De in de bergachtige omgeving van Noord-Carolina opgegroeide muzikant Malcolm Holcombe steeg de afgelopen tientallen jaren op tot een belangrijke speler binnen de Americana muziek. Zijn samenwerkingen met onder andere Tony Joe White, Emmylou Harris en Steve Earle leverde hem in combinatie met zijn aangrijpende bariton zang tal van klankrijke poëtisch getinte albums op. De muziek van Holcombe biedt de diepgang van de blues, de ontroering van de folk en de gedrevenheid van de country. Op Another Black Hole stelt hij met zijn teksten de problematiek van de huidige maatschappij aan de kaak en voert hij de luisteraar de donkere krochten van het menselijk bestaan in. Hoewel de melodieuze muziek van Malcolm en de bandleden soms anders doen vermoeden grijpen zijn teksten naar de rauwe en verhalende manier van zingen. Het door Ray Kennedy en Brian Brinkerhoff geproduceerde album komt onder andere tot leven met de vakmanschap van de muzikanten Jared Tyler, Ken Coomer en Tony Joe White.

Sweet Georgia hakt er met zijn donkere teksten gelijk diep in. De klanken van Jared Tyler’s banjo en dobro en Dave Roe’s basspel slepen Malcolms moeizame gedachten door de uitgestorven nachtelijke straten van een klein plaatsje. Holcombe ontroert in zijn meeslepende bariton zang. Waar het muzikale schouwspel vooral door de akoestische gitaarspel en banjo worden neergezet, zorgt het percussiespel voor dat duwtje in de goede richting. Titeltrack Another Black Hole vertelt het aangrijpende verhaal van een dakloze wandelaar. De bluesy klanken van Tony Joe White’s elektrische gitaar slaan het zwarte gat waarin de hoofdpersoon zich bevindt. De ruige sound slaat over naar Holcombe’s gitzwarte stemgeluid, geen moment onbewogen gelaten. Drea Merritt zorgt voor de harmonieuze samenzang in het refrein, terwijl Futureman met zijn percussie een toegevoegde waarde is in het klankenspel. De vrolijke klanken die uit de radio in het nummer komen doen Holcombe’s boosheid toenemen en worden gevoed door pijn. To get by waagt zich met het trage ritme van de drums door het geharde leven en de acceptatie van alles wat er om je heen afspeelt. De frustraties en pijn die Holcombe gevoelt heeft worden aangevoerd door de klanken van de banjo en mandoline. Het oplevende ritme zorgt voor de steun om het leven door te komen en laat de Amerikaanse droom naast zich liggen, uitgeblust en moe van het leven.

Heidelberg Blues speelt met de akoestische gitaarklanken in op de tijden van oorlog. Aangrijpend in de folky klanken en voerend door de herinneringen aan verloren liefdes. De soldaten die tijdens de oorlog omkomen en duizenden harten leeg achter laten, de ondersteunende klanken voeren zich dieper door de emoties van het verlies. Zo anders zijn de vuile klanken van Don’t Play Around, een door ongelijkheid en verlies gedreven nummer. In zijn verhalende manier van zingen doet Holcombe meer als Tom Waits aan en raken Tony Joe White’s gitaarklanken het geweten. De stijgende spanning wordt mede vormgegeven door de de percussie van Futureman en de achtergrondzang van Drea Merritt. Bedrog en geweerschoten brengen het nummer in de nasleep van de slide gitaar mee. De menselijke relaties worden onder de aandacht gebracht in de oplevende klanken van Someone Missin. Eenzaamheid en onzekerheid roepen de levensvragen van een losse relatie op. Melodieus in de samenkomst van de dobro en akoestische gitaar en aandoenlijk in de liefdevolle sferen van Holcombe’s stem. De stevige rock ‘n’ roll krijgt de macht in Papermill Man. Vuil in de klanken van de slide gitaar en het meeslepende drumspel van Futureman Roy Wooten. Drea Merritt brengt pit in het nummer alsof de Rolling Stones met Merry Clayton aan het werk zijn. De hardwerkende man komt terug in de strijd tegen het leven waarin elke dollar telt. Malcolm brengt het nummer alsof zijn laatste levensdagen zijn geteld en Tony Joe White voert zijn ruige gitaarspel over het geharde leven heen.

Het kortste nummer van het album, September, raakt de gevoelige snaar in de dromerige klanken van de gitaar. De zware tonen stuwen het nummer naar de somberheid en eenzaamheid van het bestaan. De akoestische gitaar weet de emotie te raken en zoekt in de zang van Holcombe naar de gelijkenis met Richard Thompson. Leavin’ Anna is een ander muzikaal pareltje, krachtig in de combinatie van percussie en gitaren. De hardwerkende mensen komen tot leven in zijn tekstuele hoogstandjes, gekenmerkt door de rechten voor het volk. De folk muziek klinkt aandoenlijk door het aanwezige basspel van Dave Roe en Tyler’s dobro. Slotnummer Way Behind is een pakkend einde van dit intrigerende album. Holcombe’s klinkt meer dan tevoren alsof zijn stem zijn laatste klanken uitslaat. Wat geweest is laat hij achter zich in de blues en wat nog moet komen omarmt hij met de eenzaamheid van het bestaan. Gehard door het leven schud hij in de harmonieuze zang de pijn van zich af, om zijn muziek voort te laten leven.

Malcolm Holcombe’s levenslust klinkt door in zijn rauwe zang en de aangrijpende teksten van Another Black Hole. De verhalen die hij in de melodieuze nummers brengt zitten vol emoties en worden gebracht alsof ze rechtstreeks uit Holcombe’s leven zijn gehaald. De kwaliteit van het album wordt daarnaast de hoogte in gewerkt door het vakmanschap van de muzikanten die hem omringen. Melancholie in zijn puurste vorm en teksten die rechtstreeks uit het hart komen, Another Black Hole is een album dat de intensiteit uit de Americana en Folk muziek op geslaagde wijze naar boven haalt.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De in Noord-Carolina opgegroeide Malcolm Holcombe is een muzikant die alleen al met zijn krakerige en geleefde stemgeluid je in de greep van zijn muziek brengt. De laatste jaren groeide hij uit tot de verpersoonlijking van de hardwerkende Amerikaanse muzikant, met een open blik voor de wereldse problematieken en het geharde leven. Vorig jaar verscheen nog het aangrijpende Another Black Hole, waar deze onderwerpen de ondergrond vormden voor het schouwspel tussen de traditionele instrumentatie en zijn bewogen zangpartijen. Zijn muzikale ontwikkeling kreeg in de loop van de tijd meer vorm door samenwerkingen met gerenommeerde country- en folkmuzikanten als Merle Haggard, Emmylou Harris en Richard Thompson. Voor zijn nieuwe album werkte hij samen met de veelgeprezen Amerikaanse singer-songwriter en multi-instrumentalist Darrel Scott, die tevens het album produceerde. In de samensmelting van de diversiteit aan instrumentatie brengt Holcombe actuele onderwerpen als de toenemende vluchtelingstromen en de zware reis van deze immigranten en het zware leven van de vroegere arbeiders samen. Op muziekgebied keert hij tevens terug naar zijn verfijnde combinatie tussen de traditionele blues, klankrijke folk en geslepen country.

De baspartij op Crippled Point O’ View brengt de muziek in werking. De blues wordt daarbij tot leven gewekt in het meeslepende mondharmonicaspel van Jelly Roll Johnson. Holcombe verbindt in zijn zwaar aangezette zang de onrustige tijden met de verbleekte waarheid van zijn eigen leven. Waar het gebruik van percussie het jazzy ritme intact houdt vormt het akoestische gitaarspel van Holcombe en Scott juist de country kant van de muziek. Met Yours No More brengt hij een prachtige ode aan de immigranten en ondersteund hij ze in de moeilijke tijden die ze hebben moeten doorstaan. De ontroerende klanken van de pedal steel gitaar doen de emoties aanwakkeren. In zijn aangeslagen uiting in zang geeft hij zijn waardering voor alle immigranten die het land mede hebben opgebouwd, maar ziet hij tevens in dat we met de huidige situatie weer naar de vroegere tijden terugvallen. In de klanken van Scott’s banjospel kijkt hij terug naar de Good Ole Days, die eigenlijk helemaal niet zo mooi waren. Zware werkomstandigheden en onderbetaling maakte het leven tot een ware hel, waar kinderarbeid en ziektes de situatie alleen maar verergerde. Deze blik op het verleden vermengt hij moeiteloos in de klanken uit het verleden. Met de banjo wordt de muziek van The Almanac Singers en Carter Family uit de jaren 40 dichterbij gehaald, terwijl met het akoestische gitaarspel de country van Johnny Cash en Hank Williams wordt herbeleeft. Het zijn deze muzikale afwisselingen die de veelzijdigheid van het album laten horen. Zo geeft Outta Luck de folk muziek in de ware emoties weer door het effectieve gebruik van de pedal steel gitaar en dobro. Malcolm voert je in dit nummer terug naar zijn verleden, al wankelend op het randje van de afgrond.

Met South Hampton St. geeft Holcombe blijk van de wereldse reizen die hij als muzikant maakt. Het accordeonspel van Joey Miskulin voert je naar de Franse wijnstreken, terwijl hij zich inhoudelijk begeeft op de plek waar de zigeunervrouw te vinden is. Dit gegeven brengt ook dat we veel Europese klanken horen zoals met de bouzouki. Rocky Ground is misschien nog wel het meest ontroerende nummer van het album. Holcombe weet op het juiste moment de emoties aan te wakkeren, waar de boer het met de zware arbeid en weinige financiën moeilijk heeft brengt de liefde hem weer bij zinnen. Het akkoordenschema speelt in op het geslaagde proces tussen de muzikale invulling en het verhalende. Met het titelnummer Pretty Little Troubles brengt Malcolm de dagelijkse beslommeringen onder de aandacht in het akoestische gitaarspel. Hij weet wat het zware arbeidersleven je brengt en geeft duidelijk aan dat het klagen niet helpt maar dat je juist door dit harde werken de blues kan beleven. Bury England gaat wat de naam al doet vermoeden in op een optreden in Bury te Engeland. De manier waarop Holcombe de kleine details uit het leven verwerkt in prachtige anekdotes en zijn meeslepende verhalen geeft aan dat we hier met een oude rot binnen het vak te maken hebben. Met een ode aan de vorig jaar overleden countrylegende Guy Clark geeft hij uiteindelijk het belang van het optreden in Engeland weer.

Het muzikaal vrij kale Damn Weeds doet de kracht van Malcolm’s stem nog maar eens weergeven. Alleen met de ondersteuning van de akoestische gitaar vermengt hij humor op een poëtische manier in serieuze zaken als het toenemende geweld en politieke misstappen. Het is welgemeend wonderschoon hoe hij het verleden en heden met elkaar weet samen te brengen in zowel zijn teksten als het gebruik van instrumentatie. Wanneer de uilleann pipes (doedelzak) en mandoline in Eyes of Josephine de muziek bepalen weet je dat het Ierse landschap binnen enkele momenten opdoemt. Het verhaal speel zich af in Belfast en draagt met de Keltische klanken de duisternis die over de stad heen valt. Met het kleurrijke The Sky Stood Still weten zelfs de klanken van strijkers (viool/cello) een rol te vervullen in de muzikale breedte van het album. Zijn leven kent geen makkelijk verloop, levensbedreigende situaties en alcoholgebruik maken van hem de man die hij nu is. Het constante muzikale spel van versnellen en vertragen brengt zijn bewoordingen nog meer onder de aandacht van de luisteraar, soms beangstigend donker en op een ander moment ontroerend kleurrijk. Het afsluitende We Struggle pakt in het akoestische gitaarspel terug naar de menselijke strijd die elk persoon gedurende zijn/haar leven moet ondergaan. Als kind de jongere jaren niet willen verlaten en op oude leeftijd vrienden en familie om je heen zien verdwijnen als de dood hen tegemoet komt. De tedere klanken van het pianospel geven dat sprankje hoop dat we allemaal zo hard nodig hebben om ook de moeilijke tijden te overleven en de schoonheid van het leven weer in te zien. Al weet Holcombe dat zijn einde nadert, zich overgeven aan het lot doet hij nooit.

Pretty Little Troubles is met de verscheidenheid aan klanken en de zware tekstuele lading Malcolm's meest geslaagde album tot nu toe. De continue afwisseling tussen het muzikale palet en de daarbij behorende instrumentatie geven de waarde van de teksten en aangrijpende zang van Holcombe meer diepgang. Hij draagt dit album niet alleen, want juist in deze muzikale breedte dringt de invloed van Darrell Scott als multi-instrumentalist en de tiental andere gastmuzikanten door in het geheel. Echter zijn het de poëtisch getinte teksten van Malcolm Holcombe waarmee hij moeiteloos verhalen uit het verleden en heden met elkaar verbindt. De verbinding van de wereldse problemen en die uit zijn leven als muzikant. Het zijn verhalen waarmee Malcolm weet te ontroeren en tevens levenslessen geeft. Met jammeren en stilzitten komen we er niet, verandering komt er alleen door hard te werken en hulp te bieden bij dat wat het leven voor eenieder net wat aangenamer maakt.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Tegenwoordig staan er nog steeds heel wat klassieke progressive rock formaties overeind, waarvan Marillion al jaren op een actief niveau opereert. Het knappe is dat ze zowel in de periode met Fish (1979-1988) als in de periode met Steve Hogarth (vanaf 1989) het hoge niveau hebben weten vast te houden. Als belangrijke speler in het ontstaan van de neo-prog muziek staan ze nog steeds trouw achter hun internationale schare fans. Met hun vaste line-up van al bijna 30 jaar staan ze garant voor een constante kwaliteit, gedragen in hun meeslepende en energieke albums. Hun achttiende album FEAR (Fuck Everyone and Run) kwam opnieuw tot stand door middel van een crowdfunding actie. Hoewel de felle ondertitel misschien anders doet vermoeden staat het album in het teken van de angst voor de veranderende wereld, de manier waarop iedereen zijn eigen hachje probeert te redden en geen oog meer heeft voor zijn/haar omgeving.

In opener El Dorado zingt Steve Hogart over het Engeland van weleer, waarna wordt overgestapt naar de gouden tijden. In de huidige tijd zijn het de vluchtelingproblematieken en oorlogen die de mannen bezig houden. De muzikale lagen zijn tot in de details uitgewerkt, van de akoestische gitaar aan het begin, naar de prachtige keyboardklanken van Mark Kelly. Het is een emotionele aanslag, met een reis door de tijd, van het rijke verleden naar de huidige wereldproblemen, met een constante angst voor wat ons in de toekomst staat te gebeuren. Na het logische vervolg Living In F E A R voert het album je verder naar het 20 minuten lange deel The Leavers. Met de bellen die om ons heen klinken, voert het nummer je mee op reis met vluchtelingen die hun huis en familie achter zich laten en constant nieuwe steden aandoen. De muzieklandschappen zijn meeslepend, met de zacht gitaarklanken van Steve Rothery en de steeds veranderende toetspartijen. Het derde aangrijpende stuk is The New Kings, waar Hogarth zijn warme en emotievolle stemgeluid opnieuw ten volle benut. De tranen vloeien rijkelijk wanneer de wereldmacht wordt overgenomen door grote bankbedrijven en de uitputting van de politiek, waarna woede en angst de overhand nemen.

Muzikaal zijn de mannen zo sterk op elkaar ingespeeld dat elke compositie vertrouwd aanvoelt, maar er toch elke keer weer wat nieuws te ontdekken valt. Het emotioneel beladen en bij vlagen krachtige geheel voert je door aangrijpende gitaarpartijen, afwisselend percussiewerk, meeslepende keyboardklanken en bovenal de prachtige zang. Marillion krijgt het na meesterwerken als Brave en Marbles weer voor elkaar de prachtige composities en bewuste teksten tot een fascinerend geheel te kneden en blijft zich na alle jaren stand houden bij de top van het muziekcircuit.

4,5*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Mark is muzikaal gezien nog steeds zeer actief, zo verscheen in 2012 het prachtige album Privateering. Inmiddels is hij alweer toe aan zijn achtste album, genaamd Tracker. Zijn weg zoekend door de verschillende decennia haalde hij inspiratie uit het observeren van mensen, plaatsen en het terugkijken op zijn verleden. Een goed uur gevuld met een palet aan klanken en bovenal de herkenbare zang van Mark.

Openingstrack Laughs and Jokes and Drinks and Smokes kent na de ritmische opening een herkenbaar geluid. Op het album werken namelijk een groot aantal personen mee die ook onderdeel waren van de sound van Privateering. Naast het kenmerkende gitaargeluid is het de fiddle (viool) die voor het meeslepende volkse gevoel zorgt. Het plezierige verleden neemt de boventoon in een druk café, genietend van de voorbijkomende verhalen. Basil is een prachtig en inspirerend nummer, perfect weggelegd voor de stem van Mark. Het meeslepende gitaarspel golft op en neer en weet als vanouds het niveau op te stuwen. River Towns is een rustig nummer waarbij te horen is dat Mark zijn leeftijd invloed heeft op het stemgeluid. Niet op elk moment even zuiver, maar nog steeds ongekend warm en opfleurend. De saxofoon schalt droevig door het geheel heen terwijl de rivier in alle rust doorstroomt. De drank slaat in als je de herinneringen probeert weg te drinken.

So I get the bottle open
But something’s hit a nerve
And I’m looking in the mirror
At the face that I deserve

Skydiver kent een opmars aan instrumentatie, de ritmische gitaar voegt zich bij het opzwepende drumritme om in het zanggedeelte weer volledig weg te vallen. Het nummer oogt daardoor wat kaal aan en weet over het geheel niet te overtuigen. Ook de samenzang met Ruth is niet meer van het niveau van Privateering. Mighty Man opent met zijn cowboyklanken wat grauwer dan voorgaande nummers. De mist is neergeslagen en het wat druilige weer weet de spanning vast te houden. Het volkse karakter met zijn accordeon en wegebbende gitaarklanken maken er een vol geheel van. De manier waarop we Mark het liefst aan het werk zien. Broken Bones neem dan weer zijn slag terug in een ritmisch en bij vlagen funky geluid. Het nummer blijft te lang in zijn eenvoud doorgaan en kent te weinig variatie in de slagen van de ritmische gitaar. De muzikale afwisseling op het album vinden we ook weer terug in Long Cool Girl. Vanuit een inspirerende opbouw met het gitaarspel als de basis vormt zich een schitterend bezongen nummer. Mark en Ruth lijken zich hervonden te hebben, waarbij de stemmen rond elkaar tollen. De eenvoud van de teksten doet weinig af voor de liefdesverklaring. Lights of Taormina is rustgevend en zet het verdriet van een verloren liefde in de aandacht. Met een wat diepere bewoording neemt Mark je mee naar Taormina, terwijl de Siciliaanse oorlogschepen om je heen varen. Lang vervlogen tijden van spuwende vulkanen en een hartstochtelijke liefde.

They were young and love was shining
Like the colours of the rainbow
Desire felt like choking
Love was smoking under the volcano

De klanken van de akoestische gitaar vormen de opening van Silver Eagle. Het keyboard is verantwoordelijk voor de kleine ondersteuning, terwijl het geluid de ruimte vult. De donkere wegen zorgen voor de duistere inslag die het verhaal wat emotioneler maken. Beryl voert ons terug naar de tijd van Dire Straits. Een vol geluid waarbij Mark’s gitaarspel de aandacht opeist. De nodige afleiding komt van het keyboard op de achtergrond. Afsluiter Wherever I Go is een prachtig intiem nummer, waarbij Ruth de aandacht op zich vestigt met haar zwoele stem. Duizenden kilometers van elkaar vandaan is het wonderschone gevoel nog niet weg. Een mooi, maar ook iets te zoetsappig nummer.

Voor Mark is het niet nodig om zijn heil te zoeken in vernieuwing in zijn muziek. Zijn oude vertrouwde geluid vormt in combinatie met zijn stem de perfecte aanleiding voor een stel sterke nummers. Deze muziek vinden we deels terug op Tracker, waarnaast toch ook wel een aantal overbodige tracks zich aandoen. Over het geheel is het te afwisselend om met zijn voorganger Privateering te kunnen concurreren. Gelukkig is Mark zijn speelstijl nog niet verleert en weet hij ook deze keer weer een aantal prachtige nummers neer te zetten.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

De in Ellensburg te Verenigde Staten opgegroeide muzikant Mark Lanegan is de vijftig al gepasseerd, maar denkt er niet over na om het rustiger aan te gaan doen, met naast zijn solowerk diverse bijdrages aan bands als Queens Of The Stone Age, Soulsavers en The Twilight Singers. Zijn muzikale diversiteit kwam in het verleden (1985-2000) al tot uiting in de muziek van zijn band The Screaming Trees, met op de grunge, hard rock en psychedelica gerichte muziek. Later volgde zijn succesvolle blues rock periode, om daarna de donkere klanken van de synths te integreren binnen zijn veranderende muziekstijl. Toch is in al die jaren de diepzinnigheid van zowel zijn warme als grauwe stemgeluid overeind gebleven. Op zijn tiende solowerk Gargoyle voert hij de luisteraar terug naar de jaren 80, waar de alternatieve klanken zich vermengden in de new wave, post-punk en alternative rock. Samen met Rob Marshall schreef hij het songmateriaal voor het nieuwe album, terwijl Alain Johannes samen met Marshall opnieuw het duo vormt achter de diversiteit aan keyboard, orgel, synth en gitaarpartijen.

De pulserende werking van Death’s Head Tattoo voer de donkere klanken aan in diversiteit aan synths en opzwepende gitaarriffs. De bariton zangstem van Lanegan brengt de duivelse werelden van het nummer in beweging. Op de achtergrond herleeft Gary Numan’s Cars en zet de band een klankpatroon neer die ons direct in contact brengt met begin jaren 80. De vervormde gitaarklanken begeven zich al snel in de ruis van percussie en synths. Het vervolg Nocturne leunt met de baspartijen op de kracht van Joy Division, terwijl de onderhuidse spanning toeneemt in de hevigheid van de zwevende synths en ontaarde drums. De verloren liefde doet de meest bizarre taferelen onthullen, terwijl de spanningsboog behouden blijft. Het is een kunst die Mark de laatste jaren tot perfectie heeft uitgebouwd, waarmee ook in het bijzijn van een verscheidenheid aan muzikanten een sterke indruk achterlaat. Alain Johannes en Rob Marshall werken samen in de meest uiteenlopende klanken, al blijft in alle muzikale lagen de verbintenis aanwezig. Met Blue Blue Sea duikt de band de wereld in van Philip Glass’ Koyaanisqatsi, waar de orgelklanken en synths een wonderbaarlijke macht tevoorschijn toveren. Al vertellend benoemt Lanegan de “Gargoyle perched on gothic spire” en worden de harmonieën versterkt door zangeres Shelley Brien. Met Beehive keert hij terug naar de rock van de jaren 80, denk aan een mengeling van U2, Joy Division en The Stone Roses. De gitaar- en baslijn creëren een meeslepend patroon, waarmee de omliggende muzieklagen bij elkaar worden gehouden. De klanken van de moog van Greg Dulli vormen de drugs waarop Mark zijn vocale performance geeft, zwaar en meeslepen, geleefd en rauw. Het zijn de klanken die de verbinding vormen met zijn voorgaande werken Phantom Radio en Blues Funeral, maar tevens in woord zijn meest poëtische getinte werk laten zien.

Sister toont vooral de klasse van multi-instrumentalist Alain Johannes, waar de hypnotiserende klanken van zijn mellotron en b3 orgel je laten meevoeren in zijn spirituele zang. De psychedelica leeft op in de schoonheid van het onwetende, terwijl Lanegan de eenzaamheid op treffende wijze beschrijft. De klanken van Duke Garwood’s hoornspel roepen om zich heen als een laatste schreeuw voor help. Emperor spring eruit in zijn meer oplevende klankstructuur, terwijl Lanegan’s zangpartijen de gelijkenis met Iggy Pop laat horen. Het ritmische geheel met veel melodieuze stukken van de gitaar en harpischord brengt het verhaal over een verloren gevecht in beweging. Het einde van een machtsperiode, het zinkende schip, Lanegan beschrijft het treffend in zijn zangstukken. De akoestische klanken van de gitaar delen rake klappen uit in het wonderschone Goodbye to Beauty. Het valt uit de toon met de rest van het album, maar doet niettemin de macht van Lanegan’s vertoon verder omhoog duwen. Rob Marshall brengt met zijn gitaarklanken de zonnige herrijzenis na de donkere nachten, terwijl Mark zijn niet te stoppen grauwe machtsvertoon laat zien.

Met Drunk on Destruction doet de band de post-punk revival aan. De drumcomputer brengt het ritme op maat, terwijl de gitaren diverse lagen aanbrengen in het geheel. Niet het meest verrassende nummer, waar er vooral qua klankstructuur veel referenties zijn naar de vroege dagen van U2 en Joy Division. First Day of Winter toont een ander beeld, het trage ritme brengt stilistische klanken in de snelle vaart van het album. De koele weergaven van de synths vermengen zich met de percussie en vocale harmonieën. De aantrekkingskracht van het nummer ligt vooral in de herhaling. Old Swan sluit het nummer af met een positieve noot, zowel aan het moederschap als het aan ons gegeven leven. De ruim zes minuten worden ingevuld met Marshall’s gitaarpartijen op een onderliggend drumritme. De structuur van de melodielijnen krijgt een meeslepend effect door op fraaie wijze kleine wijzigingen aan te brengen. Terwijl de vervagende klanken steeds verder weg raken duikt er een nieuwe storm op, de storm van verandering.

Gargoyle mag dan niet de boeken in gaan als Mark Lanegan’s meest verrassende of imponerende werk, inhoudelijk staat het album weer als een huis. De synthesizers en gitaren voeren net als in zijn voorgaande werk de toon voor de veelzijdigheid aan klanken, terwijl Mark in zang de donkere dagen op aangrijpende wijze beschrijft. Het is de blues die wegebt in de opleving van de post-punk, alternative rock en new wave, maar toch nog steeds de kracht van Lanegan’s kunnen weet te behouden. Mark toont hiermee aan dat ook kleine veranderingen kunnen bijdragen aan het behouden van je eigen signatuur. Het maakt van Gargoyle een album waarmee hij zonder moeite weer enige jaren vooruit kan.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Het debuutalbum van de Engelse singer-songwriter Mathhew Hagerty staat vol met folknummers gekenmerkt door instrumentatie van hoog niveau. Mathhew verwierf internationale bekendheid door zijn nummer The Fishermans Wife dat wordt gebruikt als titelsong in het Discovery Channel programma Deadliest Catch.

Het album opent met Into Gold in ontspannende sferen met de warme stem van Matthew, de instrumentatie bouwt zich goed op door het nummer heen. Rustgevende gitaartonen die samen met het keyboard samensmelten tot een stijgende lijn naar het einde toe. Het vervolg met Pale Sun Rose begint met klanken die als een banjo aanvoelen en verplaatsen je naar de kust van Engeland. Zoete klanken die af en toe wat donkerder worden en de indringende teksten gezongen door Matthew. Dit nummer kent ook weer een prachtige opbouw waarbij de verschillende instrumenten goed samenkomen.

Pale sun rose
A shimmer on the dusty morn
Wheel will turn
Spinning and my past will burn

But it seems so long, my friend
My memory is all but gone
Back to my whispering mind

To the North bouwt voort op het succes van de voorganger en kent opnieuw een dansbare ondergrond. Een licht herhalend ritme van rustige klanken die worden aangevoerd op het keyboard en ondersteunt met de gitaar. Met Out of the Darkness komt Matthew helemaal tot zijn recht met de emotionele teksten die met het keyboard perfect ondersteunt worden. Na het refrein wordt het volume iets opgeschroefd met bijpassende instrumentatie. De woorden van Matthew worden indringender en het nummer kent een zeer sterke opbouw. De donkere en grauwe klanken kabbelen voort naar het einde van de track dat één van de hoogtepunten van het album is.

I was dead and I was dying at your doorway
I did not see, you did not appear
And between the years, I might have come to know you
But I don’t own, that much is clear

Deep below the earth I might have found you
High above the tower I could not see
Deep below the earth I might have found you
High above the tower I could not see

Het vervolg blijft op het hoge niveau doorgaan met opnieuw Matthew in de hoofdrol. Het strijkorkest geeft extra glans aan het nummer wat voornamelijk door de klanken van het keyboard wordt gevormd. De achtergrondzang mixt zich goed met de melodielijn die hier en daar veranderd. Everything That Dies laat invloeden van Mumford & Sons horen wat niet geheel raar is aan de herkomst van de band te zien. De weinig afwisselende teksten worden versterkt door opvoerende klanken en rustige zang op de achtergrond. Nowhere Now kenmerkt zich opnieuw door de snaargitaar die een vast ritme vormt door het nummer heen en Matthew zijn stem benadrukt.

De donkere klanken krijgen een vervolg met A Memory of You wat zich in een lichte storm op zee lijkt af te spelen. De banjo wordt opnieuw uit de kast gehaald om aan de ritmische sectie in het refrein te worden toegevoegd. De teksten zijn prachtig en kijken terug op een mooie relatie die aan het einde is gekomen maar waar met een goede blik op terug kan worden gekeken. Old Ceremony kent een opmars naar het refrein toe en voelt het meest aan als een dansbare track door de vele melodielijnen. Op Another Way sluit een vrouwenstem aan bij Matthew waarbij de liefde opnieuw centraal staat en de warme samenzang goed doorkomt. Een waardige afsluiter van het debuutalbum van de band.

We can change ice to ocean
Close your eyes and just fall asleep
Oh,in the chambers of your mind
I was trying to find another way

Het sterke debuutalbum van Matthew and the Atlas kenmerkt zich door de rustgevende melodielijnen en de warme stem van Matthew. De nummers nemen je mee op weg door grauwe luchten en wisselvallig weer. Donkere tonen worden afgewisseld met de vrolijke klanken van de banjo waarbij de liefde en gevoelens als centrale onderwerpen steeds terugkeren. Een mooi debuut van deze Engelse band waarbij Mathhew Hagerty zijn zangkwaliteiten duidelijk aantoont.

4*

Afkomstig van Platendraaier

Matt Hegarty wist zich 2 jaar geleden met het donkere en ontroerende Other Rivers, onder zijn naam Matthew and the Atlas, definitief te vestigen binnen de folkscene. De jaren daarvoor bracht hij al een drietal EP´s uit, waaronder de eerste release op het befaamde folk en indie label Communion Records. Opgericht door onder andere Ben Lovett van Mumford & Sons en Kevin Jones van Bear’s Den wist het label namen als Ben Howard en Daughter aan zich te verbinden. Matt wist zich vanaf zijn 16e te ontwikkelen als tekstschrijver en draagt met de invloeden van Nick Drake, Bob Dylan en Neil Young en meer recent Sufjan Stevens en Damien Jurado het hart van een pure singer-songwriter. Op zijn tweede album Temple keert het donkere figuur van het debuut terug, al kent de muziek een meer oplevende toon. Met de sfeerbeelden van fotograaf Dave Watts en tekenaar Ben Risk verbindt hij de muziek aan verlaten locaties en kleurrijke schilderingen.

Het zijn de klanken van de gitaren en keyboards die het wonderschone muzieklandschap van Graveyard Parade weergeven. De dromerige sfeerbeelden vormen een donker figuur die gebogen over Matt heen staat. Terugkijkend op de traumatische gebeurtenissen van zijn jeugd, waaronder een steekpartij, doen de klanken je van het leven de dood insturen. De drums die met hun pulserende ritme de kracht van de synths tonen en de gitaren doen samensmelten met de piano. Matt’s zang toont zijn emoties en vindt extra kracht in het harmonieuze refrein. Als vaderfiguur toont hij op On a Midnight Street aan dat de wereld om hem heen hem zijn ogen doet openen. Het licht dat naar binnen schijnt vertaald zich in de klimaatsveranderingen en de schoonheid die in de natuur langzaam verloren gaat. De drums houden het ritme strak, terwijl de synths de emoties vormgeven. De veranderingen van de moderne maatschappij doen hem realiseren dat het leven in de donkere zijde van deze samenleving hem verder van het licht afduwt. De voortstuwende klanken laten hem geloven dat het allemaal maar een droom is, de realiteit ontwijkend. Titeltrack Temple doet je het gevoel geven dat er ergens in je brein herinneringen schuil gaan uit een ander leven. Reïncarnatie doet de geest openen in de klanken van gitaren en synths. De strijkers vormen de verbinding met het werk van Arcade Fire en laten vriendschappen opleven en herinneringen verloren gaan. Het zwarte figuur doemt op wanneer de geest zich meer ruimte toe-eigent en ons doet vastlopen in ons verlangen.

Op Elijah krijgt de akoestische gitaar een hoofdrol toebedeeld. Het nummer dat geïnspireerd is op de moeilijke tijden die een vriend van Matt doormaakte ontwikkeld zich gestaag tot een ontroerend juweeltje. De strijkers en harmonieën doen Matt bewust maken van de hulp die hij had kunnen geven. In het refrein doet zijn falsetto stem aan als Sufjan Stevens en bereikt de vrouwelijke zang de aansluiting met zijn ontroerende zang. De titel van Modern World verwijst naar de veranderingen die er in de huidige maatschappij plaatsvinden. De sociale media die een steeds belangrijkere plek inneemt in ons leven en het verlangen naar vrijheid. De oplevende toon van de bass en drums doet de onzekerheid en boosheid verhullen van personen die worden opgeslokt door de veranderingen. De volkse klanken van de gitaren drijven de gedachten verder weg van de moderne wereld en doen het verlangen terugkeren van vroegere tijden. Old Master opent met de kracht van de akoestische gitaar en gaat in op het einde van een relatie. De pijn en de weg naar een nieuwe toekomst brengen de emoties aan de oppervlakte. Matt’s ingebeelde vriend doet zijn trauma’s verwerken. Het vinden van de ontspanning en een nieuwe stap zetten in het leven duwen de keyboardklanken naar hogere sfeerbeelden toe. De slide gitaar krijgt een plekje toegewezen op het prachtige Mirrors, een nummer in het verlengde van Temple. De claustrofobische en de tot zichzelf gekeerde persoon doet de realiteit van de droomwereld onderscheiden. De gitaarklanken krijgen een ruigere toon naarmate het zwarte figuur zijn herintrede kent. Hij is de persoon die alle problemen van Matt onderstreept en hem van de werkelijkheid afhoudt.

Can’t You See gaat direct in op het vaderschap van Hegarty en de beloftes die hij zijn dochter maakt. De liefde die hij geeft en de wonderlijke wereld die nog voor haar openligt. Zijn ontroerende zang doet de muziek tot het minimum terugbrengen. Centraal staan vooral het langzame drumritme en de strijkers, waardoor het nummer de juiste ondersteuning krijgt. De babygeluiden voeren je door het slotgedeelte van het nummer heen. Gutter Heart doet je in de banjoklanken bewust worden van de donkere kant die ieder persoon heeft. Het doet je de pijn verlichten en laat je bewust worden van de zonnige kant. De balans tussen de positieve en negatieve gedachten staan hierbij centraal en laten je van de duistere kant weer naar het licht toe leven. Het bezwerende drumritme en gitaarklanken brengen wonderlijke melodieën teweeg, die door de band op energieke wijze worden gebracht. Op Glacier krijgt de piano een centrale rol toegewezen, dit ter ondersteuning van de emotierijke context van het nummer. De poëtische onderlaag brengt hem dichter bij de ontwikkeling van de mensheid in de verschillende eeuwen. Reïncarnatie speelt opnieuw een rol, nu in de vorm van de verwardheid van het nut van het leven en de tijden dat de geschiedenis zich lijkt te herhalen. De pianoklanken ontwikkelen gestaag met de synths en blijft de rust behouden van het nummer. Slotnummer When the Light Hits the Water gaat in op het verlies van belangrijkere mensen in je leven. De momenten van puur geluk die ons verlaten en de nasleep die er op volgt. De herinneringen die we soms los moeten laten en ons zetten op de weg naar verlossing. De dramatische ondertoon dringt door in het pianospel en de harmonieuze samenzang. Ontroerend van begin tot eind en een prachtig slot van deze emotionele rit.

Matthew And The Atlas dompelt zich met Temple onder in de schoonheid van hun muziek, waarbij de zware onderwerpen vooral in de teksten tot uiting komen. De combinatie van de folk en indie muziek brengt niet alleen de kracht van Matt’s stemgeluid tot leven, maar zorgt er ook voor dat de muziek in elk nummer telkens weer op een andere manier tot ontwikkeling komt. Het moderne leven en de veranderingen die we ondergaan als mensen worden op verbluffende wijze door Matt belicht, de ene keer in de vorm van wedergeboorte en de andere keer in de veranderingen van klimaat en sociaal gedrag. Het zijn de muzikale randjes die door de band verder zijn uitgewerkt en meer betekenis geven aan de ontroerende teksten. Temple kan hiermee worden bestempeld als een kunstwerk van de menselijke ziel, ondergedompeld in de emoties van het leven.

4*

Afkomstig van mijn muzieksite Platendraaier.

De in Duitsland geboren componist Max Richter heeft zich de laatste twee decennia ontpopt als een musicus van groots formaat. Niet alleen groot zijn de muzikale richtingen waar zijn composities naar uitwijken, van het minimalistische tot het neoklassieke, maar ook de hoeveelheid aan materiaal dat hij elk jaar aflevert mag er wezen. Dit alles doet geen afbreuk aan de complexiteit, ontroering en het verhalende dat hij in zijn muziek verwerkt. Voor Music from Woolf Works liet hij zich inspireren door het dansstuk van Wayene McGregor uit 2015, gebaseerd op de drie boeken van de Engelse schrijfster en feministe Virginia Woolf. De muziek die Max voor dit stuk componeerde is van de oorspronkelijke 2 uur teruggebracht tot een plaat van ruim een uur. Het album kent een indeling in drie stukken, elk gerelateerd aan een boek van Woolf. De verschillende composities leggen de emoties aan de oppervlakte en brengen het verhaal tot leven. Met het strijkorkest en het onderliggende orgelspel weet Richter met de War Anthem de voelbare pijn te verwerken in de tragiek van de oorlog. Stukken met gesproken teksten leggen de basis voor het verhaal waaraan een nummer verbonden zit. Het ruim 20 minuten durende slotstuk The Waves verwijst zo naar het gelijknamige boek en legt de ultieme relatie tussen het muzikale en het verhalende. Elk instrument weet een perfecte rol te vervullen in de het vertalen van de woorden en teksten naar de diepere lagen van de muziek van Richter. Herinneringen en verwijzingen naar het verleden zorgen ervoor dat Woolf de ode krijgt die zij verdiend. Max laat je ademloos achter in de diepe ontroering van zijn kunstwerk.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier

De Nederlandse muzikant John Verhoeven maakte in 2013 onder zijn pseudoniem John Henry het veelgeprezen album Five More Days & A Matter of Somewhere. Zijn Brabantse roots vormen niet alleen de basis van zijn Americana muziek, maar staan ook garant voor de diversiteit van zijn songteksten. In zijn jeugd, die zich afspeelde in een klein dorp ver van de grote wereld, ontstond zijn liefde voor de muziek en op zijn twaalfde maakte hij al deel uit van zijn eerste band. De wereld voor avonturen lag op dat moment nog aan zijn voeten, maar later zou hij tijdens het reizen ontdekken dat juist het kleine afgelegen dorp van thuis de plek is die hij omarmt. Zijn muziek kenmerkt zich door invloeden van zangers als Ryan Adams, Wilco, Jason Isbell en Tom Petty. Zijn roots mogen dan in Nederland liggen, zijn muziek klinkt zo Amerikaans als het maar kan zijn.

Het album This Ain’t New York dekt niet alleen een lading aan emoties als verdriet, angst en geluk, maar bevat ook een verscheidenheid aan klanken. Onder de naam Mercy John geeft hij met zijn band met de pedal steel en elektrische gitaar het muzieklandschap weer, vol meeslepende gitaarsolo’s en rustige akoestische passages. De nummers geven het leven weer zoals het werkelijk wordt vormgegeven, ver weg van wat de media en de grote steden ons doen laten geloven. De titeltrack sluit daar op aan in een prachtig sferische klankenregen, met de fijnzinnige en aangeslagen stem van John. Het album voert de luisteraar van het verlies en de eenzaamheid waar we allemaal mee te maken krijgen (Lost), het verlangen naar thuis tijdens het reizen (Back Home) en het ontdekken van de grootse wereld en mensen die we liefhebben (Shock). Nog een stap hoger op de muzikale trap staat het enerverende slotstuk Strangers, een zoektocht naar de manier waarop we met mensen om ons heen om moeten gaan. De wereld vol miljoenen onbekende mensen die ons niet lijken te begrijpen, neergezet in een muzikaal schouwspel van gitaarakkoorden. Halverwege neemt de elektrische gitaar het roer over en voert hij de emotionele druk op in zijn grauwe en zwaar beladen spel.

This Ain’t New York is een prachtig en aangrijpend muziekstuk van Nederlandse bodem. John’s zoektocht naar zijn identiteit en een plek waar je zowel thuis kunt zijn als het reisavontuur kunt beleven verpakt hij in welgevormde klanken van de gitaren en zijn aandoenlijke zang. Het album voelt daarnaast aan als een daadkrachtig geheel, waarin elk nummer een stukje weergeeft van zijn dagelijkse gedachtevorming. Mercy John heeft zijn plek in het muzieklandschap opnieuw bevestigd, met een zware emotionele lading, maar ook een wonderschone toonzetting.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

De Amerikaanse muzikant Mickey Newbury stond op jonge leeftijd al op het podium met artiesten als Johnny Cash en Sam Cooke. Zijn tenor zang ontwikkelde hij in de groep The Embers, voordat hij als songwriter bij het befaamde Acuff-Rose Music aan de slag ging. Zijn eerste werk Harlequin Melodies uit 1968 stond nog ver af van de sound waarmee hij later meer bekendheid verwierf. Een jaar later was het raak met het prachtige en enerverende concept album Looks Like Rain.

Zijn countryklanken vermengt hij hierop met zijn warme en meeslepende zang. Zo horen we in het openingsnummer Write a Song a Song/Angeline de regen dalen tijdens de sombere nadagen van het einde van een liefdesrelatie. De algehele sfeer voert de luisteraar diep de afgrond in, om je vervolgens in de mysterie gehulde klankenregen op te fleuren in de melancholische en zachte zang. Het is een juweeltje waarop 33rd of August en San Francisco Mabel Joy de toon zetten van verdriet, eenzaamheid en de dood, verpakt in de pure poëzie. Het gebrek aan interesse uit de muziekwereld tijdens het verschijnen van het album maakt dat het nu tot een zeldzaam mooi muziekstuk uit de country is uitgegroeid.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

De multi-instrumentalist Mike Oldfield spendeerde een klein werkjaar aan zijn album Return to Ommadawn. Zoals de naam al doet vermoeden keert hij hiermee terug naar de stijl van het ruim 40 jaar geleden verschenen album Ommadawn. Het idee ontstond op social media, toen hij aan zijn fans vroeg welke kant hij op zou kunnen gaan met een nieuw album. Zijn akoestische periode van de eerste drie topstukken uit zijn carrière (Tubular Bells, Hergest Ridge, Ommadawn) bleken voor de fans favoriet, waarna Mike Oldfield aan de slag ging om een muzikaal vervolg te geven aan het verhaal van Ommadawn.

Net als in het verleden heeft hij de touwtjes zelf in handen en hij bespeelt dan ook elk van de 22 instrumenten die op het album te horen zijn. De twee delen waaruit het album bestaat zijn speciaal voor vinyl ontworpen, elk ruim 20 minuten in speelduur. De prachtige albumhoes ondersteunt de klankrijke muziek van het album, wonderschoon in productie en een gelaagdheid tot in het diepste van de melodieën. Hij verweeft zonder problemen de akoestische gitaarklanken met Afrikaanse drums en de mandoline, waar vaak de schitterende passages van toetsinstrumenten nog aan toe worden gevoegd. Klassieke elementen zijn terug te vinden in de folk muziek, maar de progressieve ontwikkeling blijft gedurende het album behouden.

Na jaren van zeer afwisselende albums is het Oldfield gelukt het heden en verleden te combineren tot een sterk geproduceerd en fraai muziekstuk.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Het is onmogelijk om deze jazzgigant te ontwijken op een muzikale ontdekkingstocht door de jaren 50 heen, zijn muziek zou nog decennialang van invloed zijn op de muziekwereld. Miles Dewey Davis III groeide op in Illinois en kwam al op jonge leeftijd in de plaatselijke kerk in aanraking met muziek. De gospel van die tijd speelde een belangrijke rol in de opvoeding van veel van zijn generatiegenoten. Op zijn 13e kreeg hij van zijn vader een trompet en leerde hij het instrument onder de knie te krijgen bij de lokale muzikant Elwood Buchanan. Gedurende zijn jeugd speelde hij in diverse lokale bands, voordat hij op uitnodiging van Charlie Parker en Dizzy Gillespie als derde trompetspeler in hun groep mocht meespelen. Na zijn middelbare schooltijd volgde hij een muziekstudie, maar deze brak hij voortijdig af om deel te nemen aan nachtelijke jamsessies in New York. Hij ontwikkelde zich snel en werkte na een aanvaring met Charlie Parker voornamelijk als freelance artiest. Eind jaren 40 kwam zijn enerverende werk Birth of the Cool tot stand, maar het duurde nog tot 1956 voordat dit werk op plaat zou verschijnen. Hij bracht een tijd door in Frankrijk, maar keerde uiteindelijk terug in New York, waar depressies en zijn drugsverslaving een moeilijke en uiteindelijke ook bepalende rol zouden spelen in zijn leven. Hij bleef zich gedurende al die jaren ontwikkelen als trompetspeler en componist. Muzikanten als John Coltrane en Julian “Cannonball” Adderley maakte in de tweede helft van de jaren 50 deel uit van zijn verschillende bandsamenstellingen. Succesvolle platen als ‘Round About Midnight en Porgy and Bess verschenen rond die tijd.

Het werk aan zijn magnum opus, Kind of Blue kwam tot stand met zijn sextet in maart en april 1959. Hij baseerde het album compleet op modaliteit. Voor het album selecteerde Davis een aantal van de best aangeschreven muzikanten uit de jazz, alto saxofonist Cannonball Adderley, tenor saxofonist John Coltrane, pianist Bill Evans, bassist Paul Chambers en drummer Jimmy Cobb. Voor het album schetste Miles enkele melodielijnen, waar de muzikanten hun eigen invulling aan konden geven. Deze improviserende stijl van de modal jazz deed het beste in elke muzikant naar boven komen. De composities zijn uitmuntend, verbonden door een fascinerende akkoordenwisseling, waar niet alleen de jazz wereld nog jaren profijt van had, maar zeker ook de rock van latere tijden. De klassieker So What bouwt zich op vanaf Bill Evan’s, om de kwaliteiten van elk bandlid in een kleurrijk geheel neer te leggen. De volumewisselingen slepen de innovaties van Davis’ trompetspel naar een hoger niveau. Warm en subtiel zijn ook de klanken van All Blues, de melodieuze variatie is van hoog niveau, net als de solo’s van saxofonisten John Coltrane en Cannonball Adderley. Hoe toegankelijk de muziek ook klinkt, de complexiteit ligt in het innoverende, de improvisaties die elke muzikant toevoegt aan het geheel. En juist het geheel van deze muzikanten, op het perfecte moment bijeen gebracht en op hun hoogtepunt van kunnen, maakt waarom Kind of Blue als het ultieme meesterwerk van de jaren 50 en één van de topstukken uit de jazz mag worden beschouwd. Het zou het beginpunt vormen van de definitieve verandering van de jazz, waar de improvisaties en verandering in akkoorden een steeds belangrijker onderdeel begonnen te vormen van het totale geluid.

5*

Afkomstig van Platendraaier.

Het album kan mij tot nu toe niet echt ontroeren, de rustige nummers luisteren wel goed weg. De samenzang is prettig maar gaat naar verloop van tijd wat irriteren. Ook vind ik het persoonlijk iets te veel van hetzelfde al kan ik wel begrijpen dat het melodieuze geluid wat sfeerbeelden oproept. Ik denk dat het een plaats is die je af en toe uit de kast moet pakken en niet te vaak achtereen moet draaien.

Een jaar geleden is het alweer dat het krachtige debuut van Monomyth verscheen. Een succes in het beperkte aantal spacerock bands die er te vinden zijn. De Haagse band heeft in de afgelopen jaren een nieuwe dimensie gegeven aan dit eens zo populaire genre, gecombineerd met aanverwanten als psychedelische- en krautrock. Op het Life I Live festival in Den Haag werden we al weggeblazen door de muzikale opbouw die ontaarde in krachtexplosies. Op het tweede album, toepasselijk genaamd Further, vinden we vier nummers die in totaal ruim een kwartier aan muziek bevatten. Het avontuur staat op dit album centraal met als hoofdthema ‘beweging’. En bewegen ga je vanzelf wel als je de muziek tot je neemt.

Bij opener Ark-M krijgen we het ontspannende gevoel gelijk te pakken. Je kunt het beste je ogen sluiten en je laten meevoeren op de muziek. De opbouw is zeer divers en stelt je in voorbereiding op de naderende lancering van de spaceshuttle. De gitaren, drums en uiteraard het keyboard pakken je langzaam in zijn greep. Je ziet de sterren al voor je verschijnen maar je wordt nog even in spanning gehouden. De muzikale klanken vormen meer diepgang dan op het voorgaande album. Uiteraard bouwt de spanning zich weer op tot diverse climaxen waarna je al zwevend door de ruimte je weg voortzet. De intensiteit en muzikaliteit gaan hand in hand samen en de vervreemde klanken dringen diep tot ons door. Uiteraard worden we achtergelaten in een totaal andere wereld.

Ontspannen vervolgen we onze weg door het heelal (Spheres), met de gitaren en drums die je langzaam in de greep nemen. Het keyboard geeft er zijn korte invullingen aan met af en toe wat vervormingen op de synths. Opeens wordt de wereld pikzwart en weten we niet wat ons te wachten staat. Is het einde nabij, nee toch niet. We komen weer bij bewustzijn maar weten nog niet helemaal waar we zijn. We gaan verder en langzaam aan wordt alles weer lichter en voelen we ons steeds beter worden. De ritmische gitaarklanken pakken ons opnieuw in hun greep. We zitten midden in een jamsessie die steeds krachtiger wordt. De positiviteit blijft behouden.

Een frontale botsing vindt plaats en we worden de ruimte in geslingerd (Collision). Drijvende brokstukken vliegen om ons heen en we we ervaren de schoonheid van de ruimte. Sterren fonkelen en de aarde lijkt zo ver weg, nee we zijn nog steeds niet verloren. De krachtige sound pakt ons beet terwijl we de nodige overblijfselen proberen te ontwijken. Het vuur nadert maar weet ons niet te bereiken. We worden opgepikt door een andere shuttle, klaar voor het vervolg van onze tocht.

In volle vaart trekken we verder door onontdekte gebieden in het heelal (6EQUJ5). We zien de meest fascinerende gebieden aan ons voorbij trekken. Sneller en sneller gaan we en er is geen weg meer terug. De drums hakken erin en de synths scherpen het geluid aan. De keyboardsound komt terug en we bevinden ons weer in andere indrukwekkende ruimtes. Dit proces herhaalt zich meerdere keren, de ene keer is alles wat langer licht om ons heen voordat we weer door het donker schieten. De krijsende gitaren houden ons diep in zijn greep en we vragen ons af of we ooit nog de weg terug zullen vinden naar de aarde. We gaan sneller en sneller en we verliezen langzaam het bewustzijn. Zal alles ooit nog goed komen, het lijkt er niet meer op. Zien we daar een lichtpuntje in de verte, horen we water en sirenes. De vragen blijven onbeantwoord en het vervolg zal het moeten uitwijzen.

De mannen flikken het opnieuw, in een zinderende drie kwartier wordt je meegezogen in een ruimtereis. De muzikaliteit zit dieper dan op het voorgaande album en de opwekkende tonen zijn wat meer aanwezig. Door het complexe geheel kunnen we niets anders concluderen dat het weer een sterk staaltje vernuftigheid is geworden. We kijken al uit naar de volgende ontmoeting met deze mannen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Ruim dertig jaar nadat de Noorse tieners Bent Sæther en Hans Magnus “Snah” Ryan elkaar voor het eerst hadden ontmoet voert Here Be Monsters hun intensieve samenwerking binnen het bestaan van Motorpsycho opnieuw de experimentele kanten van hun muzikaliteit op. Sinds de doorbraak van de band met Demon Box uit 1993 ging het snel met de ontwikkelingen binnen hun muziek, de ene keer wisselend tussen de space rock en psychedelica en de andere keer met muzikale keuzes die de band meer in de richting van de hard rock en metal duwde. De afgelopen jaren stonden in het teken van hun 25-jarige bestaan, waarbij onder andere het verzamelalbum Supersonic Scientists en een boekwerk kleur aan de feestviering gaven. Ter ere van het 100-jarige bestaan van het Noorse Teknisk Museum werd een concert gehouden in samenwerking met toetsenist Ståle Storløkken. Dit betekende het startpunt voor het door psychische trekjes gedreven Here Be Monsters, waar Storløkken wegens verplichtingen geen deel van uit kon maken. Het is een album waarop meermaals de verbinding wordt gelegd met met de muziek van hun rijke oeuvre.

Met pianospel opent Sleepwalking het album. Het is een intro dat de opmars vormt naar de de eerste lange track van het album. Het psychische aspect krijgt vorm in de droomwereld waarbinnen de muziek zich bevindt. Al slaapwandelend voert de muziek je naar de gitaarklanken van Lacuna / Sunrise. De zonsopgang doet je ontwaken in een andere wereld, op een plek waar de stilte wordt verstoort door een samenkomen van keyboardklanken, gitaarriffs en strijkers. Snah tilt zijn elektrische gitaarspel door de aangeslagen zang van Bent Sæther heen. Afwijkende gedachten dringen binnen wanneer de stilte zich tot diep in je bewustzijn voert. De bassriff draagt de onderlaag, waar de keyboardklanken van Snah als een warm deken overheen vallen. Melodieus en bij vlagen funky in klank, een nummer dat zich zowel progressief ontwikkeld als momenten van gefundeerde stilte laat vallen. Het psychedelische valt samen met het opbouwende, stuwend in Kapstad’s drumspel en sfeervol in de gitaarklanken.

Running with Scissors bouwt zich op met de gitaren en toetspartijen. De verschillende klanklagen slepen de muziek door herhalende melodieën. Versteviging komt met het drumspel van Kapstad, terwijl de fluittonen van Snah het achtervolgingsspel doen openen. De titel laat weinig heel van de afwijkende gedachten die de muziek laat horen. Melodieus en gestructureerd, maar met een donkere laag. Orgelklanken slepen het nummer naar de mellotron, waarbij de afwisseling tussen het licht en het duister de overhand neemt. De invloeden die door de muziek stromen leggen zowel de verbinding met de jaren 60 psychedelica als de opmars van de progressieve rock in de jaren 70. I. M. S. (Inner Mounting Shame) zoekt daarna de structuur in de rijke klanken van de piano en orgel op, om daarna met de in volume toenemende drumklanken de vernedering in te dringen. Verloren in de toegestroomde gedachten, aangezet door het furieuze gitaarspel van Snah en de harmonieën in zang. Het meeslepende ritme drijft je door een stijgende intensiteit, om je daarna weer tot rust te laten komen. Naar het einde toe haalt het nummer echter ongekend hard uit naar de droomwereld waarin je leven terecht is gekomen. Realiteit en fantasie worden door elkaar gewikkeld en een uitweg lijkt er niet te zijn. Voor Spin, Spin, Spin moeten we ver terug in de tijd, naar het tweede album van de pioniers uit de psychedelische rock: H.P. Lovecraft. Het nummer uit 1968 komt opnieuw tot leven in de wonderschone samenzang en de aangrijpende melodielagen. Zonnig in de klanken en afwijkend van het overkoepelende thema van Here Be Monsters. Spin, Spin, Spin sleept je mee naar de hippiedagen en de Summer of Love, waar de folk muziek wordt bijgestaan door de vroegere ontwikkelingen binnen de psychedelica.

Plots worden we teruggedreven onze droomwereld in, met Sleepwalking Again. Opnieuw voeren de aangrijpende pianoklanken je naar een lang muziekstuk op het album toe, ditmaal het epische slot Big Black Dog. Het ruim een kwartier durende nummer bouwt zich gestaag op, beginnend met de gitaarriff van Snah. De harmonieuze zang en melodieuze klankenregen vormen de koude winterdagen, waar de gure buitenlucht en opkomende donkerheid je in haar greep houden. De intensiteit van het nummer neemt gestaag toe, met gitaren, orgels en drums. De afwezigheid van Storløkken’s synths wordt goedgemaakt door de kracht van de keyboards en orgels, meeslepend in de verschillende passages en climaxen. Terwijl de dagen in het hoge Noorden steeds korter worden nemen de lange donkere nachten de overhand en wordt de muziek ruiger en intenser. De mellotron en symfonieën vormen een onuitputtelijke kracht voor de opmars van de vervreemde gitaarklanken. Hypnotisch en aangrijpend tegelijkertijd, waar de psychedelica de post-rock en hard rock ontmoet. Het trio van Motorpsycho weet de muzikale lagen met elkaar te laten communiceren en de diepte uit elk instrument te halen. Het levert een zinderend kwartier op, waar meermaals wordt opgebouwd naar de climax, om daarna vanuit de stilte weer toe te werken naar ontwrichte klanken. De depressiviteit druipt er vanaf en laat de donkere nacht over je heen dwalen, om het levenslicht voor eens en altijd uit te blazen. Snah voert met zijn gitaarspel als een ontspoorde maniac over de melodieën van de mellotron en basgitaar heen. De inkomende klappen van de drums ebben nog na wanneer de akoestische gitaar de opkomende zon over het winterlandschap doet schijnen. De donkere kant lijkt verdreven, maar ergens ver weg weet je dat het gevaarte zal herrijzen.

Het trio van Motorpsycho legt de focus met Here Be Monsters op de afwisseling tussen ontroerende muzikale passages en ontwrichte en intensieve instrumentale stukken. De afwezigheid van de diepzinnige synthpartijen van Ståle Storløkken worden op het album goedgemaakt met gestructureerde melodielagen en intensieve gitaarriffs. Motorpsycho blinkt op het album uit in de opbouwende psychedelische composities, waar de harmonieën je in de greep van de tekstuele ontwrichtingen houden. Daarmee blijven ze de kracht van hun vele muzikale kunststukjes trouw en slagen ze er met Here Be Monsters in de donkere tijden en momenten van opleving samen te smeden tot een pakkend en kwalitatief hoogwaardig geheel.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Album een aantal keer volledig beluisterd en ik moet zeggen dat het een erg sterke plaat is. Vooral Radiance Frequency en Vortex Surfer zijn van een ongekend niveau met een geweldige opbouw. Rustige stukken met emotionele zang worden afgewisseld met soundexplosies waarbij alle registers opengaan. De krachtige samenwerking tussen de bandleden zorgt voor een kleine anderhalf uur genieten.

Van de thermodynamica naar de wereld waar de technologie de overhand neemt. De Engelse rockband Muse veranderd continue zijn koers, maar stapt op het nieuwe album Drones terug naar waar het allemaal begon. Het album volgt een man die alles verloren is en via de macht van de grote leiders gevormd wordt tot een moordmachine, de drone.

Dead Inside opent met de stevige klappen van de drums die zich met de gitaren verweven tot een herkenbare Muse sound. De reis begint als je alles verloren hebt en niet meer weet wat je aanmoet met je leven. De warmte van een stem in de wereld doet je geloven dat er nog een sprankje hoop is op een eventuele toekomst. De elektronische klankenregen is grotendeels weggelaten en maakt plaats voor het rockende geluid van de gitaren. Halverwege krijgt het nummer een wending en voel je de krachten toenemen door een indringende stem van buitenaf. De leider heeft je gebrainwasht en je wordt gevormd tot een moordenaar zonder mededogen. In Drill Seargent voelen we de kracht die op je neerdaalt en waarmee je onder controle wordt gehouden. Het korte stuk loopt over in de gitaarriff van Psycho. Het harde gitaargeluid laat invloeden vanuit het muzikale verleden van de band doorsijpelen in het nummer. Alleen achtergelaten in de wereld word je gevormd tot een psychopaat. De menselijke drone lijkt steeds meer vorm te krijgen en het virus krijgt de overhand in je brein. Terwijl de muziek steeds grauwer wordt en aan stevigheid niet inlevert raak je in een psychische toestand waar geen uitweg in te vinden is.

Your mind is just a program
And I’m the virus
I’m changing the station
I’ll improve your thresholds
I’ll turn you into a super drone
And you will kill on my command
And I won’t be responsible

Mercy lijkt met zijn pianoklanken een rechtstreekse verwijzing naar Starlight. Je smeekt om genade, maar je bent zo geïndoctrineerd dat je denkvermogen is aangetast. De menselijke drones nemen de wereld over en de dictators krijgen de macht in handen. Naar het refrein toe bouwt het nummer zich op met snoeiharde gitaarklanken en basloopjes. Reapers gaat van de snelle handelingen op de gitaren over in een wat eenvoudiger ritme. De velden des doods vormen zich om ons heen en de mensen lopen rechtstreeks in de kogelregen. Je uiterlijk heeft de vorm overgenomen van de drone die de taken van dictator uitvoert. De wat onheilspellende klanken en loeiende sirenes geven het einde der tijden aan. De invasie aan technologische hoogstandjes gaat diep de wereld in en geeft de mensheid het nakijken. In The Handler vindt een omslag plaats in de wereld die je gecreëerd hebt. Je volgt niet langer de bevelen op en ergens vind je nog een deel van je verleden terug. Dat beetje mens wat je nog in je hebt krijgt zijn krachten terug en je krijgt weer gevoel. Het gevoel waarbinnen emoties zich kunnen vormen en helder denken weer een onderdeel van je bestaan wordt. De indringende kracht van de gitaren laten je ontsnappen uit de handen van dictators die de wereld regeren.

Behold my trance formation
And you are empowered to do as you please
My mind was lost in translation
And my heart has become a cold and impassive machine

Op [JFK] horen we Kennedy het verhaal vertellen over de menselijke machines die complete landen onderdrukken en de vrijheid wegnemen. Het verhaal loopt over in de krijsende gitaren op Defector, waarin de vrijheid wordt teruggevonden. Je bent een overloper die zich losmaakt van de maatschappij en zijn eigen weg in het leven probeert te vinden. De snijdende gitaarklanken zijn ouderwets sterk en lopen over in de sirenes van Revolt. Onze vrijheid staat op het spel en je vraagt je af waarom we worden overgenomen door een wereld van drones en machines. Je voelt dat je in opstand kan komen en de mensen kan helpen een uitweg te zoeken in het doolhof waar ze in terecht zijn gekomen. Muzikaal gezien is het nummer wat lichter dan zijn voorgangers en heeft de samenzang wat weg van Queen. Op Aftermatch kunnen we even tot rust komen en nadenken over hoe het verder moet in de toekomst. Terwijl Mark Knopfler en The Edge plaats lijken te nemen achter de gitaren probeer je de weg terug te vinden naar je eigen thuis. Moegestreden van de gevechten die je hebt moeten doorgaan vind je de liefde terug. Samen kijken jullie weer met een positief beeld naar de toekomst. In The Globalist keren we terug met taferelen uit het wilde westen naar een stem die je toespreekt. Jij kan degene zijn die die wereld naar zijn hand zet en de rol als leider overneemt. Je bent sterk en voelt je invloed en kracht toenemen om de mensheid naar je hand te zetten. Zonder het te merken neem je de rol over van de dictator die aan het begin stond van jouw opleving. Als een gek neem je de rol van psychopaat over en gaan complete landen ten onder. Er is geen liefde meer te vinden in een wereld die je naar je hand hebt gezet. De omgekeerde weg die je hebt doorlopen geeft je uiteindelijk weer de emoties om te bevatten wat je hebt aangericht. De koorzang in Drones laat je beseffen dat je niemand meer hebt, maar ergens aan de horizon gloort nog een sprankje hoop.

Geen langdurige elektronische klankentapijten maar gitaargeweld en piano melodieën vormen de muziek van Drones. Het conceptuele stuk voelt aan als een eenheid en zorgt naarmate het album verloopt dat het verhaal steeds meer vorm krijgt. Enkele nummers lijken hierbij met enige bewerking uit vroeger werk van de band tot stand te zijn gekomen. Dit levert nergens echt problemen op, maar weet de aandacht op momenten wat te doen verslappen. Op Drones heeft Muse het evenwicht weten te vinden tussen de krachtige sound die de band heeft vormgegeven en de vernieuwende klanken die ze toepassen in hun muziek.

3,5*

Na een zeer succesvol jaar toeren met uitverkochte stadions en concerthallen over de hele wereld heeft Muse aardig wat materiaal verzameld voor een live registratie. Het live album bevat een registratie van het concert dat ze op 6 juli 2013 gaven in het olympisch stadion in Rome. In Nederland verschenen vele positieve reacties na een optreden in de Amsterdamse Arena. Naast een album is er ook een dvd en blu-ray versie verschenen waar meer materiaal op terug is te vinden dan op de cd.
Op het album staan 13 nummers waarvan een groot deel van het in 2012 verschenen album The 2nd Law afkomstig zijn. Dit album werd niet zo positief ontvangen als de vele voorgangers. Gelukkig tonen ze live aan dat ze vol overgave elk nummer weten te brengen. Op het live album is vooral de sfeer van de duizenden toeschouwers goed te voelen. Het refrein van de vele klassiekers die voorbij komen worden uit volle borst meegezongen. Toch had het album wat meer tot zijn recht gekomen als er wat meer klassiekers op te horen waren zoals Plug In Baby en Undisclosed Desires, die namelijk wel op de dvd versie te vinden zijn. Muse weet in ieder geval veel sfeer neer te zetten waar ze de komende jaren nog wel mee verder kunnen gaan.

3.5*

Afkomstig van Platendraaier

De Amerikaanse rockband My Morning Jacket is na vier jaar terug met hun nieuwe album The Waterfall. De band die met hun album Z de psychedelica naar hogere regionen voerden kent een verscheidenheid aan muziekstijlen. De experimentele muziek hebben de mannen grotendeels achter zich gelaten en net als op hun vorige album Circuital kiezen ze voor een wat toegankelijker geluid.

Het album opent op rustige wijze met Believe. Tot aan het refrein is het allemaal nogal wankelend, maar dan weet de band de geluidsbol te openen. Vragen die iedereen zich wel eens stelt komen voorbij. Wat is er daadwerkelijk waar in de huidige wereld? waar komen we vandaan? Laat je er niet teveel door afleiden, want niemand weet de exacte antwoorden. Met deze boodschap klinken de tonen van het keyboard en de rammelende gitaren om ons heen. Het strakke drumritme van Patrick maakt een start aan Compound Fracture. Het nummer ontwikkelt zich langzaam tot onze levenswijze en de vraag om hier zorgvuldig mee om te gaan. De vrolijke klanken van de gitaren en het keyboard maken de wereld wat dragelijker. Van het snelle ritme gaan we naar het getokkel op de gitaar in Like a River. Het nummer voelt aan als een stromende rivier, van de rustige stromingen tot aan de ruige versnellingen. De samenzang blijkt net als in voorgaand nummer de kracht van het refrein. Het opgaande ritme eindigt uiteindelijk in een rustgevend beekje waarin de rivier uitmondt. De versnelling waarin het leven zich bevindt komt in In Its Infancy tot uiting. De psychedelische sound kent zijn comeback in dit verhalende nummer. De waterval moet worden gestopt, maar door de spanningen en prioriteiten in het leven lijkt er geen houden aan. Het moment dat het je lukt deze te doorbreken vind je eindelijk de rust en ontspanning die je al lange tijd niet meer gevoelt hebt. De opbouw van het nummer is prachtig met toevoeging van de gitaarriffs en de raggende drums. Het einde laat met zijn orgelsound de waterval tot stoppen brengen.

Again I stopped the waterfall by simply thinking
Again I stopped the waterfall before my breathing
Again I stopped the waterfall by finally feeling
Again I stopped the waterfall by just believing

Get the Point is met zijn akoestische gitaarklanken een nummer waarin we even tot rust kunnen komen. Er is een einde gekomen aan de liefdesrelatie en de wat sombere klanken tonen het verdriet. De wegen scheiden zich en ieder gaat zijn einde weg. Genoeg drama, want op Spring zijn het de gitaren die de hoofdrol opeisen. De geleidelijke opbouw zorgt ervoor dat ieder instrument zijn introductie krijgt. De lente staat op het punt van beginnen wanneer de eerste bloemknoppen zich openen en de natuur veranderd. De dieren gaan weer naar buiten en het ritme ontwikkeld zich met saxofoon en de drums. De gitaarklanken vormen de onderlaag waarboven op Jim volledig los gaat. Het middenstuk is van lange duur en weet niet op elke moment de aandacht vast te houden. Op Thin Line kan gitarist Carl volledig zijn gang gaan. Het nummer, waarvan de basis begin deze eeuw al vast werd gelegd, is ontspannend en laat de dunne lijn zien tussen de tijd die er in de liefde gaat zitten en wat we eigenlijk zonde van onze tijd vinden. De hoge tonen van de gitaar klinken nog even na als het nummer weer in alle stilte eindigt. Beslissingen in het leven vormen het vraagstuk in het rockende Big Dicisions. Vermoeid door de mensen om ons heen die de knoop maar niet kunnen doorhakken en overal hun twijfels bij hebben. Een handje helpen lijkt de beste optie, maar we weten niet wat ze nou daadwerkelijk willen. Het klankenspel vormt zich met het keyboard, de gitaren in een levendig ritme.

You’re sweet and sincere, but so ruled by fear
What do you want me to do?
Make all the big decisions for you?

Na deze hevige ontlading is het in de prachtige opening van Tropics even tot rust komen. Het dwarrelende gitaarspel wordt aangevuld met de zang van James. Gestaag gaat het volume omhoog met fuzzy gitaartonen om aan het einde weer in alle rust te eindigen. Only Memories Remain is een wat treurig nummer na een flinke opleving. Geen ruige uithalen in dit voortkabbelende geheel. Niet alleen de teksten, maar ook op muzikaal gebied gaat het album als een nachtkaarsje uit.

The Waterfall is een album dat zich goed kan meten met het werk van de band. Niet over de gehele linie even sterk, maar met enkele uitschieters een meer dan gemiddeld album. De rustgevende stukken bevatten te weinig variatie om er daadwerkelijk de aandacht op te blijven focussen. De meer beladen songs vormen dan juist weer voldoende variatie om het album niet links te laten liggen. Vanuit de kracht van de experimentele gedeeltes kan My Morning Jacket met goede hoop naar de toekomst kijken.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Het eerste werk van het Canadese Mystery dateert alweer uit begin jaren negentig, maar sinds hun comeback in 2007 timmeren ze weer stevig aan de weg. Constante factor in de verschillende line-ups van de band is multi-instrumentalist, platenbaas en bandleider Michel St-Père. Hun muziek kan worden beschreven als een samensmelting van progressieve en symfonische rock, maar bevat ook elementen uit de AOR van de jaren tachtig. Zanger Benoît David (onder andere Yes) is wegens gezondheidsredenen en een muzikale pauze op het zesde album vervangen door Jean Pageau. De muziek op het album voert zich in combinatie met de teksten door een melodieuze verscheidenheid aan tempo’s en instrumentatie heen, waar de misleiding van het bestaan zijn uitingen brengt.

Titeltrack Delusion Rain komt binnenzetten in de klanken van de keyboards en drums. Waar de krachtige uithalen op de gitaren het muzikaal bedrog in werking laten treden, voert Jean-Sébastien Goyette je op pakkende wijze door de drumsectie heen. Wanneer de vocale harmonieën de teksten in werking laten treden toont Pageau zijn krachtige zang. Het geweten dwaalt af van de weg die de mens wilt inslaan. Michel en Sylvain omsluiten het geheel met hun stevige laag aan gitaargeweld, waar het keyboardspel van Benoît voor de grauwe buitenlucht zorgt. Het mysterieuze geluid komt binnenzetten wanneer de zoektocht naar de werkelijkheid in werking is getreden. De zwaar beladen opening vindt zijn vervolg in de akoestische klanken van If You See Her. Het liefdesspel bouwt zich vanuit alle rust op in het samenzijn van de gitaarklanken en het keyboardspel. Het drumritme van Goyette houdt het nummer in evenwicht en vormt de laag waarop de melodielijnen de schoonheid van het bestaan hun vorm geven.

The Last Glass of Wine opent met het rustgevende gitaarspel, voordat de drums en de dubbele laag aan gitaren in één klap op komt doemen. De denkbeeldige wereld ontvouwt zich geleidelijk aan en roept herinneringen op aan het werk van Journey en Styx. De baspartijen van François Fournier vormen op het nummer ook een sterk doorlopend geheel. Een van de langste nummers uit Mystery’s bestaan vormt The Willow Tree. Het nummer kent een lange aanloop, waarin het drumwerk en de keyboardklanken de melodie aanvoeren. Michel laat het verhaal langzaam aan tot leven komen, met zijn gitaarpartijen en de regendruppels die langs zijn gelaat de weg naar benden vinden. Het herhalende klankpatroon zorgt voor de grond waarop Pageau de onzekerheden van het leven in alle emoties opdringt. Wanneer de liefde zich loslaat zorgen de gitaren en het drumspel voor een opmars van het klankspektakel. Het grootse geluid is vakkundig aan elkaar geregen door Michel, met pedaaleffecten, meeslepende mellotron partijen en de angstaanjagende klanken van de moog synthesizer. De wilg groeit in het nummer uit tot een grote boom, totdat ze uiteindelijk haar bladeren verliest. Sylvain Descoteaux mag als gastmuzikant op zijn piano het laatste gedeelte van het nummer openen. Herinneringen sluipen zich binnen in het herhalende zangstuk van Pageau, waar de muziek in de klanken van Marillion ten einde komt.

Wall Street King kent een benauwde opening, maar laat de stevige klanken achter zich om terug te vallen in de schoonheid van de gitaren. De lagen die zich hierbinnen opbouwen worden verhard door het gitaargeweld. Waar het geluid zich toespeelt naar IQ, weet Pageau zijn handen te ontvouwen naar Rush’ zanger Geddy Lee. Het progressieve karakter krijgt vooral vorm door de samensmelting van gitaren en keyboards. De diversiteit aan structuren weet zich terug te herleiden naar tal van bands binnen de progressieve en symfonische rock, maar behoudt altijd de kenmerkende macht van Michel over het geheel. Sluitstuk A Song for You overspant opnieuw ruim de tien minuten. De keyboardklanken zorgen met de marcherende drums voor de overbrugging tot de krachtige ontwrichtingen van het nummer. De symfonieën worden in alle grootsheid tentoongespreid. Zanger Jean Pageau zorgt met de fluit voor een terugblik naar de jaren zeventig en kijkt terug op de veranderingen in de wereld. De melodieën ontdoen je van je angsten en laten je hart spreken. Het tweede gedeelte zet aan met de korte klappen van gitaren en het funky basritme. De lijnen van de keyboards gaan hierbij in op de wisselwerking tussen gitaarpartijen en drums, waarin zelfs King Crimson nog even naar de oppervlakte drijft. Zo herenigen de schoonheid van de melodielijnen zich met de indringende kracht van de muzikale versnellingen. Het hart dat de muziek rondpompt dringt de liefde in een zinderende ontknoping diep de ziel in, waar het de naschokken moet gaan verwerken.

Mystery is een band die met elke muzikale compositie die ze uitbrengen niet in één bepaalde stroming kan worden ingedeeld. De tempowisselingen, melodieuze klanktapijten en stevige ontwrichtingen zorgen ervoor dat elk moment de volle aandacht op de muziek is gericht. Jean Pageau weet aan de moeilijke taak om Benoît David op te volgen met verve zijn invulling te geven. De emoties die door de teksten sluipen vormen zowel de warme elementen als de momenten waarop ons bestaan niet zeker is. Michel St-Père is het alziend oog, die het ook nu weer voor elkaar krijgt om van de complexe structuren een eenheid te vormen. Hoeveel invloeden er van buitenaf ook in de muziekstukken terug vinden zijn, Mystery bewijst zich opnieuw door geen moment in de langdurige composities onberoerd te laten.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoogtepunten: Delusion Rain & A Song for You