan van de leden.

“We all came out to Montreux
On a lake Geneva shoreline
To make records with a mobile
We didn’t have much time
Frank Zappa and the Mothers
Were at the best place around
Till some stupid with a flare gun
He burned the place to the ground
Smoke on the water, and fire in the sky
Smoke on the water”

Organist John Lord speelt de hoofdrol in Lazy, het nummer opent met een langdurige jamsessie op het orgel. De tonen schieten alle kanten op en een rustig drumritme komt er bij opzetten. Daarna versterkt ook Blackmore zijn rol met ritmeversnellingen en getokkel op zijn gitaar. Pas halverwege laat Ian Gillen van zich horen, het nummer leent zich perfect voor een luie dag. De muzikale sessies worden lang doorgevoerd maar vervelen geen moment. Space Truckin geeft vooral de kracht van drummer Ian Paice weer en de toonhoogtes die Gillen weet te behalen. Een zware gitaarriff vormt het refrein en zet het gevoel van ruimtereizen aan.

Het album Machine Head wordt gekenmerkt door de sterke individuele kwaliteiten van de leden van Deep Purple. Het samenspel is daarbij van een hoog niveau en de muzikale sessies tonen de kracht van de band aan. Gitaarriffs die je nog lang bijblijven en duistere klanken die vanuit het orgel opdoemen. De korte periode waarbinnen het album is opgenomen doet niks af aan de kwaliteit ervan, een klassieker die ook in deze tijd nog prima overeind blijft.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Fading Frontier is alweer het zevende album uit de collectie van Bradford Cox’s Deerhunter. Na een auto-ongeluk en de opvolgende depressies zet hij met Fading Frontier de routes uit voor zijn opmerkelijke opinies en venijnige humor. Op het album wordt de richting van het voorgaande werk Monomania niet voortgezet, maar gaat het viertal terug naar het noise-pop succes van Halcyon Digest met producer Ben H. Allen. Het album put de inspiratie uit de jaren tachtig met groepen zoals R.E.M. en INXS en gaat in op de vervagende grenzen van het door technologische ontwikkelingen voortgestuwde leven.

De dromerige sfeerlandschappen ontstaan met de aanvang van All the Same. De energieke en warme klanken van Cox’s zang en de keyboards en gitaren zorgen ervoor dat je zwaktes om worden gezet in je sterktes. De opmerkelijke teksten voeren van geslachtsverandering naar het luxe probleem van het huidige bestaan. Living My Life volgt met de beat van de drums de vervagende randen van het leven. Het leven dat wordt voortgezet binnenshuis en de jaren voorbij laat vliegen in de luiheid van het internetbestaan. In de harmonieuze zang van Cox en gitarist Pundt worden de exotische klanken van het dromerige bestaan ondergedompeld in de percussie van Archuleta. Op Breaker zorgen de vrolijke melodielijnen voor het tegenspel van de gedachten aan de veranderende maatschappij. Van het doorbreken van de golven slaan Cox en Pundt erin om hun warme zang te laten fuseren tot een prachtige samenzang. De dagen dat er wordt geprobeerd een omslag in het bestaan te maken worden met tegenzin achter ons gelaten.

Jack-knifed on the side-street crossing
I’m still alive and that’s something
And when I die there will be nothing to say
Except I tried not to waste another day trying to stem the tide

Met de klanken van Stereolab’s Tim Gane harpsichord gaat Duplex Planet in op de tegenslagen van het leven. De ziekenhuisbezoeken van Cox voeren zich op naar het herstel in de elektronische melodielijnen. Take Care doet zowel in de muzikale stijl als de titel aan als een nummer van Beach House. Het trage ritme en de dromerige klanken van de synths en keyboards zorgen voor de intrigerende woorden van Cox. Het nummer voert zich langs de afgrond van het leven en laat je achter in de opkomende storm van emoties. Leather and Wood stoomt op als buitenbeetje van het klankvolle album. Met zijn keyboardspel en trage ritme vullen de synths de zin van het leven aan. Levend en wel reflecteert Cox zijn gedachten in de eindeloze voortgang van het nummer. Snakeskin voert zich door de psychologische aspecten van het denkwezen Bradford. Het funky ritme met saxofonist Zumi Rosow sluit zich om de vervreemde gedachten van de mens. De ontspoorde klanken van de synths en percussie sluiten zich naadloos aan bij de tekstuele stijl van het nummer.

I was born already nailed to the cross,
I was born with a feeling I was lost,
I was born with the ability to talk,
I was born with a snake-like walk.

De bosrijke omgeving die zich opent met Pundt’s Ad Astra vult het gehoor met de synthpop van de jaren tachtig. De vrolijke klanken van het keyboard worden voortgezet in de ruimtelijke sferen van het geheel. Het nummer slaagt erin het de pijnlijke uitingen te brengen vanuit verafgelegen planeten, om met de stem van folkzanger Dock Boggs het geheel af te sluiten. De dubbele betekenis van Carrion slaat de herinneringen aan verlies uit het geheugen. Blind voor de voortgang van het leven voert het nummer zich terug naar de pijn uit het verleden. De warme klankenregen van gitaren en keyboards vormen zich door de americana en indie muziek. Met het diepe graafwerk door Cox’s gedachtegang sluit hij het album af.

In the midnight hour I will lose my power
I will dig my hole, I will become a mole
In the ground, in the ground
It’s much too deep, it’s much too deep

Fading Frontier voert zich door sferische droomlandschappen, waarin het geharde leven de boventoon voert. Bradford Cox laat niet alleen zijn levensvisie los op de luisteraar, hij sleept zich ook door de elektronische en rockende klanken van het geheel heen. De verschillende muzikale stijlen vormen hierbij zowel de sterkte (Take Care) als de zwakte (Leather and Wood) van het album. De stabiliteit in de zang en het evenwichtige samenspel voert Fading Frontier echter mijlenver van Monomania vandaan en kan zich meten met de tijden van Halcyon Digest. De toekomst van de band kan hiermee worden opengesteld voor een nieuwe lading aan experimentele wegen.

4,0*

Afkomstig van Platendraaier.

Dan Bejar brak vier jaar geleden definitief door bij het grote publiek met zijn album Kaputt. Onder de naam Destroyer is hij echter al twintig jaar actief en Poison Season is daarbij alweer zijn tiende studio album. Inmiddels treedt de man meer op dan ooit tevoren en komt hij eindelijk met zijn gewenste plaat. Pop, Jazz en Indie en een leven als crooner verwelkomen zich op zijn nieuwe album.

Met Times Square, Poison Season I vangt direct het orkestrale geluid aan dat als een draad door het album loop. Het wat grauw aandoende begin van het album geeft de donkere kant van het album prijs. De sinistere eindklanken van de piano vormen de opmars naar een bombastisch geluid op Dream Lover. De jazzy inslag tovert een wonderschone live band tevoorschijn. De liefde drijft duistere kanten op als de gedachten zich laten gaan. Het orkest drijft het tempo op en het geluid van de blazers laat een diepe schreeuw achter. Zijn energieke band uit 2012 heeft hij weten te behouden voor de muzikale inslag van het album. Forces from Above doet wat sinisters aan als de strijkers klinken. Bejar’s hoge stem klinkt het ene moment als Stuart Murdoch en dan weer als David Bowie. De weg naar boven blijkt niet altijd makkelijk als de omstandigheden zwaar zijn. Destroyer legt de sound vast die deze weg bevat. De zonnige inslag vinden we terug in de tropische klanken van de drums en de kracht van het orkest. Hell is een zoektocht naar je innerlijke zelf en de kracht die deze uitdraagt in je emoties. De trompetten schallen om je heen als het geluid van de strijkers de wegen voor je openen.

I was born bright
Now I’m dark as a well
A kite washed up on the shoreline
It’s hell down here, it’s hell

The River mag dan totaal verschillend zijn aan die van Bruce Springsteen, de klanken van de E Street Band lijken op dit album nooit ver weg. Op de klanken van de piano drijven de gedachten voort over een onzekere toekomst. De zachte stem van Dan vangt je op wanneer nodig en wordt ondersteunt door een bombastisch geluid. Kijkend naar de grootste sterrenregen in jaren vangt Girl in a Sling aan. Het trage ritme sleept je mee naar de jaren vijftig. Een oude liefde voert je mee in emoties en wordt door het orkest van een extra kracht voorzien. Met de klanken van de akoestische gitaar bevinden we ons weer op Times Square. De versie die het meest aansluit bij het bandgeluid voert op zijn tropische ritme de emoties op. De gitaarklanken geven een extra glans aan het indrukwekkende middenstuk. Het krachtige geheel ontpopt zich in de sferische zang van Bejar. Op Archer on the Beach slaan de jazz en rock hun handen ineen. Het geheel laat de duistere sferen opdoemen en laat beslissingen en hun gevolgen dichterbij komen.

Careful now, watch your step, in you go
The Ass King’s made of asses, the Ice Queen’s native snow
And Archer’s where you left him, with his arrows slightly out of reach
Impossible raver on your death bed, Archer on the beach

Midnight Meet the Rain drijft je bij de eerste klanken terug naar het verleden. Terwijl de muzikale complexiteit toeneemt voert Dan de angstregen op. De diepe dalen worden heviger terwijl de trompetten om je heen blazen. Op Solace’s Bride keert de rust terug om je wat tijd tot nadenken te gunnen. De gedachten gaan over de levensfase waarin je, je bevindt en de beslissingen die je hierbij moet nemen. Bangkok duwt je een andere wereld in. Een wereld van metropolen en het stadse leven wat hierbij komt kijken. De strijkers maken emoties los over de situatie waarin de huidige wereld zich bevindt. De verkeerslichten flitsen langs je heen als gedachten die komen en gaan. Sun in the Sky is een klein pareltje dat zich langzaam opent. De mensen om wie je geeft zorgen voor veel onrust in je brein. Terwijl de muziek voortdenderd wordt de opgaande zon zichtbaar aan de horizon. Een nieuwe dag vangt aan vol met weloverdachte keuzes.

Dinosaur in the ice
Buffalo on the plain
Sun in the sky still rising
Children lost in the grain

Times Square, Poison Season II is de meest duistere versie en de afsluitende track van het album. De pianoklanken dringen diep je brein binnen als Times Square met zijn drukte en zeeën vol gedachten weer opdoemt. Nog één keer zoeven de klanken van het orkest om je heen om je in stilte achter te laten.

Poison Season ontpopt zich als een rijk gevulde plaat met veel bombast en een stem aan emoties. Times Square is het nummer dat telkens weer terugkeert en omringt is met een mengeling aan gedachten en emoties. De keuze voor het symfonisch orkest uit Vancouver bleek juist te zijn. De afwisseling tussen de bombast en de kracht van de band vormen een geheel dat constante kwaliteit uitdraagt. Met Poison Season heeft Destroyer zijn gewenste opvolger in huis, waar ze nog jaren op kunnen teren.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Southern rock, blues rock en psychedelische rock, het zijn muziekstijlen die de mannen van DeWolff nu al tot in de puntjes beheersen. Vanaf hun debuut EP uit 2008 ging het hard met het trio, de jonge muzikanten wisten zowel met hun vier albums als hun krachtige live optredens de wereld van de blues volledig te doorgronden. De muziekstijl die als invloed diende voor honderden muzikanten in de jaren zestig en zeventig en nu nog steeds zijn sporen nalaat. De eerste albums van de band lieten vooral de lang uitgesponnen klanken van de blues rock en psychedelica horen, waarop jamsessies en solo’s centraal stonden. Op hun vorige album Grand Southern Electric reisden ze zelfs af naar het diepe zuiden van de Verenigde Staten, om daar samen met producer Mark Neill aan een compacter en meer op de Americana gericht album te werken. Op Roux-Ga-Roux zoeken de gebroeders van de Poel en Robin Piso naar een samenkomst van alle invloeden die ze de laatste jaren hebben opgedaan. Het betekent een terugkeer naar de psychedelische klanken en lange jamsessies uit hun beginjaren, gecombineerd met een flinke laag aan blues en southern rock en de afgewogen klanken van de Americana muziek. Dit alles voor het eerst opgenomen in hun eigen Electrosaurus Southern Sound studio in Utrecht, waar de analoge apparatuur als pure kracht van de opnames diende. De Frans-Canadese weerwolf Roux-Ga-Roux sluit zich op hun vijfde album aan bij de wilde en ongeremde beest dat DeWolff heet.

Titeltrack Roux-Ga-Roux creëert als albumopener een jammend geluid, waarin de gitaarecho’s en Wurlitzer piano de wolf tot leven wekken. Na de rauwe opening wordt met Black Cat Woman het hammond orgel en de vuile klanken van de elektrische gitaar geïntroduceerd. De southern rock fuseert op intrigerende wijze met de bluesy klanken van het gitaarspel. Het vrouwelijke personage slaat de gedachten op hol, om vervolgens met een flinke dosis soul de groove in het ritme te brengen. Het ruwe gitaarspel zet Pablo als gitaarkunstenaar aan het werk, om met de ritmische ondergrond van zijn broer Luka de klanken van elektrische piano en Hammond orgel van Robin onder de aandacht te brengen. Het swingende nummer leunt vooral op de muziek van de jaren zestig en zeventig, waarbinnen artiesten als Jimi Hendrix, Cream, The Allman Brothers en Deep Purple hun stempel drukten. Aan invloeden geen gebrek, maar de volwassenheid van het trio dringt door in het ongeremde samenspel en de diversiteit aan klanken. Zo toont Sugar Moon een voortstuwende groove, in werking gezet met de gitaar en het Hammond orgel. Bij vlagen schiet de klankenregen door naar de funky ondergrond, maar toch voeren het gitaarspel en de drums het ritme meermaals op. Pablo brengt met zijn rauwe stemgeluid de Southern Rock in de vorm van de vurige passie waarin het verraad van de liefde doorklinkt. Het achtergrondkoor stuwt de blues en soul op tot een enerverend geheel. Met Baby’s Got a Temper pakt DeWolff zich terug naar de psychedelische klanken van de orgels en ritmestructuur. Ray Manzarek en Jon Lord herenigen zich in in de klanken van het Hammond orgelspel van Robin Piso, om vervolgens wat meer de experimentele klanken in te drijven. Het humeur van het nummer wordt bepaald door de vrouwelijke schoonheid en wisselt daarin constant van ritme en muzikale structuur. Het ene moment is het swingend en meeslepend en het andere moment ruig en zwaar beladen. Ieder persoon uit het drietal toont aan tot de top van hun instrumentbeheersing te behoren. Naar het einde toe ontwikkeld het nummer zich in een opzwepend klankenspel, met het ruige gitaarspel, de swingende klanken van de toetsen en de harde inslagen van de drums.

What’s the Measure of a Man bouwt zich met de klanken van de Wurlitzer piano en bovenliggende drums op in volume, om vervolgende de ruimte te bieden aan de Gibson gitaar. Het melodieuze geheel zoekt naar de maatstaven waarmee de man zich meet, gedrenkt in het liefdesspel. De gitaarsolo van Pablo dringt diep door in het muzikale stelsel, waarbinnen de jam structuur nog altijd behouden blijft. De echos ondersteunen het psychedelische aspect van het nummer, om vervolgens terug te werken naar de basis. Easy Money start op in de pure blues rock, aangespoord met de Gibson en Hammond. Voeg Cream, Dee Purple en Rory Gallagher en je krijgt de muzikale toonzetting van het nummer, waarbij Pablo met zijn zang het beste uit de oorsprong van de Chicago blues voegt. Jon Lord ontkomt er opnieuw niet aan tot te leven worden gewekt in de klanken van het Hammond orgel. De bubbelende klanken brengen de scherpe structuur van de toetsen samen met de gitaarriff. In Lucid wordt meer nadruk gelegd op de ritmische ondergrond, waarmee de gitaarriff zich ontwikkeld. Het psychedelische geluid maakt de verbinding met het werk van DeWolff’s eerste albums en voert ons in tekstuele zin mee naar het diepe zuiden van de VS. Geen moment laat de band onbenut om hun meeslepende en uitgebalanceerde muziek het geluidstelsel binnen te laten dringen. Stick It to the Man combineert het beste uit de Britse bluesrock met de soulvolle klanken uit de zuidelijke Amerikaanse staten. John Fogerty weet zijn CCR nieuw leven in te blazen, al wordt voordat je het beseft het roer weer omgegooid. Het ritme ligt wat lager en laat ruimte aan de uitgerekte gitaarklanken en het pianospel. De swingende bluesy klanken van Robin Piso’s pianospel vormen een ode aan de Boogie-woogie, waarna de gitaar de warme Californische dagen tevoorschijn tovert.

Tired of Loving You bouwt zich als ballad op vanuit een traag ritme met pianoklanken en percussie. Het langste nummer van het album ontwikkeld zich beetje bij beetje tot een vurige jamsessie. Wanneer het drumspel het ritme opstuwt voegt de gitaarriff zich op ondersteunende wijze toe aan het geheel. De blues ontaard zich in de samenzang van het refrein, waarbinnen de pijn en afgunst van de liefde zich in de muziek ontwikkelen. Meeslepende gitaarklanken die het beste van de Mississippi en Chicago blues naar boven halen. Pablo is volledig in zijn element als hij met zijn vingerwerk de gitaar in vuur en vlam zit. Dampend en ronkend wanneer de Hammond orgelsolo van Robin Piso in een melodieus samenspel ontaard. Wanneer de rust wederkeert is de pijn uit het verleden volledig weggedreven in de muzikale impact van het nummer. Op Love Dimension keert de band terug naar de Britse bluesrock, om samen met het twaalfkoppige achtergrondkoor de omvang van de liefde breed uit te meten. De soulvolle zang brengt het nummer naar het geven en nemen in een relatie. Ronnie van Zant en Dan Auerbach sluiten zich op in het stemgeluid, om vervolgens weer de aandacht te schenken aan het orgel van Piso. Diepgravend en opbouwend naar een Deep Purple-achtig klankenspel. Wanneer de soul terugkeert zoekt Pablo de bovenste regionen van zijn stem op om de hoge uithalen van extra kracht te voorzien. Wanneer de blues het nummer verlaat volgen de afsluitende klanken van Toux-Da-Loux. Het gitaarspel doet zich vergelijken met Voodoo child van Jimi Hendrix, experimenteel en swingend. Aan Luka van de Poel om het nummer in ritmische gekte te laten ontaarden. Zijn drumwerk laat de weerwolf op hol slaan, om vervolgens weg te rennen in alle angst.

Ongeremd voert het trio van DeWolff je op Roux-Ga-Roux door de ontwikkelingen van de blues heen. Het ene moment volledig in het teken van het krachtige samenspel en het andere moment met de aandacht gefocust op de verschillende solo’s. Waar het nergens aan ontbreekt is het ongekende talent dat DeWolff bezit om de muzikale lijnen naar alle invloeden van hun nog jonge levens te trekken. Het levert vurige gitaarsolo’s, meeslepend spel op de toetsen en voortstuwende drumklanken op. Op het vijfde album komen alle invloeden samen en worden zowel de lang uitgesponnen nummers als de korte blueskrakers op hoog niveau gebracht. DeWolff laat opnieuw de hoogtijdagen van de blues, psychedelica en southern rock herleven en mag met recht gerekend worden tot de absolute top van het Nederlandse muziekcircuit.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

In 2010 vormde er zich een band rondom een aantal Noorse muzikanten. De band werd door frontman Einar Kaupang gedoopt tot Dig Deeper en kreeg door Einar’s tijdelijke verblijf in Bolivia en de Verenigde Staten invloeden van deze ervaringen mee. Al snel werden de klanken van een psychedelische toon voorzien en werden de raakvlakken met de alternative country hoorbaar. De psychedelica uit de jaren 60 en 70 en de vele artiesten die hier door de jaren heen zich verbonden mee voelden bracht Einar samen in de muzikale uitlatingen van Dig Deeper. De lang uitgesponnen gitaarpartijen worden van begins af aan verzorgd door Øystein Braut, bekend van zijn band Electric Eye. Het viertal dook in 2016 de studio in om te werken aan een nieuw album. Een album waarin de invloeden van de kwakkelende politieke situatie in Europa doorsijpelt. De vluchtelingproblematiek, machtsverhoudingen tussen landen en de onderliggende spanningen vorm dan ook enkele van de thema’s die op het album aan bod komen. De Noorse producer Anders Møller (Ulver, Euroboys) zorgde er tenslotte voor dat de algehele sound werd samengebracht met de zang.

De repeterende gitaarklanken van How Can I Be Certain brengen direct herinneringen op aan de kraut- en space rock, maar voert je ook naar de sound van Thurston Moore. Vanuit een fictief personage beschrijft zanger Einar hoe de vluchtelingen in bootjes op de zee drijven, terwijl in de landen wordt uitgevochten of de mensen worden binnengelaten. De twijfels en spanningen slepen zich door de gitaar- en drumpartijen heen. Het dromerige van The War on Drugs en de psychedelica van Israel Nash samengesmeed tot een muzikale stroom. Het gehele karakter is pakkend en trekt je mee in onheilspellende wateren, waar de overlevingskans de onzekerheid vergroot. Weggevlucht uit een onveilig thuis naar de spanningen van een onzekere toekomst. Terwijl Øystein zijn gitaarpartijen tot in het complexe aan toe beheerst zorgt Raymond met zijn drumwerk dat het geheel bij elkaar wordt gehouden.

De eerste single van het album, Stars Tonight (Have You Seen), gaat tekstueel verder in op de vluchtelingproblematiek, maar nu vanuit het perspectief van de Europese landen. De rechtse partijen die de macht overnemen maar geen verantwoordelijkheid durven te nemen. De pedal steel gitaar zorgt voor de rootsy klanken, terwijl de bellen langzaam wegebben. De country vloeit rijkelijk door het aandoenlijke nummer, terwijl de vocale harmonieën de impact vergroten. Echoes die in het verre vergaan, terwijl de rechtse macht oprukt. Ga maar eens goed voor de spiegel staan en kijk jezelf in de ogen, schaamte en ego’s voeren het ritme op. Niemand wilt de eerste stap nemen, terwijl honderden mensen de dood vinden. De muzikale ondersteuning vormt van de baspartijen van Jørgen tot aan de weidse gitaarpartijen van Øystein een waar luistergenot. Zowel inhoudelijk, muzikaal als qua lengte een perfecte single.

Het terugkerende personage van een persoon die de gebeurtenissen in Europa ziet en zijn/haar indrukken weergeeft voert verder in Don’t Ask Too Much. De country bloeit op, terwijl de southern rock aan komt waaien. Niet alleen een artiest als Jonathan Wilson is dichtbij, ook Einar’s liefde voor het werk van Neil Young is hoorbaar. De muzikale opbouw van het nummer straalt door in de kracht van de zang. Het niet krijgen van antwoorden op belangrijke hedendaagse kwesties maken de mens onzeker. De liefde wordt in stand gehouden en het nationalisme bloeit op, maar de keerzijde sluipt door tot diep in je gedachten. Øystein en Einar zijn geweldenaren op de gitaar, zo blijkt wel uit de schitterende muzikale passages. Het werk als producer door Anders werpt zijn vruchten af, de samenhang van alle klanken is het grootste wapen. Einar neemt je met zijn zang mee, terwijl de harmonieën de impact vergroten. “Now, they’re just echoes of your own fear and doubts”.

Hey! is een oproep om de mensen in Europa wakker te schudden. Ze te doen ontwaken van het zwijgen en ze te laten spreken over hun twijfels. De uitgesponnen gitaarklanken brullen om hulp, terwijl aanslagen de angst aanwakkeren. Vluchten voor de situatie kan niet meer, het kwaad is al geschied. De drums wakkeren de regen aan vragen aan. Mensen bevinden zich in een herhalende cirkel van het bestaan, maar eruit klimmen is onmogelijk. De meeslependheid van het geheel wordt samengebracht door de verbondenheid. Van de echoes van Pink Floyd tot aan de gitaarsolo’s van Neil Young, de muziek en het verhalende vormen een indrukwekkende verbintenis. “Where the trees are signing songs, In a tongue I don’t know.”

In The Ticket zwalkt de hoofdpersoon lusteloos door de straten heen. Dronken door alles wat hij heeft meegemaakt en de dingen die hij heeft gezien. Mensenmassa’s lopen hem voorbij, aangeslagen en vol walging. Terwijl de hoge klanken van de pedal steel gitaar van Bjornar de lucht in zweven wordt de wereld om je heen alsmaar donkerder. Ontsnappen aan de woorden die je hebt gezegd is niet meer mogelijk. Politici praten hun mond voorbij, de bevolking komt in opstand. De harmonieën voeren je naar de 70’s toe, waar Crosby, Stills, Nash en Young de zang perfect combineerden. Aandoenlijk en pakkend tegelijk.

Het slot wordt geleverd door het ruim tien minuten durende muzikale spektakel van Sky Brown Sky. De woorden zijn vervormd tot klanken en de klanken gegroeid tot geluidsgolven. De gestage opbouw vanuit de doodse stilte waarin het gevaar op de loer ligt. De drums die de spanning teweeg brengen, de grijze wolken die binnen komen drijven. Het slotstuk is breed opgezet, zo blijkt wel uit de repeterende tonen van de sitar. Een raga tot in de puntjes beheerst en vermengt met de kraut- en space rock. De gitaarpartijen worden ruiger en de melodieën donkerder. De pedal steel gitaar drijft er verbeten doorheen. De weg naar totale vernietiging is ingezet. De landen stellen zich op tegenover elkaar, de macht neemt hun gedachten en bewegingen over. De grijze wolken worden donkerder, een muzikale storm komt opzetten. Indringend en beangstigend, waar af en toe een niet hoorbare roep van de bevolking doorheen schalt. Dig Deeper weet het nummer uit te bouwen tot een episch en verbluffende laatste roep, eindigend in de onzekerheid waarmee we zijn begonnen.

In Central European Time is niet zomaar een album. Het is een album waarbinnen de politieke macht, vluchtelingstromen en onzekerheden van de huidige tijd zich tot in het diepste van de muziek van Dig Deeper nestelt. Zanger Einar Kaupang weet daarbij vanuit zijn gecreëerde personage een verbluffend schouwspel op te bouwen, waarbinnen de spanningen en onzekerheden tot een hoogtepunt komen. De combinatie van de ontroering uit de alternative country, de impact van de southern rock en de meeslependheid van de psychedelica worden gesmeden tot een intense muzikale belevenis. De band verrast daarmee niet alleen, maar weet zich ook te nestelen in de bovenste regionen van het huidige muziekjaar. Een prestatie waarbij de productie, de muzikale keuzes en de aansluitende teksten voor het prachtige eindresultaat zorgen.

4,5

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Dire Straits is één van de succesvolste bands uit de jaren tachtig en door net zo veel mensen verguist als toegejuicht. Wat met zekerheid kan worden gezegd is dat ze met Brothers in Arms een wereldwijd succes hebben behaald waarbij de verkoop van het album over de 30 miljoenexemplaren is gelopen. Op het album is een afwisseling van hitgevoelige popnummers als langdurende rocknummers te vinden. Mark Knopfler is als leadzanger en gitarist het gezicht van de band wat hij ook op dit album weer aantoont.

Het album opent met de eerste single die afkomstig is van de plaat, namelijk So Far Away. Het nummer begint met de bekende klanken van de herhalende gitaarriff waarbij je de zang van Mark Knopfler uit duizenden herkent. Het kenmerkende stemgeluid draagt je door het album heen. De drums spelen goed in op de lichte muziek van het openingsnummer. Money For Nothing kent een langdurige intro waarbij de zanger Sting meerdere malen te horen is. Het nummer explodeert in de opkomende knallen van de drums die overgaan in het bekende gitaargeluid van Mark. De impact van het nummer op zowel muziekzender MTV als de controversie van de teksten monden uit in een wereldhit. Het nummer is inmiddels zo vaak gehoord dat het aan kwaliteit wel wat heeft ingeboet maar nog steeds een goede gitaarriff en teksten bevat.

“Now look at them yo-yo’s that’s the way you do it
You play the guitar on the MTV
That ain’t workin’ that’s the way you do it
Money for nothin’ and chicks for free
Now that ain’t workin’ that’s the way you do it
Lemme tell ya them guys ain’t dumb
Maybe get a blister on your little finger
Maybe get a blister on your thumb”

De orgel vormt de basis van het vrolijke deuntje van Walk of Life, simpel maar effectief toegepast. Het nummer mag dan qua opzet nogal simpel te zijn toch kent het een krachtige uitstraling door de teksten die er precies bij passen. Your Latest Trick straalt één en al rust uit waarbij de saxofoon op een trage wijze het begin van het nummer aangeeft. Na de lange muzikale introductie waarbij de saxofoon het tempo opvoert wordt je meegenomen in de rustige zang van Mark. Tekstueel zit het nummer erg sterk in elkaar en blijft het boeiend tot de laatste tel. Daarna volgt Why Worry? dat opnieuw is opgebouwd uit een rustig ritme dat wordt neergezet door de gitaar en de klanken van de percussie en het keyboard. Een eenvoudig liefdesnummer waarbij er altijd weer opfleurende momenten te vinden zijn na bepaalde gebeurtenissen in je leven. Halverwege het nummer worden de tonen van het keyboard op herhalende wijze gebracht waarbij er telkens instrumenten worden toegevoegd. Een langzaam ritme bouwt zich met de elektrische gitaar en de drums op waarbij de muzikale samenhang een ontspannende werking heeft. Dit deel wordt wel iets te lang opgerekt waarbij de track de 8 minuten overschrijdt.

“Baby, I see this world has made you sad
Some people can be bad
The things they do, the things they say
But, baby, I’ll wipe away those bitter tears
I’ll chase away those restless fears
That turn your blue skies into grey”

Het tweede deel van het album is grotendeels gefocust op het onderwerp oorlog en alle gebeurtenissen die hier rondom afspelen. Ride Across the River is qua sound anders dan de meeste nummers van Dire Straits. Met lichte beats en panfluiten krijg je het gevoel in de tropische regenwouden rond te lopen waarbij het gevaar overal kan zitten. Militairen die hun eigen leven wagen ter bescherming van hun land. De sfeer past perfect bij het onderwerp waar het nummer overgaat. In The Man’s Too Strong kinken de rustige gitaarklanken die door worden gevoerd naar het refrein, waarbij de spanning oploopt en het tot een uitbarsting komt. Het gaat over schuld, verraad en angst die onder andere in oorlogssituaties veel voorkomen. One World is een niet al te opvallend nummer dat wordt gekenmerkt door een standaard drumritme waarbij de elektrische gitaar afwisselend te horen is. Geen bijzondere tekst, wat het één van de mindere nummers van het album maakt. Afsluiter Brothers in Arms is het meesterwerk van het album en opent met een muzikaal gedeelte waarbij je de gevaren van de oorlog voelt. Storm en donder dreunen om je heen terwijl je door de slagvelden heen loopt door een heuvelachtig landschap. De storm gaat iets liggen en de Gibson Les Paul gitaar vormt de spanningen rond het rustige ritme van het nummer. Op een schitterende wijze voert het nummer je door de oorlog waarbij broederschap en samenzijn het gene is wat iedereen eigenlijk wil. Stoppen met oorlogsvoering en elkaar waarderen welk volk je ook bent. De gitaarsolo van Mark ondersteunt door de klanken van het keyboard worden naar het einde toe steeds heviger wat een mooie afsluiting van het album oplevert.

Brothers in Arms kan terecht als een klassieker worden beschouwd. Het album dat uit twee delen bestaat kent zowel tekstueel krachtige songs als echte pophits. De ritmes van de gitaarsolo’s, saxofonen en keyboards brengen verschillende muziekstijlen naar voren zoals rock, blues en new wave. Mark Knopfler draagt het album als de leadzanger en gitaarvirtuoos waarbij hij zowel rust als angst in zijn stem kan brengen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

De progressieve metal/rock band Dream Theater wist zich gedurende hun inmiddels ruim 30-jarige bestaan te ontwikkelen tot één van de meest vooruitstrevende bands binnen dit genre. Alhoewel de samenstelling van de band redelijk stabiel bleek door de jaren heen kwam er in 2010 door het verlaten van mede-oprichter en drummer Mike Portnoy toch enige verandering in zowel de muzikale vorm als de hoogwaardigheid van de band. De mannen wisten met het tweede studioalbum Images and Words in 1992 al blijk te geven van hun zwaar beladen muzikale composities, om met onder andere Metropolis Part 2 en Six Degrees of Inner Turbulence meer richting te geven aan de concepten en tekstuele ondersteuning van de muziek. The Astonishing brengt de aandacht terug op een overkoepelend concept, zei het deze keer in de meest extreme vorm. Niet alleen de ruim twee uur aan muziek doet het album verbinden met de grote rock opera’s van weleer, maar zeker ook het complexe onderliggende verhaal dat gitarist en tekstschrijver John Petrucci bedacht. Acht karakters geven het keizerrijk met zijn muziekmachine’s weer in deze langdurende epos, met invloeden vanuit de werelden van Game of Thrones en The Elder Scrolls. Waar de muzikale lagen door John Petrucci en Jordan Rudess werden ontwikkeld was het aan James LaBrie de taak om de verschillende karakters hun stem te geven. Naast de muzikale invloed van het vijftal is er een belangrijke plek toebedeeld aan orkestleider David Campbell, waarmee een intensieve samenwerking werd gestart om de muziek met ondersteuning van orkest tot in de details uit te werken. De fantasiewereld moet de kracht van hun muziek laten herrijzen en de verbazing wekken dat de overname van technologische ontwikkelingen een beangstigende toekomst en wereld voor de muziek kunnen bieden.

Met de machinale klanken van Descent of the NOMACS en het overdonderende alarm begint de epos. Het is het jaar 2285 en de NOMACS (Noise Machines), die ontwikkeld zijn door mensen, nemen de muzikale macht over. De enige muziek waar nog naar geluisterd is de emotieloze en digitaal aangestuurde muziek van de NOMACS. De mensheid lijkt verloren in de klankenregen, maar de pulserende krachten van de gitaren en drums dreigen in de Dystopian Overture. Een pure overture, waar de verschillende muzikale thema’s in naar voren komen en elk stukje van het album een korte intrede krijgt. Verfijnde keyboard- en pianoklanken vormen een herhalende structuur, om er met de mechanische drums en de zwaar bewapende gitaar- en bassolo’s overheen te walsen. De orkestrale klanken ondersteunt door een koor vormen de intrede in de wereld bekend als de The Great Northern Empire Of The Americas. Het begin van Act 1 vangt met The Gift of Music aan in een wereld met een dictator aan de macht en grote verschillen tussen de arme en rijke bevolking. Het eerste karakter dat zijn intrede doet is Lord Nafaryus, de keizer en hoofd van het rijkdom en een tiranniek persoon. De klanken van de akoestische gitaar vangen aan, waarna via stevige versnellingen LaBrie de rol als verteller op zich neemt. De mensen in het rijkdom hebben moeite om te overleven, maar in een verre uithoek van het rijkdom is een klein dorp genaamd Ravenskill. De pianoklanken introduceren Arhys, de commandant van de opstandelingen in dit dorp. Waar de muziek in de hoofdplaats alleen nog maar door machine’s wordt gemaakt, biedt Arhys’ broer Gabriel hoop door zijn talent als zanger en muzikant. LaBrie vormt in combinatie met het achtergrondkoor de stem van Arhys en de dorpelingen. De klanken van de bass en keyboards drukken de opstandelingen verder in het nauw.

De rustgevende orkestrale klanken van The Answer introduceren Gabriel als verlosser en de man van een vrije wereld. Onzekerheid en eenzaamheid omringen hem echter en de vragen of hij werkelijk waar de leider is van de opmars maken hem onzeker. Het volk staat echter vol vertrouwen achter hem, maar laten hem aan de andere kant ook achter in zijn onzekerheid. Arhys neemt in zijn leidersrol de macht in A Better Life, waarbij de voetstappen van de soldaten zich opdringen. Als broer van Gabriel staat hij volledig achter hem en steunt hij de gift die zijn broer heeft gekregen. Aan de andere kant staat zijn zoon Xander (X), die hij een betere toekomst wilt bieden. Zijn vrouw die bij de geboorte van zijn zoon is overleden heeft hij dit beloofd. Wanneer de muziek de dromen van een mooie toekomst voedt met korte gitaarsolo’s van Petrucci slaat LaBrie om in de emoties van Arhys, bij vlagen wat zoet van klank, maar perfect passend bij de herinneringen aan de vrouw van Arhys. Lord Nafaryus voert ons via de verteller terug naar het paleis van keizer Nafaryus. Het bericht komt door bij de keizer en laat hem in verwarring achter. Muzikale passages komen en gaan en zorgen voor ruige solo’s en baslijnen. Nafaryus staat aan het begin van zijn reis om de verlosser te ontmoeten en weet zich gesteund door zijn vrouw Arabelle, zoon Daryus en dochter Faythe. Terug naar het central plein in de stad Ravenskill waar Nafaryus inmiddels is aangekomen. De keyboardklanken en gitaren vormen de reis naar de plaats en de uiteindelijke aankomst. Gabriel weet zich met zijn gitaar en wonderschone stem te ontfermen over het volk. De trompetten schallen door de lucht wanneer de klanken van paarden op het plein arriveren. De zoon Arhys van de keizer spreekt Gabriel op dreigende toon toe, waarna Gabriel hem geruststelt. De muzikale lijn loopt uiteen van hard tot zacht om de verschillende personages van de juiste klank te voorzien. De rol voor de bandleden lijkt zich te spreiden, al blijkt John Myung met zijn kenmerkende basspel de grote afwezige. We horen het volk juichen wanneer de pianoklanken van When Your Time Has Come binnendruppelen. LaBrie neemt nu het personage Gabriel als muzikant en zanger aan, om zijn verbazingwekkende talent te tonen. De muziek is zacht van aard en de vonken slaan over wanneer Gabriel’s ogen die van prinses Faythe vinden. Petrucci voert de melodielaag aan in een klankrijke gitaarsolo en laat de liefde opbloeien.

De strijkers voeren zich het verhaal van de prinses in op Act of Faythe. De filmische klanken overbruggen de weg naar de fantasiewereld en laten Faythe omringen door de warmte van het volk. LaBrie moet tot uiterste gaan om deze rol niet te veel te laten overspoelen door zijn hoge zang. Haar eenzaamheid in het paleis laat haar ontroeren door de wereld buiten dit gebied. Herinneringen brengen haar terug naar de kinderjaren en de avonturen die ze opzocht binnen de paleismuren. De plek waar ze een antieke muziekspeler vond en de kracht van muziek haar wereld overnam. Duizenden nummers van artiesten uit een ver verleden waar ze in het geheim naar had geluisterd en nu staat ze daar oog in oog met Gabriel om de werkelijke schoonheid van zijn muziek te aanschouwen. De muzikale lagen dragen ondertussen het verhaal in de sentimentele elementen. Wanneer Gabriel zijn song beëindigd heeft wordt hij op Three Days terug de realiteit in geslingerd. De pianoklanken voeren Nafaryus naar een woede-uitbarsting, wanneer hij de liefde tussen zijn dochter en Gabriel ziet ontstaan. Wanneer de gitaarklanken aanzwellen geeft Nafaryus Gabriel de kans om zich binnen drie dagen over te geven, omdat hij een gevaar vormt voor zijn heerschappij. De blazerssectie keert terug wanneer de keizer en zijn gezin terugkeren naar de metropool New Maineland. The Hovering Sojourn vormt een korte muzikale intermezzo door de NOMACS, de emotieloze digitale klanken dringen binnen.

De klanken van zwaarden brengen ons terug naar de milities van Ravenskill en gezagvoerder Arhys. Het volk zal zich nooit overgeven aan de macht van Nafaryus. Brother, Can You Hear Me? toont met de marcherende drums en trompetgeschal het machtige leger. Arhys spreekt zijn broer Gabriel toe en smeekt hem om zich niet over te geven. Gabriel bevindt zich op dat moment op een kruising in zijn leven, met aan de ene kant zijn volk en alles waar ze voor gewerkt hebben en aan de andere kant zijn eigen toekomst. Daarnaast kunnen zijn gedachten de schoonheid van prinses Faythe niet loslaten en voeren de drums en het achtergrondkoor de stroom aan gedachten op. Broederliefde overwint het wanneer de twee elkaar toespreken. Met gitaargetokkel voert de muziek zich terug naar het paleis, waar Faythe overspoelt door emoties een belangrijke beslissing neemt. Wanneer de melodielijnen zich in alle zachtaardigheid ontwikkelen ziet keizerin Arabelle hoe haar dochter door de liefde is overspoelt. Ze kan haar niet langer tegenhouden en laat haar gaan in de zoektocht naar geluk, maar stuur prins Daryus achter haar aan om haar veiligheid te garanderen. LaBrie schakelt moeiteloos over tussen de verschillende karakters en hun eigen stem. Wanneer de spanning stijgt neemt het drumritme een versnelling aan en gaan de gitaarklanken en baslijnen wat dieper in op het geluid. Met vogelgeluiden worden we de tocht van Faythe ingeduwd, om haar na enkele dagen te laten arriveren in Ravenskill. Het volk is echter schuw geworden en bang voor wat komen gaat. Faythe weet zich echter via Arhys’ zoon Xander naar zijn vader te brengen. In het militairenkamp laat ze Arhys haar ware identiteit zien en weet ze hem met moeite te overtuigen van haar hulp en goedaardigheid. Wanneer Gabriel en Faythe zich herenigen zoeken ze een weg om haar vader te kunnen overtuigen van hun liefde. De weg die in de gitaarklanken en drums naar een rustpunt van aangrijpende pianostukken wordt gebracht. Wanneer Gabriel’s gedachten zich op Chosen terugvoeren naar zijn muziek op het plein weet hij dat Nafaryus een kort moment van ontroering toonde. In de aangrijpende pianoklanken ziet Gabriel een reden om te geloven in een toekomst in het keizerrijk. Het vertrouwen doet hem beseffen dat hij de keizer en zijn vrouw kan overtuigen met zijn muziek, zolang de NOMACS voor even kunnen worden uitgeschakeld.

Het ritme voert zich op wanneer angst plaatsmaakt voor euforie en Petrucci er met een gitaarsolo overheen jaagt. Echter ligt het gevaar op de loer wanneer de gitaren en keyboards hun furieuze tonen op A Tempting Offer verspreiden. Prins Daryus heeft zijn zus en alle ontwikkelingen nauwlettend in de gaten gehouden en dringt zich via Arhys zoon Xander hun huis binnen. Wanneer hij Xander gevangen houdt wacht hij op de thuiskomst van Arhys. Een onverwachtse ontwikkeling zet het verhaal op de kop. Wanneer Arhys zijn broer Gabriel overlevert dan krijgt zijn zoon Xander al het goeds voor een succesvolle toekomst. Het volume wordt opgeschroefd wanneer Arhys voor een keus wordt gezet. Prins Daryus ziet het aan de andere kant als de kans om zijn vader’s respect terug te winnen en zijn zus Faythe uit de schijnwerpers te halen. De keuze wordt onderstreept door de emotionele klanken van de strijkers. Boven het paleis van de keizer cirkelen de NOMACS rond op Digital Discord. Woekerend in zijn slaap dringen de gedachten Arhys brein binnen, zijn broer verraden of de toekomst van zijn zoon Xander veilig stellen. The X Aspect bied met zijn wonderschone klanken uitkomst, opbouwend naar het moment waarop Arhys met een beslissing komt. Hij herinnert zich zijn vrouw Evangeline en de laatste wens die ze uitsprak voor haar sterven, een goede toekomst voor haar zoon bieden. Wanneer de gitaren en drums de lucht vullen met hun klanken is de tijd gekomen om een beslissing te maken. Eric Rigler levert een bijdrage als doedelzakspeler en voert de klanken van de vrijheidsmars aan. Arhys kiest voor zijn zoon.

Met A New Beginning ontwikkeld zich niet alleen het langste nummer van het album, maar ook een belangrijke wijziging in het verhaal. Thuis in het paleis moet Faythe haar vader zien te overtuigen van haar liefde voor Gabriel. Confrontaties tussen de twee doen uiteindelijk keizerin Arabelle tussen beiden komen en onthullen dat de muziekspeler eigendom van Nafaruys is. Nu Faythe weet dat haar vader ooit ook de liefde voor muziek van echte muzikanten heeft gevoelt weet ze hem te overtuigen om Gabriel een kans te geven. De melodielijnen worden aangevoerd door klassieke instrumenten en grijpen terug naar verre tijden. De muzikale complexiteit ligt in het nummer vooral om de structuur van het verhaal en de personages extra kracht te geven. Het nummer biedt zowel de kenmerkende Dream Theater klanken van de bass, keyboards en gitaren als de ondersteuning van het orkest met trompetten en strijkers. Het tweede gedeelte van het nummer voert zich door diverse solo’s heen, waarbij de bandleden de gelegenheid krijgen hun talenten te tonen. Petrucci is op dreef in aangrijpende gitaarsolo’s, ondersteunt door het drumspel van Mangini en basspel van Myung. Het einde van het eerste deel van het album komt tot stand met The Road to Revolution. In de kracht van het nummer wordt de locatie van Gabriel’s optreden aan Faythe onthult, het amfitheater van Heaven’s Cove. De droevige klanken doen echter de andere zijde van het verhaal onthullen, waar Arhys zijn beslissing overziet. Het verraden van zijn broer is de prijs die hij wenst te betalen voor de vrijheid van zijn zoon Xander. Het muzikale ritme werkt via korte stoppen om Nafaryus zijn leger gereed te houden wanneer Gabriel zich zal moeten laten over geven.

In het openingsnummer 2285 Entr’acte van het tweede deel van het album worden de muzikale thema’s van het eerste deel kort herhaald. De luisteraar wordt op scherp gezet om via korte muzikale passages de spanning langzaam op te bouwen. Moment of Betrayal voert ons via pianoklanken en strijkers terug naar Arhys en Gabriel. Via tempoversnellingen vertelt Gabriel het nieuws aan Arhys om de keizer te overtuigen van zijn liefde voor Faythe. Echter weet Arhys dat hij zijn broer heeft verraden en gaat overleveren een prins Daryus. De spanning loopt op via de keyboards en inslaande drums, om vervolgens de aandacht aan de muziek te geven. Korte solo’s brengen de muzikale grootmacht aan het hoofd, al zwakken de drumklanken hier en daar wat af. Het is de avond van de derde dag en in het amfitheater van Heaven’s Cove is het donker en koud. De ooit zo gemoedelijke en fijne plaats lijkt door kilheid te zijn overmeesterd. De onstuimige klanken van rondlopende dieren doen zich aan wanneer de LaBrie in zijn rol als verteller wederkeert. De akoestische gitaar en strijkers brengen het vervallen theater onder de aandacht. Begin Again waagt zich met wonderschone gitaarklanken dieper de emoties in. Prinses Faythe ziet een toekomst waarin alle mensen vrij zijn om hun dromen te volgen en de warmte van familie en vrienden te voelen.

In de The Path That Divides is het moment van de waarheid gekomen, het moment waarop Arhys zijn broer gaat verraden. Maar de angstvallige muzikale klanken maken plaats voor besef, besef van de muzikale kwaliteiten van zijn broer Gabriel. Ondertussen is zijn zoon Xander hem gevolgd en ziet hij onder ogen hoe Arhys Daryus vertelt dat hij zijn broer niet verraad. De tempoversnellingen doen een gevecht ontstaan tussen de twee, een gevecht op leven en dood. Waar de donkere schaduwen weinig van de gestaltes prijsgeven, ziet Xander hoe zijn vader wordt vermoord door Daryus. De NOMACS zijn inmiddels ook aangekomen bij het amfitheater en laten hun industriële klanken horen op Machine Chatter. De gitaarklanken herrijzen op The Walking Shadow, waar Xander zijn dode vader aanschouwd en Daryus beschuldigt van moord. De spanning neemt toe wanneer een schaduw zich vanuit het duister toont. Zal het Gabriel zijn die op weg is naar het amfitheater? Wanneer de verteller het verhaal overneemt wordt het gevaar opgevoerd en komt Daryus vanachter de bomen tevoorschijn, om met zijn zwaard het leven van Gabriel te ontnemen. Een plotselinge wending vindt plaats wanneer hij zijn zwaard in het lichaam van het figuur in de schaduw dringt. Het is Gabriel niet, maar zijn zus Faythe. Enkele momenten later arriveert met My Last Farewell ook Gabriel op de plek des onheils, om zijn broer lusteloos op de grond te zien liggen, met zijn zoon Xander over het lichaam gebogen. De genadeklap komt wanneer hij Faythe haar laatste adem ziet uitblazen met Daryus zwaard in haar lijf. De pianoklanken en strijkers dragen opnieuw de emotionele setting om vervolgens de plek aan de drums en gitaren te overhandigen. Gabriel schreeuwt de woede van zich af in de meest afschuwelijke uithaal, pijnigend het gehoor van Daryus.

Het verdriet doet zich aan in Losing Faythe, als Nafaryus en zijn vrouw Arabelle ook bij de plek zijn aangekomen. Nafaryus ziet eindelijk zijn fouten en arrogantie onder ogen, als hij tot de ontdekking komt wat hij heeft aangericht. Zijn zoon die zijn dochter heeft neergestoken en dat alles omdat hij niet geloofde in de kracht van Gabriel als verlosser. Nafaryus vraagt Gabriel om zijn muzikale gift toe te passen om zijn dochter in leven te laten. Gabriel komt op Whispers on the Wind uiteindelijk tot de ontdekking dat hij zijn kracht om te zingen kwijt is door de schreeuw van verdriet die tot uiting kwam. De meeslepende pianoklanken geven hem een laatste blik op het gezicht van Faythe, het verdriet is compleet. Maar dan vanuit het duister in het amfitheater schallen honderden stemmen door de lucht. Het volk dat is aangekomen biedt hulp en geeft het licht van het leven weer in de symfonie van hun zang. Het volk is de kracht en heeft Gabriel zijn stem gegeven. Alles komt samen in een enigszins zoete emotionele samenvatting op Hymn of a Thousand Voices. Prinses Faythe opent haar ogen en ademt weer, de vreugde is compleet. Alhoewel, Xander heeft zijn vader verloren en is weggezonken in verdriet. De vreugdevolle gitaarklanken van Our New World maken echter duidelijk dat alles toch nog goed komt. Een nieuwe wereld bouwen ze samen, Gabriel en Faythe ontfermen zich over Xander. De oplevende tonen komen naar voren in melodieuze gitaarsolo’s en fraaie keyboardklanken. Met Power Down worden de NOMACS uitgeschakeld, om nooit meer hun muziek te laten horen. Uiteraard doet titeltrack Astonishing met recht de goedheid van het hele verhaal aan. Geen treurige afloop, maar een betere wereld, waarin ieder mens vrij is om een plezierig leven op te bouwen met familie en vrienden. Om het allemaal nog wat zoetsappiger te maken wordt ook prins Daryus vergeven voor zijn zonden. De stem van Arhys klinkt nog één keer, wanneer hij zijn broer toespreekt om de warmte en liefde aan zijn zoon Xander te geven. De muziek laat zich weer horen in zijn pure vorm, door de mensen gemaakt, om nooit meer te verdwijnen uit het leven.

En ze leefden nog lang en gelukkig.

Dream Theater voert in ruim twee uur door een volledig sprookje heen, waarbij zowel de muzikale vormen als zang volledig in het teken staan van het verhaal. Op muzikaal gebied zoekt het vijftal, ondersteunt door David Campbell en zijn orkest, naar verschillende wegen om diepgang en emoties aan de verschillende personages en ontwikkelingen in het verhaal te geven. Hoe erg de muzikale passages soms ook uit elkaar lopen, er wordt altijd weer teruggewerkt naar de opbouw vanuit de piano en het orkest. Echter is dit toegepast op een productioneel en melodieus hoog niveau dat het nergens afdoet aan de kwaliteiten van de bandleden. De rol van John Myung mag dan wat beperkt zijn in het geheel en het drumspel van Mike Mangini doet af en toe wat mechanisch aan, het verhaal wordt met toewijding gedragen door de toegepaste instrumentatie. James LaBrie vertolkt de acht personages op geslaagde wijze in verschillende stemhoogtes en emoties. De solo’s van John Petrucci en Jordan Rudess zijn wat korter qua lengte dan we op enige klassiekers van hun gewent zijn, maar spelen wel perfect in op de passages uit het verhaal. De boodschap die wordt uitgedragen in de kracht van de muziek vertaalt zich eenvoudig naar de huidige maatschappij en de technologische ontwikkelingen die gaande zijn. Daarmee bewijst John Petrucci niet alleen sterk te kunnen inspelen op de veranderende wereld, maar weet hij dit ook op intrigerende wijze te kunnen verpakken in een krachtig verhaal. Dream Theater creëert hiermee een sprookjesachtige rock opera van hoge klasse, gedragen door het verhaal en resulterend in een meeslepend muzikaal spektakel.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Het Engelse rockduo Drenge denderde in 2013 het muzieklandschap binnen met hun stevige debuutalbum. De door de punk en grunge beïnvloede band grijpt zich aan je vast om je flink door elkaar te schudden. De broers worden op hun tweede album bijgestaan door de bassist Rob Graham, die daarnaast ook live de band zal versterken.

De Introduction van het album vormt een wat ruig en donker geheel, dat de opmaat verzorgd naar Running Wild. De raggende drums zorgen met de wilde gitaarklanken voor een onheilspellende start. De duister getinte teksten maken een spannende achtervolging. De ouderdom is toegeslagen en de wilde en woeste dagen van het kind zijn liggen ver achter je. Niet te stoppen jagen de broeders Loveless verder in Never Awake. Terwijl Eoin flink aan het raggen is op zijn gitaar zorgt Rory voor de inslagen van de drums. Levend in een ontspoorde wereld lijkt niemand vat meer op je te krijgen. Mensen om je heen proberen van alle kanten op je in te praten, maar je bent ontspoord in een schokkende droomwereld. We Can Do What We Want vormt zich met een inslag uit de punk muziek. Het rebelse nummer kenmerkt zich door garage-rock riff en het gesnauw van Eoin.

Balaclava on my boyfriend’s head, like he said
We’ve got to get away from living like the way we’ve been bred
Won’t know what’s hit them like a bat on the back of the head
We can do, we can do
We can do what we want

Het snelle drumritme van Favourite Son borduurt voort op zijn voorganger. Eoin jaagt voort in de schreeuwende liefdeswereld. Een kort nummer dat zijn invloeden prijs geeft. The Snake jaagt zoals Nirvana het ook zou doen en is gedropen in de sound van Queens of the Stone Age. Rob drijft met zijn basgitaar de muzikale stijl naar de grunge en stoner rock. Het donkere geheel drijft voort in het seksueel geladen nummer. Side by Side opent met handgeklap om daarna met toevoeging van de gitaren de spanning hoog te houden. De gitaarriff zorgt voor een verandering in het refrein. Op een hardnekkige wijze wordt je de deur gewezen door je grote liefde, terwijl de gitaren om je heen blijven krijsen. In het nauw gedreven is er geen uitweg dan de relatie te verbreken. The Woods is misschien wel de meest verfijnde plaat van het album, met een wat rustiger geluid. De meeslepende klanken van de elektrische gitaar wordt overeind gehouden door een strak drumritme. Weggedreven gedachten zorgen voor weinig herinneringen aan die eens zo bijzondere persoon in je leven. Gedachten lijken weggewist te zijn en beelden zo onscherp als die van een videoband.

Take me dancing, or drive me round the block
Play me scratched, CDs that never work
I remember you lighting up, and I remember you acting tough
I can’t remember anything you said

Op titeltrack Undertow wordt er gewerkt vanuit het basritme van Rob. De industriële setting voert zich richting het aanhoudende gejank van gitaren. Rory ragt daarbij flink op zijn drums, terwijl Eoin de muziek zijn richting geeft. Na het instrumentale gedeelte wordt met het langste nummer van het album Standing in the Cold de opbouw wat langduriger neergezet. Het wat slome refrein doet Eoin af en toe wat aan Jim Morrison denken. De moonlight drive brengt je langs de lichten van motels. De liefde blijkt zijn grenzen te kennen en de afloop is fataal. Het nummer zet zich van begin tot eind ijzingwekkend sterk neer en de pijn is voelbaar. Afsluiter Have You Forgotten My Name? voert je naar de vervreemding in de huidige wereld. De gitaarriffs worden op passende wijze ingezet, waar op de achtergrond de schurende klanken te horen zijn. De duistere kant achtervolgt je als een schaduw en het instrumentale gedeelte laat je bevend achter.

Nog geen twee jaar na het debuut van de jonge broers laten ze een indrukwekkende ontwikkeling horen. De ruige en duistere plaat kent zijn invloeden, maar weet op tekstueel gebied zijn eigen draai te geven. Het afwijkende gedrag wordt versterkt met de felle gitaarklanken en het snelle drumritme. Met de toevoeging van Rob als bassist worden enkele nummers van extra diepte voorzien. De band klinkt steviger en meeslepender dan tevoren en dit is een goed teken in de ontwikkeling van hun eigen sound.

4*

Afkomstig van Platendraaier.